23.3.11

Ο Καντάφι, το «ήξεις αφήξεις» και η «επόμενη μέρα» του Γιώργου...



O Λίβυος «αδελφός» συνταγματάρχης Καντάφι, αδίστακτος και αιμοσταγής δικτάτωρ (όχι μόνο εκ του προσφάτου παρελθόντος του), αποτελούσε ανέκαθεν προνομιακό συνομιλητή του καθεστώτος Παπανδρέου, από εποχής Ανδρέα. Δεν ήταν ο μόνος, ειδικών προνομίων στην Ελληνική Σοσιαλιστική Τζαμαχιρία απολάμβαναν ανέκαθεν και οι λοιποί «ηγέτες» του αραβικού σοσιαλισμού, ο Αραφάτ, ο Μπουμπάρακ, ο Μπεν Αλί, όλους αυτούς όμως τους ξεπερνούσε ο Καντάφι.

Απόλυτα δικαιολογημένο όπως έγραφα προ μηνός, όταν ο λαός της Λιβύης (αυτοβούλως ή υποκινούμενος δεν έχει σημασία) είχε εξεγερθεί κατά του δικτάτορα: «...διότι ο Καντάφι για τους Έλληνες σοσιαλιστές, πιστούς υπηκόους της δυναστείας Παπανδρέου, είναι μια εμβληματική προσωπικότητα, το σύμβολο που και αυτοί θα ήθελαν να έχουν αλλά δεν εδέησαν...».

Δεν είναι εξάλλου μακρυά η δεκαετία του ‘80, τότε που ο Έλλην «δημοκράτης» (διάβαζε πρασινοφρουρός) ο οποίος ανέβαινε γοργά στα κοινωνικά, οικονομικά και επαγγελματικά στρώματα ξεχώριζε για τρία πράγματα: το ένα ήταν το πράσινο βιβλίο του Καντάφι (πολύτιμο εργαλείο διάπλασης της σοσιαλιστικής συνείδησης ολόκληρων γενεών πρασινοφρουρών), το δεύτερο οι ακατάληπτες κενολογίες εξερχόμενες στόματος κρυμμένου συνήθως όπισθεν δασυτρίχου γενειάδος (modus vivendi και σημείο αναγνώρισης της πράσινης κομματικής νομενκλατούρας, αντικατέστησε το μεταδικτατορικό ζιβάγκο) και το τρίτο η passe-partout ταυτότητα της πράσινης κλαδικής με τον «ήλιο» σε περίοπτη θέση (η πρώτη εν Ελλάδι εφαρμογή proximity card -άνευ τεχνολογικών απαιτήσεων- καθώς αρκούσε μόνη η επίδειξη της για να ανοίξει ακόμα και το πλέον δύσκολο ...ταμείο του δημοσίου).

Δεν διεκδικώ για τον εαυτό μου ρόλο αυθεντίας στα της διεθνούς διπλωματίας, διαθέτων όμως μια πολύχρονη εμπειρία στο διεθνές μάρκετινγκ και την διοίκηση έχω κατανοήσει το εξής απλό και βασικό κανόνα: σε έναν κόσμο αλληλοσυγκρουόμενων συμφερόντων δεν μπορεί να τα πηγαίνεις καλά με όλους. Πρέπει να επιλέξεις μια θέση, μια στάση που να εξυπηρετεί τα δικά σου συμφέροντα, να αναπτύξεις τα επιχειρήματα σου και να τα προβάλεις και υπερασπίζεσαι διαμορφώνοντας και παγιώνοντας μια συνεπή και διαχρονική παρουσία στο διεθνές πεδίο.

Σαφής πρόταση, πρωτοβουλία, συνέχεια και συνέπεια χρειάζεται. Εξάλλου, τα δρώμενα στο διεθνές γεωπολιτικό σκηνικό δεν εναλλάσσονται με αστραπιαίες ταχύτητες, μάλλον το αντίθετο, εξελίσσονται πάρα πολύ αργά, καθώς πίσω από αυτά είναι άνθρωποι με αδυναμίες, μνήμη, εμπειρίες και «απωθημένα» τα οποία πρέπει να περάσουν γενεές για να αμβλυνθούν.



Αυτό εξηγεί με τον πλέον χαρακτηριστικό τρόπο και την –αξιοσημείωτη- άρνηση του σημερινού Έλληνα πρωθυπουργού (τρίτου διαδόχου της δυναστείας Παπανδρέου) να καταδικάσει τα πεπραγμένα των δικτατόρων της Βόρειας Αφρικής (Μπεν Αλί, Μπουμπάρακ, Καντάφι κ.λπ), φίλων, συνδαιτημόνων, προνομιακών συνομιλητών και –μην εκπλήττεσθε- εκλεκτών συναιτέρων στις μπίζνες της οικογένειας.

Ο οποίος Γιώργος(Β’) Παπανδρέου(Γ’) ουδόλως αναφέρθηκε στις απάνθρωπες ενέργειες, στον φαύλο βίο και πολιτεία των καθαιρεθέντων ή υπό καθαίρεσιν «αράβων σοσιαλιστών αδελφών» με τους οποίους μέχρι πολύ πρόσφατα συνέτρωγε και συζητούσε τόσο στα πλαίσια της Σοσιαλιστικής Διεθνούς όσο και στα πλαίσια δικών του «πρωτοβουλιών».

Άσε δε που ούτε είχε καταλάβει ότι συμμετείχε και σε «μη κυβερνητική» οργάνωση που είχε στήσει ο Λίβυος δικτάτωρ «αδελφός» του για να διαχειρίζεται την διεθνή βοήθεια προς τις εσχατιές της χώρας του και τις γειτονικές χώρες με τις οποίες μοιράζεται την αχανή έρημο. Business is business, μην το πολυκουβεντιάζουμε....

Μόνο χαιρέτησε ο Γιώργος μας το ότι οι λαοί της περιοχής θα απολαμβάνουν πλέον και αυτοί το δημοκρατικό κεκτημένο, κι ας έχει παράσχει προσωπικά και ως οικογένεια πολύχρονη ενεργό στήριξη στις περί το αντίθετο προσπάθειες των Μπεν Αλί, Μουμπάρακ και Καντάφι.

Έτσι κι αλλιώς, στην Ελληνική Σοσιαλιστική Τζαμαχιρία κάναμε restart τον Οκτώβρη του 2009 (και κάνουμε restart έκτοτε συνέχεια και κατά το δοκούν του Γιώργου), άρα το παρελθόν μας ενδιαφέρει μόνο στο μέρος όπου στιγματίζουμε το κακό που έκανε στο καθεστώς η Νέα Δημοκρατία και ο Καραμανλής... Από κει και πέρα, όπως πολύ σαφώς ξεκαθάρισε ο Μέγας Διανοητής, πρέπει να κάνουμε την υπέρβαση μας, πρέπει να μας ενδιαφέρει μόνο «η επόμενη μέρα», «το νέο προπαγανδιστικό εύρημα της Ελλάδας», όπως έγραψε και η Σοφία Βούλτεψη, «που το είπε πρώτος ο πρωθυπουργός για να μην καταδικάσει την αιματοχυσία που είχε προκαλέσει ο αδελφός Καντάφι και έκτοτε το παπαγαλίζουν όλοι...».



Διότι το «ήξεις αφήξεις» -το γνωστό αρχαιοελληνικό, δελφικό, ρηθέν- το έχουμε νεοελληνικά ξεχειλώσει ώστε να βολεύει την εκάστοτε «βουλευόμενη» καθεστηκυία τάξη. Η οποία δίνει και τα ρέστα της για να μας υπενθυμίσει το εγχώριο φρενοκομείο όπου ζούμε, όπως πολύ γλαφυρά γράφει σε άλλο σημείο στο ίδιο άρθρο η κα Βούλτεψη.

«Και, όπως ήταν φυσικό, άνοιξε και η πόρτα του εγχώριου φρενοκομείου – αυτό δεν ήταν δα και τίποτε το δύσκολο! Έτσι: 

Η κυβέρνηση συμμετέχει διότι πρέπει να ανταποκριθεί στις διεθνείς υποχρεώσεις της, διαθέτοντας τις βάσεις και άλλες διευκολύνσεις. Αλλά και δεν συμμετέχει, διότι τα ελληνικά αεροπλάνα δεν παίρνουν μέρος σε βομβαρδισμούς! Λες και δεν είναι αρκετά απασχολημένα τα αεροπλάνα μας και οι πιλότοι μας στο Αιγαίο, όπου, όλως τυχαίως, ειδικά αυτόν τον μήνα οι παραβιάσεις από τα καρντάσια είναι καθημερινές. Λες και δεν συμμετέχεις στον βομβαρδισμό όταν ανεφοδιάζεις τα αεροπλάνα που βομβαρδίζουν. 

Η αξιωματική αντιπολίτευση το πρωί με τις ανακοινώσεις συμφωνεί γενικά με την τακτική που ακολουθήθηκε και δεν επιθυμεί συμμετοχή σε (απευθείας) βομβαρδισμούς και το βράδυ στα κανάλια, στελέχη της δηλώνουν πως θα ήθελαν η Ελλάδα να καταστήσει πιο σαφή την συμμετοχή της. 

Η Αριστερά (ΚΚΕ και ΣΥΡΙΖΑ) δεν συμφωνούν καθόλου με τους βομβαρδισμούς, διότι γίνονται για το πετρέλαιο και όχι για ανθρωπιστικούς λόγους, υπερασπιζόμενοι ταυτόχρονα το δικαίωμα του Καντάφι να διατηρεί την δικτατορία του, να παίρνει μέτρα καταστολής και να διατάσσει φυλακίσεις και βασανιστήρια αντιφρονούντων. 

Τέλος, ο ΛΑΟΣ, το πρωί καταγγέλλει την υποκρισία αυτών που κάποτε συναγελάζονταν με τον Καντάφι και τώρα τον βομβαρδίζουν και το βράδυ στα κανάλια, στελέχη του κατατροπώνουν την κυβέρνηση για απουσία και μισές δουλειές. 

Αν δεν πέταγαν τα βομβαρδιστικά πάνω από τα κεφάλια μας, αν δεν δημιουργούσε ανησυχία όλο αυτό το αλαλούμ, αν δεν είχαμε μπροστά μας την σύνοδο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου της 25ης Μαρτίου, θα μπορούσαμε απλώς να απονείμουμε σε όλους το παράσημο της ανοιχτής παλάμης και να συνεχίσουμε τη δουλειά μας – ή την… ανεργία μας».

Όσο για την «επόμενη μέρα» της Ελλάδας στην Λιβύη, το μέλλον διαγράφεται χλωμόν... Βλέπετε είναι κι εκείνα τα νησάκια, η Γαύδος με την Γαυδοπούλα, που τα έβαλε ο «αδελφός» μας (όχι από κακία, αβλεψία είναι μιας και δε μιλάει τα ελληνικά...) στους χάρτες της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης του (άρα και της όποιας διάδοχης κατάστασης του) χωρίς εμείς καν να του το αναφέρουμε «ειρήσθω εν παρόδω», προφανώς από ευγένεια, διότι κατά τα λοιπά παραμένουμε εθνικά υπερήφανοι προεξάρχοντος του Πρωθυπουργού (εξωτερικών) μας του Μέγα Στοχαστή Γιώργου.

Εκτός αν υπολογίζαμε με την ενέργεια αυτή να φέρουμε προ τετελεσμένου τον άλλο «αδελφό», τον Ταγίπ, εξηγόντας του πως αφού δεν έκανε κι αυτός το ίδιο «λάθος» με το Καστελόριζο ελληνιστί την πάτησε, διότι εμείς είμαστε ευγενικοί και δείχνουμε κατανόηση στα λάθη των «αδελφών» μας... Μόνο σε αυτά όμως...