29.3.11

Στα δάνεια η Ελλάδα αναστενάζει...



Σκέφτομαι πως αν τελικά κοντά έντεκα εκατομμύρια έλληνες και άλλοι διαβιούντες στον τόπο τούτο (μαζί μας κι οι μετανάστες, νόμιμοι, παράνομοι και οι του Χασάν...) είχαμε τόση αγωνία να εργαστούμε πραγματικά και να παράγουμε κάτι απτό, πραγματικό, χρήσιμο, όση έχουμε για το αν θα μας δανείσουν και πότε θα πάρουμε το δάνειο και πως και από ποιόν και με τι όρους, τότε ίσως δε θα είχαμε καν την ανάγκη να δανειστούμε και να αγωνιούμε για το ποιός θα μας δανείσει, πότε και με τι επιτόκιο...

Σκέφτομαι και κάτι άλλο, ότι ζούμε μέρες του '99, τότε που μέσα στη μέρα ανέβαιναν οι δείκτες του ΧΑΑ και όλοι χαζεμένοι τους παρακολουθούσαμε και φωνάζαμε από τηλεφώνου «αγόρασεεεεε», «πουλάαααα» για να μαζευτούμε το βράδυ στην τηλεόραση να απολαύσουμε τους διθυράμβους της αρχής και το «μετοχικό» πεντάλεπτο του τέλους...

Η διαφορά είναι ότι τώρα το κάνουμε από την ανάποδη, μέσα στη μέρα παρακολουθούμε χαζεμένοι τους «δείκτες» των spread και των δανείων να ανεβαίνουν και το βράδυ μαζευόμαστε στις τηλεοράσεις αποχαυνωμένοι να «απολαύσουμε» πόσα (δεν) μάζεψε η κυβέρνηση μας σήμερα για να (μην) μειώσει το έλλειμμα του δημοσίου τομέα που (δεν) μειώνεται (παρά μόνο στα λόγια) και για τα (νέα) μέτρα που πρέπει να γνωρίζουμε αλλιώς αύριο πως (δεν) θα δουλέψουμε για να έχουμε χρήμα να πληρώσουμε το κράτος μας που έχει ανάγκες μεγάλες κ.λπ. κ.λπ.,

Αλλά πάλι ποιός είμαι εγώ, ένας απλός «ηλίθιος» του ιδιωτικού τομέα (ούτε καν του Ντοστογιέφσκι...) που με μια σκέψη θα αποσταθεροποιήσω το σύστημα που θρέφει και στηρίζει πλειάδα άλλων συμπολιτών μου, εξύπνων αυτών, του δημοσίου βεβαίως βεβαίως...

Εξάλλου για δοκιμάστε να προφέρετε «δάνεια» και «άνοια», θα διαπιστώσετε ότι διαφέρουν μόνο στο αρχικό «δ», αρχικό και του δημοσίου και του διαόλου, κατά που πηγαίνουν όσοι από άνοια ασχολούνται με τα δάνεια... Οπότε, καλά πάμε από δω, πάμε ταμείο...