2.6.11

Η Ελλάς θέλει να ζήσει και θα ζήσει... ως βαλκανική οικονομία



* άρθρο του Θάνου Βερέμη, ομότιμου καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών, στην Καθημερινή της Κυριακής 22.05.2011

Eίμαι βέβαιος ότι οι ευνοημένοι του ελληνικού Δημοσίου υποκρίνονται ότι δεν έχουν καταλάβει τίποτα από την παρούσα και επερχόμενη θύελλα. Εξακολουθούν να ζουν στη χώρα των αρματολικίων, του κορπορατισμού, της αυθαιρεσίας και του κράτους και των συν αυτώ, ώστε να σιτίζονται στο πρυτανείο των αιωνίων δανείων. Την κρίση τη βιώνουν οι ανυπεράσπιστοι του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας και βέβαια οι συνταξιούχοι, πάσης μορφής. Οι τελευταίοι βλέπουν τα δεδουλευμένα τους να περικόπτονται και όσοι βγήκαν από τον περασμένο Αύγουστο στη σύνταξη, να περιμένουν ακόμα να την δουν.

Ετσι οι βουλευτές ζητούν αναδρομικές αυξήσεις στις παχυλές τους συντάξεις, και οι πιο βλαπτικοί για το δημόσιο συμφέρον, υπάλληλοι του ΟΣΕ, εξακολουθούν να κάνουν αιφνιδιαστικές απεργίες. Οι συνδικαλιστές των ΗΣΑΠ μάς κρατούν σε πλήρη άγνοια για τα μελλοντικά σχέδια κατατυράννησης των επιβατών - τα μαθαίνουμε συνήθως μέσα στους συρμούς την ημέρα της «στάσης εργασίας» και όχι πριν. Ουδόλως απασχολεί τους συνδικαλιστές των ΗΣΑΠ ότι το έλλειμμα της εταιρείας ανέρχεται ήδη φέτος σε 6,9 εκατομμύρια ευρώ. Κατά τα άλλα, όσοι επιβάτες εδώ και έναν χρόνο φιλοδοξούν να πάνε από την Κηφισιά στον Πειραιά θα πρέπει να αλλάξουν στην Αττική, μετά στο Σύνταγμα και τέλος να ξαναβρούν τον συρμό των ΗΣΑΠ από το Μοναστηράκι για τον Πειραιά, αφού δεηθούν στο Δωδεκάθεο να μην εμποδίσει το ταξίδι τους στο Θησείο όπου βρέθηκε αρχαίος ναός, αλλά και πιστοί που τον προστατεύουν.


Η κυβέρνηση, με εξαίρεση την κ. Διαμαντοπούλου και τον κ. Λοβέρδο, εφησυχάζει και έχει περίπου εγκαταλείψει την εφαρμογή των νόμων περί κλειστών επαγγελμάτων και ούτε λόγος βέβαια για περικοπή του διογκωμένου Δημοσίου, το οποίο εξακολουθεί να παράγει ελλείμματα.

Ακόμα και αν μας χαρίσουν το σύνολο των χρεών μας, σε μερικά χρόνια το έλλειμμα θα ξαναγίνει όπως είναι αν ο δημόσιος τομέας μας παραμείνει τρεις φορές μεγαλύτερος από εκείνον της Αυστρίας.

Η αντιπολίτευση οραματίζεται ένδοξες χρονολογίες του παρελθόντος. Το ΚΚΕ το 1917 της Ρωσίας, ο ΣΥΡΙΖΑ το 1792 της Γαλλίας, ο ΛΑΟΣ το 1822 της Μάχης του Πέτα (χάσαμε αλλά ξεφορτωθήκαμε τους ξένους), η Ν. Δ. το ΟΧΙ στα τελεσίγραφα των ξένων του 1940. Το μισό ΠΑΣΟΚ προσβλέπει σε εθνική εορτή της Ελβετίας και το άλλο μισό στην ημέρα του παιδιού.

Δυστυχώς, αυτό που οι Γερμανοί εταίροι μας συνειδητοποιούν είναι ότι, ούτε αυτή η κυβέρνηση, ούτε κάποιος άλλος συνδυασμός κομμάτων που θα προέρχεται από τη Βουλή μας θα έχει την ικανότητα ή τη βούληση να αντιληφθεί ότι η αδράνεια μάς οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στην πλήρη βαλκανοποίηση. Τι σημαίνει αυτό; Εξοδο από την Ευρωζώνη, απώλεια αξιοπιστίας στις αγορές και επιμήκυνση του χρέους για μερικές γενεές, όπως άλλωστε έγινε και με το χρέος του 1893. Η αποπληρωμή ολοκληρώθηκε νομίζω κάποτε μέσα στη δεκαετία του 1980. Στην απευκταία περίπτωση πτώχευσης θα πρέπει να προσαρμοσθούμε σε επίπεδο ζωής ανάλογο με των βόρειων γειτόνων μας, ώσπου με χρόνια και καιρούς σκληρής εργασίας και ανανεωμένης πολιτικής ηγεσίας, να ξαναβρούμε τα φτερά τα πρωτινά μας τα... μικρομεσαία μέσα στην Ε. Ε. Οσοι αισθάνονται ικανοποίηση γιατί ίσως κουρέψουμε κάποιο ποσοστό από το χρέος μας προς τους καπιταλιστές που μας δανείζουν ας σκεφτούν ότι θα υποθηκεύσουμε τα ταμεία και τις τράπεζές μας ανάλογα με μια Σαμψώνεια κίνηση τύπου «Συν τη απωλεία μας και οι Φιλισταίοι».

Αναρωτιέται ο μέσος πολίτης για το τι σκέφτεται η κ. Βάσω Παπανδρέου όταν αγανακτεί με τις απαιτήσεις του Μνημονίου Οτι θα επανέλθουμε στην ωραία εκείνη εποχή που οι κυβερνήσεις στις οποίες ήταν υπουργός η ίδια ροκάνιζαν χωρίς περίσκεψη τους δημόσιους πόρους και έκλειναν τις τρύπες των ελλειμμάτων με αδιάκοπα δάνεια; Είναι καιρός όσοι ενέχονται στη δημιουργία του παρόντος προβλήματος να παραιτηθούν από τη Βουλή των Ελλήνων ή τουλάχιστον να πάψουν με τις ηχηρές τους δηλώσεις να μας θυμίζουν διαρκώς την αρνητική τους συνεισφορά στο σημερινό μας κατάντημα.