10.5.11

Ο επιτυχημενότερος... [και μία σκέψη για λιγότερους νόμους που θα εφαρμόζονται...]



«Εάν χρειαστεί να πάρουμε νέα μέτρα θα σημαίνει ότι εγώ έχω αποτύχει» (Γιώργος Παπακωνσταντίνου, 10/5/2010).

«Το ενδεχόμενο υπογραφής νέου μνημονίου ή επέκταση του ισχύοντος αφήνουν ανοιχτό κύκλοι του υπουργείου Οικονομικών...» (κύκλοι του Υπουργείου Οικονομικών, 09/05/2010).

Μέχρι πρόσφατα οι οικονομικές «μας» ανακοινώσεις είχαν απαραίτητα όνομα. Και πρόσωπο. Παπακωνσταντίνου, Σαχινίδης, Κουσελάς, και πλείστοι όσοι παρατρεχάμενοι γραμματείς (στην εργασία) και φαρισαίοι (στην συμπεριφορά).

Την Παρασκευή τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν, να γίνονται απρόσωπα. Ένα χρόνο μετά από την στοχοθεσία της αποτυχίας, ο λαλίστατος υπουργός και οι συν αυτώ, απαξιούν να μας πουν επώνυμα τι συμβαίνει.

Ίσως, από μετριοφροσύνη, ουδείς θέλει να «καυχάται» για την «επιτυχία» του. Ίσως...

Βλέπετε, ενώ το παλιό μνημόνιο είχε στόχο (συνομολογημένο τουλάχιστον) τη διάσωση της Ελλάδας, το «νέο» (ή επιμηκυμένο) μνημόνιο έχει αποκλειστικό στόχο τη διάσωση της κυβέρνησης στην εκλογική αναμέτρηση του 2013.

Τα σχόλια δικά σας...

υ.γ. «υπάρχει λύση;» με ρωτούσε τις προάλλες κάποιος φίλος. Υπάρχει! Αναγνωρίζουμε το πρόβλημα, έστω και τώρα, στο «και πέντε», σκύβουμε το κεφάλι και εφαρμόζουμε λύσεις δοκιμασμένες και επιτυχημένες όπως αυτές που μας προτείνουν οι δανειστές μας. Με συνέχεια, συνέπεια και σοβαρότητα και εξολοθρεύοντας (με όλες τις έννοιες του όρου αν χρειαστεί) τις εστίες της κακοδαιμονίας, όχι μόνο εκεί που έχουν πεδίο εφαρμογής (ΔΕΚΟ, ΟΤΑ κ.λπ) αλλά -το κυριότερο- στη νοοτροπία των πολιτών.

Θέλετε και ένα παράδειγμα αλλαγής νοοτροπίας; Ορίστε! Μπορούμε να στοχοθετήσουμε ως κοινωνία ότι κανένα νομοσχέδιο δεν θα έχει έκταση πάνω από τριάντα σελίδες, ότι θα ξεκινάει με πρώτο άρθρο όπου θα αναφέρονται όλοι οι προϋπάρχοντες νόμοι και διατάξεις επί του θέματος για τους οποίους ρητά θα αναφέρεται ότι καταργούνται με την εφαρμογή του παρόντος, ότι θα συνοδεύεται στην κατάθεση του στη Βουλή από προσχέδια όλων των προεδρικών διαταγμάτων, υπουργικών αποφάσεων και άλλων εγκυκλίων που προβλέπει να εκδοθούν για την εφαρμογή, ότι ορίζεται με σαφήνεια συγκεκριμένος καταληκτικός χρόνος εφαρμογής, ότι ορίζονται στον νόμο σαφείς διαδικασίες δημόσιας λογοδοσίας στην κοινωνία και δείκτες μετρησιμότητας του αποτελέσματος από την εφαρμογή τους, ότι απαγορεύεται τροπολογία του νόμου σε άλλο νόμο αλλά αυτό γίνεται μόνο με ανεξάρτητη κατάθεση ή με νέα ψήφιση του νόμου...

«Δύσκολο...», θα πείτε, «αυτονόητο» θα απαντήσω... Πάτε όμως στοίχημα πως ένας τέτοιος νόμος και θα εφαρμόζεται εύκολα και αγόγγυστα από τους πολίτες και θα ελέγχεται εύκολα και απλά η εφαρμογή του από τους κρατικούς λειτουργούς και οι παραβάσεις του θα δικάζονται γρήγορα και ουσιαστικά από τη δικαιοσύνη..;;