20.5.11

Ταχύτητα, απόφαση, ευθύνη και ανθρωπιά, η λύση κατά της παράνομης μετανάστευσης



Διάβαζα τις πρόσφατες κυβερνητικές ανακοινώσεις και τον διάλογο που έχει αναπτυχθεί σχετικά με τους μετανάστες και το τι πρέπει να τους κάνουμε και το πως πρέπει να τους χειριστούμε και το που πρέπει να τους βάλουμε κλπ. κλπ. Λέξεις επί λέξεων, φράσεις επί φράσεων που χτίζουν ένα ολόκληρο σύνθετο οικοδόμημα. Κι όμως τα πράγματα είναι πολύ πιό απλά. Το έχω ξαναγράψει, ανθρωπιά δε σημαίνει υποτέλεια, είναι χρέος στην ιστορική μας καταγωγή να είμαστε ΑΝΘΡΩΠΟΙ, αυτό όμως σημαίνει απόφαση, σημαινει ευθύνη, και για να το πετύχουμε πρέπει να γίνουμε πολύ λιγότερο φιλικοί στο «χύμα» της παράνομης μετανάστευσης. Ναι η χώρα μας πρέπει να παραμείνει και φιλόξενη και ανθρώπινη, αλλά αυτό δε σημαίνει και ότι «μπάτε σκύλοι αλέστε...».

Τι εννοώ. Κατ'αρχήν οι παράνομα εισερχόμενοι πρέπει να αναχαιτίζονται (στρατιωτικός όρος αλλά σαφής) στο πεδίο εισόδου και να μην αφήνονται να κυκλοφορούν γενικώς και αορίστως χωρίς νόμιμη παρουσία. Τα κέντρα υποδοχής πρέπει να είναι και κέντρα κράτησης και πρέπει να βρίσκονται είτε στα σύνορα είτε κοντά στους χώρους εισόδου (αλλά και πιθανής εξόδου, π.χ. Πάτρα) των παράνομα μεταναστών. Τα κέντρα αυτά πρέπει να διαχειρίζεται ο στρατός, είναι καθήκον του να προστατεύει τη χώρα από κάθε εισβολή, η αστυνομία έχει καθήκον να προστατεύει την τάξη και ασφάλεια στο εσωτερικό της χώρας (όποιος μπαίνει παράνομα σε μια χώρα θεωρείται δυνητικά εχθρός της και όχι απλώς απειλή κατά της εσωτερικής ασφάλειας).

Στα κέντρα αυτά λοιπόν, πρέπει να οδηγούνται όσοι παράνομα μπαίνουν στη χώρα μας, εκεί πρέπει και να κρατούνται σύμφωνα με όσα προβλέπονται από τις διεθνείς συνθήκες (π.χ. μιας και μιλάμε για στρατόπεδα, σύμφωνα με τα όσα προβλέπονται για πρόσφυγες πολέμου, θύματα πολέμου ή αιχμαλώτους πολέμου) για διάστημα από μία εβδομάδα ως ένα μήνα. Στο διάστημα αυτό θα ανακρίνονται από στρατιωτικούς ανακριτές, θα διασταυρώνονται και κοινοποιούνται τα στοιχεία που δηλώνουν σε όλες τις διεθνείς αρχές και θα προωθείται και συζητείται στα αρμόδια δικαστήρια η τυχόν αίτηση χορηγησης ασύλου που θα υποβάλλουν. Σημαντικό: η στελέχωση της διαδικασίας πρέπει να είναι πανευρωπαϊκή και σε όποιο αριθμό απαιτείται ώστε η διαδικασία να έχει ολοκληρωθεί το πολύ σε ένα μήνα, χωρίς καθυστερήσεις και περιττές παρατάσεις (κι αν κοστίζουν πολύ, απλουστεύουμε τη διαδικασία, δεν παρατείνουμε τον χρόνο)!!

Όσων οι αιτήσεις ασύλου απορρίπτονται θα πρέπει να επαναπροωθούνται με κάθε πρόσφορο μέσο και άμεσα είτε στη χώρα καταγωγής είτε στη χώρα προέλευσης, σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να έχουν ένα laissez passer για να κυκλοφορούν ελεύθερα στο εσωτερικό της χώρας. Η δε επαναπροώθηση καλό είναι να γίνεται και με τη λογική της δημιουργίας τετελεσμένων (ας θυμηθούμε το αμερικάνικο μοντέλο «σοκ και δέος»).

Μπορούμε επίσης να ορίσουμε ότι η άδεια διοικητικής απέλασης 60 ημερών (το χαρτί που όλοι παίρνουν σήμερα στα σύνορα και καταλήγουν στα γκέτο της Αθήνας και διαφόρων άλλων περιοχών) θα πρέπει να προϋποθέτει κάθε δεύτερη ή τρίτη μέρα και έως ότου φύγει ο παράνομα μετανάστης να παρουσιάζεται στο αστυνομικό τμήμα του σημείου εισόδου. Σε περίπτωση που παραβεί την υποχρέωση αυτή τότε θα τον αναζητά και συλλαμβάνει η αστυνομία και θα τον οδηγεί στο κέντρο κράτησης ως την οριστική απέλαση του.

Θα πρέπει επίσης οι χορηγήσεις ασύλου να συναρτώνται απόλυτα με την πολιτειακή κατάσταση στη χώρα καταγωγής, αν π.χ. έχουμε πρόσφυγες λόγω πολέμου σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο πρέπει να χορηγούμε άσυλο, μόλις όμως αρθεί η εμπόλεμη κατάσταση όλες οι σχετικές αιτήσεις πρέπει να επανεξετάζονται και να αίρονται εκείνες για τις οποίες δεν προκύπτει άμεσα κίνδυνος ζωής λόγω του επαναπατρισμού.

Θα πρέπει τέλος, να είναι ιδιαίτερα αυστηρός ο έλεγχος και επιβολή ποινής σε όσους Έλληνες νοικιάζουν σπίτια σε παράνομα μετανάστες ή τους εργοδοτούν χωρίς να τους δηλώσουν και να τους ασφαλίσουν (π.χ. διοικητικά πρόστιμα πολλαπλάσια της παράβασης). Ταυτόχρονα όμως πρέπει να δίνονται ουσιαστικά κίνητρα (φοροαπαλλαγές κλπ) όταν εργοδότες ή σπιτονοικοκύρηδες υποστηρίζουν αιτήματα μεταναστών για άδεια παραμονής. Έτσι η κοινωνία θα ασκεί ουσιαστικό ρόλο, ενσωματώνοντας τους μετανάστες που το επιθυμούν, ενώ η χρήση της τεχνολογίας (δημιουργία ειδικής ψηφιακής βάσης δεδομένων για μετανάστες, υποστηρικτές, εργοδότες και κάθε άλλο εμπλεκόμενο) θα αποτρέπει την εμφάνιση των πανταχού παρόντων «επαγγελματιών»...

Εν κατακλείδι, η μόνη λύση είναι ρεαλισμός στη σκέψη, ταχύτητα στη λήψη αποφάσεων και αποφασιστικότητα στην υλοποίηση τους. Λάθη σίγουρα θα γίνουν, το να μην αποφασίζουμε, να μην υλοποιούμε, να παρατείνουμε ες αεί τον χρόνο δεν δημιουργεί τις συνθήκες του αλάθητου, αντίθετα ουσιαστικά ευνοεί τους πάσης φύσεως εκμεταλλευτές των μεταναστών, Έλληνες και ξένους, και τους επιτρέπει να συνεχίσουν απρόσκοπτα την παράνομη δραστηριότητα τους: αφού παρκάρουν στα σύνορα μας το καραβάνι των «δυστυχών» που αφαίμαξαν οικονομικά, οργανώνουν εσωτερικά της συνθήκες μαύρης εργασίας των μεταναστών με το προσωρινό χαρτί κερδίζοντας ακόμα περισσότερα και -αργότερα, μέσω των γκέτο- στοχεύουν στο όποιο κομπόδεμα έχει καταφέρει να δημιουργήσει ο δυστυχής μετανάστης «υποσχόμενοι» ότι πλέον έχουν τον τρόπο να τον οδηγήσουν στον επόμενο σταθμό, την επόμενη «γη της επαγγελίας»...

Ακούγεται σκληρό, είναι όμως η πραγματικότητα σήμερα, τώρα, στα γκέτο των παράνομα μεταναστών στην Αθήνα, την Πάτρα, την Ηγουμενίτσα και άλλες περιοχές της χώρας και σε αυτό φυσικοί αυτουργοί είναι οι διακινητές, ηθικοί όμως αυτουργοί είναι και όλοι οι πολιτικοί και πολιτειακοί παράγοντες που με την αβελτηρία και την ευθυνοφοβία τους ουσιαστικά παραλαμβάνουν παράνομους εξ'ανάγκης ανθρώπους και παραδίδουν εγκληματίες όπως οι δύο Αφγανοί και ο Πακιστανός που σκοτωσαν τον 44χρονο πατέρα για να του κλέψουν μια κάμερα που έπιασε ίσα ίσα 120 ευρώ στη μαύρη αγορα.

Ναι, φταίνε πρώτα οι δολοφόνοι αλλοδαποί που δεν είχαν τις ηθικές αναστολές και την παιδεία να καταλάβουν ότι η ανάγκη της ζωής είναι απόλυτα σεβαστή πέραν κάθε άλλης, φταίνε όμως διπλά και όσοι «υπεύθυνοι» και «αρμόδιοι» τους άφησαν να κυκλοφορούν ανεξέλεγκτοι χωρίς νομιμοποιητικά έγγραφα, όσοι καθυστέρησαν να συζητήσουν, να αποφασίσουν και να εφαρμόσουν είτε τη νόμιμη παραμονή είτε την απέλαση τους, όσοι τους εργοδότησαν ανασφάλιστους με μισθούς πείνας, όσοι τους εξευτέλισαν νοικιάζοντας τους κοτέτσια για βασιλικά ανάκτορα...

Διότι, σε τελική ανάλυση, πρώτιστο καθήκον της κοινωνίας μας είναι η νομιμότητα και αυτή εμπεριέχει ως θεμέλιο λίθο της και την ανθρωπιά...