2.3.11

Η επανάσταση, η βία και ο θάνατος...



«Παράξενη σιωπή...», έγραφα χθες στη σελίδα μου στο facebook ως πρώτη αποτίμηση της είδησης για την δολοφονία δύο νεαρών αστυνομικών, «Φταίει η είδηση... "εξέπνευσε και ο δεύτερος αστυνομικός της Ομάδας ΔΙΑΣ που δέχθηκε τα πυρά ληστών κατά τη διάρκεια καταδίωξης στην περιοχή του Ρέντη"... βλέπεις τα "γουρούνια" είναι ελκυστικά για τους "πολιτισμένους" αριστεριστές του διαδικτύου, μόνο όταν τρώνε τη μολότωφ και την πέτρα ζωντανοί... με νεκρούς δεν ασχολούνται...»

Χθες βράδυ διάβασα κι άλλα πολλά στις διάφορες διαδικτυακές γειτονιές που περπάτησα... Διάβασα για «δυο γουρούνια λιγότερα», διάβασα για «αναγκαίο λίπασμα για τον μετασχηματισμό της κοινωνίας», διάβασα για «μπάτσους θύματα πολιτικών καταστάσεων», για «μπάτσους θύματα της ταξικής κοινωνίας και της αλόγιστης χρήσης των ΜΑΤ», ξαναδιάβασα για μπάτσους που δεν πρέπει να τους λυπόμαστε όταν προσπαθούμε να τους κάψουμε ζωντανούς με τη μολότωφ, για μπάτσους γενικώς...

Έψαξα όσο μπόρεσα να δω ποιοί ήταν που μιλούσαν, μεταξύ άλλων μιλούσαν έτσι και άνθρωποι τακτοποιημένοι βιοποριστικά ή με επαρκές οικονομικό κεφάλαιο ώστε να μην ασχολούνται με ταπεινά θέματα όπως η προστασία της ζωής και της περιουσίας, προτεραιότητα είχε η «ταξική επανάσταση». Απόρησα, γέμισα πίκρα.

Σήμερα, απορώ γιατί απόρησα. Αφού «ο μπάτσος εξακολουθεί να είναι μπάτσος», αυτή είναι σήμερα η κρατούσα αντίληψη στην κοινωνία, η αντίληψη που επέβαλε συλλήβδην η αριστερά διαχωρίζοντας την βία σε πολιτική/επαναστατική πράξη (όταν στρέφεται κατά των πολιτικά αντιφρονούντων), εγκληματική πράξη (όταν θύμα είναι ο απλός λαός στην καθημερινότητα του), κρατική καταστολή (σκόπιμα ενιαία ορολογία που καλύπτει τόσο την φασιστική επιβολή όσο και την προσπάθεια τήρησης της νομιμότητας από φασιστικές επιβολές) ή -απλώς- επανάσταση...

Ξέρω, η οπτική γωνία είναι πάντα άλλη, «η επανάσταση δεν είναι βία είναι αναγκαιότητα και αυτό είναι κάτι που εσύ (εγώ δηλαδή) με τα μικροαστικά σου αντανακλαστικά δε θα καταλάβεις ποτέ», έτσι μου έγραψε σε μήνυμα χθες βράδυ παλιός γνωστός μου που επαίρεται ότι ανήκει στο πατριωτικό κομμάτι της κοινωνίας, από τα δεξιά του. Αναρωτήθηκα λίγο είναι αλήθεια, μετά σκέφτηκα την θεωρία του πολιτικού κύκλου και ησύχασα. Είναι προφανές ότι έχουν αρχίσει οι οσμώσεις στα άκρα του πολιτικού σκηνικού...

Τέλος πάντων, η βία είναι βία, το γεγονός δεν αλλάζει, είμαστε πλέον δύο λιγότεροι... Εκείνο που ίσως άλλαξε είναι ότι σήμερα είμαστε περισσότεροι αυτοί που μιλάμε ανοιχτά για την επόμενη μέρα, για την πρόοδο, που κάνουμε τη σιωπή μας «θορυβώδη», που γυρίζουμε την πλάτη σε όλη αυτή την αηδία. Γιατί καθημερινά κάποιοι από εμάς αλλάζουμε, ατομικά πρώτα, παίρνουμε πλέον αποφάσεις και τις εκφράζουμε, διαμορφώνουμε μια σύγχρονη, συνεπή στάση απέναντι στα όσα γίνονται και μας αφορούν τόσο στο ιδιωτικό όσο και στο δημόσιο πεδίο.

Σίγουρα, ειδικά από χθες βράδυ, την αλλαγή αυτή (τουλάχιστον της προς τα έξω συμπεριφοράς), την επηρεάζει η οπτική γωνία των δύο νεκρών αστυνομικών. Δύο νέων ανθρώπων νεκρών την ώρα της δουλειάς τους, δύο ανθρώπων που ανήκαν στη γενιά των 700 ευρώ, δυό ανθρώπων με όνειρα, προβλήματα, οικογένειες, φίλους.

Δύο κανονικών, φυσιολογικών ανθρώπων, που ως χθες ζούσαν ανάμεσα μας, ανάμεσα στους συντηρητικούς, τους προοδευτικούς, τους νομοταγείς, τους εγκληματίες, τους κλέφτες, τους δωρητές... Την κοινωνία μας όλη δηλαδή, όπως αυτή διαστρωματώνεται και αποτυπώνεται σε κάθε κοινωνική και επαγγελματική ομάδα... Και στην αστυνομία...

«Μ' αρέσει που άξαφνα οι "μπάτσοι", εκτός από "μπάτσοι", σταμάτησαν να είναι και "γουρούνια δολοφόνοι". Μ' αρέσει. Ούτως ή άλλως, στην Ελλάδα, πάντα χρειάζονται νεκροί για να αλλάξουν ακόμη και τα αυτονόητα», έγραφε σκωπτικά προ ολίγου στη σελίδα του φίλος συγγραφέας. «Από Δευτέρα πάλι...», του απάντησε ομοίως ένας από τους συνομιλητές του.

Ίσως και νωρίτερα από τη Δευτέρα, σκέφτομαι, μόλις η άλλη, παρατημένη ανοιχτή, πληγή της κοινωνίας μας αρχίσει πάλι να αιμάσσει, μόλις ο θάνατος κάποιου από τους τριακόσιους λαθρομετανάστες απεργούς πείνας του Μεγάρου Υπατία, επιτρέψει στους μόνιμους «επαναστάτες υπερασπιστές» να τονώσουν το «αντιεξουσιαστικό» τους προφίλ με μια πορεία, μια διαδήλωση, μια κατάληψη... Να πανηγυρίσουν τότε, όπως επιβάλλει η νοοτροπία και τα κόμπλεξ τους, γι'αυτό που δεν μπορούν να πανηγυρίσουν σήμερα και σιωπούν προσωρινά...

Σημείο των καιρών... Όχι τόσο ο θάνατος όσο και η εύκολη αποδοχή του, η απομυθοποίηση του από τους πολλούς... Κι όμως δύο Έλληνες είναι σήμερα νεκροί επειδή απλώς έκαναν την δουλειά τους... Τους οποίους αύριο θα συναντήσουν μερικοί μετανάστες επειδή κάποιοι απλώς δεν έκαναν τη δουλειά τους...

Είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, σε μια κοινωνία ανερμάτιστη, που αρέσκεται να αντιδρά δια του συμψηφισμού και της ήσσονος ζημίας, κατ' επίφασην μόνον δημοκρατικά και στο όνομα μιας «ανθρωπιάς» που τελικά έχει πρόσωπο μόνο όταν κοιτάει οργισμένα την νομιμότητα, την πλειοψηφία, την κοινωνία, τους θεσμούς.

Αν το καλοσκεφτούμε τελικά, αυτό είναι που αλλάζει, ότι βλέπουμε όλο και περισσότεροι την ακραία βία ως αντικοινωνική έκφραση, ότι η ανθρώπινη ζωή αποκτά όλο και περισσότερη σημασία, ότι αντιμετωπίζουμε τη βία όχι ως επαναστατική αναγκαιότητα αλλά ως εργαλείο επιβολής και εχθρό κάθε κοινωνικής επανάστασης, εμπόδιο στην πρόοδο μας ως άτομα και ως σύνολο...

Αυτή είναι η μεγάλη αλλαγή, η συνειδητοποίηση ότι επανάσταση και βία είναι φύσει και θέσει αντίθετα, ότι η βία είναι ο θάνατος της επανάστασης και η επανάσταση ο θάνατος της βίας...

υ.γ. προς όσους διαβάζετε την παράγραφο αυτή ως επωδό των παραπάνω, σημειώστε ότι δουλεύω τα κείμενα μου προσεκτικά ώστε να αποδίδω τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, έτσι διδάχθηκα από τους δασκάλους μου, άρα σκεφθείτε απλά και λογικά πριν παρασυρθείτε και αποδώστε «τάση γενίκευσης» στα όσα πολύ συγκεκριμένα γράφω...