29.9.11

Η κατάσταση των πραγμάτων



* άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της Κυριακής 18.09.2011. Λίγο παλιό αλλά πάντα επίκαιρο... Ειδικά από την ώρα που η νοοτροπία που μας έφερε εδώ όχι μόνο δεν αλλάζει αλλά εξαπλώνεται και ως πανώλη με στόχο να εξολοθρεύσει κάθε άλλη... Όσο για την εικονογράφηση, επέλεξα αυτή τη χαρακτηριστική έκφραση της κατάστασης των πραγμάτων από τον κορυφαίο εκφραστή της. Διότι ως γνωστόν, στην Ελλάδα, των οικιών ημών εμπιπραμένων, ημείς άδομεν…

Περίπτωση πρώτη: Η αλλοδαπή οικιακή βοηθός στο σπίτι ενός φίλου θέλει να φέρει τη θυγατέρα της στην Ελλάδα. Για να αποκτήσει, όμως, χαρτιά, η κοπέλα χρειάζεται μια βεβαίωση από εργοδότη (ψευδή βεβαίωση) ότι ήδη εργάζεται στην Ελλάδα. Ο φίλος αρνείται κατηγορηματικά να βοηθήσει: αυτός τέτοια πράγματα δεν κάνει. Υστερα από μερικές ημέρες, ρωτάει από ενδιαφέρον να πληροφορηθεί την εξέλιξη. «Κανένα πρόβλημα», του λέει χαρωπή η οικιακή βοηθός, «δώσαμε 400 ευρώ σε έναν δικηγόρο και βρήκε όλα τα χαρτιά» - δηλαδή, τις ψευδείς βεβαιώσεις.

Περίπτωση δεύτερη - επιστολή του Ν. Φ.: «Πήγα σήμερα στη γενική συνέλευση των καθηγητών του Παντείου. Ολα κι όλα 35 άτομα από τους 250 καθηγητές. Οσοι πήραν τον λόγο ήσαν επιπέδου Φωτόπουλου (θυμίζω το βίντεο στο γραφείο του Αθανασόπουλου), με τη διαφορά ότι αυτοί διδάσκουν τους φοιτητές, ενώ ο Φωτόπουλος είναι συνδικαλιστής. Οσοι δεν μίλησαν ήσαν του ιδίου επιπέδου με τους ομιλήσαντες: είχαν έλθει απλώς για να ψηφίσουν υπέρ των ομιλησάντων. [...] Σημειωτέον ότι η διοίκηση έχει κλείσει και τα γραφεία μας, έτσι ώστε να μην έχουμε πρόσβαση στις βιβλιοθήκες και τον Η/Υ μας. Κοιτάζοντας δε και τις κακόγουστες αφίσες, με τις οποίες η ΔΑΠ έχει καλύψει όλους τους τοίχους, για να προσελκύσει τους καινούργιους φοιτητές, δημιουργώντας στη σχολή μία ατμόσφαιρα στρούγκας της δεκαετίας του ’50, δεν μου μένει πια καμιά αμφιβολία: Επρεπε να μας αφήσουν να χρεοκοπήσουμε! Δεν είναι κοινωνία αυτή».

Περίπτωση τρίτη και φαρμακερή - επιστολή του Κ. Β.: «Υπάλληλος έκθεσης μεγάλης Α.Ε. κουφωμάτων (ομίλου εταιρειών) επί της οδού Μεσογείων μού παραδίδει προσφορά για πόρτα ασφαλείας όπου στην τελική τιμή έχει συμπεριλάβει και κάποια έκπτωση. Αφού τον ευχαρίστησα και του είπα ότι θα ενημερώσω τους υπόλοιπους ιδιοκτήτες της πολυκατοικίας, εκείνος μού πρότεινε απροκάλυπτα να αποφύγουμε ολόκληρο τον ΦΠΑ εφ’ όσον συμφωνήσουμε σε μικρότερο τιμολόγιο! Εκνευρισμένος μπαίνω σε άλλη έκθεση με παρόμοια προϊόντα, ζητάω ακόμη μία προσφορά, αναφέροντας με αγανάκτηση την προηγούμενη εμπειρία μου. Ο υπεύθυνος μού την στέλνει με mail την επομένη. Σχεδόν συγχρόνως μού τηλεφωνεί για να με ενημερώσει ότι θα μπορούσαμε να γλιτώσουμε τον ΦΠΑ αν παίρναμε μικρότερο τιμολόγιο! (Προφανώς είχε ξεχάσει ότι την προηγουμένη είχα κακολογήσει τον ανταγωνιστή του, για τον ίδιο λόγο....) Συνεχίζω: Στα Κουφονήσια, τον Αύγουστο. Σχεδόν κανένα εστιατόριο δεν έκοβε αποδείξεις. Αλλά και στο Γύθειο, μία Παρασκευή, ξαφνικά κάποια μαγαζιά στον παραλιακό δρόμο -τον γεμάτο τουρίστες- κατεβάζουν ρολά. Ρωτώ τι συμβαίνει. Απάντηση: «Εμφανίσθηκε το ΣΔΟΕ»! Συμπέρασμα: Αν προσθέσουμε χιλιάδες τέτοιες περιπτώσεις μαζί με Λυμπερόπουλους, Φωτόπουλους, Μυλόπουλους, και το άθροισμα το ανακατέψουμε με το υπάρχον πολιτικό προσωπικό, έχουμε μία «σούπα» που δεν τρώγεται με τίποτα. Βρε, ΟΥΣΤ! Που θέλουμε και Ευρώπη!

Ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάκτυλό μας: αυτή είναι η κατάσταση των πραγμάτων και ακόμη χειρότερη. (Ξέρετε, λ.χ., πόσοι βουλευτές και μάλιστα του ΠΑΣΟΚ σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις τους παραδέχονται ότι μας χρειάζεται μια δικτατορία; Και δεν εννοούν του προλεταριάτου...) Παρ’ όλα αυτά, εγώ εξακολουθώ να πιστεύω ότι ακόμη υπάρχει λύση: Να αφήσουμε κατά μέρος το δήθεν εθνικό μας φιλότιμο (όπως συχνά αποκαλούμε το εθνικό μας σύμπλεγμα) και να πουλήσουμε σε συμφέρουσες τιμές στους ξένους ό,τι μπορεί να πωληθεί από το κράτος. Αυτοί θα έχουν κάθε συμφέρον να το κάνουν να λειτουργήσει με τρόπο ορθολογικό. Τότε θα μπορούμε να ελπίζουμε ότι, σταδιακά, η νοοτροπία μας θα αλλάξει...