14.5.11

Τη μέρα που έπεσε ο blogger...



[What a frustrating day. We’re very sorry that you’ve been unable to publish to Blogger for the past 20.5 hours. We’re nearly back to normal — you can publish again, and in the coming hours posts and comments that were temporarily removed should be restored. Thank you for your patience while we fix this situation. We use Blogger for our own blogs, so we’ve also felt your pain...] Posted by Eddie Kessler, Tech Lead/Manager, Blogger

Ζήσαμε και χωρίς blogger λοιπόν... Επί 20,5 ώρες σύμφωνα με την ανακοίνωση του επικεφαλής της τεχνικής ομάδας... Επί «μέρες» αν μετρήσουμε τις «κραυγές απόγνωσης» πολλών και διαφόρων που επιμένουν να εξαρτούν τη ζωή και την κοινωνική τους παρουσία από ένα εργαλείο (όσο εξελιγμένο και αν είναι) και νιώθουν τη μικρότητα τους σε όλο της το μεγαλείο όταν αυτό το εργαλείο πάψει (έστω και προσωρινά) να λειτουργεί...

Το κλειδί δεν είναι άλλο από ανθρώπινη επικοινωνία και ξεκαθάρισμα ρόλων. Θυμηθείτε, εν αρχή επικοινωνία ήταν σφυρί, καλέμι, πέτρα... Και φωνές, ακόμα και άναρθρες... Αργότερα ήρθε το αλφάβητο, ο δομημένος λόγος, η μελάνη και το «χαρτί», όλα εφευρέσεις στρατηγικές, για να εξυπηρετήσουν την τάση του ανθρώπου να επικοινωνεί, να μεταδίδει και να διαδίδει αυτό που είδε, σκέφτηκε, νομίζει ή πιστεύει...

Του ανθρώπου αυτού που για να επικοινωνήσει έβγαινε στις ρούγες, τις πλατείες, τα καφενεία, στους ναούς τις Κυριακές... Έγραφε γράμματα σε αυτούς που ήταν μακρυά για να μεταφέρει όχι το περιττό της στιγμής αλλά το ενδιαφέρον που αξίζει να μεταδοθεί και να διασωθεί, να αποτελέσει μνήμη... Και βέβαια διάβαζε τη γραφή των άλλων εν μέσω της παρέας, της οικογένειας, η εικόνα που μετέδιδε ο άλλος αποτελούσε, έπρεπε να αποτελεί, κτήμα όλων...

Αργότερα άρχισε να τηλεφωνεί, να μιλάει ζωντανά, να διηγείται και να περιγράφει, να συλλέγει τις εικόνες, τις σκέψεις, τα συναισθήματα που του μετέδιδε ο συνομιλητής του. Εξακολουθούσε να γράφει γράμματα, πλέον όμως αραιά και που και πιό σύντομα... Ότι ήθελε να πει το έλεγε τηλεφωνικά. Κι όσο ο κόσμος εξελισσόταν, τόσο μικρές καθημερινές μάχες του προφορικού και του γραπτού λόγου έληγαν υπέρ του ενός ή του άλλου, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση, το e-mail, το κινητό τηλέφωνο, τα web sites, τα blogs, το facebook, το twitter...

Έτσι, εκεί που κάποτε ήταν αδύνατο να επικοινωνήσεις με τους γύρω όταν η δυνατή βροχή σε κρατούσε στο σπίτι ή όταν ο δρόμος για το χωριό έκλεινε από το χιόνι και ο ταχυδρόμος θα ερχόταν την άλλη βδομάδα, τώρα ένα ...outage, ένα απρόσωπο συμβάν (όχι, «φαινόμενο» δεν το λες), κάποιες γραμμές κώδικα που δεν συμπεριφέρθηκαν σωστά, σε βγάζει εκτός πλάνου. Σε επαναφέρει στα βασικά: σφυρί, καλέμι, πέτρα... Ή μήπως δεν είναι έτσι;;

Η ουσία τελικά είναι η επικοινωνία, όχι τα εργαλεία της. Γιατί τα εργαλεία έρχονται και παρέρχονται, και μοναδικό σκοπό έχουν να μας επιτρέπουν να μεταφέρουμε ταχύτερα και ευκολότερα το περιεχόμενο που έχουμε να επικοινωνήσουμε. Όπως ζήσαμε μια μέρα χωρίς blogger, έτσι θα ζήσουμε και δεύτερη ίσως και τρίτη. Η «εξάρτηση» λοιπόν ενός νοήμονος και κοινωνικού ανθρώπου πρέπει να είναι από την ανάγκη του για επικοινωνία και όχι από τα εργαλεία της, όσοι έχουν κάτι να πουν πάντα έχουν τρόπους να το πουν, να προσεγγίσουν το ακροατήριο τους.

Απλά, η απουσία εργαλείων διευκόλυνσης επαναφέρει το σκέπτεσθαι ως διαδικασία αιχμής στην επικοινωνία, δεν επικοινωνείς πλέον ό,τι σου κατεβαίνει, δεν τοποθετείσαι επί παντός επιστητού, αφήνεις αυτό το «ιερό έργο» στους πολλούς ανοήτους, επικεντρώνεσαι στην ουσία, επικοινωνείς ό,τι αξίζει, ό,τι θα μείνει, δομημένα και τεκμηριωμένα ώστε να πείθει, να σε βοηθά να χτίζεις δίαυλους επικοινωνίας βασισμένους πάνω σε ανθρώπους που θα το αναμεταδώσουν, που θα το επικοινωνήσουν περαιτέρω, που δεν θα το ξεπεράσουν έτσι απλά... Και διατηρείς την επαφή μαζί τους είτε δουλεύει το blogger είτε όχι...



υ.γ. υπήρξαν και ευτράπελα χθες, «τη μέρα που έπεσε ο blogger»... Όπως εκείνοι οι γραφικοί που αντί να κάνουν το απλό και αυτονόητο, να αναρωτηθούν και να ψάξουν στο internet να βρουν τι έγινε και τι δηλώνει η εταιρεία, είδαν αμέσως την «πράσινη χούντα» να τους κατατρέχει, την κυβερνητική λογοκρισία να τους περιορίζει την δουλοπρεπή έκφραση λατρείας τους για τον αρχηγό τους. Όχι, άλλο περιεχόμενο δεν είχε η σκέψη και ο λόγος τους, τι κι αν ο αρχηγός τους είχε παρουσιάσει την προηγουμένη το οικονομικό του πρόγραμμα με νούμερα και λεπτομέρειες, αυτοί κράτησαν και έσπευσαν να δικαιολογήσουν μία από τις ερμηνείες του απέθαντου σπόρου, του σπόρου της ηλιθιότητας, που παραμένει αήττητη μαζί με τους ηλιθίους... Πάλι καλά που ήταν στεγνή μέρα, που δε μας ...ψέκαζε ο Σώρος ξανά και ξανά..!!