31.5.11

Los Aganaktistas...



Έχω μέρες να πάω στο Σύνταγμα... Και δε θα ξαναπάω... πήγα στην αρχή, όταν όλα ήταν αυθόρμητα, όταν ο κόσμος εξέφραζε ανοιχτά τα «θέλω του» για πρόταση, δράση, ηγεσία... τώρα όμως, και εκεί, κυριαρχούν τα «δεν θέλω», η άρνηση, η πίεση να μην αλλάξει η κοινωνία, να μην υποχρεωθούμε να γίνουμε καλύτεροι επειδή κάποιοι δεν μπορούν ή δεν θέλουν να γίνουν καλύτεροι...

η ισοπέδωση δε με εξέφραζε και δε με εκφράζει...

ύστερα ακολούθησαν οι «κρεμάλες», οι αήθεις επιθέσεις, το cyber bullying... στόχος όποιος τολμά να εκφράσει άλλη άποψη αλλά και όποιος απλά δεν συμφωνεί... συντεταγμένες ομάδες οχλοκρατών επωφελούνται της μη οργάνωσης του κινήματος για να επιβάλλουν φασιστικά και ατιμώρητα το δικό τους...

το κοινωνικό κατακάθι που ανακατεύτηκε και άρχισε την επίθεση επί δικαίων και αδίκων... χωρίς επιχειρήματα, χωρίς πρόθεση διαλόγου, χωρίς δημοκρατία... μόνο με χολή, ύβρι, προσβολή... η απόλυτη οχλοκρατία, ο απόλυτος φασισμός... βάρβαρη επίθεση σε ότι απλά δε μας αρέσει...

απεχθάνομαι και την προπαγάνδα και τον φασισμό και την βία που τα ακολουθεί, λεκτική ή φυσική, δε θέλω να είμαι θύμα κανενός τους αύριο...

αλήθεια, τα αποδιοπομπαία μέσα μαζικής ενημέρωσης εξαγνίζονται όταν δείχνουν σε ζωντανές (ή ψόφιες) συνδέσεις τις γραφικότητες του καθενός «αγανακτισμένου»;

όχι τίποτε άλλο αλλά δε συμβιβάζεται από τη μία να κατηγορείς το mega ως φερέφωνο της κυβερνητικής πολιτικής και να επιτίθεσαι με χολερικές ύβρεις στη σελίδα του στο facebook και από την άλλη να ζητάς να μεταδώσει τις δραστηριότητες σου σύμφωνα με το δικό σου επικοινωνιακό σκεπτικό... εκτός αν κατηγορείς το μέσο ως προπαγανδιστικό ώστε να αποκτήσεις το άλλοθι που χρειάζεσαι και να το χρησιμοποιήσεις μετά για την δική σου προπαγάνδα...

Εν κατακλείδι, ας συνειδητοποιήσουμε ότι οι «αγανακτισμένοι» του Συντάγματος είναι προϊόν των πολιτικών: υποβάθμισαν τη μόρφωση τους, τους εκπαίδευσαν στο «αντί», στο «δεν θέλω», για να τους χειραγωγούν καλύτερα, σε αντάλλαγμα τους έδιναν μια άνετη, εύκολη ζωή... με δανεικά που τώρα στέρεψαν... τώρα όμως δεν τολμά κανείς πολιτικός να τους πει την αλήθεια: ότι πούλησαν την ψυχή τους στον διάβολο και δεν την παίρνουν πίσω... όσο σούργελα και αν γίνουν οι γραφικοί πλέον los aganaktistas...

[σκόρπιες σκέψεις μου για την οβιδιακή μεταμόρφωση των «αγανακτισμένων πολιτών» σε ένα γραφικό -και επικίνδυνο συνάμα- κίνημα αρνητών της προόδου και της εξέλιξης μέσω της επίκλησης ετερόκλητων συμφερόντων...]

υ.γ. σίγουρα ανάμεσα σε αυτούς που συγκεντρώνονται στις πλατείες και διαμαρτύρονται είναι και πολλοί που πραγματικά έχουν πρόβλημα από την άφρονα κυβερνητική πολιτική, είμαι μαζί τους, νοερά τουλάχιστον, κι αν έγραψα τα παραπάνω είναι για να τους δώσω να καταλάβουν ότι μόνο η πρόοδος και η βελτίωση των θεσμών μπορεί να τους, να μας βγάλει από το αδιέξοδο, όχι η κατάργηση τους και η αναρχία... αλλά αυτό σημαίνει ότι «πρέπει να περάσουμε από την αντίθεση στη σύνθεση», έκφραση που αρέσκομαι να επαναλαμβάνω από τότε που την άκουσα πρώτη φορά σε ένα σεμινάριο πολιτικής επικοινωνίας κάπου στο μακρυνό (και βρώμικο για πολλούς) 1989...