4.6.11

Διολίσθηση...



Διολίσθηση... Από τη νομιμότητα... Και από τη δημοκρατία... Δε χρειάζεται να κουραστείς ιδιαίτερα για να το αντιληφθείς... Καταλήψεις δημοσίων χώρων, λαϊκές συνελεύσεις περιθωριακών ή μη ομάδων, διακοπή δραστηριοτήτων με λεκτική ή άλλη βία, πέτρες, γιαούρτια, αυγά, ύβρεις, προπηλακισμοί, τραμπουκισμοί... Επιδίωξη μία και μόνη: η επιβολή της «οργισμένης» άποψης επί οιασδήποτε άλλης, με οιονδήποτε τρόπο, με οιοδήποτε κόστος... Στόχος: το πολιτικό προσωπικό, βουλευτές, υπουργοί, νύν και τέως, αθώοι ή ένοχοι, τελικά δε η ίδια η δημοκρατία, το ίδιο το κοινωνικό μας σύστημα...

[Ασφαλή προπονητήρια τα σχολεία και το ...«άσυλο», ανοικτή διαγωνιστική διαδικασία για την λήψη πτυχίου σε αθλητικούς χώρους και συνδικαλιστικές δραστηριότητες, τύφλα να 'χει το ΑΣΕΠ δηλαδή...]

Θεωρητικά, στη δημοκρατία, οι απόψεις «συγκρούονται» και «επιβάλλονται» δια του διαλόγου και των επιχειρημάτων. Όταν λοιπόν επιχειρείται να γίνει δια της φωνής, της ύβρεως, της επίθεσης, της βίας;; Τότε δύο τινά συμβαίνουν: είτε το πολίτευμα δεν είναι δημοκρατία, είτε η συμπεριφορά δεν είναι δημοκρατική...

Αν θα θέλαμε να τα συνοψίσουμε σε μία λέξη, αυτή θα ήταν «φασισμός». Θα μου πείτε ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με πολίτες που εξαπατήθηκαν, που πλήττονται, που οργισμένοι διαμαρτύρονται, με αγανακτισμένους ανθρώπους...

Εν γένει θα συμφωνήσω και θα επικροτήσω. Απλώς θα βάλω μια διαχωριστική γραμμή: ο πολίτης που διαμαρτύρεται, δικαίως ή αδίκως, παραμένει πολίτης όσο η στάση του, η διαμαρτυρία του διατηρεί τα χαρακτηριστικά του πολιτισμού, της ευπρέπειας, του λόγου...

Μετά διολισθαίνει, γίνεται όχλος. Και ο όχλος δεν παράγει δημοκρατία, δεν παρήγαγε δημοκρατία πουθενά στον κόσμο σε όλη την ιστορική του διαδρομή, ο όχλος καλλιεργεί φασισμό, ολοκληρωτισμό...

Θα μου πείτε εύλογα, αν είναι φασισμός η οργισμένη αντίδραση του κόσμου, πως πρέπει να αποκαλέσουμε την, στα όρια της δικτατορικής, συμπεριφορά της κυβέρνησης, η οποία συστηματικά εξαπατά τους πολίτες της υποσχόμενη άλλα και πράττοντας τα εντελώς αντίθετα με συνοπτικές διαδικασίες και συζήτηση ολίγων εν κρυπτώ και παραβύστω; Θα απαντήσω ευθέως «ομοίως, φασισμό, ολοκληρωτισμό», ίσως μάλιστα να ταίριαζε και η λέξη δικτατορία, λαϊκιστική δικτατορία...

Το έχω ξαναγράψει, δυστυχώς για πολλούς από αυτούς που βαυκαλίζονται μιλώντας για «λαϊκό ξεσηκωμό και αντίσταση στην ξένη επιβουλή», ο φασισμός δεν έχει χρώμα. Δεν γίνεσαι φασίστας by default επειδή υποστηρίζεις την δεξιά των άκρων, ούτε ενδύεσαι το λευκό μανδύα του δημοκράτη επειδή συμμετέχεις σε καποιο γκρουπούσκουλο της άκρας αριστεράς. Φασίστας γίνεσαι όταν στερείς δια της βίας το δικαίωμα του άλλου στη δημοκρατία, στην ελευθερία σκέψης, λόγου και πράξης.

Συνήθως δε, όπως στα πλείστα όσα περιστατικά «αγανάκτησης» της καθημερινότητας μας, ο φασισμός είναι η αμοιβή, το τίμημα του λαϊκισμού. Με μόνη διαφορά ότι ο «αναμάρτητος» φασίστας που πρώτος τον λίθον βάλλει, προσφέρει άλλοθι δημοκρατικής νομιμοποίησης στον «αναμάρτητο» λαϊκιστή επί του οποίου πίπτει ο λίθος...