27.5.11

Θαρσείν χρη...



Θα το πω όσο πιο απλά μπορώ, η σημερινή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας ένα πράγμα σημαίνει: ότι η κυβέρνηση Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ έκλεισαν αμετάκλητα τον ιστορικό κύκλο τους. Τέλος εποχής; Ή μήπως, αρχή εποχής;

Είναι προφανές και δε χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις της πολιτικής επιστήμης, ότι ο Γ.Α.Παπανδρέου αρνείται πλέον να κυβερνήσει, έχει λυγίσει υπό τό βάρος του λαϊκισμού που ο ίδιος απερίσκεπτα εξέθρεψε για να κατακτήσει την εξουσία. Είναι προφανές επίσης και ούτε αυτό χρειάζεται ιδιαίτερες γνώσεις της πολιτικής επιστήμης, ότι ο Γ.Α.Παπανδρέου εδώ και μήνες επιζητεί την φυγή δια των εκλογών. Όχι τόσο για να σώσει τον τόπο, όσο για να σώσει τον εαυτό του, το κόμμα του και την υστεροφημία του.

Για τον ίδιο λόγο που και σήμερα υπεκφεύγει συστηματικά να τοποθετηθεί στα «δύσκολα», αρνείται να αποφασίσει, περιμένει να φτάσει ο κόμπος στο χτένι για να του προτείνουν συγκεκριμένες αποφάσεις και ενέργειες οι δανειστές μας: για να έχει μια δικαιολογία (ή και περισσότερες) προς την πιστή κομματική βάση, τα «σπλάχνα» που θα χρειαστεί να θίξει, πως δεν ήταν δική του απόφαση αλλά απόφαση που του επεβλήθη άνωθεν και έξωθεν.

Και μην ρωτήσετε από που προκύπτει αυτό, είναι εμφανές από πέρυσι, ιδιαίτερα από το φθινόπωρο και μετά (για να μην αδικήσω κάποιες εκκινήσεις προσπαθειών του περυσινού καλοκαιριού), ότι με επιλογή και ευθύνη Γ.Α.Παπανδρέου οι δράσεις ουσίας έχουν αντικατασταθεί με παίγνια πολιτικής στην πλάτη των εταίρων και δανειστών μας, οι ενέργειες ουσιαστικής αναδιάρθρωσης με φοβικές κωλοτούμπες μπροστά στο κινούμενο δάκτυλο του κάθε πράσινου κομματικού κρατικοδίαιτου συνδικαλιστή, ο ειλικρινής λόγος και οι καθαρές εξηγήσεις προς τον λαό με show υψηλής πολιτικής Πεταλωτή, επικοινωνιακά τρικ Πάγκαλου και φαμφαρωνισμούς και μεγαλοστομίες των υπολοίπων της αυλής.

Αυτή η φυγή που επιδιώκει ο Γ.Α.Παπανδρέου είναι που αρνείται να προσφέρει αβρόχοις ποσί ο κύριος διεκδικητής της εξουσίας, ο Α. Σαμαράς, εξασκημένος στο παιχνίδι της υπομονής από τα δικά του, πολλά, πέτρινα χρόνια. Και ορθώς πράττει. Η συναίνεση δεν είναι δρόμος μονής κατέυθυνσης όπου ο ένας πρέπει να κινηθεί για να φτάσει τον άλλο. Είναι δρόμος διπλής κατεύθυνσης όπου κινούνται και οι δύο για να συναντηθούν κάπου στη μέση.

Με το σκεπτικό αυτό, κρίνω ότι ο Σαμαράς και οι λοιποί πολιτικοί αρχηγοί (π.χ. η εξαιρετικά σαφής και ουσιαστική επίσης Μπακογιάννη χθες βράδυ στο δελτίο του Μega) ορθώς αρνούνται να παράσχουν την φυγή αποδεχόμενοι μια πασοκικής έμπνευσης συναίνεση, δηλαδή την πλήρη ανάληψη της ευθύνης για τα λάθος μέτρα ώστε το ΠΑΣΟΚ και ο Παπανδρέου να βγούν αλώβητοι από τον λάκκο που οι ίδιοι σκάβουν συστηματικά εδώ και χρόνια. Και όχι, η Ελλάδα δεν θα καταστραφεί επειδή δεν δίνουν αυτοί λευκή επιταγή στον Παπανδρέου, η Ελλάδα θα καταστραφεί ακριβώς αν ο Παπανδρέου πάρει λευκή επιταγή, αν το δίλημμα νικήσει την ώριμη σκέψη, αν επιβραβευθεί η αλαζονεία, αν αφεθεί να επιβιώσει ο λαϊκισμός.

Έγραφα σε κάποιο διάλογο προχθες, «το όλον ΠΑΣΟΚ του Α.Γ.Παπανδρέου, από το '81 και μετά, για να φτιάξει το τεράστιο, σπάταλο, τεμπέλικο και κομματικό κράτος που θα τους ψήφιζε κατέστρεψε την Ελλάδα, ε, αυτό το ΠΑΣΟΚ λοιπόν, του Γ.Α.Παπανδρέου, πρέπει το 2011 να υποχρεωθεί να φτιάξει την Ελλάδα καταστρέφοντας το δημιούργημα του πατρός του, και κλείνοντας οριστικά τον κύκλο της μετριοκρατίας και της αναξιοκρατίας που οι πράσινες κλαδικές επέβαλαν στη χώρα».

Είναι η αλήθεια, είναι η πραγματικότητα, είναι το ελάχιστο που πρέπει να περιμένουμε ως λαός από την παρούσα κρίση, να καταστραφούν δομικά οι δυνάμεις που την δημιούργησαν, δυνάμεις που -ναι- θα βρούμε σε όλο το πολιτικό φάσμα (και στη δεξιά και στην αριστερά...), αλλά η κύρια διαχρονικη τους έκφραση, ο φυσικός τους χώρος δεν είναι άλλος από το ΠΑΣΟΚ. Και είναι και το ελάχιστο που πρέπει να προκύψει και ως μήνυμα από την υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών.

Και πρέπει να γίνει με αποφαση και συναίνεση, χωρίς εκλογές, αν από την σύσκεψη προκύψουν εκλογές, θα έχουμε κάνει το πρώτο σίγουρο βήμα για να πάμε ως χώρα κατά διαόλου. Η λύση επίσης φρονώ ότι δεν βρίσκεται σε κυβέρνηση προσωπικοτήτων, ο τόπος χρειάζεται κυβέρνηση, ηγεσία, αποφάσεις, ενέργειες, από θεωρίες, αναλύσεις και διαπιστώσεις μπουχτίσαμε τους δεκαοκτώ μήνες της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ.

Το πλαίσιο της λύσης βρίσκεται, στον ανασχεδιασμό της λειτουργίας και του προϋπολογισμού του δημοσίου τομέα, από μηδενική βάση, χωρίς αγκυλώσεις και στρεβλώσεις και με σαφή και δεσμευτικά χρονοδιαγράμματα παρουσίασης αποτελεσμάτων από μιας ολιγομελή ομάδας μάχιμων στελεχών, «αρίστων» πρώτης γραμμής, κυρίως από τα δύο μεγάλα κόμματα. Κεντρικός στόχος πρέπει να τεθεί πως κάθε τι που μπορεί να γίνεται από τον ιδιωτικό τομέα σε συνθήκες υγιούς ανταγωνισμού πρέπει να περάσει άμεσα στον ιδιωτικό τομέα, ο δημόσιος τομέας πρέπει να ορίζει απλά τους ενιαίους κανόνες του παιχνιδιού και να ελέγχει την τήρηση τους. Όταν θα κλείσει αυτό, ε, αυτοί οι λιγοστοί δημόσιοι υπάλληλοι ας είναι και μόνιμοι...

Γιατί λιγοστοί; Δείτε έναν αγώνα ποδοσφαίρου, παίζουν εικοσιδύο, εικοσιοκτώ με τις αλλαγές, και οι διαιτητές είναι τρεις. Λιγοστοί... Για την ακρίβεια, όσοι χρειάζονται ώστε να μην εμποδίζουν τους παίκτες να παίξουν καλή μπάλα, αν ξέρουν...

Κάτι τελευταίο: από την σημερινή σύσκεψη, πέραν της χώρας, μπορεί υπό προϋποθέσεις να βγει ωφελημένος και ο Αντώνης Σαμαράς, μαζί με το υγιές κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας, της φιλελεύθερης πρότασης εν γένει (καλώς ή κακώς λόγω καταγεγραμμένου μεγέθους είναι ο κύριος εκφραστής της).

Αρκεί, αφενός να διαπραγματευτεί σκληρά και άοκνα κάθε λεπτομέρεια του κοινού «σχεδίου» των πολιτικών αρχηγών, αφετέρου δε να έχει ως αποκλειστικό στόχο να δοθεί λύση συμφέρουσα για τη χώρα και ας μην είναι κατ' ανάγκην «πολιτικά καθαρή».

Και βέβαια να μην ζητήσει ο ίδιος (εγωιστικά;) στήριξη στο σχέδιο παρά να την προσφέρει!! Η υπογραφή που θα βάλει τέλος στο «κράτος ΠΑΣΟΚ» πρέπει να είναι ΠΑΣΟΚ, μόνο και μόνο ως σημειολογία. Θαρσείν χρή, λοιπόν!! Όσο για την εξουσία, θα έρθει κι αυτή, στον καιρό της...