23.9.11

Μάχες οπισθοφυλακής ή νέο μοντέλο;



* άρθρο του Άγη Αθανασούλη (DAMTP, University of Cambridge) στο freemoney της 15.09.2011

Να προστατέψουμε το πανεπιστημιακό άσυλο και τις άδειες των ταξί. Να προστατέψουμε το κατοχυρωμένο κέρδος των φαρμακοποιών και τη μη αξιολόγηση των δημοσίων υπαλλήλων. Τι κοινό έχουν όλα αυτά τα «φιλολαϊκά» αιτήματα;

Θυμίζουν τo στρατό Takeda Shinghen στον εμφύλιο πόλεμο της Ιαπωνίας.

Αποφασισμένος να κρατήσει στο ύψος που της αρμόζει την περήφανη παράδοσή του, έκανε έφοδο με το ασταμάτητο βαρύ ιππικό ενάντια σε χωριάτες οι οποίοι κράταγαν μουσκέτα πίσω από οχυρώσεις. Η μάχη του Nagashino άλλαξε την πορεία της Ιαπωνίας, κι έχει δυο σαφή διδάγματα.

Πρώτον, η «ηρωική» άρνηση του καινούριου είναι καταδικασμένη να χάσει.

Όχι επειδή κατ’ ανάγκη το καινούριο είναι καλύτερο - απλά επειδή όταν η άρνηση γίνεται αυτοσκοπός εγκλωβίζεται κανείς σε ομφαλοσκόπηση του τι είναι «επαρκώς παραδοσιακό» (ή «σοσιαλιστικό», στην περίπτωσή μας) αντί να χρησιμοποιεί στο έπακρο οτιδήποτε μπορεί να του φανεί χρήσιμο.

Δεύτερον, συχνά το καινούριο είναι καλύτερο.

Δε θα αναφερθώ εδώ στο γιατί πολλά, πάμπολλα από τα ανακοινωθέντα μέτρα είναι όντως προς τη σωστή κατεύθυνση. Ας πούμε για συντομία πως τα πανεπιστήμια πρέπει να σταματήσουν να είναι η παιδική χαρά του πιο βλαμμένου κομματιού των κομμάτων, και πως δε βλέπω το πρόβλημα με το να πέσουν οι ελάχιστες αμοιβές. Από κει και πέρα βέβαια ο καθένας έχει τις απόψεις του.

Έστω λοιπόν πως πράγματι τα περισσότερα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση. Αυτό κάνει την κυβέρνηση και την τρόικα τους «καλούς» της υπόθεσης; Όχι, και στον πραγματικό κόσμο δεν υπάρχουν «καλοί». Γι’ αυτό και δεν είναι αντίφαση να λέμε πως πολλά από τα μέτρα είναι προς τη σωστή κατεύθυνση και ταυτόχρονα να έχουμε επιφυλάξεις και διαφωνίες, είτε με κάποιες από τις κατευθύνσεις, είτε, πολύ περισσότερο, με τον τρόπο υλοποίησης πολλών από τα μέτρα που κατά βάση μας βρίσκουν σύμφωνους.

Όλα αυτά είναι πολύ ωραία θα πει κάποιος, αλλά είναι τελείως θεωρητικά. Τι έχουμε να πούμε σε κάποιον που υποφέρει εδώ και τώρα, ενδεχομένως χωρίς να έχει φταίξει σε τίποτα -π.χ. έναν νέο άνεργο;

Η μόνη ελπίδα για μας είναι να χτίσουμε κάτι με αρχή, μέση και τέλος. Κάτι που να βγάζει νόημα. Το μοντέλο που είχαμε μέχρι τώρα δε βγάζει νόημα. Δεν αρκεί να «πέσει χρήμα στην αγορά», όταν εισάγουμε ελαιόλαδο από τη Γερμανία, θεωρούμε ότι οι περισσότερες δουλειές της εργατικής τάξης είναι «προφανώς» μόνο για λαθρομετανάστες (οι οποίοι σ’ αυτή τη λογική είναι όντως απαραίτητοι), κι εμείς θα είμαστε όλοι δημόσιοι υπάλληλοι, γιατροί-δικηγόροι-μηχανικοί-δημοσιογράφοι ή επιχειρηματίες.

Sorry, αλλά αυτό ποτέ δεν έβγαζε νόημα, απλά μέχρι τώρα δεν το λέγαμε.

Υπάρχει το ποιός φταίει. Υπάρχουν οι ατέλειωτες τεχνικές αναλύσεις επιμέρους θεμάτων. Αλλά τη ζωή μας εγώ και συ θα τη ζήσουμε με το τελικό αποτέλεσμα, όχι με αμπελοφιλοσοφίες. Και δεν υπάρχει κάποιος που θα έρθει να βραβεύσει τους τάχα μου σοσιαλιστές, ή να γλιτώσει αυτούς που δε φταίνε. Καθαρό μυαλό, και πολλή δουλειά προς ένα παραγωγικό μοντέλο που βγάζει νόημα είναι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε, ο καθένας από κει που βρίσκεται. Κι όσο μαύρα και να φαίνονται τα πράγματα, αν ένας στους είκοσι δουλεύει με αποφασιστικότητα και πρόγραμμα, θα κάνει διαφορά.

Μια τελευταία κουβέντα για τους πολιτικούς μας και την κυβέρνησή μας.

Σ’ αυτούς που ευαγγελίζονται την επιστροφή στο 2006: παιδιά, αφενός δε γίνεται, αφετέρου μετά από 3-4 χρόνια στα ίδια θα γυρίζαμε, αν γινόταν. Δε βοηθάτε κανέναν. Αλλά και στους δήθεν μεταρρυθμιστές της κυβέρνησης: δεν είστε ΜΚΟ, ούτε think tank. Είστε η κυβέρνηση της χώρας, goddamit. Δε βοηθάτε κανέναν με το να διακηρύττετε τρεις φορές την ατρόμητη και ασυμβίβαστη απελευθέρωση του ίδιου επαγγέλματος, που είναι ακόμα κλειστό.

Έργα κι όχι λόγια, και γρήγορα!