3.5.11

Η διαφορά δημόσιου και ιδιωτικού τομέα...



Η είδηση αμέσω έκανε τον γύρο του κόσμου, ο «Μπιν Λάντεν είναι νεκρός». Λίγες εβδομάδες μετά την μεγάλη κόντρα Δημοκρατικών - Ρεπουμπλικάνων για τις νομοθετικές αλλαγές που είτε θα επέτρεπαν είτε θα απέτρεπαν να συνεχίσει ο Αμερικάνικος δημόσιος τομέας τη λειτουργία του. Λίγες μέρες μετά από τα πρώτα δημοσιεύματα που μιλούσαν πως η δημοσιονομική κατάσταση της Αμερικής δεν επιτρέπει πλέον να συντηρούνται δύο μέτωπα εκτός συνόρων. «Η ελευθερία, σφαχτό, θυσία, στο βωμό του κόστους», είχα σκεφτεί τότε.

Διάβαζα λοιπόν σήμερα το πρωί σε μια δημοσίευση του Τηλέμαχου Χορμοβίτη στο blog «Μπλέ Μήλο» το παρακάτω:

Για να απαλλαγεί από τον Οσάμα Μπιν Λάντεν, η κυβέρνηση των ΗΠΑ χρειάστηκε 10 χρόνια, άρχισε 2 πολέμους που στοίχισαν τη ζωή σε σχεδόν 1.000.000 ανθρώπους, ξόδεψε πάνω από 1 τρισεκατομμύρια δολλάρια και στέρησε βασικές ατομικές ελευθερίες από τους αμερικάνους πολίτες. Αν τη δολοφονία του Μπιν Λάντεν την είχε αναλάβει η Μαφία ή έστω μια οποιαδήποτε εταιρία πληρωμένων δολοφόνων, η δουλειά θα γινόταν πολύ πιο γρήγορα , πιο αθόρυβα , πιο οικονομικά και χωρίς τόσες παράπλευρες απώλειες!

Να ξεκαθαρίσω κι εγώ ότι θεωρώ τον Οσάμα Μπιν Λάντεν αδίστακτο εγκληματία, κάθαρμα και υπεύθυνο για την απώλεια της ζωής χιλιάδων αθώων ανθρώπων.

Κι εγώ Θα προτιμούσα να δικαστεί και να λογοδοτήσει για τις πράξεις του, πιστεύω ότι η δημοκρατία έχει τη δύναμη να προστατέψει τον εαυτό της από την απόπειρα «ηρωοποίησης» ενός αδίστακτου εγκληματία όπως ο εν λόγω και μάλιστα έχω την απαίτηση να το κάνει «επιθετικά», προβάλλοντας και «επιβάλλοντας» τα πλεονεκτήματα της στο «έδαφος του αντιπάλου» και όχι αμυντικά, περιορίζοντας τις δημοκρατικές ελευθερίες στο έδαφος της, ήτοι παραχωρόντας έδαφος στους εχθρούς της.

Από την άλλη βέβαια, δε λυπάμαι καθόλου που δύο (αν κατάλαβα καλά) σφαίρες τερμάτισαν τον «ευδόκιμο» βίο ενός καθάρματος, στο τέλος τέλος, και αν όντως ήταν πιστός μουσουλμάνος εν ζωή, τον περιμένουν τα ουρί του παραδείσου του. Άλλο ο ανθρωπισμός και άλλο η βλακεία...

Εκείνο όμως που με απασχολεί και πάλι είναι η αποτελεσματικότητα του δημοσίου τομέα σε ένα έργο από αυτά που οι πολλοί θεωρούν ως αυτό καθαυτό δημόσιο «έργο»: την άμυνα και την προστασία των συμφερόντων μιας κρατικής οντότητας από εγχώριους ή εξωχώριους εχθρούς...

Προφανές λοιπόν από την αποτίμηση της αντιτρομοκρατικής εκστρατείας των Μπους-Ομπάμα είναι ότι το κράτος υπερχρέωσε τους πολίτες του για δράσεις εξαιρετικά χαμηλής (κρίνοντας εκ του αποτελέσματος) παραγωγικότητας. Δράσεις που θα μπορούσε να αναθέσει απευθείας σε ιδιωτικές εταιρείες (μια φίλη έγραψε ότι πλέον υπάρχουν πολλές τέτοιες, οι οποίες δραστηριοποιούνται παγκοσμίως με μεγάλη επιτυχία και ότι ο κλάδος είναι ανερχόμενος) με σαφώς μικρότερο κόστος και σαφώς μεγαλύτερη αποτελεσματικότητας. Άσε που το κράτος θα εισέπραττε και φόρους, αν όχι από το συμβόλαιο, τουλάχιστον από τις νόμιμες "μπροστινές" δραστηριότητες της εταιρείας αυτής...

Ξεπερνώντας το προφανές, ότι δηλαδή οι πολιτικοί επέλεξαν τη συγκεκριμένη δράση να είναι κρατική, ανεξαρτήτως κόστους, για να μπορέσει να αποτελέσει «κοινωνική προσφορά» στην πολιτική τους καρριέρα, θα σταθώ σε ένα ερώτημα που με απασχολεί: η επιχειρηματική δραστηριότητα "απόσυρσης -δηλαδή δολοφονίας- μη αρεστών προσώπων" μπορεί να είναι νόμιμη, είναι όμως ηθική;; και αν ναι, με ποιά κριτήρια και κανόνες πρέπει να ασκείται;;

Δύσκολο ερωτημα, όπως έγραψε και ένας φίλος, «εκεί πρέπει να γίνουν κάποιες παραχωρήσεις από την μία ή την άλλη πλευρά αλλιώς το ρίσκο είναι μεγάλο». Και υπό την προϋπόθεση ότι το κράτος είναι σοβαρό και οι πολίτες έχουν παιδεία και άποψη, δεν άγονται ούτε φέρονται ως πρόβατα πίσω από λαϊκιστές ηγέτες... Καληνύχτα σας!