3.3.11

«...μην την εξευτελίζεις...»

Σήμερα η ελληνική κοινωνία θα κηδέψει δύο μέλη της, δύο νέους ανθρώπους που η ίδια με την αδιαφορία και την αβελτηρία της μετέτρεψε σε στόχους σκοποβολής, σε σάκους του μπόξ, στην εύκολη λύση για το ανάθεμα που θα ήθελε να ρίξει η ίδια στον εαυτό της αλλά δεν της το επιτρέπουν οι «αγωνιστικές» της καταβολές και τα «επαναστατικά» της χαρακτηριστικά.

Διάβασα πολλά αυτές τις δύο μέρες, άκουσα ακόμα περισσότερα, συνεισέφερα κι εγώ γράφων στην όλη συζήτηση. Η μόνη σκέψη που επίμονα γυρίζει στο μυαλό μου από την αρχή είναι μία, «...μην την εξευτελίζεις...», μια εσωτερική φωνή διαρκώς μου επαναλαμβάνει αυτή τη σύντομη καβαφική επιταγή με τη διαχρονική δύναμη.



Όσο Mπορείς (Κ. Π. Καβάφης, 1913)

Κι αν δεν μπορείς να κάμεις την ζωή σου όπως την θέλεις,
τούτο προσπάθησε τουλάχιστον
όσο μπορείς: μην την εξευτελίζεις
μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου,
μες στες πολλές κινήσεις κι ομιλίες.

Μην την εξευτελίζεις πηαίνοντάς την,
γυρίζοντας συχνά κ’ εκθέτοντάς την
στων σχέσεων και των συναναστροφών
την καθημερινήν ανοησία,
ώς που να γίνει σα μια ξένη φορτική. 

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)


Ίσως αν την εσωτερική φωνή αυτή την ακούμε περισσότεροι και δυνατότερα, αν την αφήσουμε να ενεργοποιήσει την απλή και λογική μας σκέψη, αν καταφέρουμε να ενωθούμε και να συμφωνήσουμε στα βασικά όπως μου έγραψε χθες μια φίλη, τότε ίσως βγούμε «νικητές», ίσως φτιάξουμε κάτι καλύτερο στο μέρος αυτό του κόσμου που ονομάζουμε πατρίδα...