30.9.11

«Χαμένες είναι μόνο οι μάχες που δεν έδωσες ποτέ...»



* άρθρο του Νίκου Ανδρίτσου στο blog του στο skai.gr

Αλήθεια, πόσοι είναι οι Δημόσιοι υπάλληλοι και οι εργαζόμενοι του ευρύτερου δημόσιου τομέα που νιώθουν ευτυχισμένοι από την εργασία τους;

Πόσοι είναι αυτοί που επιστρέφουν στο σπίτι τους χαρούμενοι από την επίτευξη ενός στόχου;

Πόσοι αντλούν ικανοποίηση από τα καθήκοντα τους πλην κάποιων εξαιρέσεων, διευθυντών και λοιπών τμηματαρχών και προϊσταμένων;

Ελάχιστοι. Πόσο μάλλον που τώρα μαζί με το εννιαίο μισθολόγιο και τις μειώσεις μισθών έρχεται και η εργασιακή εφεδρεία για να μετατρέψει το «ελληνικό όνειρο» του Δημοσίου σε εφιάλτη.

Ουσιαστικά σήμερα κάποιοι αντιδρούν να αλλάξει κάτι που και οι ίδιοι σιχαίνονται που υπάρχει.

Ναι, υπάρχει ζωή και μετά το Δημόσιο αγαπητοί.

Σας το πιστοποιούμε όλοι εμείς οι εκτός Δημοσίου που βιώνουμε καθημερινά το άγχος της αξιολόγησης και της αξιοκρατίας.

Που λειτουργούμε κάτω από κανόνες ευελιξίας, παραγωγικότητας και αποτελεσματικότητας.

Που θέτουμε στόχους, εργαζόμαστε και τους πετυχαίνουμε.

Που βάζουμε πλάτη ώστε η επιχείρηση που δουλεύουμε να υπάρχει και αύριο.

Σήμερα, κάποιοι που θίγονται θέλουν την κοινωνία στο πλευρό τους.
Ο τρόπος που διεκδικούν όμως βάζει την κοινωνία απέναντι τους.

Zητούν σήμερα “κοινό μέτωπο” όταν τόσα χρόνια έβγαζαν προκλητικά τη γλώσσα σε εκείνους που δεν είχαν μπάρμπα στη Κορώνη...

Όταν εκείνοι διορίζονταν και τσέπωναν μισθούς, υπερωρίες και επιδόματα, σκέφτονταν όλους εκείνους, ιδιωτικούς υπαλλήλους, εμπόρους, ελεύθερους επαγγελματίες που βίωναν τον καθημερινό μόχθο για το μεροκάματο;

Εκείνους που καθημερινά μάχονταν για την επιβίωση την ώρα που κάποιοι άλλοι διατηρούσαν προκλητικά προνόμια.

Σκεφτείτε μόνο, την ίδια κοινωνία που αντιδρά σήμερα στη μείωση του Δημόσιου τομέα, να αναπτύσσει την παραγωγικότητα της και να συμβάλλει στα ασφαλιστικά ταμεία και στην κατανάλωση δουλεύοντας στον ιδιωτικό τομέα.

Αναλογιστείτε, η φαντασία, η ευρηματικότητα και η εργατικότητα του Έλληνα να βρίσκει διέξοδο μέσα από υγιείς επιχειρηματικές πρωτοβουλίες που να αποδίδουν κέρδη στον ελεύθερο επαγγελματία αλλά και έσοδα στο δημόσιο.

Ταυτόχρονα, έναν Δημόσιο τομέα που να αναλογεί στο μέγεθος της χώρας, με ικανούς και καταρτισμένους υπαλλήλους που θα προσφέρουν πραγματικά στο κοινωνικό σύνολο και βεβαίως δεν θα μπαίνουν όλοι στο ίδιο σακί.

Αυτή είναι η Ελλάδα που πρέπει να κατακτήσουμε.

Βασική προϋπόθεση για τα παραπάνω είναι η ύπαρξη ενός σοβαρού κράτους:

1- Ενός κράτους-επιτελάρχη, χωρίς μανδαρίνους, στρατούς, «σπλάχνα», ιδεοληψίες κι εξαρτήσεις και μιας κυβέρνησης και πολιτικών που θα νοιάζονται για τον τόπο και όχι για την επανεκλογή τους.

2- Ενός κράτους που θα απενεχοποιήσει επιτέλους το κέρδος και την επιχειρηματικότητα, θα θέσει το γενικό πλαίσιο, τους κανόνες και τις ευρύτερες κατευθύνσεις και θα αφήσει ελεύθερο χώρο στην δημιουργία και πεδίο στην ανάπτυξη.

Η πλειοψηφία του πολιτικού προσωπικού αυτής της χώρας έχει αποτύχει δυστυχώς να ερμηνεύσει την αντικειμενική θέληση και βούληση των Ελλήνων.

Θέληση για δημιουργία.

Βούληση για μια άλλη Ελλάδα.

Ωστόσο, μην ξεχνάμε, οι πολιτικοί είναι ο καθρέφτης της κοινωνίας μας.

Η κοινωνία που σήμερα αποδοκιμάζει είναι εκείνη που τους σήκωνε στα χέρια και κουνούσε σημαιάκια κάτω απο τα μπαλκόνια.

Κι αν κάναμε λανθασμένες επιλογές καιρός μέσα από τις κάλπες να τις αλλάξουμε.

Όταν καταλάβουμε τη δύναμη που έχει η ψήφος μας, θα έχουμε κάνει ήδη ένα πολύ σημαντικό βήμα.

Η Ελλάδα χρειάζεται και πάλι εκλογείς στις κάλπες. Όχι πλέον πελάτες.

Πέρα όμως από την ψήφο, χρειάζεται μέθοδος και εργασία,

Αυτό που κάνουμε όταν βγούμε στο εξωτερικό αλλά ξεχνάμε όταν είμαστε εδώ.

Ως πότε λοιπόν θα είμαστε η χώρα των χαμένων ευκαιριών;

Σε πείσμα όλων εκείνων που θεωρούν την Ελλάδα μια τελειωμένη υπόθεση, πέρα και πάνω πολιτικών και κομμάτων, ναι μπορούμε να το παλέψουμε και τελικά να τα καταφέρουμε.

Χαμένες είναι μόνο οι μάχες που δεν έδωσες ποτέ.