29.6.11

Γιατί η φορολογική δικαιοσύνη πρέπει να έπεται της «μεσοπρόθεσμης» αδικίας;



«Μα αν δεν ψηφιστεί το μεσοπρόθεσμο, δε θα έχουμε λεφτά τελικά και θα πτωχεύσουμε...», έσπευσε να μου πει ο επόμενος εμού χθες το πρωί που περιμέναμε να πάρουμε τον καφέ μας για να πάμε στις δουλειές μας, «...και τότε ο Πάγκαλος θα βγάλει τα τανκς στους δρόμους και τις πλατείες να φυλάνε τις τράπεζες και θα κρατήσει και δυό τρία να του φυλάνε το Γκραν Ριζόρ για να κάνει τα μπάνια του...» πετάχτηκε γελώντας ένας παραπίσω. Οι υπόλοιποι αρχίσαμε να γελάμε, μία με την αγωνία του πρώτου, μία με το χοντρό αστείο του δεύτερου.

Αυτή είναι η εικόνα τις μέρες αυτές στην κοινωνία. Προσωπικά το μεσοπρόθεσμο δεν θα το ψήφιζα. Και φυσικά ούτε τον εφαρμοστικό του νόμο. Όχι γιατί διαφωνώ στον στόχο, αλλά γιατί διαφωνώ στην άρρηκτα συνδεδεμένη με τον στόχο μέθοδο που προβλέπει. Το πρόβλημα μας δεν είναι –δεν πρέπει να είναι- πως θα βρούμε χρήματα σήμερα, το πρόβλημα μας είναι ότι δεν είμαστε βιώσιμοι, ότι πρέπει να καταστούμε βιώσιμοι, ότι πρέπει να αρχίσουμε να παράγουμε και προοδευτικά αυτό το παραγόμενο πρέπει να καταστεί περισσότερο από το καταναλωνόμενο.

Αυτή την αναγκαία και ικανή συνθήκη για την κοινωνία μας, δεν την ικανοποιούν ούτε το μεσοπρόθεσμο ούτε όλοι οι λοιποί τρελοί, παλαβοί και εξοντωτικοί φορομπηχτικοί νόμοι που το συνοδεύουν, όλα αυτά είναι το πρόβλημα όχι η λύση. «Μετά την ψήφιση του μεσοπρόθεσμου, το βρίσκω πολύ μάταιο να πηγαίνουμε δουλειά... Γιατί; Για να φορολογηθούμε και μόνο; Ούτως ή άλλως είναι τόσοι οι φόροι που δεν θα μένει τίποτε για εμάς..!!», διάβαζα νωρίτερα σε κάποια συζήτηση. Τυπική σκέψη ενός μέσου Έλληνα, από αυτούς τους μισούς που αν ξέρανε πως ζουν οι άλλοι μισοί, σίγουρα θα ήταν κι αυτοί απατεώνες. Ίσως γι'αυτό το ΠΑΣΟΚ πλέον φορολογεί πρώτιστα την περιουσία, γιατί ξέρει ότι αργά η γρήγορα δε θα υπάρχει εισόδημα.

Αντιδρώ!! Και θα αντιδρώ!! Γιατί είμαι φυσιολογικός άνθρωπος και θέλω να εργάζομαι τίμια, να κερδίζω τίμια και να δίνω τίμια όπως όλοι ένα δίκαιο μέρος από τα κέρδη μου για το κοινό καλό. Δεν είμαι τόσο σαδιστής όσο ο κ. Βενιζέλος, που εισάγει για ψήφιση νόμους με «μέτρα επώδυνα και άδικα…», ληστρικά για όλους τους άλλους εκτός από τον δικό του κομματικό στρατό, και μετά βγάζει τον αναπληρωτή του να λέει πως «πρέπει να τα ψηφίσουμε» για να ξεγελάσουμε τώρα τους κουτόφραγκους που ζητούν ψηφισμένο νόμο, άλλο πράγμα όμως αν θα το εφαρμόσουμε...

Ειδικά αυτό το «δε θα εφαρμοστεί» προτιμώ να μου το πει η εφορία, η οποία οσονούπω θα με καλέσει να πάω από κει για αλληλεγγύη, συνεισφορά, τέλη, για να μη χανόμαστε βρε αδερφέ... Δε θα μου το πει όμως κε Οικονόμου μας, έτσι δεν είναι;; Διότι ακόμα και το «ψηφίστε τώρα και ελάτε μετά να φτιάξουμε κάτι άλλο, τώρα δεν προλαβαίνουμε, αυτό έχουμε», προσχηματικό και ανειλικρινές είναι. Αν θέλαμε προλαβαίναμε. Αρκεί να είχαμε αποφασίσει να κάνουμε κάτι απλό, πολύ απλό, εξαιρετικά απλό.

Αν π.χ. θέλουμε να φτιάξουμε ένα δίκαιο φορολογικό σύστημα με κοινωνική διάσταση, αντί να ασχολούμαστε με απαλλαγές, αφορολόγητα, εισφορές, τεκμήρια και λοιπές κρατικιστικές μπούρδες, μπορούμε απλά πολύ απλά να καθιερώσουμε ένα ενιαίο σύστημα εσόδων-εξόδων για όλους τους πολίτες ή επιχειρούντες στο κράτος (να μη σας πω να το κάνουμε και online γιατί θα γελάσετε...) και να ορίσουμε φορολόγηση όλων ανεξαιρέτως επί του καθαρού εισοδήματος τους, από το πρώτο ευρώ είτε με ενιαίο (χαμηλό) συντελεστή είτε με συντελεστή που θα αυξάνεται ελαφρά όσο αυξάνεται το εισόδημα. Επιπλέον, θα καθορίζεται ένας ή δύο συντελεστές ΦΠΑ για προϊόντα και υπηρεσίες, τόσο χαμηλοί ώστε αφενός να δίνουν έσοδο αφετέρου όμως να μην είναι ελκυστική η μη πληρωμή τους (όπως τώρα με το 23%!!). Αυτό είναι όλο το φορολογικό νομοσχέδιο με ένα και μόνο άρθρο, σε μία και μόνη σελίδα...

Δύσκολο;; Όχι..!! Απόφαση θέλει. Κατ’ αρχήν είναι δίκαιο, όλοι φορολογούνται ανάλογα με το εισόδημα τους, ακόμα και οι φτωχοί, ώστε να μην υπάρχει δικαιολογία σε κανέναν. Όποιος έχει αυξημένα έξοδα σίγουρα δεν πληρώνει φόρο εισοδήματος, το κράτος όμως έχει ήδη πάρει το φόρο που του αναλογεί καθώς αυξημένα έξοδα σημαίνουν αυξημένο ΦΠΑ. Αυτή πρέπει να είναι η λογική του συστήματος, όποιος δεν θέλει να πληρώσει φόρο εισοδήματος θα πρέπει να μειώνει το καθαρό του εισόδημα μέσω κατανάλωσης άρα το κράτος θα εισπράττει πάλι μέσω του ΦΠΑ.

Οι δε εφοριακοί που θα «απελευθερωθούν» θα μπορέσουν να είναι κοντά στον φορολογούμενο, να ελέγχουν ότι οι απλοί κανόνες τηρούνται και να καταγράφουν όσους έχουν αντικειμενικό πρόβλημα και είναι ζημιογόνοι, ώστε το κοινωνικό κράτος να παρέμβει και να τους δημιουργήσει δυνατότητα νέου εισοδήματος. Διότι η φορολογική δικαιοσύνη προϋποθέτει δραστικό περιορισμό στις παροχές, μόνο όσοι αποδεδειγμένα θα αδυνατούν να εργαστούν και να παράγουν θα τις δικαιούνται και αυτοί ατομικά, όχι ομαδικά (π.χ. οι καρδιοπαθείς, οι ναυτεργάτες, οι τρίτεκνοι κ.λπ). Οι οικονομικές παροχές σε ικανούς προς εργασία βιάζουν το σύστημα, στόχος πρέπει πάντα να είναι η δημιουργία δυνατοτήτων εργασίας όχι η οικονομική αποκατάσταση μερικών εις βάρος των υπολοίπων.

Μένει ένα θέμα: οι συντελεστές φόρου και ΦΠΑ. Το έγραψα και πιό πάνω, πρέπει να είναι τόσο χαμηλοί ώστε αφενός να δίνουν έσοδο αφετέρου η μη πληρωμή τους να μην σου αφήνει πραγματικό κέρδος. Για να «βγαίνει» το κράτος στις υποχρεώσεις του πρέπει όχι μόνο να πληρώνουν όλοι αυτό που τους αναλογεί αλλά να έχουν και κίνητρο να το κάνουν. Και αυτό σημαίνει δύο πράγματα: δραστική μείωση του δημοσίου τομέα, όχι μόνο στις δαπάνες, αλλά και σε αρμοδιότητες, κανονισμούς και νόμους, παράλληλα δε και ριζική βελτιώση των υπηρεσιών που προσφέρει. Λιγότεροι υπάλληλοι, καλύτερα εκπαιδευμένοι και αμοιβόμενοι, με διαφάνεια στην πρόσληψη και διαρκή αξιολόγηση σύμφωνα με τον στόχο τους που δεν μπορεί να είναι άλλος από την εξυπηρέτηση του πολίτη.

Εδώ όμως σταματώ, είναι άδικο να σπαταλώ φαιά ουσία για κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να γίνει. Γιατί, στην υποθετική περίπτωση που θα γίνονταν τα παραπάνω, η Ελλάδα θα ήταν μια κοινωνία εκπαιδευμένη στο να παράγει αντί απλώς και στείρα να διεκδικεί, με πολίτες που θα αναγνώριζαν στο τζάμπα την αιτία του προβλήματος αντί να θεωρούν πρόβλημα την κατάργηση του, με πολιτικούς που θα αναζητούσαν την ανάπτυξη στη μείωση του δημοσίου τομέα και θα ξόδευαν τα χρήματα του κράτους με φόβο και χωρίς πάθος...

Δυστυχώς όμως δεν είναι... Θα ήταν, θα μπορούσε να είναι, αν τις κρίσιμες στιγμές, τριάντα χρόνια πριν αλλά και πολλές άλλες φορές έκτοτε, η πλειοψηφία μας δεν προσχωρούσε σε επιλογές κοντόφθαλμες και ωφελιμιστικές, ώστε σήμερα, κόντρα σε όλους αυτούς που με αγωνία μιλούν για την κορύφωση του ελληνικού δράματος, να μπορούν άφοβα να κραυγάσουν: «ο αγώνας τώρα δικαιώνεται»!! Και να «αγανακτούν» όχι για να τελείωσει το «πάρτυ» αλλά διαμαρτυρόμενοι επειδή τελείωσε...

Όσο για την επόμενη μέρα και την χρεοκοπία που δεν θα έρθει αλλά είναι ήδη εδώ (σκεφτείτε ότι από το 5% που επαίρεται ότι μείωσε το έλλειμμα η κυβέρνηση του «παραιτημένου» το 2,5% είναι καθυστερήσεις πληρωμών του δημοσίου σε προμηθευτές στην εγχώρια αγορά...), ας κοιτάξουμε μπροστά, ας δουλέψουμε σωστά και θα έχουμε πολύ χρόνο να το συζητήσουμε. Ως τότε σκεφτείτε και το άλλο, αν χρεοκοπία σημαίνει παραίτηση της κυβέρνησης, τι είναι αυτό που σας κάνει να πιστεύετε ότι είναι τόσο τρομαχτικό γεγονός;