1.5.11

Κυριακή κοντή γιορτή... Πρωτομαγιάτικη...



Καλό μήνα, καλή πρωτομαγιά... Πλάκα πλάκα είμαι σε δίλημμα, σήμερα που έπεσε Κυριακή ήταν αργία τελικά ή απεργία;;; ούφ... τόσα χρόνια τη μεταφέραμε και γλυτώναμε τα διλήμματα, φέτος μας μάρανε το μνημόνιο...

Ασε που δεν έχω καταλάβει ακόμα τι γίνεται στα καθ'υμάς κάθε Πρωτομαγιά. Οι πρόγονοι μας που ξεκίνησαν και καθιέρωσαν το έθιμο της πανεργατικής απεργίας θυσίαζαν κάτι από την καθημερινότητα τους για τον αγώνα τους, την ημέρα εκείνη δεν δούλευαν, ούτε αργούσαν, απεργούσαν, θυσίαζαν το μεροκάματο για να πείσουν όλους για το δίκιο των αιτημάτων τους...

Τώρα προφανώς πολλά έχουν αλλάξει, αν κρίνω από το θέαμα που είδα σήμερα από τηλεοράσεως, τώρα βασιλεύει ο ξεπεσμένος, ξύλινος, λόγος της απανταχού αριστεράς (με την απαραίτητη εσάνς των μπαχαλάκηδων του χώρου) εκφραζόμενος με τις απαραίτητες επετειακές «επαναστατικές» βόλτες στην Αθήνα, πριν ηγεσίες και «λαός» αποσυρθούν για τα απαραίτητα μεζεδάκια και τσιπουράκια για να αναμειχθούν και να συζητήσουν με τους «πελάτες» τους, τον κομματικά διορισμένο πληθυσμό του δημοσίου τομέα, που έχει «πιάσει τα πόστα» από το πρωί...

Οι άλλοι, οι πραγματικοί εργαζόμενοι, έχουν γυρίσει προ πολλού πλέον την πλάτη στους «χούλιγκαν» της πολιτικής, τους έχουν αφήσει μόνους στον ξεπεσμό των «επαναστατικών» διαδρομών τους... Το αίτημα σήμερα είναι ανάπτυξη, πρόοδος, εξέλιξη, μια νέα Ελλάδα. Μια Ελλάδα που δε θα χτιστεί με άβουλα κοπάδια και πολύχρωμα λάβαρα, ούτε με άναρθρες κραυγές για τα μικροσυμφέροντα «της μαγκιάς» που τώρα χάνουμε, θα χτιστεί με περίσκεψη, σκέψη, απόφαση και δουλειά...

Με μια υγιή και παραγωγική οικονομία, όπου ο κάθε πολίτης θα επιχειρεί και θα εργάζεται ανταγωνιζόμενος τους υπολοίπους με κριτήριο την αξία και τις ικανότητες και όχι τον κομματικό προστατευτισμό και την αναξιοκρατία των τελευταίων (με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα) τριάντα χρόνων...

Με ένα πραγματικά μικρό (τόσο σε διεργασίες όσο και σε προσωπικό και κόστος) δημόσιο τομέα που θα ασκεί ουσιαστικά τον ρόλο του, να ρυθμίζει και να διαχειρίζεται τα κοινά και να ελέγχει την τήρηση των κανόνων από τους ιδιώτες που επιχειρούν...

Η ελπίδα της Ελλάδας είναι ότι αυτό καθημερινά δείχνουν να το καταλαβαίνουν και να το απαιτούν όλο και περισσότεροι, στοιχείο που αποτυπώνεται την αγωνιώδη προσπάθεια του «παλαιού» να επιβιώσει μασκαρεμένο σε «καινούργιο» όχι μόνο στα, παλαιολιθικά πλέον, κόμματα της αριστεράς αλλά ακόμα και στις κυβέρνητικές δυνάμεις, τόσο αυτές που είναι στην εξουσία όσο και στις εν δυνάμει...

Καλό μήνα και καλή πρωτομαγιά λοιπόν... Που πλέον δε ζητάμε να είναι αργία, ούτε απεργία, ζητάμε να είναι εργασία... Από όλους ισότιμα και για το καλό όλων...