8.2.11

Ο «καφές των 18 διατάξεων» και η αναδιοργάνωση του δημοσίου



Η είδηση που δημοσιεύθηκε στο ΕΘΝΟΣ την Κυριακή 05.02 ήταν σαφής!!

«18 διατάξεις για τους καφέδες της Θεοδώρας!

Η επίκληση δεκαοκτώ διαφορετικών διατάξεων του νόμου απαιτείται για την πληρωμή από το τμήμα προμηθειών του υπουργείου Εσωτερικών του... αστρονομικού ποσού των 29 ευρώ και 30 λεπτών για έξοδα της υφυπουργού Θεοδώρας Τζάκρη. Πρόκειται για την απόφαση Φ. 312-4-4525 με ημερομηνία της περασμένης Τετάρτης 2 Φεβρουαρίου...

Το έγγραφο που αναφέρεται στην έγκριση της συγκεκριμένης προμήθειας τηρεί όλους τους γραφειοκρατικούς κανόνες προκειμένου να πληρωθούν τα 29 ευρώ και 30 λεπτά στην Olympic Catering.

Συντάχθηκε από το τμήμα προμηθειών της αρμόδιας γενικής διεύθυνσης διοικητικής υποστήριξης του υπουργείου Εσωτερικών και επικαλείται για την κάλυψη των συγκεκριμένων εξόδων 18 διατάξεις και προεδρικά διατάγματα, καθώς επίσης και το σχετικό παραστατικό από την εταιρεία catering αλλά και τη βεβαίωση από την υπουργό...

Το έγγραφο καταλήγει ότι η δαπάνη θα βαρύνει τις πιστώσεις του υπουργείου Εσωτερικών και φέρει την υπογραφή του προϊσταμένου του τμήματος προμηθειών.»

Μόλις διαβάσατε το πρόβλημα που ταλανίζει δεκαετίες τώρα την ελληνική κοινωνία και το οποίο ουδόλως ενδιαφέρεται να αντιμετωπίσει και η παρούσα κυβέρνηση. Όχι, το πρόβλημα δεν είναι τα 29,30 € που ξόδεψε ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του κυβερνητικού μηχανισμού για να πιεί (ενδεχομένως και να προσφέρει σε κάποιον συνομιλητή της) καφέ στην αίθουσα VIP του αεροδρομίου, όπως καταλήγει το δημοσίευμα της εφημερίδας, ένα τέτοιο έξοδο είναι κάτι απόλυτα φυσιολογικό στα πλαίσια του εσωτερικού κανονισμού ενός υπουργείου.

Το πρόβλημα είναι ο αριθμός «18», ήτοι η υπερβολική γραφειοκρατία που απαιτείται για την διαχείριση και πληρωμή μιας τόσο απλής πράξης..!! Γιατί είναι πρόβλημα; Πέραν του ότι απαιτεί αδικαιολόγητα μεγάλη διοικητική παρουσία και απασχόληση, ανοίγει τελικά την κερκόπορτα για κάθε μορφής συνδιαλλαγές κυβερνητικών παραγόντων με επιχειρηματίες.

Όχι βέβαια για τα 29 ευρώ του καφέ, πιθανόν όμως για τα 29.000 ευρώ μιας σύμβασης υπηρεσιών, σίγουρα δε για τα 29.000.000 ευρώ ενός δημόσιου έργου. Όπου τα «πρόθυμα» στελέχη του ιδιωτικού τομέα σπεύδουν να απαλλάξουν τους «προθυμότερους» κυβερνητικούς υπαλλήλους από το δυσβάσταχτο βάρος της γραφειοκρατικής διαδικασίας σύνταξης π.χ. της προδιαγραφής, δουλειά επίπονη που θα έπαιρνε εβδομάδες ίσως και μήνες... Και λέω προδιαγραφής γιατί το παιχνίδι τελικά εκεί παίζεται, στις προδιαγραφές, μετά αναλαμβάνει επισήμως δράση το fast track...

Μήπως λοιπόν το re-engineering του δημοσίου θα έπρεπε να ξεκινήσει ακριβώς από εκεί, από τις απαιτούμενες διαδικασίες για οποιαδήποτε «πράξη» με την οποία σχετίζεται τo δημόσιο;

Μήπως αντί να βάλουμε τον Πάγκαλο να μετράει πόσες «εταιρείες» και «φορείς» του δημοσίου (δεν) θα κλείσουν, να αναθέταμε και σε αυτόν και στον Ραγκούση (ως θεσμικούς παράγοντες) να δουλέψουν με μια διακομματική επιτροπή και να αναμορφώσουν τον διοικητικό χάρτη του ελληνικού δημοσίου μειώνοντας κατ’ απόλυτη προτεραιότητα τις απαιτούμενες διαδικασίες (οριζοντίως, καθέτως και πλαγίως, ανά διεργασία, φορέα και υπηρεσία) κατά 35% ως 50%;

Αυτό το νούμερο από μόνο του θα υποχρέωνε σε μετατόπιση του βάρους της διοικητικής λειτουργίας του δημοσίου από τη σημερινή διευκόλυνση (=ανευθυνότητα) του υπαλληλικού προσωπικού στην επιθυμητή διευκόλυνση του πολίτη και θα άνοιγε διάπλατα τον δρόμο στην μηχανοργάνωση τομέων που βρίσκονται ακόμα στην εποχή της ανακάλυψης της πυρίτιδας.

Η ανακατανομή του προσωπικού δε, θα μπορούσε να ακολουθήσει και να γίνει και ουσιαστικότερα από ότι σήμερα, διατηρώντας στις θέσεις ευθύνης όσους έχουν προσόντα και διάθεση προσφοράς και προσφέροντας μετάταξη, εθελουσία έξοδο (ή εναλλακτικά απόλυση) σε αυτούς που δεν προσφέρουν απολύτως τίποτα...