4.10.11

«Καλώς όρισες στην πραγματικότητα... Έφεδρε!»



Τελικά, στη χώρα αυτή, οι άρσεις των κοινωνικών διχασμών έρχονται -grosso motto- με αργούς ρυθμούς και σχεδόν καταναγκαστικά, τουλάχιστον έτσι τις παρακολουθώ εγώ στη σύντομη ζωή μου. Πρώτα ήταν η πολιτική εξίσωση, με τη «νομιμοποίηση» (και αποηρωοποίηση) του ΚΚΕ που επεβλήθη από την μεταπολίτευση, την τουρκική κατοχή στην Κύπρο και την ανάγκη ανασυγκρότησης της μεταδικτατορικής Ελλάδας. Ακολούθησε η κοινωνική εξίσωση, με την «εθνική συμφιλίωση», αναγκαιότητα για την αποφυγή τότε μιας ακόμα ελληνικής χρεωκοπίας, και τώρα η κορωνίδα, το μέγα(;;) θέμα των ημερών για την Σοβιετική Ελλάδα, η πολυαναμενόμενη άρση του προστατευτισμού των δημοσίων υπαλλήλων και η εργασιακή εξίσωση των Ελλήνων.

Την Κυριακή (02.10.2011) ανάμεσα σε άλλα περί «εργασιακής εφεδρείας» και «απολύσεων», διάβασα άρθρο του Αντώνη Σαμαρά στο ΒΗΜΑ και στάθηκα στη φράση «Όποιος επιµένει ότι πρέπει να ρίξουµε τη µισή Ελλάδα στον «Καιάδα» για να σώσουµε την άλλη µισή, απλώς µαταιώνει κάθε προσπάθεια ανόρθωσης της χώρας».

«Σωστό και λογικό», σχολίασα στο facebook, «αν γραφόταν πριν δύο-τρία χρόνια... Η διαφορά είναι ότι η «άλλη μισή Ελλάδα» που αναφέρει ο κ. Σαμαράς είναι ήδη στον «Καιάδα», την έριξαν αυτά τα δύο τρία χρόνια οι σοσιαλιστικοί ερασιτεχνισμοί του ΠΑΣΟΚ, και ελάχιστοι από την «φιλελεύθερη δεξιά» αντιπολίτευση διανοήθηκαν να ρίξουν το κλάμα που ρίχνει ο αρχηγός τους σήμερα που (επιτέλους) ήρθη η προστασία των λίγων εις βάρος των πολλών, σήμερα που έφτασε η ώρα να ακουμπήσει η κρίση τα «πελατάκια» των κομματικών διαδρόμων... Γαία πυρί μειχθήτω, η Ελλάδα χρειάζεται εργαζόμενους για να ανορθωθεί, όχι κομματικά προστατευόμενους... :-)»

Αργότερα το ίδιο βράδυ, φίλος μου έστειλε το παρακάτω κείμενο, γραμμένο από τον κ. Γιώργο Κάτσικα (Katsikas.george@gmail.com) και δημοσιευμένο στο Radar-GR, το «Ελληνικό Καφενείο» και διάφορα άλλα blog. Το διάβασα αρκετές φορές πριν αποφασίσω να το εντάξω στις δημοσιεύσεις του blog μου, τελικά αποφάσισα ότι είναι ένας χρήσιμος «οδηγός» για όλα αυτά που ζει ένας εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα και που κανείς από τους -αγωνιούντες σήμερα για τους δημοσίους υπαλλήλους- πολιτικούς μας δεν σκέφτηκε ότι θα έπρεπε να τον ενδιαφέρουν, να τον απασχολήσουν...

Ας είναι, όλα εδώ πληρώνονται, ακόμα και οι προσχηματικοί οδυρμοί των τελευταίων εβδομάδων «βρε παιδιά, μη διχαστεί η κοινωνία, ας σωθούμε τώρα όπως όπως και μετά τα βρίσκουμε»... Διαβάστε το κείμενο και σχολιάστε κατά το δοκούν (οι επισημάνσεις όπως τις βρήκα στο link που αναφέρω)...


Φοβισμένο σε κόβω! Κατ αρχάς ηρέμησε. Το παν στις δύσκολες καταστάσεις είναι η ψυχραιμία. Η ψυχραιμία και η επαφή με την πραγματικότητα! Γι αυτό σου γράφω. Για να σε βοηθήσω. Για να σου συστήσω φιλικά τον νέο κόσμο που σε περιμένει και που όσο ήσουν βιδωμένος και βολεμένος σε μια καρέκλα είχες ξεχάσει ότι υπάρχει.

Ξεκινώ απ το πιο παρήγορο. Σε αυτόν τον νέο για σένα κόσμο δεν θα είσαι μόνος. Θα έχεις παρέα μερικά εκατομμύρια εργαζομένων και ανέργων Β κατηγορίας που πίστεψέ με είναι και γαμώ τα παιδιά. Είναι όλοι αυτοί που συντηρούσαν με το αίμα τους τον μέχρι χθες ακλόνητο θρόνο σου. Είναι όλοι αυτοί που μόλις διαπίστωνες κατά την περίοδο της βασιλείας πως τα κεκτημένα σου δεν είναι πια αρκετά για τις ανάγκες σου, τους έπιανες όμηρους μήπως και τα αυγατίσεις. Είναι όλοι αυτοί που κάθε φορά που έπεφταν στην ανάγκη σου διασταύρωναν το γεμάτο από αγωνία για το αν θα εξυπηρετηθούν βλέμμα τους με την παγωμένη και γεμάτη βαριεστημάρα ματιά σου. Είναι όλοι αυτοί που όταν κάποτε δοκίμασαν την τύχη τους σε έναν έντιμο υποτίθεται συναγωνισμό απέναντί σου, είδαν τον μπάρμπα σου απ την Κορώνη να τους βάζει στην άκρη για να περάσεις.

Μην ανησυχείς. Περασμένα ξεχασμένα. Είναι καλά παιδιά στο ξαναλέω. Και ας λιώνουν εκατοντάδες χιλιάδες απ αυτούς στην ανεργία. Και όχι στον προθάλαμο όπως εσύ αλλά στον κυρίως θάλαμο με τους φούρνους. Με επιδόματα ΠΕΙΝΑΣ και χωρίς τα κιμπαριλίκια της Εφεδρείας.

Εδώ φίλε, στον νέο κόσμο που καλείσαι να επιβιώσεις σε σχέση με το στρουμφοχωριό απ' όπου έρχεσαι,   το παιχνίδι για όσους στέκονται στην ουρά παίζεται στα ίσα. Στο ξανά ‘πα. Θα γνωρίσεις και γαμώ τα παιδιά.

Με ένα πράγμα μόνο θυμώνουν. Με ένα πράγμα σαλτάρουν. Με τον Μπάρμπα απ την Κορώνη. Εδώ φίλε ο θείος τρώει κλωτσιές ακόμη και απ τα καλύτερα παιδιά και παίρνει και για το σπίτι.

Κράτα λοιπόν σημειώσεις και να δεις τι όμορφα θα περάσουμε

Κατ αρχήν θα πρέπει τάχιστα το βιβλιάριο ενσήμων αφισοκολλητή να το αντικαταστήσεις με ένα καλογραμμένο βιογραφικό. Το τι θα γράψεις μέσα είναι ένα θεματάκι αλλά σε εμπιστεύομαι. Κάτι θα βρεις! Παράλληλα θα πρέπει να κάνεις μια καλή προπόνηση ώστε να αντέχεις και να στέκεσαι στην ουρά αλλά και να τρέχεις να χτυπάς πόρτες. Πολλές πόρτες. Αμέτρητες πόρτες. Απ τον Άννα στον Καιάφα. Τους έχεις ακουστά πιστεύω. Εμένα μόνο με έχεις στείλει σε δαύτους αμέτρητες φορές. Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου σε αυτούς τους τύπους με παρέπεμπες κάθε φορά που είχα συναλλαγή με το στρουμφοχωριό σου.

Μην εγκαταλείψεις. Να επιμείνεις. Στο άκουσμα της απάντησης «το βιογραφικό σας καταχωρήθηκε θα το μελετήσουμε και αν υπάρξει ανάγκη θα σας ειδοποιήσουμε» μην απογοητευτείς. Δεν σημαίνει απαραίτητα πέταμα στον κάδο ανακύκλωσης. Μην αφήσεις να σε επηρεάσει η μόνιμη παραπομπή των αιτημάτων του κοσμάκη στις καλένδες του δημοσίου τσίρκου που μέχρι χθες δούλευες.

Με τόση μάλιστα ανάπτυξη που θα φέρει είτε ο γίγαντας Γιωργάκης είτε ο μάγος Αντωνάκης θα έλεγα πως αποτελεί βεβαιότητα πως κάποια μέρα το τηλέφωνό σου θα χτυπήσει.

Εδω θέλει την μεγαλύτερη προσοχή. Κυρίως γιατί η δύναμη της συνηθείας είναι συχνά ανίκητη.

Αν είναι περασμένες δύο το μεσημέρι κοίτα μην δεν το σηκώσεις και προς θεού κοίτα μην ξεχαστείς και πεις «κλείσαμε»!

Απαντάς και στο ραντεβού πας κυριολεκτικά Εγγλέζος. Και στο πρώτο για να υπογράψεις την πρόσληψη και σε όλα τα επόμενα για να δουλέψεις.

Αυτό το «όλα τα επόμενα» πρόσεξέ το. Έχω λόγο που σου το λέω.

Το «γλυκιά μου Στρουμφίτα χτύπα μου για σήμερα την κάρτα» το ξεχνάς. Φιλικά στο λέω για να μην χτυπήσεις το κεφάλι σου.

Επιδόματα έγκαιρης προσέλευσης, πλυσίματος χεριών και απλώματος τραχανά τα ξεχνάς. Τις αγαπημένες σου τραχανοπλαγιες μπορείς να τις καμαρώνεις δωρεάν απ το παράθυρο που έχει άπλετη θέα στο στρουμφοχωριό, η δε τουαλέτα διαθέτει αρωματικό σαπούνι πολυτελείας. Όσο για την έγκαιρη προσέλευση μπορεί να θεωρείται καθήκον και να μην επιδοτείται αν είσαι όμως τυχερός που και που ίσως πάρεις κανένα ψιλό για κάποιες απ τις αμέτρητες καθυστερημένες αποχωρήσεις λόγω υπερωρίας που σε περιμένουν.

Άδειες απ την σημαία τις ξεχνάς. Ίσως σου φανεί απίστευτο αλλά της έχει αφαιρεθεί προ πολλού το δικαίωμα υπογραφής!

Το τραγούδι «τρέξε γρήγορα βρε Στράτο να γραφτείς στο Συνδικάτο» το ξεχνάς. Τον Στράτο τον έβαλε η μηχανή από κάτω εδώ και πολύ καιρό και ψάξε να τον βρεις. Τον εργατοπατερισμό τον ξεχνάς. Εδώ ο μπαμπάς αυτοκτόνησε προ πολλού όταν έμαθε τι γίνεται στο Στρουμφοχωριό με τα ΣτρουμφοΣυνδικάτα και μας άφησε ορφανά.

Τις «μπούκες» στο γραφείο του διευθυντή και τις καταλήψεις τις ξεχνάς. Ο μόνος διαθέσιμος προς κατάληψη χώρος είναι αυτός του λουτροκαμπινέ. (Όταν βγαίνεις να μην ξεχνάς το καζανάκι).

Το κομπολόι και το εργόχειρο το ξεχνάς. Το «περάστε αύριο» στον πελάτη το ξεχνάς. Όσο και αν σου φανεί ειρωνικό το περίφημο «εδώ και τώρα» του θεμελιωτή της δημόσιας μπανανίας θα είναι στον νέο σου κόσμο ο ιερός σου κανόνας!

Την αντίδραση στην αξιολόγηση την ξεχνάς. Το φταίει ο Χατζιπετρής το ξεχνάς. Εδώ ο Χατζιπετρής όχι μόνο δεν φταίει αλλά αξιολογεί κι από πάνω μάγκα μου!

Την μαγκιά της βιδωμένης καρέκλας την ξεχνάς. Εδώ οι καρέκλες έχουν ροδάκια και μάλιστα μόνιμα φρεσκολαδωμένα για να πηγαίνουν κάτι «βιδωμένους μαγκίτες» στην έξοδο καροτσάκι…

Την εικονική πραγματικότητα την ξεχνάς και όλα θα πάνε κάλά!

Καλώς ήρθες στον πραγματικό κόσμο φίλε μου έφεδρε. Οι πολίτες Β’ κατηγορίας σου εύχονται καλή διαμονή…