22.2.11

Μουαμάρ αλ Καντάφι: o ελευθερωτής, o ηγέτης, o φίλος, o φονιάς...



Τα γεγονότα σίγουρα τα παρακολουθείτε κι εσείς με αγωνία, «Με τανκ, ελικόπτερα και μαχητικά αεροσκάφη επιχειρεί να καταστείλει την εξέγερση στη Λιβύη, ο Μουαμάρ Καντάφι... Μαρτυρίες πολιτών και ξένων διπλωματών σε μέσα ενημέρωσης κάνουν λόγο για "σφαγή" στους δρόμους της πρωτεύουσας», γράφει το ένα ρεπορτάζ, «Η τεταμένη κατάσταση στη Λιβύη είναι το αντικείμενο της έκτακτης συνεδρίασης του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ... περισσότεροι από 560 άνθρωποι έχουν χάσει τη ζωή τους από τότε που άρχισε η λαϊκή εξέγερση στη χώρα, σύμφωνα με εκτιμήσεις της αντιπολίτευσης, ενώ 400 νεκρούς επιβεβαιώνουν τα νοσοκομεία...», προσθέτει κάποιο άλλο.

Έγραφε προ ολίγου στην ηλεκτρονική της έκδοση η Ελευθεροτυπία: «Η Γαλλία και η Ιταλία καταδίκασαν την βίαιη καταστολή των αντικαθεστωτικών διαδηλώσεων στη Λιβύη, όμως αμφότερες έχουν σημαντικά οικονομικά συμφέροντα με τη πετρελαιοπαραγωγό χώρα του Καντάφι.»

Απορία... Άκουσε κανείς δήλωση του Έλληνα Πρωθυπουργού και Προέδρου της Σοσιαλιστικής Διεθνούς με την οποία να καταδικάζει (έστω) την ωμή και τυφλή βία του δικτάτορα (αλλά στενού φίλου του πατέρα του και του ίδιου) Μουαμάρ Καντάφι κατά αμάχων;; Μπα... Θα είναι που ετοίμαζε τη χθεσινή του διάλεξη και το ραντεβού με την Μέρκελ ο Γιώργος και δεν πρόλαβε να γράψει τη δήλωση... Εκτός αν νομίζει ότι για να κάνεις δήλωση, πρέπει να κάνεις και business, ότι δεν αρκεί να είσαι απλώς φίλος...

Άνω τελεία... Ειχα σκεφτεί εδώ να εκφράσω την ανησυχία μου για την τύχη των λοιπών φίλων της Οικογενείας, των εξεχόντων μελών της Σοσιαλιστικής Διεθνούς κ.κ. Μπεν Άλι (εκ Τυνησίας) και Μουμπάρακ (εξ Αιγύπτου)... Κάτι άκουσα ότι ο σύντροφος Μπεν Άλι απήλθε «εις τόπον χλοερόν» ησθενήσας βαρέως... Κάτι άκουσα ότι και ο σύντροφος Μουμπάρακ ακολουθεί την ίδια οδό... Ασθενών βαρέως... Αν υποψιαστώ ότι και ο σύντροφος Καντάφι θα ασθενήσει εν ευθέτω χρόνω θα στενοχωρηθώ σφόδρα...



Μουαμάρ αλ Καντάφι: o ελευθερωτής, o ηγέτης, o φίλος, o φονιάς... Στοπ!! Η τελευταία λέξη μάλλον παρεισέφρυσε και στον τίτλο και στο κείμενο... Διότι ο Καντάφι για τους Έλληνες σοσιαλιστές, πιστούς υπηκόους της δυναστείας Παπανδρέου, είναι μια εμβληματική προσωπικότητα, το σύμβολο που και αυτοί θα ήθελαν να έχουν αλλά δεν εδέησαν... Βλέπεις το '69 που ο Καντάφι ανέτρεπε τον -παραθερίζοντα στα Καμμένα Βούρλα και ξενόδουλο ούτως ή άλλως- βασιλιά Ιντρις εδώ είχαμε χούντα, έτσι οι πολλοί σοσιαλιστές «ηγέτες» τους έκαναν αντίσταση εκ του ασφαλούς ...κάπου δυτικά, ενώ οι λίγοι που δεν πρόλαβαν να ακολουθήσουν φυλακίζονταν εδώ παρέα με τους ηγέτες της δεξιάς και του κέντρου... (τα κορόϊδα!!)

(Παρένθεση... Κάποια ιστορικά στοιχεία: ο λοχαγός (τότε) Καντάφι πριν γίνει αρχηγός του κράτους της Λιβύης είχε περάσει και από την ελληνική σχολή Ευελπίδων, όπως και οι τότε (από το 1967 ως το 1974) «αρχηγοί» του Ελληνικού κράτους... Παράξενη σύμπτωση... Κλείνει η παρένθεση...)

Ο Ανδρέας (ζωή σε λόγου μας...) είναι προφανές ότι παρακολουθούσε τα πρώτα βήματα στην εξουσία και την πρόοδο του φίλου του (αλήθεια ήταν από τότε φίλοι ή απλώς τον θαύμαζε;;). Σίγουρα είδε την Επανάσταση (πραξικόπημα το είπαν αυτοί που δεν κατανοούν τις λαϊκές κατακτήσεις...), σίγουρα διάβασε τις πρώτες διακηρύξεις του επαναστάτη ηγέτη «να εργαστούμε στο δρόμο της ελευθερίας, της Αραβικής Ενότητας και της κοινωνικής Δικαιοσύνης... να προσφέρουμε στα παιδιά μας ίσα δικαιώματα και εργασία». Σίγουρα αποτύπωσε τις πρωτόγνωρες ιδέες που συγκλόνιζαν τους βεδουίνους «Δεν θα υπάρχουν, αφέντες και δούλοι, ούτε αδικημένοι, ούτε τύραννοι...»

(Παρένθεση και πάλι... Ο «επαναστάτης» Μουαμάρ το κράτος του το είχε ονομάσει από την πρώτη μέρα «Λυβική Αραβική Τζαμαχιρία». Στην αρχή, όσο κυβερνούσε εδώ η χούντα αλλά και μετά τη μεταπολίτευση, τα πρώτα χρόνια, εμείς εδώ το λέγαμε και πάλι Λιβύη... Θυμάμαι όταν ανέβηκε «ο λαός στην εξουσία», την συντονισμένη προσπάθεια και την εντατική «πλύση εγκεφάλου» για να καθιερωθεί και στη σοσιαλιστική Ελλάδα ο όρος που εξέφραζε το θέλημα του μεγάλου «ηγέτη και ελευθερωτή»... Κλείνει η παρένθεση και πάλι...)



«Στον μεγάλο ηγέτη και ελευθερωτή, στη μεγάλη φυσιογνωμία της δύσκολης εποχής μας, με θερμούς αγωνιστικούς χαιρετισμούς», έτσι έγραφε η αφιέρωση του Ανδρέα Παπανδρέου προς τον Μουαμάρ Καντάφι σε αρχαίο λήκυθο που του χάρισε κατά την πρώτη επίσημη (ως πρωθυπουργός) επίσκεψή του στη Λιβύη στις 23 Σεπτεμβρίου του 1984. [Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ]

«Τζαμαχιρία» λοιπόν... Λαϊκή Δημοκρατία σε μια Αυτοδιοικούμενη Κοινωνία... Ο τρίτος δρόμος στην οργάνωση και λειτουργία του κράτους, αυτός που γκρέμισε τη «δικτατορία του κοινοβουλευτισμού» για να δώσει την «οριστική λύση» στα πολιτικά, κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα του Λιβυκού λαού κατ' αρχήν και της ανθρωπότητας ολόκληρης αργότερα (αμάν πιά κόλλημα κι αυτοί οι σοσιαλιστές με τη σωτηρία της ανθρωπότητας)!! Ο λαός, οι μάζες κατέχουν πλέον ισότιμα στην εξουσία... Ο τρίτος δρόμος... Ο λαός στην εξουσία... Κάτι μου θυμίζει αλλά...

Πάντως «δεν είναι στρατιωτική δικτατορία. Το αντίθετο μάλιστα. Πρόκειται για μια διακυβέρνηση στα πρότυπα του δήμου των αρχαίων Αθηναίων». Έτσι είχε πει ο Ανδρέας Παπανδρέου (...βρήκα τι μου θυμίζει, άστο όμως τώρα...) για το καθεστώς Καντάφι μετά την πρώτη επίσκεψή του στη Λιβύη, το 1977. [Πηγή:ΤΑ ΝΕΑ]

Ήταν βλέπετε και η εποχή που άνοιγε ο τρίτος δρόμος, που ανέτελε ο ...ήλιος. Όπως γράφει και ο Γιάννης Σιδέρης στο protagon.gr

«Τώρα όλα αυτά μπορεί να ακούγονται θλιβερώς αστεία, αλλά τότε ήταν μια άλλη εποχή... Ηταν μια εποχή που ανέτειλε μια νέα ελπίδα: Η αποικιοκρατία υποχωρούσε και αποχωρούσε από παντού, σκλαβωμένοι λαοί σήκωναν περήφανα το κεφάλι, ο ήλιος του Νάσερ έλαμπε υπέρλαμπρος στον ουρανό του αραβικού κόσμου και ζέσταινε τα πλήθη, το αστέρι του Μπεν Μπελά, ηγέτη εθνικοαπελευθερωτικού κινήματος της Αλγερίας, φώτιζε τον τρίτο κόσμο. Η νεολαία της Αμερικής ήταν ξεσηκωμένη κατά του άδικου ιμπεριαλιστικού πολέμου του Βιετνάμ και στα πανεπιστήμια γευόταν  «φράουλες και αίμα». Στην Ευρώπη το ειρηνιστικό κίνημα απογοητευμένο, άρχισε να μετασχηματίζεται στις πρώτες οργανώσεις που ονομάστηκαν «ένοπλης πάλης» και αργότερα, στο αδιέξοδό τους, μετεξελίχτηκαν απλώς σε τρομοκρατικές. Ο ΙΡΑ της Ιρλανδίας αναγεννιόταν από τις στάχτες του και ζητούσε όπλα, τα οποία ευχαρίστως του παραχωρούσε ο Καντάφι. Η ΕΤΑ στην Ισπανία με την εκτέλεση του υπαρχηγού του Φράνκο, Καρέρο Μπλάνκο, έμπαινε δυναμικά στην διεθνή ειδησεογραφία. Στην Λατινική Αμερική ο Κάρλος Μαριγκέλα, οι Τουπαμάρος και οι Μοντενέρος σηματοδοτούσαν απελευθερωτικό φως μέσα στην σκοτεινιά των λατινοαμερικάνικων δικτατοριών. Ο μύθος του Φιντέλ δεν είχε ακόμη ξεθωριάσει πίσω από σύννεφα της καταπίεσης των αντιφρονούντων και της ανελευθερίας του λαού του. Ο Τσε, φρέσκος ακόμα θρύλος, άρχιζε να στολίζει τα φοιτητικά δωμάτια και να μετουσιώνει  την επανάσταση -δυστυχώς-  σε …ροκ μόδα. Το κίνημα των αδεσμεύτων υπήρχε ως ξεχωριστή παράμετρος στη διεθνή γεωπολιτική σκακιέρα.»

Ήρωϊκά χρόνια... Τότε που, όπως έγραψε ένας φίλος, οι τύραννοι διακρινονταν σε «ηγέτες» -οι των αραβικών χωρών και των κομμουνιστικών καθεστώτων- και σε «δικτατορες» όπου αλλού... 

Το θέμα είναι πάντως πότε, ποιά ακριβώς στιγμή, ο Καντάφι «κύλησε» και από ηγέτης έγινε φονιάς. Σίγουρα όχι τω καιρώ εκείνω που οι «τζαμαχιριανοί» του μακέλευαν (με μπαλτάδες, όπως έγινε και στην Ελλάδα!) τους λίβυους αντιφρονούντες. Ούτε και αργότερα όταν οι «φονιάδες των λαών Αμερικάνοι» του Ρήγκαν προσπαθούσαν να τον σκοτώσουν. Ούτε και τότε που άλλοι «τζαμαχιριανοί» του τίναζαν αεροπλάνα και εκτελούσαν αθώους αμερικανούς πολίτες. Για όλα αυτά μπορεί -και το έχει κάνει ήδη- να πει ότι δεν ξέρει τίποτα και «ευθύνη δεν έχει». Άσε που μετά την περεστρόϊκα, είπε φωναχτά «πετρέλαιο να γίνει...» και τα βρήκε πάλι και με τους Αμερικανούς... Και σιγά σιγά και με τους Μεγαλοευρωπαίους...



Όχι, όλο αυτό το κακό πρέπει να έγινε τους τελευταίους μήνες, από το φθινόπωρο και δώθε, μη σας πω και από τον χειμώνα... Γιατί δεν έχει περάσει χρόνος από τον Ιούνιο του 2010, ο μήνας είχε 9 αν θυμάμαι καλά, που τον είχε επισκεφτεί ο Γιώργος στη σκηνή του και του είχε πει ο Καντάφι «θέλω να βοηθήσω με κάθε τρόπο την Ελλάδα» (quelle decadence, αλλά το ξεπερνάω κι αυτό...) και μετά από δυόμιση ώρες φαγοπότι μας είχε πει ο Γιώργος «(Σήμερα) αναβιώνουμε μια παλιά σχέση Ελλάδας και Λιβύης, που είχε ξεκινήσει μεταξύ του Ανδρέα Παπανδρέου και του ηγέτη σας, συνταγματάρχη Καντάφι ...Η στενή σχέση (μου) ...με τον ηγέτη της χώρας σας, τον συνταγματάρχη Καντάφι, είναι ...δεδομένη.» Γιώργος Παπανδρέου, κατά την επίσημη επίσκεψή του στη Λιβυή στις 9 Ιουνίου 2010] πριν αγκαλιαστεί θερμά και αποχωριστεί τον παλιό φίλο του πατέρα...

Αυτό το κακό που λέτε πρέπει να έγινε τώρα πρόσφατα... Και πρέπει να είναι μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου να χτυπηθεί ο σοσιαλισμός και οι λαϊκές κατακτήσεις... Ο λαός όμως θα αντιδράσει... Μήπως γι'αυτό δεν μαζεύονται στους δρόμους και τις πλατείες της Λιβύης..;; Για τον σοσιαλισμό, τη λαϊκή δημοκρατία, τον τρίτο δρόμο, την αυτοδιοικούμενη κοινωνία..;;



Πως είπατε;; Ποιός σοσιαλισμός;; Καταλαβαίνω, είναι γεγονός ότι ο Γιώργος δεν μίλησε για σοσιαλισμό, αλλά το θεωρούσα αυτονόητο... Να μην το θεωρώ αυτονόητο;; Και τι θα πει δεν έχει μα και ξεμά κυρ Πεταλωτή μου...;;