18.6.11

Τεκμήρια ελευθέρου λόγου...

«Και μόνο το ότι το υπογράφει ο ..., κάνει το άρθρο ανάξιο μελέτης και σχολιασμού. Δεν θα του συγχωρεθεί ΠΟΤΕ το άλλο κείμενο ενάντια στους αγανακτισμένους όπου τσουβάλιαζε ΟΛΟΥΣ όσους καταβαίνουν στις πλατείες ότι δήθεν δεν καταδίκασαν το έγκλημα της Marfin. ΠΟΤΕ!»

Έτσι, οργισμένα, σχολίαζε φίλος (από αυτούς που δε συνηθίζουν να «τσουβαλιάζουν») νωρίτερα την επίκληση μου να διαβάσουν άρθρο συγκεκριμένου αρθρογράφου με μια σειρά ενδιαφέρουσες, όχι κατ’ανάγκη όμως αποδεκτές, σκέψεις. Όταν του παρατήρησα ότι διαφωνώ και πως το ότι κάποια άποψη κάποιου είναι λάθος για τους υπολοίπους δεν καθιστά όλες τις απόψεις του λάθος, έσπευσε να μου απαντήσει με λόγο που συναντούμε στην καθημερινότητα μας: «Όπως υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας υπάρχει και το τεκμήριο της ενοχής. Όταν λοιπόν κάποιος καταδικαστεί στην κοινή γνώμη οι απόψεις του περνούν πλέον από διπλό φίλτρο».

Το τεκμήριο της αθωότητας όντως υπάρχει και είναι θεμέλιο της δημοκρατίας. Το τεκμήριο της ενοχής, όπως το εννοεί ο φίλος αλλά και πολλοί διαμαρτυρόμενοι και αγανακτισμένοι στην καθημερινότητα μας, επίσης υπάρχει και είναι ίδιον όσων δεν επιθυμούν να επιχειρηματολογούν αντιτιθέμενοι σε μια άποψη αλλά προτιμούν να μην εκφράζεται αυτή... Όσο για τον καλό φίλο και –ενίοτε- συνομιλητή, χαίρομαι που ακόμα κι όταν παρασυρόμαστε αμφότεροι προς την ευκολία του δεύτερου τεκμηρίου, τελικά επιστρέφουμε στον δύσκολο δρόμο του πρώτου τεκμηρίου...

Εξάλλου ας μην ξεχνάμε το Θεμιστόκλειο «πάταξον μεν, άκουσον δε» που μας κληροδότησε ο αρχαίος πολιτισμός μας...