1.7.11

Σώσον κύριε το ΠΑΣΟΚ σου... (και βραχυ- και μεσοπρόθεσμα)



Εξακολουθώ να διαφωνώ τόσο με το «μεσοπρόθεσμο» όσο και με τον εφαρμοστικό του νόμο. Όσο τα ξαναδιαβάζω τόσο και βεβαιώνομαι πως είναι μεσοβέζικες λύσεις μιας ευθυνόφοβης (και τελικά ξενόδουλης) κυβέρνησης, δεν έχουν στόχο την ανάκαμψη της χώρας και της οικονομίας (αν είχαν τέτοιο στόχο θα στόχευαν σε άμεση μείωση των δαπανών του κράτους και απελευθέρωση της αγοράς για να μπορέσει να υπάρξει μεσοπρόθεσμα ανάπτυξη) και είναι απλά διατεταγμένες αποφάσεις των δανειστών μας οι οποίοι (φυσιολογικά πράττοντες) επιθυμούν να πάρουν πίσω (μέσω αυστηρών και εντατικών εισπρακτικών ενεργειών) όσα περισσότερα μπορούν από αυτά που μας δάνεισαν σε χρήμα ή σε είδος πριν μας αφήσουν (λίαν συντόμως) στη μαύρη μοίρα μας...

Προς επίρρωσιν των ανωτέρω αναζητήστε τις ομιλίες, δηλώσεις και παρεμβάσεις του συναινέσαντος δελφίνου (ή μήπως να πω πρωθυπουργού εσωτερικού;) κ. Βενιζέλου ο οποίος με χαρακτηριστική άνεση υπόσχεται «μη άμεση εφαρμογή και άμεση επαναδιαπραγμάτευση» για όλα εκτός από τα άμεσα εισπρακτέα και τα ευκόλως εκποιήσιμα. Διότι το θέμα είναι «τι θα μαζέψουμε» βραχυπρόθεσμα, πριν μπει ο χειμώνας, ώστε να ικανοποιήσουμε έμπρακτα και εμπράγματα τις απαιτήσεις των φίλων μας που βάζουν το χρήμα και περιμένουν να δουν την «επένδυση» τους να αποδίδει χωρίς παράξενα ρίσκα... Μεσοπρόθεσμα, ποιός ζει ποιός πεθαίνει, για την ακρίβεια ποιός ζει, το ποιός πεθαίνει το ξέρουμε, οι επιχειρήσεις και οι επαγγελματίες του ιδιωτικού τομέα και μαζί η ελληνική οικονομία...

Όσο για τις ανησυχίες των εταίρων και δανειστών μας για τη δυνατότητα εφαρμογής του μεσοπρόθεσμου και τις -άκομψες πλέον και εκβιαστικές- οχλήσεις τους προς άπασα την αντιπολίτευση για συναινετική υποταγή στις κυβερνητικές ορέξεις, μόνο άδολες και αλτρουϊστικές δε μου φαίνονται (στην πλειοψηφία τους). Η αγωνία για την μακροημέρευση μας εξαντλείται σε αγωνία για την εξασφάλιση του απαιτούμενου χρόνου για την «διάσωση» των assets της χώρας, του ενεργητικού της, του πλούτου της. Ακριβώς όπως γίνεται με όλες τις εταιρείες που χρωστάνε, δεν έχουν μέλλον και οι δανειστές τους προσπαθούν να μικρύνουν τη ζημία. Κάτι που βεβαίως δεν αρέσει (ξύδι...) στους παροικούντες την Σοσιαλιστική Τζαμαχιρία των Παπανδρέου κομματικούς, οι οποίοι επί σειρά δεκαετιών έμαθαν να προτιμούν την κρατικοποίηση της αποτυχίας, την στρατηγική επένδυση με κρατικό χρήμα, την επιχειρηματικότητα των επιδοτήσεων, αρκεί ο «επιχειρών» να είναι φίλος, να είναι στο κόμμα...



Το θέμα πλέον είναι καθαρά θέμα χρόνου... Πόσο χρόνο θα χρειαστούν οι δανειστές για να ρευστοποιήσουν το ενεργητικό προς όφελος τους αλλά και πόσο ευέλικτα θα διαχειριστεί τον χρόνο αυτό ο διάδοχος Μπένυ για να σώσει ότι μπορεί από το καταρρέον κομματικό του σύστημα, ώστε να έχει καποια αξία στο μέλλον το δαχτυλίδι που του έδωσε ο «παραιτημένος» Γιώργος, η κρατούσα έκφραση πλέον είναι «ο σώζων εαυτόν σωθήτο...» και ήδη άρχισε η δουλειά από προχθές με τον κ. Χρυσοχοΐδη να δηλώνει περήφανος που ο κ. Φωτόπουλος είναι ΠΑΣΟΚ και τον γιαλαντζί αντάρτη Αθανασιάδη να «πείθεται» στο παρα ένα και να αιτιολογεί την ψήφο του στο και πέντε κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής... Τι τα θες, αυτό είναι πταίσμα αν αναλογιστεί κανείς τα «ομοιόχρωμα (μπλε και λευκό) ψηφοδέλτια» της εκλογής Σαρτζετάκη, ΠΑΣΟΚ ήταν και τότε...

Τέλος πάντων... Σημασία έχει εμείς οι υπόλοιποι, απλά να περιμένουμε, να κάνουμε υπομονή και να περισώσουμε ότι μέρος των περιουσιών μας είναι δυνατόν να περισωθεί από τον φορολογικό παραλογισμό των σοσιαλιστών, ώστε να αποτελέσουν την απαραίτητη μαγιά για να ξαναφτιάξουμε την Ελλάδα μετά την καταρράκωση στην οποία την οδηγούν με σίγουρα και θαρραλέα βήματα οι κρατιστές πολιτικοί μας... Καλό μήνα...