13.3.11

Το deal...



Διάβαζα τις προάλλες για την παραίτηση του γενικού γραμματέα και την αποτυχία του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης ως προς την είσπραξη των χρεών και ως προς την ανάπτυξη φορολογικής συνείδησης στους Έλληνες και σκέφτηκα δύο πρόσφατα περιστατικά.

Το πρώτο, τον Δεκέμβρη του 2010, σε εμπορικό κατάστημα σε πόλη της περιφέρειας: τετραμελής οικογένεια κάνει τις αγορές της, την ώρα του λογαριασμού ο ιδιοκτήτης κάνει τους υπολογισμούς και ακολουθεί ο παρακάτω διάλογος: «θα μας κάνετε κάποια καλύτερη τιμή...», «θέλετε απόδειξη;;», «τι εννοείτε;;», «εννοώ με απόδειξη 255 ευρώ, χωρίς απόδειξη 200 στρογγυλά...». Είναι διαφορά, σκέφτηκα πως με τα χρήματα αυτά θα πάνε και για ένα γρήγορο φαγητό σε ένα ταβερνάκι...

Αργότερα, κουβέντιαζα το περιστατικό με ντόπιο φίλο, στέλεχος σε μεγάλη εταιρεία της περιοχής, για να πάρω την πληρωμένη απάντηση: «από την τοπική εφορία μην περιμένεις προκοπή, έχουν να κάνουν έλεγχο σε μαγαζί πάνω από πέντε χρόνια, μόνο επαγγελματίες και εταιρείες ελέγχουν κι αυτές όταν ξεκινάνε, έτσι για να γνωριστούνε...», «καλά... και το ΣΔΟΕ;;», «ναι, καλά, περίμενε προκοπή, ακόμα κι όταν αποφασίζουν να έρθουν, όλοι ειδοποιούνται αρμοδίως και εγκαίρως...»

Το δεύτερο, προ ημερών, όταν έμαθα για τις τρεις τροπολογίες του φορολογικού νομοσχεδίου που κατέθεσε στην Βουλή στο όριο της προθεσμίας (ουσιαστικά εκπρόθεσμα, τυπικά όχι) η κυβέρνηση: τρεις τροπολογίες, εξηνταπέντε σελίδες. Πάω στοίχημα ότι ουδείς τις διάβασε. Και ότι ρυθμίζουν με τόση διεξοδικότητα και λεπτομέρεια τόσες πολλές περιπτώσεις όσες είναι και αυτές που πλέον διαφεύγουν αρρύθμιστες. Γιατί και εδώ ισχύει ότι όσο πιο πολλοί νόμοι τόσο μεγαλύτερη η παρανομία...

Θυμήθηκα αργότερα τον περιβόητο Κώδικα Βιβλίων και Στοιχείων των πεντακοσίων πενήντα τόσων σελίδων και τον ευμεγέθη τόμο του φορολογικού νομοσχεδίου, άλλες επτακόσιες τόσες σελίδες, που ψήφισε πέρυσι η Βουλή και αναρωτήθηκα αν κάποιος τα έχει διαβάσει και κατανοήσει. Θα άξιζε αύριο να ρωτήσω μερικούς φίλους λογιστές αν και ξέρω την απάντηση: «είσαι σοβαρός;; έχουμε χρόνο για χάσιμο;; εξάλλου αυτά τα βιβλία είναι για να μην τα διαβάσεις, είναι για να φέρνουν πιό κοντά τους επιχειρηματίες με τους εφοριακούς...», «δηλαδή;», «κανείς δεν έχει χρόνο ή όρεξη να τα διαβάσει, να τα καταλάβει και να τα εξηγήσει, έτσι "τακτοποιούν" τις υποθέσεις πριν χρειαστεί να το κάνουν...»

Τελικά το καλύτερο deal πρέπει διαχρονικά να είναι αυτό που πρότειναν οι αρχαίοι Έλληνες, το «ουκ εν τω πολλώ το εύ, αλλ' εν τω ευ, το πολύ»... Άποψη που βρίσκει εφαρμογή παντού από το «πολλώ» 23% του ΦΠΑ που κάνει εξόχως ελκυστική την συνδιαλλαγή για την αποφυγή πληρωμής του ως το «πολλώ» των εκατοντάδων σελίδων των φορολογικών νόμων που κάνουν ελκυστική την συνδιαλλαγή για την αποφυγή εφαρμογής τους...

Από την άλλη σκέφτομαι ότι πρέπει να είναι αυτή ακριβώς η απληστία που οδήγησε τα πράγματα εδώ, που αποτέλεσε τη νέμεση για την κοινωνία μας...

Και μη μου πείτε τα κλασσικά, περί ειλικρίνιας, φιλοπατρίας και λοιπών μεγαλοστομιών, αυτά είναι μόνο για τις σχολικές γιορτές και τα πανηγύρια.

Πως αλλιώς να εξηγήσω το πως νιώθω κάθε φορά που ακούω για μια ακόμα ευνοϊκή ρύθμιση για τους κακοπληρωτές η οποία τους επιτρέπει να παραμένουν «ζωντανοί» και να συνεχίζουν να ανταγωνίζονται αθέμιτα όσους με ηλιθιώδη ειλικρίνεια επί έτη δηλώνουμε τα ακριβή εισοδήματα μας και πληρώνουμε έγκαιρα τις υποχρεώσεις μας.

Και ότι πρέπει τελικά να αρχίσουμε να μην πληρώνουμε και να «τα βρίσκουμε» μεταξύ μας, να συντηρούμε δηλαδή τη συνδιαλλαγή και την παρανομία, για να πάρουμε κι εμείς μια ανάσα και να μπορέσουμε να ευχαριστηθούμε κάτι από όλα αυτά που απολαμβάνουν χρόνια τώρα, κυβερνητική αδεία, οι συνάνθρωποι μπαταχτσήδες...