12.6.11

Θέλω να γίνω ΠΑΣΟΚ και δε μ' αφήνουν!



Έγραφα προχθές πως «πλέον αρνούμαι κάθε μέτρο που δεν προϋποθέτει άμεση μείωση δημοσίου τομέα στο 1/3 του τώρα!! ο θάνατος τους η ζωή μου...», φίλοι και γνωστοί -πολιτικοποιημένοι ή μή- έπεσαν να με φάνε, «πρεπει να σκεφτούμε την Ελλάδα», «η πατρίδα πρώτα» και άλλα σχετικά...

Και εκεί που είχα αρχίσει να κάνω δεύτερες σκέψεις, είχα αρχίσει να θέλω να γίνω ΠΑΣΟΚ, έσκασε στο mail μου η παρακάτω εξομολόγηση κανιβάλου by SykoFantiS Bastoyni για να δω ...το φως το αληθινό.

Ναι, μετά από αυτό, εξακολουθώ να «αρνούμαι κάθε μέτρο που δεν προϋποθέτει άμεση μείωση δημοσίου τομέα στο 1/3 του τώρα!! ο θάνατος τους η ζωή μου...» και, επειδή δεν πρόκειται να μειωθεί άμεσα το δημόσιο, επιτρέψτε μου να σας εξηγήσω μέσα από τα γραφόμενα του SykoFantiS Bastoyni στο παρακάτω κείμενο το «γιατί θα φοροδιαφύγω».

Αν προσθέσετε και το ότι προ διετίας ΔΕΝ πίστεψα «ότι η νέα τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κυρίως ο Πρωθυπουργός είχαν την κουλτούρα και την αντίληψη να άρουν από πάνω μας όλη αυτή τη μούχλα της διακυβέρνησης με τρόπους οθωμανικής αυτοκρατορίας», θα καταλάβετε ότι το εννοώ!! No Mercy!!!

Γιατί θα φοροδιαφύγω

Για πρώτη φορά στη ζωή μου σκέφτομαι να φοροδιαφύγω να προσπαθήσω με σχέδιο και τακτική να αποφύγω να πληρώσω τους φόρους οι οποίοι μου αναλογούν.

Μου αναλογούν όμως; Ως ελεύθερος επαγγελματίας ( freelancer ) η δημόσια διοίκηση όχι αδίκως (;) με αντιμετώπιζε ως apriori φοροκλέφτη με αποτέλεσμα να έχω να αντιμετωπίσω έννοιες όπως « αντικειμενικά κριτήρια», περαιώσεις, αυτοπεραιώσεις, και τυχαίες άλλες διαδικασίες οι οποίες όχι μόνο με προσέβαλαν ως επαγγελματία αλλά και ως άνθρωπο.

Πολλές φορές ήρθα αντιμέτωπος με το τέρας της γραφειοκρατίας, αλλά λόγο ηλικίας και χαρακτήρα το αντιμετώπισα με χιούμορ και δεν με πήρε η μπάλα της μπασκλασαρίας και του επαρχιωτισμού της δημόσιας διοίκησης.

Πριν δυο χρόνια περίπου πίστεψα πραγματικά ότι η νέα τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ και κυρίως ο Πρωθυπουργός είχαν την κουλτούρα και την αντίληψη να άρουν από πάνω μας όλη αυτή τη μούχλα της διακυβέρνησης με τρόπους οθωμανικής αυτοκρατορίας και έφτασε το πλήρωμα του χρόνου η δημόσια διοίκηση να γίνει αυτό που οφείλει να είναι κι όχι ένα βαρίδι για το κράτος και τους πολίτες.

Μετά ήρθε η κρίση. Η Ελλάδα έπρεπε να έπρεπε να δανειστεί. Άλλως θα πέθαινε. Γίνανε πολλές κουβέντες, που πήγαν τα λεφτά, ποιος τα έκλεψε; Και άλλα τέτοια που περισσότερο μοιάζουν με ανάλυση τηλεπαράθυρου παρά με σοβαρή προσπάθεια ανάλυσης της ανάγκης.

Η σκέψη μου είναι απλή. Τι τα θέλαμε τα δανεικά; Για να πληρώσουμε παλαιές δανειακές υποχρεώσεις και να πληρώσουμε της ανάγκες της δημόσιας διοίκησης. Απλουστευμένα αλλά σωστά.

Ποιας δημόσιας διοίκησης όμως; Αυτής που με αντιμετώπιζε και με αντιμετωπίζει ως κλέφτη. Αυτής που συντηρεί το τέρας της γραφειοκρατίας. Αυτής που η έννοια καινοτομία φαντάζει κινέζικο φαγητό. Αυτής που λειτουργεί ως βαρίδι σε κάθε πολιτική.

Τι είναι πολιτική στο σύγχρονο κόσμο; Μια λογική ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης , ένα κοινωνικό όραμα, ένα σύνολο στόχων, ένα στρατηγικό σχέδιο δράσης και τέλος οι δράσεις υλοποίησης των στόχων και του οράματος. Δεν μπορώ να το απλουστεύσω περισσότερο αλλά φαντάζομαι δεν πέφτω και πολύ έξω.

Τι είχαμε δυο χρόνια τώρα. Μια εντελώς άσχετη ανάλυση της υπάρχουσας κατάστασης, ένα κοινωνικό όραμα και στόχους στους οποίους πάνω κάτω συμφωνούσα, κανένα στρατηγικό σχέδιο δράσης και όπως είναι φυσικό καμία δράση για υλοποίηση των παραπάνω.

Δικαιολογίες ίσως να υπάρχουν πολλές. Μια είναι: δεν γνωρίζαμε την πραγματική κατάσταση. Λυπάμαι αλλά για αυτό ήσασταν αξιωματική αντιπολίτευση για να μάθετε. Δεν στέκει ως δικαιολογία σε ένα πολιτικό κόμμα με 20 και πλέον χρόνια διαδρομή στην εξουσία.

Άλλη δικαιολογία είναι η παγκόσμια κρίση. Ισχύουν τα ίδια με παραπάνω. Αν δεν ισχύουν οφείλετε να το πείτε καθαρά και όχι να δημοσιεύετε βίντεο όπως αυτό των 20 μηνών.

Πάμε πάλι. Μέρος των χρημάτων από τα δανεικά πάει για πληρωμές μιας δημόσιας διοίκησης που σύμφωνα με το πρόγραμμα έπρεπε να αναδιαρθρωθεί ώστε να μην με θεωρεί apriori κλέφτη αλλά να μπορεί να διαπιστώσει ανα πάσα στιγμή αν είμαι ή όχι.

Η δημόσια διοίκηση έμεινε ίδια. Με δανεικά έντοκα χρήματα. Που καλούμαι να πληρώσω εγώ. Ο apriori κλέφτης.

Ε λοιπόν την πήρα την απόφασή μου. Θα γίνω. Πλήρωσα περαίωση, πλήρωσα αυτοπεραίωση, πλήρωσα αποδείξεις, πλήρωσα έμμεσους φόρους πλήρωσα έκτακτα μέτρα, πλήρωσα, πλήρωσα πλήρωσα.

Τώρα λέει με το «Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής» καλούμε να πληρώσω έκτακτη εισφορά.

Ε δεν θα την πληρώσω. Πέραν του γεγονότος ότι αδυνατώ αντικειμενικά να το κάνω. Δεν μου βγαίνουν τα φράγκα δηλαδή θεωρώ ότι αν το κάνω προδίδω τους στόχους και το όραμα για τα οποία συμφώνησα πριν δύο χρόνια με την κυβέρνηση.

Δεν θα «λαϊκίσω» λέγοντας να πληρώσουν οι έχοντες, να φέρουν πίσω τα κλεμμένα και άλλα με διάφορο ειδικό και πραγματικό βάρος. Απλά ΔΕΝ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΩ.

Είμαι έτοιμος να αντιμετωπίσω το νόμο. Και αν χρειαστεί θα μεταφέρω όλες μου ( όσες έμειναν ) τις επαγγελματικές δραστηριότητες στο εξωτερικό ώστε να μην χρειαστεί να πληρώσω τίποτε απολύτως.

Η στάση μου αυτή είναι ψύχραιμη και καθόλου παρορμητική. Είναι ίσως ο μόνος τρόπος κοινωνικής ανυπακοής που μπορεί να ανησυχήσει σοβαρά όλους όσους ασκούν δημόσια διοίκηση.

Δεν καταλογίζω στην κυβέρνηση προθέσεις προδοσίας κλπ που μπορεί να ακούσει κανείς στις συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων. Δεν είμαι αγανακτισμένος ( ακόμα ).

Καταλογίζω ανικανότητα αναλυτικής σκέψης, έλλειψη γνώσεων και δεξιοτήτων, χαμηλή έως πολύ χαμηλή αντιληπτική ικανότητα. Με λίγα λόγια δεν κάνουν για αυτή τη δουλειά.

Το έγραψα και χτες. Με εξοργίζει αφάνταστα να υπάρχει στην ίδια πρόταση η Στρατηγική και η λέξη έκτακτη.

Συνοψίζοντας. Δεν θα πληρώσω έκτακτη εισφορά. Θα παρανομήσω. Πιθανόν να μην πληρώσω ούτε τους τακτικούς φόρους. Θα παρανομήσω. Δεν έχω άλλες επιλογές. Γνωρίζω τις συνέπειες και είμαι έτοιμος να τις υποστώ. Είναι περισσότερο δίκαιες και πολύ πιο ηθικές.

Το ίδιο θα συμβούλευα να κάνετε και εσείς με την προϋπόθεση ότι γνωρίζετε ότι παρανομείτε.