15.10.11

Η ανομία προ των πυλών



Το διακύβευμα των ημερών δεν είναι τα σκουπίδια και οι αρρώστιες που μπορεί να προκαλέσουν, ούτε το αν τα σκουπίδια θα τα μαζεύουν ψηφοφόροι του κου Μπαλασόπουλου ή εργαζόμενοι σε ιδιωτικές εταιρείες. Εξόχως σημαντικά ζητήματα για μια σοβαρή κοινωνία, συμφωνώ, σήμερα όμως στην Ελλάδα είναι απλώς «τεχνικά ζητήματα», για να επικαλεστώ έναν από τους πολλούς Βενιζέλειους βερμπαλισμούς των ημερών.

Το πραγματικό διακύβευμα είναι κατά πόσον θα εξακολουθήσουμε να είμαστε οργανωμένη και συντεταγμένη κοινωνία, με νόμους, κανόνες και θεσμούς ή θα διαλυθούμε σε προτεκτοράτα όπου θα διαφεντεύουν οι διάφορες δυναμικές μειοψηφίες, συνδικαλιστικές ή κομματικές.

Ως σήμερα είχαμε απλά απεργίες, πορείες, διεκδικήσεις, διαμαρτυρίες. «Αγωνιστικές κινητοποιήσεις». Η πλειοψηφία της κοινωνίας πάντα έτεινε ευήκοον ουν στον «αδύναμο», πάντα έβλεπε το όλο θέμα με κατανόηση, εσχάτως ψιλοανεχόταν και τους κάποιους «γραφικούς» που υπερέβαιναν το όριο της νομιμότητας και πατούσαν «απαλοίς ονύχοις» στα χωράφια της παραβατικότητας. Έτσι, δικαιολογήσαμε καμιά δεκαριά γιαούρτια και αυγά σε πολιτικούς, δυό τρία πανώ στην Ακρόπολη και τον Λυκαβηττό, ένα δυό μπουνίδια σε πολιτικούς, κάμποσες «συμβολικές» καταλήψεις και άλλα «γλαφυρά»...

Αυτό όμως που βλέπουμε πλέον δεν έχει καμιά σχέση με αυτό που ξέραμε. Πλέον έχουμε ανοιχτή σύγκρουση, σε μάχες χαρακωμάτων, της οργανωμένης πολιτείας (Κυβέρνηση, Δικαιοσύνη) με την ανομία, την παραβατικότητα που επικαλούνται και «θεσμοθετούν» συνδικαλιστικοί φορείς, και για να είμαστε ειλικρινείς, οι ηγεσίες τους, διαλεχτά, αυθεντικά «σπλάχνα» του τριτοδρομικού κομματικού σωλήνα και εκλεκτές ρέπλικες της «άλλης πλευράς».

Όλοι τούτοι, αυτόκλητοι προστάτες της κοινωνίας και των συμφερόντων της, όπως όμως αυτοί τα εκλαμβάνουν, οριοθετούν την κοινωνική δικαιοσύνη σύμφωνα με τα δικά τους -απαράβατα- συμφέροντα και τα κεκτημένα δεκαετιών πολιτικής διαπλοκής και ψηφοθηρικών εκβιασμών: όσο αυτοί δεν θίγονται και διευρύνουν παντοιοτρόπως την επιρροή τους, τα λοιπά θεωρούνται καλώς καμωμένα. Σε κάθε αντίθετη περίπτωση, δεν διστάζουν να ανεβάσουν τους τόνους, να κορυφώσουν τους κρωγμούς, να μιλούν για «λιώσιμο», να απειλούν ότι «θα χυθεί αίμα» αν δεν περάσει το δικό τους, αν η κοινωνία δεν δεχθεί την επιλογή τους.

Γράφει ο Πλάτωνας στην «Πολιτεία» του ότι «...κάθε εξουσία φτίαχνει τους νόμους σύμφωνα με το δικό της συμφέρον, η δημοκρατία δημοκρατικούς, η τυραννία τυρρανικούς και οι άλλες παρόμοια... και ...αφού θεσπίσουν τους νόμους, διακηρύσσουν ότι τούτο είναι για τους αρχόμενους το δίκαιο, δηλαδή το συμφέρον των αρχόντων, κι όποιος το παραβαίνει τον τιμωρούν γιατί είναι τάχα παράνομος και άδικος ανθρωπος...». Σωστό. Και είναι ακριβώς αυτό που συμβαίνει σήμερα. Μόνο που δεν συμβαίνει όπως είναι το προφανές των χρησιμοποιούμενων όρων.

Γιατί σήμερα «άρχοντες» δεν είναι οι εκλεγόμενοι από εμάς (ικανοί ή ανίκανοι) κυβερνήτες και βουλευτές, «άρχοντες» πραγματικοί είναι ο εσμός των συνδικαλιστών και η αυλή των προνομίων που έχουν στήσει όλα αυτά τα χρόνια με νόμους και διατάγματα. «Νόμος είναι το δίκιο του εργάτη», μην ξεχνιόμαστε.

Είναι αυτοί που πλέον αμφισβητούν στην πράξη το δικαίωμα της Βουλής (που όλοι μας εκλέγουμε) να νομοθετεί, το δικαίωμα της κυβέρνησης (που προκύπτει από την ψήφο μας) να έχει αρμοδιότητες και να τις ασκεί, το δικαίωμα της κοινωνίας να οργανώνεται και να λειτουργεί ως κράτος που -σε τελική ανάλυση- έχει και το νόμιμο μονοπώλιο της βίας.

Πλέον ο αδυσώπητος αγώνας είναι για την επιβίωση της κοινωνίας, των θεμελιωδών αποφάσεων και επιλογών όλων μας. Είτε επικρατούν οι θεσμοί, το κράτος, και ξέρουμε ότι η ψήφος της πλειοψηφίας συνιστά νομοθετικό σώμα και εκτελεστική εξουσία που -μεταξύ άλλων- μπορεί να επιβάλλει και την τάξη, είτε επικρατεί το χάος και έχουμε εφ' εξής το νόμο της ζούγκλας, την επικράτηση του θρασύτερου οργανωμένου συνδικάτου, του έχοντος φροντίσει να έχει καλοταϊσμένο τον «κομματικό στρατό» του, του δυνατότερου στο πεδίο της ωμής βίας και του εκβιασμού της κοινωνίας.

Είναι το στάδιο που όλοι πιστεύω πρέπει να πάρουμε θέση, να σταθούμε και να ζυγιστούμε με την μία ή την άλλη παράταξη. Το προς τα που θα πάει ο καθείς μας, όχι μόνο οι πολιτικοί και τα κόμματα αλλά και όλοι αυτοί που θεωρούνται ταγοί της κοινωνίας και οι απλοί πολίτες, δείχνει το επίπεδο δημοκρατικότητας του καθενός μας, το πραγματικό επίπεδο. Ναι, είναι διχασμός, αλλά είναι αναγκαίος αυτή τη στιγμή ο διχασμός της κοινωνίας για να μετρηθούμε και να ξαναενωθούμε στη μία ή την άλλη πλευρά, στο καλό ή στο κακό.

υ.γ. Να ξεκαθαρίσω και κάτι, επί προσωπικού: το Παπανδρεϊκό ΠΑΣΟΚ (στις δύο τελευταίες φάσεις της δυναστείας, που γνώρισα) δεν συγκατελέχθη ποτέ στις επιλογές της ψήφου μου, λόγω απόψεων, προσώπων και συμπεριφορών που με απωθούσαν και με απωθούν. Απόψεις, πρόσωπα και συμπεριφορές που συνάντησα ως «ρέπλικες» και στη Νέα Δημοκρατία, και που με κράτησαν επί χρόνια και με κρατούν ακόμα εκτός. Η «θυσία» Λυμπερόπουλου είναι μια καλή αρχή αλλά πέραν του ότι άργησε τρεις μήνες πρέπει να έχει και συνέχεια για να πείσει... Συνέχεια ένθεν κακείθεν...