22.9.11

Κράτος-junkie ή λιγότερο κράτος;



Άκουγα τις προάλλες στο ραδιόφωνο τον αυθόρμητο διάλογο μιας δημοσιογράφου και μιας ευρωβουλευτού, με θέμα την ταχύτητα που αντιδρούν οι αγορές εν μέσω κρίσης και τους ολοένα και πιό αργούς ρυθμούς με τους οποίους ανταποκρίνονται τα κράτη.

Ουδεμία των συνομιλουσών κυριών έδειχνε να καταλαβαίνει τον βασικό κανόνα: ότι όσο μεγαλύτερο το κράτος και οι δομές του, τόσο μικρότερη η ευελίξία του και η προστασία των πολιτών του από τις κρίσεις. Ότι μέχρι το κράτος να αντιληφθεί το πρόβλημα, να παράγει την πιθανή λύση, να νομοθετήσει, να εφαρμόσει έχει χαθεί πολύτιμος χρόνος και βέβαια όλο αυτό έχει κοστίσει σημαντικά πόσα και μόνιμα.

Το ζητούμενο, ο δρόμος που δείχνουν οι κρίσεις, είναι λιγότερο κράτος, είναι μικρές, ευέλικτες κρατικές δομές, κυβερνήσεις με στρατηγική αντίληψη και δυνατότητα να θέσουν στόχους και να «συμβολαιοποιήσουν» το αποτέλεσμα και οικονομίες στηριγμένες στην ιδιωτική πρωτοβουλία, που θα εργάζονται παραγωγικά και θα έχουν την παρακίνηση να δουλέψουν περισσότερο και να αναδιαρθρωθούν όπου και όπως χρειάζεται για να πετύχουν να διατηρήσουν την κερδοφορία τους.

Αυτό ακριβώς είναι που δεν καταλαβαίνουμε και στη σημερινή κρίση, ότι η αντιμετώπιση της μόνιμα και σε βάθος χρόνου δεν μπορεί να προέλθει από τα αποθέματα, την περιουσία, αλλά από το κέρδος, από το φρέσκο χρήμα που πρέπει να αρχίσουμε άμεσα να παράγουμε όλοι μαζί και ο καθένας χωριστά. Ως ιδιωτική πρωτοβουλία και όχι ως κρατική παρέμβαση, διότι τελικά τα κράτη δεν είναι παρά οι πολίτες τους. Στην παραγωγή κέρδους από την ιδιωτική πρωτοβουλία, από τους πολίτες, είναι που πρέπει να επικεντρωθούν οι προσπάθειες της κοινωνίας μας, όχι στην διαχείριση και αναδιανομή των αποθεμάτων μέσω φόρων, τελών και εισφορών.

Θα συμφωνήσω ότι το ταμειακό πρόβλημα είναι από πέρυσι το καλοκαίρι αδήριτο, η λύση όμως δεν βρίσκεται στην αναστολή της ανάπτυξης αλλά στην αναστολή των δαπανών, στον εξορθολογισμό του κόστους της κοινωνίας μας, στην άμεση προτεραιοποίηση της παραγωγής κέρδους από όλους και όχι της «κοινωνικής προστασίας» εις βάρος τελικά των πολλών και όφελος των λίγων. Μια τέτοια κοινωνία, έχει πάντα καλή θέση στις αγορές και βρίσκει πάντα χρήμα «πρόθυμο» να την στηρίξει.

Όσο για την «κοινωνική προστασία», μόνο μια παραγωγική και κερδοφόρα κοινωνία έχει τους πόρους και την άνεση να προστατέψει τα αδύναμα ή σε ανάγκη ευρισκόμενα μέλη της, δημιουργώντας τους π.χ. ευκαιρίες απασχόλησης ανάλογες με τις ικανότητες τους, όχι μια χειμαζόμενη και πτωχευμένη κοινωνία, της οποίας τα μέλη έχουν χάσει προ πολλού το τρένο της ανάπτυξης και απλά περιμένουν τη δόση τους μέχρι να επέλθει φυσιολογικά το μοιραίο...