28.9.11

Πίσσα και πούπουλα...



Δεν ξέρω πόσοι ακούσατε το εις άψογον φραγκολεβαντίνικην (προ)χθεσινό ανακοινωθέν νέων «τελευταίων» μέτρων του «λαλίστατου Μπένυ», ούτε αν πριν από αυτό ακούσατε την εις άπταιστον Αγγλικήν ελεγείαν του «prime minister Giorgos» προς προσέλκυσιν του χειροκροτήματος των Γερμανών βιομηχάνων (για επενδύσεις θα μιλήσουμε μετά το άλλο ανέκδοτο...). Όπως και να 'χει, δείχνουν ότι βρήκαν τον ρόλο τους, ο μεν πρώτος αυθεντικός ως εντόπιος κυβερνήτης περιφερειακής αποικίας, ο δε δεύτερος εξαιρετικός ως περιπλανώμενος evangelist, από αυτούς τους guru που ζουν παραμυθιάζοντας τους άλλους για αυτά που εκείνοι ξερουν αλλά δουλεύουν και δεν έχουν το χρόνο να συζητήσουν.

Εγώ δεν τους άκουσα, ούτε το πρωί, ούτε το βράδυ. Προσπαθώ να βγάλω από τη ζωή μου τον παραλογισμό που αντιπροσωπεύουν. Τι σημασία έχει π.χ. αν το τέλος ακινήτων θα είναι 10% ή 16% που γίνεται 20% όσο πιό καινούργιο είναι; Τι σημασία έχει αν οι αποδείξεις θα είναι 25% ή 50% ή 60%; Θυμηθείτε, το έχουν πει καθαρά, 54 δις θέλουν φέτος, 54 δίς θα μας πάρουν, είτε έτσι είτε αλλιώς... Αν το τέλος επιτηδεύματος... Αν η εισφορά αλληλεγγύης... Αν οι ΔΕΚΟ... Αν το ενιαίο μισθολόγιο... Σκέτος παραλογισμός, αυτός που προσπαθώ να βγάλω από τη ζωή μου...

Ζω ανάμεσα σε ανθρώπους, μιλάω και συναναστρέφομαι πολλούς διαφορετικούς χαρακτήρες τόσο διαδικτυακά όσο και δια ζώσης, είναι πρώτη φορά που βλέπω τόσα πολλά σφιγμένα πρόσωπα, τόσα πολλά χαμένα βλέματα, τόσους πολλούς να βαδίζουν σιωπηλοί, σκυφτοί, προβληματισμένοι. Έχεις την αίσθηση ότι δεν ζουν, ότι απλά επιβιώνουν ως την επόμενη μείωση μισθού, την επόμενη έκτακτη εισφορά, τον επόμενο αναγκαστικό εφαρμοστικό νόμο.

Πλέον, έχουν καταρρεύσει τα προσχήματα, έχει ξεφτίσει το εύηχον της «κοινωνικής αλληλεγγύης» ως προκάλυμα της στυγνής φορολογίας, ωμά, στυγνά, ξεδιάντροπα, μέρα μέρα, ώρα ώρα, μια κυβέρνηση αφενός μας στερεί τη δυνατότητα να παράγουμε εισόδημα αφετέρου επιτίθεται στην περιουσία μας για να συμπληρώσει τα χρήματα που της λείπουν για να μπορέσει να διατηρήσει στη ζωή το τεράστιο κράτος που η ίδια δημιούργησε εδώ και τριάντα χρόνια και τα προκλητικά προνόμια του κομματικού στρατού με τον οποίο το στελέχωσε. Κατοχική κυβέρνηση; Χούντα; Σοβιέτ; Αφρικανική Φυλαρχία; Προτεκτοράτο; διαλέξτε εσείς...

Τη λύπη, την ειλικρινή αγωνία, την πραγματική απόγνωση τη βλέπεις παντού, στο δρόμο, στις επιχειρήσεις, στο σουπερμάρκετ, στη -λιγοστή πλέον- βραδυνή διασκέδαση. Δε θα μπω στη λογική αν η λύπη είναι μεγαλύτερη στον ιδιωτικό τομέα ή στο δημόσιο, η λύπη πάντα είναι μεγαλύτερη όταν είναι προϊόν παρατεινόμενης και προκλητικής αδικίας και βιώνεται όλο και πιό έντονα, στα όρια της αγανάκτησης, όταν ο αδικούμενος νιώθει ότι χάνει τη βολή και την ηρεμία του και ξέρει ότι δεν έχει τις ικανότητες και τις δυνάμεις να σταθεί μόνος, χωρίς «προστασία», στην αγορά.

Θα μείνω στα σίγουρα, ότι η «εξίσωση» δε βγαίνει, μετά από ένα χρόνο μέτρα, κόντρα μέτρα, μεσοπρόθεσμα, εφαρμοστικούς, ανικανότητα, αδιαφορία, αυταρχισμό, εκφοβισμό η «εξίσωση» δε βγαίνει και αυτό οι μόνοι που δείχνουν να μην το έχουν καταλάβει είναι οι κύριοι υπεύθυνοι για την «αστοχία ως αποτέλεσμα της απραξίας», η σημερινή κυβέρνηση η αρεσκόμενη αποκλειστικά στη διαπίστωση του προβλήματος και τον κλαυθμό και οδυρμό ότι οι υποχρεωτικές και αναγκαίες λύσεις «απάδουν» του σοσιαλιστικού της ιδεώδους, το κυβερνών (σήμερα και τα πολλά περισσότερα από τα τελευταία 30 χρόνια) κόμμα, αυτοί που εξαπάτησαν τον κόσμο τάζοντας ευμάρεια και άνοδο για να εκλεγούν, αυτοί που συνεχίζουν και τώρα να εξαπατούν γαντζωμένοι γερά από τις καρέκλες τους για να γλυτώσουν πρώτοι αυτοί το τομάρι τους από την ελεύθερη πτώση που προκάλεσαν...

Θα μου πείτε ότι δεν είναι η πρώτη φορά που ο ψηφιζόμενος εξαπατά τον ψηφίζοντα. Στην ιστορία μας, από αρχαιοτάτων χρόνων, έχουν καταγραφεί πλείστες περιπτώσεις που έχουν οδηγήσει σε μεγαλειώδεις συμφορές. Μεγαλειώδεις... Συμφορές... το οξύμωρο της γλώσσας μας, η άνοδος και η πτώση σε δύο λέξεις.

Εχω την αίσθηση όμως ότι είναι η πρώτη φορά που η εξαπάτηση είναι τόσο προφανής, τόσο χυδαία, τόσο προκλητική. Η πρώτη φορά που το καταλαβαίνουν όλοι, η τουλάχιστον οι συντριπτικά περισσότεροι, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τα ηλικίες, σε όλα τα μορφωτικά επίπεδα, σε όλα τα εργασιακά καθεστώτα. Ακόμα και σκανδαλωδώς ευνοημένοι από το καθεστώς, από την κομματική νομενκλατούρα, αναγνωρίζουν ευθαρσώς το λάθος, θυμίζουν μόνο ότι είναι και αυτοί άνθρωποι και πρέπει να αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι... Το αυτονόητο δηλαδή...

Γι'αυτό και η λύπη είναι τόσο βουβή, γι'αυτό και η οργή συσσωρεύεται και δεν ξεσπάει, γι'αυτό και το γέλιο είναι νευρικό, αγχωμένο, λίγο παρανοϊκό κάθε φορά που το ανακοινωθέν βάζει έναν νέο φόρο, μια νέα εισφορά, κάθε φορά που ένα καινούργιο «εκκαθαριστικό» (πόσο ειλικρινής η ορολογία...) φτάνει με το ταχυδρομείο. Θα ξεσπάσει; Που; Πότε; Πως; Δύσκολες ερωτήσεις... Και αναπάντητες, παρά τις φιλότιμες προσπάθειες των κυβερνώντων να εμφανίσουν ως οιωνεί απάντηση τα «αγανακτισμένα τίποτα» και τα «κομματικά καθόλου» που γεμίζουν με το παραμικρό δρόμους και πλατείες επιδεικνύοντας με ζήλο τη μόνη εργασιακή τους εμπειρία, την διαμαρτυρία. Μην ξεχνάμε πως οι πολίτες ζουν με 2 συγκρουόμενες επιθυμίες: αφενός θέλουν να χειραγωγούνται αφετέρου επιθυμούν να παραμένουν ελεύθεροι...

Ίσως ο Βενιζέλος να είναι η Νέμεσις, ίσως -και λόγω σωματικής διάπλασης- να είναι η κοτρώνα που σκάει πάνω στη φαινομενικά ήρεμη θάλασσα και προκαλεί την έντονη τρικυμία... Αυτό όμως θα κριθεί από τους ιστορικούς μετά από τις απαραίτητες δεκαετίες. Ως τότε αυτό που θα μείνει θα είναι το «αμερικάνικο» τέλος, πίσσα και πούπουλα, στην αρχαιοελληνική του εκδοχή: εξευτελισμός, δημόσια διαπόμπευση και εξοστρακισμός!! Θα σταματήσω όμως εδώ... Γίνομαι αρνητικός και δε μου αρέσει... Καλό βράδυ...