13.6.11

Ο Γιώργος δεν αλλάζει και βουλιάζει



*δημοσίευση του Ναπολέοντα Λιναρδάτου στο Μπλέ Μήλο, το Σάββατο 11.06.2011. Σημαντική σημείωση: ο Παπανδρέου έχει σήμερα απέναντι του την πιο συναινετική αντιπολίτευση που υπήρξε στη χώρα τα τελευταία 50 χρόνια, καμία σχέση δηλαδή με το λαϊκιστικό μένος της δικής του αντιπολίτευσης (ειδικά αυτή της περιόδου 2007-1009 όταν έφτασε να πατάει επί θεσμών και πτωμάτων για να πάρει την εξουσία...). Και ενώ κατά κοινή ομολογία της πλειοψηφίας του λαού ο ίδιος πλέον δεν κάνει απολύτως τίποτα δημιουργικό παρά καταστρέφει και αυτά τα λίγα που έχουν επιβιώσει τριάντα χρόνων σοσιαλκομμουνισμού, επιδιώκει να βρεί άλλοθι στο ότι η συναινετική (πιότερο από ντροπή για το παρελθόν της παρά συνειδητά για το μέλλον της) αντιπολίτευση δεν αυτοκαταργείται...

Στην Βουλή χθες ο Πρωθυπουργός είπε ότι θα μιλούσε λίγο διαφορετικά, “αν θέλετε κάπως συναισθηματικά.” Μετά από αυτό άρχισε να διαβάζει λέξη προς λέξη το γραπτό κείμενο. Ο τόνος και η ροή άλλαζαν λίγο όταν γύριζε τη σελίδα.

Την ίδια ημέρα σε διάγγελμά έκανε “Νέα έκκληση στις ηγεσίες των κομμάτων για συνεργασία ώστε η Ελλαδα να βρεθεί ισχυρή στην επόμενη Σύνοδο Κορυφής” και ζήτησε την “υπέρβαση των κομματικών τειχών”.

Το σενάριο που θα βασίζεται στην έλλειψη συναίνεσης είτε για αφορμή για εκλογές ή για την κυρίαρχη δικαιολογία αποτυχίας είναι ήδη σε εξέλιξη. Το έργο το έχουμε ξαναδεί, προσφάτως, με την πρωθυπουργία του Κώστα Καραμανλή.

Ο κ. Καραμανλής διατείνεται, σε όποιον έχει την υπομονή να τον ακούσει, ότι ο ίδιος ήθελε να κάνει μεταρρυθμίσεις αλλά δεν τον άφησε η αντιπολίτευση. Συχνά οι Έλληνες πολιτικοί έχουν μια επαγγελματική σχέση με την παραπολιτική αλλά μια ερασιτεχνική σχέση με την πολιτική και τα πολιτικά.

Η λεγόμενη συναίνεση δεν θα έρθει από το πουθενά - δεν χαρίζεται. Μια κυβέρνηση οφείλει πρώτα να καταφέρει μερικά πράγματα. Βασιζόμενη σε κάποιες πρώτες επιτυχίες μπορεί αργότερα να αποκτήσει το πολιτικό κεφάλαιο που να της επιτρέψει να προχωρήσει σε άλλες τομές. Έτσι αποκτάται η πλατιά κοινωνική συναίνεση και έτσι αυξάνεται το πολιτικό κόστος της άρνησης για την αντιπολίτευση.

Σήμερα ποιος πολιτικός αρχηγός μπορεί να πάρει το ρίσκο να υποστηρίξει τον κ. Παπανδρέου; Ποιος μπορεί να εμπιστευθεί μια κυβέρνηση που σε μια από τις κρισιμότερες στιγμές για την χώρα δεν παρουσιάζει μια στοιχειώδη συνοχή;

Μίλησε χθες στην Βουλή ο κ. Παπανδρέου για “λαίλαπα αγορών” (ψέμα), “δεν έχουμε χρεοκοπήσει” (ψέμα), “έχουμε περάσει όλα τα τεστ” (ψέμα).

Μέχρι στιγμής ο κ. Παπανδρέου: δεν έχει πει την αλήθεια για το πως φτάσαμε εδώ και ακολουθεί μια πολιτική που δυσφημίζει την αναγκαιότητα των μεταρρυθμίσεων στο εσωτερικό, υπονομεύει την αξιοπιστία της Ελλάδας με τις ηγεσίες άλλων χωρών και εξοργίζει τους ψηφοφόρους τους. Δεν τορπιλίζει μόνο τις δικές του προσπάθειες, αλλά ταυτόχρονα υπονομεύει τον επόμενο πρωθυπουργό.

Το χθεσινό διάγγελμα, ψυχρό και άχρωμο, θα μπορούσε να ήταν ένα διάγγελμα μιας οποιαδήποτε κυβέρνησης που απλώς αντιμετωπίζει κάποια κοινά και τρέχοντα προβλήματα. Ο κ. Παπανδρέου δεν είναι μόνος ένας κακός ηγέτης, αλλά επίσης και ένας κακός πολιτικάντης - έχει την συναισθηματική νοημοσύνη μιας μεταχειρισμένης κονσέρβας.