20.2.11

Μόνη λύση για το ελληνικό ποδόσφαιρο: ολική επαναφορά χωρίς συμψηφισμούς...



Αν κάτι δε μου αρέσει είναι οι συμψηφισμοί, ειδικά στις ανομίες, τις παρανομίες και τις αδικίες. Και δε μου αρέσει και η λογική του «λιγότερο κακού». Δεν ξέρω πόσο μόνος πρέπει να νιώθω, μάλλον όμως δεν είμαι όσο μόνος φαίνεται. Γιατί αυτό που ακούγεται σήμερα στην κοινωνία δεν είναι η σιωπή της πλειοψηφίας, αυτό που ακούγεται ηχηρά είναι άναρθρα ουρλιαχτά από διάφορες μειοψηφίες, για τα χαμένα «κεκτημένα» μακρόχρονων συνδιαλλαγών...

Κραυγές που προσπαθούν να υπερκεράσουν σε ήχο τις ντροπές των κραυγαζόντων, που προσπαθούν να κάνουν την τρίχα τριχιά, που αντιμετωπίζουν την αδικία τους επί των υπολοίπων ως αναπόφευκτο σφάλμα οφειλόμενο στο νόμο της ζωής, αλλά την αδικία των άλλων επί αυτών ως το προπατορικό αμάρτημα που βύθισε την κοινωνία, την ανθρωπότητα, στον όλεθρο...

Πέρα από αυτό είμαι Ολυμπιακός. Προσπαθούσα χθες βράδυ να θυμηθώ αν έγινα Ολυμπιακός «εκ μεταγραφής», αν κάποτε πριν είχα δηλώσει υποστηρικτής κάποιας άλλης ομάδας, εις μάτην όμως. Άρα συμπεραίνω ότι είμαι Ολυμπιακός από κούνια. Και μιας και δεν έχω πάθει τίποτα ως σήμερα γιατρέ μου, αν και έχω νιώσει και μεγάλες χαρές και μεγάλες λύπες, συμπεραίνω ότι το να είσαι Ολυμπιακός δεν είναι διόλου κακό. Aυτό όμως δε σημαίνει ότι είμαι ανεγκέφαλος κάφρος, ότι δεν ακούω και δεν βλέπω...

Πιστεύω ακράδαντα και δυστυχώς ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο, η ποιότητά του συνολικά, δε διαφέρει σε τίποτα από τον αρχοντοχωριατικό «πολιτισμό» που «έκαναν» τα μπουλούκια των αρχών του προηγούμενου αιώνα στα χωριά και τα λαγκάδια: bon poyr l'orient.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο όχι μόνο δεν είναι πρότυπο συμπεριφοράς (αθλητικής, επαγγελματικής ή επιχειρηματικής...) αλλά δεν αποτελεί καν θέαμα και θέμα που δικαιολογεί τις πάνω από 10 ημερήσιες αθλητικές εφημερίδες και τα δεκάδες αθλητικά ραδιόφωνα, site και blog (παγκόσμια πρωτοτυπία!!!) ή να αξίζει τις χιλιάδες των λέξεων σε αναλύσεις και ανακοινώσεις με τις οποίες βομβαρδίζεται η καθημερινότητα μας.

Απλώς αποτελεί την «απαραίτητη» δικλείδα εκτόνωσης της κοινωνίας μας, η οποία, κεντρικά και κρατικά ρυθμιζόμενη επί δεκαετίες, δεν έχει αναπτύξει τις διεξόδους εκείνες (επιχειρηματικότητα, τεχνολογία, καινοτομία κ.α.) που χρειάζεται ώστε να αποφεύγει τις κοινωνικές εκρήξεις ή να περιορίζει τις συνέπειες τους. Και βέβαια, παρέχει πρόσφορο έδαφος για την καλλιέργεια και αναπαραγωγή της παθογένειας που το εκτρέφει, του φανατισμού, των ανόητων οπαδικών στρατών, των κατεργαραίων παραγόντων, των κουτοπόνηρων «επενδυτών».

Ποιός όμως έχει την ευθύνη γι'αυτό; Σίγουρα όχι ο Ολυμπιακός, ούτε ο Παναθηναϊκός, δεν είναι αυτοί μόνοι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Έχουν και αυτοί μερίδιο της ευθύνης τους, η ευθύνη όμως δεν είναι ατομική, την ευθύνη όμως την έχουν συλλογικά όλοι, αθλητικοί, πολιτικοί, διοικητικοί και επιχειρηματικοί παράγοντες !!

Πάμε στο επόμενο θέμα τώρα, το χθεσινοβραδυνό ντέρμπυ. Χθες βράδυ χάρηκα για το αποτέλεσμα. Ναι, είναι ωραίο να κερδίζεις τον (αιώνιο αντίπαλο) Παναθηναϊκό στο 92′!! Χάρηκα λοιπόν όπως όλοι οι φίλαθλοι και οπαδοί του Ολυμπιακού. Ακριβώς όπως είχαν χαρεί οι φίλαθλοι και οπαδοί του Παναθηναϊκού στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος.

Είναι υγιές τελικά να χαίρεσαι όταν κερδίζει η ομάδα σου, αν δεν χαιρόσουν είναι που θα είχες πρόβλημα. Απλώς πρέπει και να θυμάσαι: διότι και τότε και τώρα το αποτέλεσμα δεν το διαμόρφωσαν οι παίκτες, την 8η αγωνιστική το διαμόρφωσε ο Κάκος, χθες το διαμόρφωσε ο Καλόπουλος. Πρέπει να θυμάσαι και να είσαι έτοιμος να αποδίδεις το δίκιο παντού όπου υπάρχει, να προσπαθείς να αλλάξεις το άδικο, για να μπορείς να χαίρεσαι στο διηνεκές. Γι'αυτό χαίρομαι και που «έχω» προπονητή τον Βαλβέρδε, γιατί έχει ήθος και δε μασάει τα λόγια του. Γκέκε;;;

Απο κει και πέρα όμως, η χαρά μου τελειώνει. Γιατί θέλω να λέω περήφανα ότι είμαι Ολυμπιακός και με στενοχωρεί που το ίδιο λένε και τα διάφορα ζώα που χθες έκριναν καλό να κόψουν τον ρυθμό της ομάδας με τα καπνογόνα τους μετά το γκολ και να μπουν μέσα στο γήπεδο στη λήξη του αγώνα για να κυνηγήσουν τους αντίπαλους δίνοντας τους το δικαίωμα να συμψηφίσουν τις ντροπές τους με τη δική μας. Όπως πέρυσι στον τελικό του μπάσκετ. Ειδικά τη δεκαετία αυτή που ο Ολυμπιακός είναι μακράν και αδιαμφισβήτητα η καλύτερη ομάδα στην Ελλάδα και όλοι ψάχνουν να βρουν δικαιολογίες να τον μειώσουν, να μας κάνουν να νιώσουμε ένοχοι που και είμαστε Ολυμπιακοί, αιώνιοι πρωταθλητές, και το λέμε!! Όπως είπε και ο Βαλβέρδε «δεν μου άρεσε καθόλου αυτό που έγινε στο φινάλε. Δεν μας αρέσει όταν παίζουμε εμείς εκτός άρα δεν μας αρέσει και εδώ. Δεν είναι ωραίο και για το ελληνικό ποδόσφαιρο»...

Επόμενο θέμα, που με ρώταγε κι ένας φίλος χθες βράδυ. Ναι! Θα πανηγυρίσω το 38ο πρωτάθλημα της ομάδας μου, γιατί το πρωτάθλημα αυτό δεν το κέρδισε χθες, το κερδίζει από την πρώτη αγωνιστική, παιχνίδι παιχνίδι, όντας καλύτερη από τους αντιπάλους της. Και μη χρειαζούμενη την βοήθεια των διατητών, όπως την χρειάζεται και την απολαμβάνει παιχνίδι παιχνίδι ο χθεσινός αντίπαλος της. Που χθες αδικήθηκε άπαξ από τον διαιτητή και βρήκε αίφνης πρόφαση μέσα από υστερικές κραυγές να παραγράψει μονομιάς και συλλήβδην όλα τα δικά του φετινά αμαρτήματα, όλες τις εύνοιες που απόλαυσε και τις νίκες που έκλεψε δια χειρός Δαλούκα, Κάκου, Τριτσώνη, Μάνταλου, Σταθόπουλου, Μήτσιου.

Όχι, δεν συμψηφίζω, απλώς επισημαίνω, αν κάποιοι συμψηφίζουν είναι όλοι αυτοί οι «αντικειμενικοί» και μη που, ως σύγχρονες Μαρίες Μαγδαληνές, κόπτονται για την κατάντια του ελληνικού ποδοσφαίρου φέτος που παίρνει και πάλι ο Θρύλος πρωτάθλημα, την ώρα που πέρσι όλα ήταν «ηθικά και αγγελικά πλασμένα». Δεν πείθουν ότι αυτά που είδαμε στο χθεσινό ντέρμπυ συνέβησαν για πρώτη φορά στα χρονικά και μόνο σε αυτό το γήπεδο και από αυτή την ομάδα, ότι στον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να καταλογιστεί τίποτα. Μωρές παρθένες στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν υπάρχουν, είτε το θέλουν είτε όχι.

Θα αλλάξει όμως κάτι;; Πως και πότε;; Θα αλλάξει σίγουρα όσο στις ομάδες θα υπάρχουν φωνές αξιοπρέπειας και στάσεις ευθύνης όπως αυτή του Βαλβέρδε, όσο στο γήπεδο θα μπαίνουν παίκτες για να παίξουν μπάλα (π.χ. Σίλβα) κι όχι για να κάνουν καραγκιοζιλίκια (π.χ. Καραγκούνης-ο φαιδρότερος ποδοσφαιριστής μακράν που έχουν δει τα γήπεδα μας...). Χθες, ειδικά στο δεύτερο ημίχρονο, ο πρώτος προσπαθούσε να επιβάλλει το καλό ποδόσφαιρο όσο ο δεύτερος προσπαθούσε να προκαλέσει την κερκίδα. Λυπάμαι πραγματικά που τελικά χθες επικράτησαν οι δεύτεροι, οι Καραγκ-ιόζηδες. Και λυπάμαι διπλά που αυτοί οι Καραγκ-ιόζηδες του γηπέδου συναπαντήθηκαν χθες με τους καραγκιόζηδες της κερκίδας...

Αλλά αυτό δε με κάνει να ντρέπομαι που είμαι Ολυμπιακός, ούτε με κάνει να συμψηφίζω τις δικές μου ντροπές με τις ντροπές των άλλων. Αντίθετα με φορτώνει με ευθύνη, να πετάξω έξω από την «οικογένεια» μου τους δικούς μου καραγκιόζηδες. Και των γραφείων και του γηπέδου και της κερκίδας. Και να περιμένω και από τους άλλους, να κάνουν το ίδιο: να πάψουν να εξάγουν τα εσωτερικά τους διοικητικά, οικονομικά και αγωνιστικά προβλήματα, να πάψουν να αναζητούν άλλοθι, να εξοβελίσουν και από τις δικές τους οικογένειες τους δικούς τους Καραγκ-ίοζηδες. Και των γραφείων και του γηπέδου και της κερκίδας. Ολική επαναφορά χωρίς συμψηφισμούς...

Ως τότε θα χαίρομαι το ποδόσφαιρο σε ευρωπαϊκούς αγώνες, εκεί που είναι πραγματικά σπορ και θέαμα, και θα απολαμβάνω τις όμορφες προσπάθειες των ποδοσφαιριστών της ομάδας μου, του Ολυμπιακού, κερδίζουν ή χάνουν... Και θα το διασκεδάζω με όποιους φίλους φίλαθλους το επιθυμουν... Απολαμβάνοντας και τις όμορφες προσπάθειες των ποδοσφαιριστών των ομάδων τους, κερδίζουν ή χάνουν... Και κάνοντας εκατέροθεν τη σχετική καζούρα, με στυλ, με χάρη, χωρίς μίσος, λίγο πριν τσουγκρίσουμε τα ποτήρια της μπύρας, του κρασιού, του τσίπουρου... Γιατί τελικά το ποδόσφαιρο είναι σπορ, είναι θέαμα, είναι ευκαιρία για χαρά, γέλιο και πείραγμα, γαμώτο...