30.5.11

Η σύσκεψη των αρχηγών, το iPad της Αλέκας και η νοσταλγία του Γιώργου...



«Τετάρτη βράδυ... Βράδυαζε παράξενα στο Παρίσι... Τους άλλους τους είχε δει όλους, έναν έναν, την Τρίτη... Εκτός από την Αλέκα... Την είχε πεθυμήσει... Ίσως πάλι να φοβόταν τα μεγάλα μυστικά που του έκρυβε... Έπρεπε να το κανονίσει να βρεθούν... Αυτή τη φορά στα σίγουρα... Θα έπαιρνε τον Κάρολο, ήταν φίλος του μπαμπά, πάντα τον βοηθούσε κι εκείνον σε κάτι τέτοια «λεπτά» ψιλοπράγματα...»

Όσο κι αν προσπάθησα μέσα στο Σαββατοκύριακο δεν βρήκα κάτι άλλο για να αιτιολογήσω το κάλεσμα Παπούλια για να συναντηθούν οι πολιτικοί αρχηγοί την Παρασκευή: ο Παπανδρέου είχε πληροφορηθεί ότι η Παπαρήγα είχε πάρει iPad και ήθελε να το επιβεβαιώσει...

Κατά τα λοιπά, η ταμπακιέρα. Τις δηλώσεις Παπανδρέου και Σαμαρά τις διαβάσατε, προβλεπόμενες και -δυστυχώς- 100% αναμενόμενες. Όλοι όσοι περιμέναμε ότι ο Παπανδρέου επιτέλους θα αποφάσιζε να συναινέσει με την πραγματικότητα, ότι επιτέλους θα αποφάσιζε να δουλέψει, να κάνει ολοκληρωμένα κάτι από όλα αυτά που έχει υποσχεθεί, διαψεύστηκαν οικτρά. Ακόμα και η δήλωση του μετά τη συνάντηση, αιωρείται κάπου μεταξύ disclaimer και υποσχετικής. Όπως κάθε δήλωση του, με συνέχεια και συνέπεια δεκαοκτώ μήνες τώρα...

Τον μόνο που πρέπει να έπεισε ήταν ο «κι αν παραιτηθώ τι θα αλλάξει» Παπακωνσταντίνου: την προηγούμενη Δευτέρα (ή Τρίτη, που να θυμάμαι...), μας εξηγούσε τι μπορεί να σημαίνει να μην πάρουμε την 5η δόση του δανείου («η επιλογή αυτή θα σήμαινε κατά πάσα πιθανότητα χρεοκοπία...», αυτή τη γραμμή είχε δώσει με τη συνέντευξη του στο ΕΘΝΟΣ στις 22.05 ο αρχηγός) και καπάκι διέρρεε ότι το κράτος έχει λεφτά μέχρι τις 19 Ιουνίου και αυτό θα ισοδυναμούσε με καταστροφή.

Προφανώς γιατί δε θα μπορούσε να συνεχίσει τον σπάταλο δρόμο του και θα έπρεπε επιτέλους να συμμαζευτεί, αλλά αυτό μας άφησε να το πούμε εμείς, αν προλάβουμε. Γιατί, εκεί κάπου βγήκε η «πρέπει να μιλήσω» Δαμανάκη και μας απείλησε ότι γυρνάμε στη δραχμή, έτσι της είπαν έτσι μας λέει, αλλά αισθάνεται υποχρεωμένη να μας το πει... Ε, μίλησε μετά κι ο μέγας διανοητής Γιώργος και υποσχέθηκε ότι θα δουλέψει, πείστηκε ο Παπακωνσταντίνου, βγήκε χθες και έδωσε συνέντευξη ότι δεν κινδυνεύει η 5η δόση, όλα καλά κι όλα ωραία, χθες ήμουν με τον Όλι Ρεν παρέα...

Θα μου πείτε πως και ο Σαμαράς δεν ήταν καλύτερος, ταμπουρώθηκε πίσω από το Ζάππειο ΙΙ και δεν προχώρησε βήμα να συναντηθεί κάπου μεσοστρατίς με τον Γιώργο. Ακριβώς εκεί είναι το πρόβλημα: ότι για να προχωρήσεις προς μια κατέυθυνση και να συναντήσεις εκεί τον Παπανδρέου πρέπει να υπάρχει τέτοια κατεύθυνση, τέτοια κατεύθυνση είναι προϊόν εργασίας, δράσης, πρωτοβουλίας, πρέπει κοντολογής ο Παπανδρέου ως πρωθυπουργός να έχει αποφασίσει να κάνει κάτι και να έχει ξεκινήσει να το κάνει. Ακόμα και τώρα, δύο μέρες μετά, το μόνο που εξακολουθεί να κάνει είναι να υπόσχεται ότι θα δουλέψει (κάποτε... στο μέλλον...) και να προσπαθεί απεγνωσμένα να βρει πρόθυμους για να τους φορτώσει το βάρος των συνεπειών των αποφάσεων που δεν προτίθεται ούτε επιθυμεί να λάβει...

Προσωπικά, περίμενα από τον Σαμαρά μια πιό επιθετική πολιτική που θα υποχρέωνε τον Παπανδρέου να συναινέσει δημοσίως ότι θα δουλέψει, αυτό έγραφα και τις προάλλες... Έστω και έτσι όμως, το πρόβλημα της χώρας παραμένει ότι ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση αρνούνται να δουλέψουν και να πάρουν τα μέτρα εκείνα που θα βγάλουν τη χώρα από το αδιέξοδο και όχι το ότι η αξιωματική αντιπολίτευση ΝΔ δεν υποτάσσεται αυτοβούλως και δεν αναλαμβάνει πλήρως τις ευθύνες της παρατεινόμενης απραξίας της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ...

Είναι σοφόν το σαφές, ότι ο Παπανδρέου προσπαθεί να βάλει άλλους να πάρουν τις αποφάσεις για να μπορεί να βγει στο δρόμο να συμπαρασταθεί στο λαό του. Του έχουν λείψει προφανώς οι πορείες της ΓΣΕΕ και της ΑΔΕΔΥ που πήγαινε guest star, του έχει λείψει το λιμάνι και τα μπλουζάκια που του χάριζαν στις διάφορες ΔΕΚΟ που τον καλούσαν...

«Άσε που τον έχουν βάλει στη γωνία κι εκείνοι οι Ευρωπαίοι φίλοι του, ξέχασαν που του έλεγαν "μη φοβάσαι, πήγαινε εσύ πρωθυπουργός και θα τα κανονίζουμε όλα εμείς" και τον πιέζουν να δουλέψει και αυτό δεν του αφήνει χρόνο ούτε για να συλλογάται, ούτε για να φωτογραφίζει που πολύ του αρέσει... Τουλάχιστον όμως έχει μια σπάνια φωτό, την Αλέκα με το iPad, αυτή ούτε ο Μήτσος ο Γόντικας δε θα την έχει...»