19.5.11

Με ποιον ακριβώς πρέπει να συναινέσει ο Αντώνης Σαμαράς;



Το κείμενο «Με ποιον ακριβώς πρέπει να συναινέσει ο Αντώνης Σαμαράς;» δημοσιεύθηκε από τον Ναπολέοντα Λιναρδάτο στο blog Μπλέ Μήλο στις 19.05.2011. Μετά το κείμενο δημοσιεύω δικό μου σχόλιο επί του θέματος.

Οι Ζαν Κλοντ Γιούνκερ και Όλι Ρεν θέλουν από την Νέα Δημοκρατία συναίνεση. Ταυτόχρονα διαβάζουμε ότι “Ανεβάζει το πολιτικό της ποντάρισμα στο στοίχημα της συναίνεσης η κυβέρνηση.” Αλλά συναίνεση σε τι και με ποιον;

Η αξίωση για συναίνεση από την ΝΔ είναι η μόδα της εβδομάδας. Η συγκεκριμένη αξίωση αποκτά ακόμα περισσότερη ισχύ μιας και την απαιτούν οι μη εκλεγμένοι Ευρωκράτες των Βρυξελλών. Ο Όλι Ρεν μίλησε για “ζήτημα θεμελιώδους πολιτικής υπευθυνότητας.”

Φαίνεται ότι έχει περάσει ένα απίστευτο χρονικό διάστημα από την προηγούμενη εβδομάδα όπου το θέμα ήταν η έλλειψη συναίνεσης και ομοψυχίας μέσα στην κυβέρνηση. Φαίνεται ότι ήδη ξεχάσαμε τις δηλώσεις Λοβέρδου που είχαν φέρει τόσο πολύ αναστάτωση.

Στο Υπουργικό Συμβούλιο ο κ. Λοβέρδος ήταν λίγο πιο συγκεκριμένος. “... Ενημέρωσε τον Πρωθυπουργό και τους συναδέλφους του ότι στο πλαίσιο της προσπάθειας εξοικονόμησης πόρων μείωσε τις δαπάνες του υπουργείου του όχι κατά 650 εκατ. ευρώ, όπως είχε ζητήσει το υπουργείο Οικονομικών, αλλά κατά 800 εκατ. ευρώ. «Εσείς τι κάνετε;» φέρεται να ρώτησε τους παρισταμένους.”

Βέβαια το “εσείς τι κάνετε” θα μπορούσε να ήταν το ερώτημα και για τον πρωθυπουργό. Και εδώ είναι το ερώτημα για την ζητούμενη συναίνεση από Σαμαρά, σε τι ακριβώς να συναινέσει;

Να συναινέσει στα διαρκώς ανακοινωθέντα σχέδια που ποτέ δεν εφαρμόζονται; Να συναινέσει στην πολιτική που προσπαθεί να εφαρμόσει ο κ. Λοβέρδος ή στις πολιτικές που εφαρμόζουν οι κυρίες Κατσέλη και Μπιρμπίλη;

Να συναινέσει σε αυτά που λέει ο πρωθυπουργός στο εσωτερικό ή στο εξωτερικό; Να συναινέσει σε ένα Μνημόνιο 2 από μια κυβέρνηση που ποτέ δεν ήθελε και ποτέ δεν εφάρμοσε το Μνημόνιο 1;

Θα μπορούσαμε να κριτικάρουμε τον Αντώνη Σαμαρά για πολλά θέματα - ας πούμε για την εμμονή του να αντιπολιτεύεται λες και είναι 2004. Αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να έχουμε την απαίτηση για συναίνεση με μια κυβέρνηση που αρνείται μετά μανίας να εφαρμόσει το πρόγραμμα που η ίδια ψήφισε ως νόμο.

Στην πιο κρίσιμη περίοδο για την πορεία της χώρας η κυβέρνηση δεν έχει κάνει καμία ουσιαστική μεταρρύθμιση και μείωση του δημοσίου τομέα. Το υπουργικό συμβούλιο μοιάζει με λέσχη λογομαχίας και στο μόνο που μπορούν να συμφωνήσουν είναι στις διαφωνίες τους. Ο πρωθυπουργός φαίνεται χαμένος και ανίκανος να επιβάλλει μια συγκεκριμένη κατεύθυνση με συγκεκριμένους στόχους. Αλλά το πρόβλημα μας είναι η συναίνεση του Αντώνη Σαμαρά.

Σε αυτό το συμπέρασμα μόνο Ευρωπαίοι γραφειοκράτες θα μπορούσαν να καταλήξουν.

Το σχόλιο μου: ξεκίνησα να γράφω ένα αντίστοιχο κείμενο χθες βράδυ, σήμερα πρωί που διάβασα το παραπάνω αποφάσισα να σταματήσω, καλύπτομαι ως άποψη πλήρως. Πραγματικά συζητάω το θέμα με φίλους εδώ και μέρες, τόσο αριστερούς όσο και φιλελεύθερους, ενεργούς και πολιτικά και κομματικά (κάποιοι από αυτούς).

Το «ακανθώδες» δεν είναι αν πρέπει η αντιπολίτευση να συναινέσει, όλοι συμφωνούμε ότι όλοι πρέπει να συναινέσουν σε πολιτικές και μέτρα που θα μας βοηθήσουν να βγούμε από την κρίση, όπως και όλοι συμφωνούμε στο ότι η πολιτική αυτή δεν μπορεί να είναι το «ήξεις αφίξεις» και η άρνηση δράσεων και ενεργειών της σημερινής κυβέρνησης, την οποία εξέλεξαν τελικά όχι οι πολίτες αλλά ο ωμός λαϊκισμός, η απροκάλυπτη μαύρη προπαγάνδα και το -τώρα αποκαλυπτόμενο- προκλητικό ψέμα.

Κι αν το καλοσκεφθείτε, από την προηγούμενη εβδομάδα, από το Ζάππειο ΙΙ αλλά και πριν από αυτό, δε συζητάμε επί κυβερνητικών πολιτικών (όπως θα έπρεπε) αλλά συζητάμε επί του προγράμματος της αντιπολίτευσης (που υποτίθεται ότι δεν έχει και την μεγαλύτερη παρέμβαση στα μέσα) και περί του πόσο αυτό το πρόγραμμα αποτελεί ρεαλιστική και εφαρμόσιμη διέξοδο από την κρίση. Και αναρωτιέμαι, πόσο αυθάδης Θα ήμουν αν είκαζα πως αυτό αποδεικνύει ότι μεγάλο μέρος της κοινωνίας έχει ξεπεράσει πλέον τον Παπανδρέου, την κυβέρνηση του και το ΠΑΣΟΚ του και αναζητά την επόμενη μέρα...


Δεν είναι λοιπόν ο Σαμαράς που πρέπει να συναινέσει, αυτός θα το κάνει (ας θυμηθούμε εδώ ότι ο σημερινός πρωθυπουργός πολλάκις το αρνήθηκε), είναι πρώτα η κυβέρνηση των λαϊκιστών και φίλων του Γιώργου, είναι το ΠΑΣΟΚ της οικογενείας Παπανδρέου εν συνόλω, που πρέπει να συναινέσει με τη λογική, να συνειδητοποιήσουν ότι ο θεσμικός τους ρόλος δεν είναι γενικώς και αορίστως να διαπιστώνουν το πρόβλημα και να το αποδίδουν στην απελθούσα κυβέρνηση, ότι εξελέγησαν για να αποφασίζουν και να ενεργούν, ολοκληρωμένα, συνετά και άμεσα στην κατεύθυνση αντιμετώπισης της κρίσης και συμμαζέματος της εξώφθαλμης και προκλητικής σπατάλης.

Και πρέπει να το κάνει για έναν πολύ απλό λόγο, προφανή για την συντριπτική πλειοψηφία της κοινωνίας: ότι όσες ευθύνες και αν αποδώσει κανείς στην προηγούμενη κυβέρνηση για την μη έγκαιρη αντιμετώπιση της κρίσης, δεν μπορεί να αγνοήσει το ότι η πραγματική κακοδαιμονία της κοινωνίας, όλα αυτά που η τριμερής των δανειστών μας ζητά και προτείνει να αλλάξουν άμεσα, έλκουν τις ρίζες τους σε πολιτικές και δράσεις κυβερνήσεων δικών τους, του ΠΑΣΟΚ της οικογενείας Παπανδρέου εν συνόλω.