13.1.11

Πόσο δίκιο έχει το κίνημα «διόδια – stop»;



Ως γνωστόν, τζάμπα γεύμα δεν υπάρχει. Πόσο μάλλον, τζάμπα δρόμοι. Οι αυτοκινητόδρομοι είναι κάτι αρκετά ακριβό, το οποίο κάθε χώρα επιλέγει αν θα πληρώσουν οι χρήστες ή οι φορολογούμενοι, είτε να μοιραστούν το κόστος με κάποιο τρόπο. Ενδεικτικά, οι γερμανικοί υποδειγματικοί αυτοκινητόδρομοι (Autobahn) σχεδιάζονται, κατασκευάζονται και συντηρούνται αποκλειστικά από κρατικά χρήματα, ενώ οι ομοίως υποδειγματικές Autostrada της Ιταλίας είναι 100% ιδιωτικές εταιρίες που χρεώνουν τσουχτερά διόδια.

Στην Ελλάδα επί πολλά χρόνια οι αυτοκινητόδρομοι ήταν κρατική υπόθεση. Οι πρώτοι αυτοκινητόδρομοι κατασκευάστηκαν με κρατικά χρήματα στη δεκαετία του 1960, και το κράτος ανέλαβε τη συντήρησή τους, επιβάλλοντας μικρά διόδια σε ορισμένα σημεία του δικτύου. Λόγω της εγγενούς δυσκινησίας της κρατικής γραφειοκρατίας, με τα πρόσθετα μειονεκτήματα της «ελληνικής ιδιαιτερότητας», η υπόθεση «ελληνικός αυτοκινητόδρομος» έγινε σταδιακά άλλη μια θλιβερή ιστορία ελληνικής μιζέριας.

Ο προγραμματισμός εξελισσόταν εξαιρετικά αργά, με αποτέλεσμα στη δεκαετία του 1980 η όλο και αυξανόμενη κίνηση εκατομμυρίων αυτοκινήτων να περιορίζεται ακόμη στις εξαιρετικά ανεπαρκείς υποδομές του 1960. Η κατόπιν κρατικής ανάθεσης κατασκευή των έργων χαρακτηριζόταν από διαφθορά και εξαιρετικά αργούς ρυθμούς: μάρτυς της διαφθοράς η πρώτη βροχή που ξέφτιζε τα χαλίκια της ασφάλτου καινούριων δρόμων, ενώ για τους αργούς ρυθμούς κραυγάζει η Εγνατία Οδός, ένας αυτοκινητόδρομος 670 χιλιομέτρων που για να ολοκληρωθεί χρειάστηκε πάνω από είκοσι χρόνια! (σε όποιον Ευρωπαίο το πείτε, θα σας κοιτάξει με απορία). Η συντήρηση των αυτοκινητοδρόμων ήταν εξαιρετικά προβληματική και είχε ανατεθεί στο Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας, το οποίο εισέπραττε και τα διόδια. Ατυχώς, το ΤΕΟ ήταν ένας ακόμη κρατικός φορέας, στον οποίο διορίζονταν «δικά μας παιδιά», με αποτέλεσμα τα διόδια να πηγαίνουν σε μεγάλο μέρος σε μισθοδοσία υπαλλήλων. Παράλληλα, καμένες λάμπες και σπασμένες μπάρες αντικαθίσταντο μετά από μήνες, ενώ η έλλειψη διαχωριστικών ανάμεσα στα δύο ρεύματα στο μεγαλύτερο μήκος του δικτύου μας κατέτασσε πρώτους στην Ευρώπη σε θανάτους από τροχαία.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, ο Στέφανος Μάνος εισήγαγε τη λογική του αυτοχρηματοδοτούμενου οδικού έργου. Η Αττική Οδός ήταν ο πρώτος αυτοκινητόδρομος που κατασκευάστηκε από ιδιωτικές εταιρίες, με ιδιωτικά κεφάλαια σε χρόνο-ρεκόρ, με υψηλές προδιαγραφές στην ποιότητα της ασφάλτου και στην οδική ασφάλεια. Στην κοινοπραξία ανατέθηκε η είσπραξη των διοδίων, τα οποία αποπληρώνουν την κατασκευή και χρηματοδοτούν την συντήρηση του δρόμου. Έπρεπε να περάσουν περίπου δεκαπέντε χρόνια, για να αποφασίσει το Δημόσιο να ιδιωτικοποιήσει όλους τους αυτοκινητόδρομους της χώρας, προκειμένου να κατασκευαστούν με υψηλές προδιαγραφές, αλλά με αυτοχρηματοδότηση.

Σήμερα, το Ταμείο Εθνικής Οδοποιίας έχει καταργηθεί (αποκαλύφθηκε μάλιστα ότι είχε μέσο κόστος μισθοδοσίας ανά υπάλληλο περί τις 26.000 ευρώ). Τα διόδια εισπράττονται από τις εταιρίες, στις οποίες έχει ανατεθεί η κατασκευή και συντήρηση των δρόμων και έχουν οριστεί περί τα 0,04 ευρώ ανά χιλιόμετρο. Και ξαφνικά, εμφανίζεται το κίνημα «διόδια stop», το οποίο καλεί τους πολίτες να μην πληρώνουν διόδια. Το κίνημα ξεκίνησε από κάποιους πολίτες της Βόρειας Αττικής, οι οποίοι αναγκάζονται πλέον να πληρώνουν διόδια για να μεταβούν στο κέντρο της πόλης. Επεκτάθηκε όμως σε όλη την Ελλάδα, εκμεταλλευόμενο το «νομικό κενό» ότι η μη καταβολή διοδίων δεν είναι παράβαση του ΚΟΚ και θεωρείται ιδιωτική διαφορά με την εταιρία εκμετάλλευσης, η οποία θα πρέπει να κινήσει τις σχετικές διαδικασίες για έκδοση διαταγής πληρωμής. Τα θέματα που εγείρει το κίνημα αυτό είναι πολλά, και θα προσπαθήσω να τα καταγράψω ακροθιγώς:

* «Να φύγουν όλα τα διόδια». Αν θεωρείς ότι το κόστος ενός αυτοκινητόδρομου πρέπει να βαρύνει όλους τους φορολογούμενους, ακόμη και αν δεν κάνουν χρήση του, ίσως έχεις δίκιο. Το να το πιστεύεις αυτό όμως υπονοεί ότι ανήκεις στο 60% των Ελλήνων που εμφανίζονται να μην πληρώνουν φόρους, οπότε ίσως είσαι στη λογική «θέλω να πληρώνουν όλοι οι άλλοι».
* «Τα διόδια αυξήθηκαν πολύ». Ναι, αυξήθηκαν πολύ σε σχέση με τα παλιά, μη ανταποδοτικά διόδια. Όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος Αθήνας-Πάτρας, θα πρέπει να πληρώνεις 8 ευρώ, έναντι 4 που πλήρωνες παλιά. Όταν δεις όμως την ποιότητα του νέου αυτοκινητόδρομου, δεν νομίζω να νοσταλγείς τον παλιό δρόμο επειδή πληρώνεις 4 ευρώ παραπάνω. Εξάλλου, θα έχεις την εναλλακτική της παλιάς Εθνικής Οδού που θα είναι δωρεάν, και τότε θα δούμε πόσοι το εννοούν. Υπενθυμίζω και το προηγούμενο της γέφυρας Ρίου-Αντιρρίου, η οποία κοστίζει πάνω από 12 ευρώ, τιμή που δεν ωθεί κανέναν να πάει με το φέρι-μποουτ, καίτοι θα πλήρωνε τα μισά...
* «Τα διόδια είναι ακριβά». Αντικειμενικά, δεν είναι. Για να πας από την Αθήνα στην Πάτρα με το αυτοκίνητο και να επιστρέψεις, χρειάζεσαι περί τα 60 ευρώ για βενζίνη, και θα πληρώνεις και 16 ευρώ διόδια, περί το 20% του κόστους του ταξιδιού. Ξαναλέω, αν πιστεύεις ότι είναι ακριβά, ας περιμένουμε να δούμε εάν θα πας από την παλαιά, δωρεάν εθνική οδό για να γλιτώσεις 16 ευρώ...
* «Τα διόδια είναι παράνομα, γιατί δεν είναι έτοιμος ο δρόμος». Τα διόδια εδράζονται σε συμβάσεις του Ελληνικού Δημοσίου με Κοινοπραξίες, οι οποίες έχουν κυρωθεί με νόμο. Τα διόδια εισπράττονται, οι δρόμοι κατασκευάζονται. Απλώς η περίοδος παραχώρησης δεν ξεκινά με την παράδοση του έργου, αλλά από τώρα, τα διόδια δηλαδή χρηματοδοτούν την κατασκευή. Να σημειώσω εδώ ότι όταν ολοκληρωθεί ο δρόμος, όποιος δεν πληρώνει διόδια διαπράττει και το ποινικό αδίκημα του άρθρου 392 του Ποινικού Κώδικα, καθώς αποδέχεται την παροχή υπηρεσίας (χρησιμοποιεί τον σύγχρονο αυτοκινητόδρομο) με πρόθεση να μην καταβάλει το αντίτιμο. Αν εννοούν ότι σήμερα δεν είναι ποινικό αδίκημα η μη πληρωμή του, ίσως έχουν δίκιο. Πάντως, αστική διαφορά εξακολουθεί να είναι, και φοβάμαι ότι θα το διαπιστώσουν όταν τους επιδοθεί η διαταγή πληρωμής.

Πόσο δίκιο έχει λοιπόν το κίνημα κατά των διοδίων; Πού ήταν όλοι αυτοί όταν πληρώναμε διόδια που κατέληγαν στην κρατική γραφειοκρατία, αντί στην οδική μας ασφάλεια; Μήπως δεν τους πείραζε που σκοτωνόμασταν στους άθλιους αυτοκινητόδρομους, αρκεί που ήταν κρατικοί; Μήπως ιδεολογικά δεν δέχονται ότι μια ιδιωτική εταιρία είναι δυνατόν να κατασκευάζει άρτια οδικά έργα και να αποκομίζει κέρδος από αυτά; Θεωρούν ότι το Δημόσιο μπορεί σήμερα να χρηματοδοτήσει τέτοια έργα με δανεικά; Ή μήπως πιστεύουν ότι αυτά τα έργα πρέπει να κατασκευαστούν από το «Διεθνές Κεφάλαιο», το οποίο μετά θα μας τα δωρήσει; Πρόκειται για δαιμονοποίηση του κέρδους και της επιχειρηματικότητας, για στρουθοκαμηλισμό, ιδεοληψία, βλακεία, ή συνδυασμό όλων των παραπάνω;

Αναρτήθηκε από τον Κωστή Λυμπουρίδη στις 13.01.2011 στο blog του «E-Δράση»

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: ένα περιεκτικό κείμενο που συνοψίζει και πολλές από τις δικές μου σκέψεις επί του θέματος των διοδίων, πέραν της βασικής ότι πρέπει να υπάρχει ανταγωνισμός και όχι μονοπωλιακός χαρακτήρας της υπηρεσίας. Έχω ταξιδέψει π.χ. από το Μόναχο στο Μιλάνο οδικώς μέσω των Άλπεων, οι επιλογές μου πάντα ήταν δύο τουλάχιστον, η μία ήταν ένας «κλειστός» αυτοκινητόδρομος υψηλής ποιότητας υπηρεσιών επί διοδίω και οι λοιπές εθνικοί ή τοπικοί δρόμοι ασφαλείς και ποιοτικοί με λογικούς περιορισμούς σε ταχύτητα και ευελιξία...

Σημείωση - προσθήκη: για το θέμα των διοδίων έχω «ασχοληθεί» και στο παρελθόν στο blog μου. Οι παλαιότερες δημοσιεύσεις μου είναι οι:
[11.1.11] Ελλάς 2011: αντί δρόμων, διόδια...
[11.12.09] Άλλο ακτιβισμός και άλλο παρανομία...
[06.10.09] Χορηγία διοδίων τέλος !! Ώρα για κοινή λογική...
[29.07.09] Έλα να πρασινίσουμε και πράσινα να ζήσουμε, ...κι από την πρασινάδα μας να φάει κι η γελάδα μας (σατιρικός «ύμνος» προς το πράσινο του Χάρρυ Κλυν)
[11.03.09] Αυτοκινητόδρομοι, εθνικές οδοί και διόδια...

8 σχόλια:

  1. Στην Πιερία από όπου κατάγομαι το θέμα με τα διόδια έχει ξεφύγει. Κάποτε, για να πας από Θεσσαλονίκη έως και τα Τέμπη (περνώντας στο ενδιάμεσο από Κατερίνη) πλήρωνες 2 διόδια (4-5 ευρώ). Πλέον, η υπεύθυνη εταιρία έχει στήσει άλλους δύο σταθμούς διοδίων εντός του πρώην νομού Πιερίας έναν στο Αιγίνιο και έναν πριν τον Πλαταμώνα.

    Αποτέλεσμα; Η Κατερίνη είναι εγκλωβισμένη και από τις δύο πλευρές και αν κάποιος θέλει να διασχίσει την Πιερία πλέον θα χρειάζεται να πληρώνει ούτε λίγο ούτε πολύ περί τα 6-8 ευρώ για μια απόσταση 86 χιλιομέτρων.

    Ο σταθμός Αιγινίου (στα βόρεια του νομού) δεν έχει ανοίξει ακόμη, αλλά προβλέπεται να λειτουργήσει εντός του έτους.

    Και ερωτώ: μπορεί μια ιδιωτική εταιρία να εγκλωβίζει με αυτόν τον τρόπο τόσες χιλιάδες κατοίκους και τουρίστες; Στα διόδια του Πλαταμώνα η εταιρία μάλιστα έχει επεκταθεί και στον... παράδρομο(!) και πλέον οι κάτοικοι ούτε καν αυτόν δεν έχουν το δικαίωμα να χρησιμοποιούν ελεύθερα.

    Καταλαβαίνω απόλυτα την λογική σου και σέβομαι την άποψή σου. Όμως οι εταιρείες που εκμεταλλεύονται τις εθνικές οδούς δεν είναι δα και άγιες. Και άντε να το δεχτώ πως για τα κομμάτια που είναι καλά πες ότι είναι σωστό να πληρώνουμε όσοι χρησιμοποιούμε το δρόμο ενα σεβαστό ποσό που υπολογίζει αυθαίρετα η εταιρεία (π.χ. για το κομμάτι από Μάλγαρα έως και Λιτόχωρο), αλλά είναι δυνατόν οι εταιρείες να ζητάνε κάτι εξωφρενικά ποσά για κάτι μισοχαλασμένα κομμάτια οδικών αρτηριών, με ανεπαρκή φωτισμό, με μία λωρίδα ανά κατεύθυνση;

    Το ότι ουσιαστικά εγώ δεν έχω άλλη εναλλακτική επιλογή από το να χρησιμοποιήσω την εθνική οδό δεν σημαίνει πως η εκάστοτε εταιρεία εκμετάλλευσης έχει το δικαίωμα αισχροκέρδειας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. @Jim.Hellas: συμφωνώ μαζί σου, έχω γράψει κατ' επανάληψιν για το θέμα των διοδίων (εδώ θα βρεις όλα τα σχετικά λινκ http://toatomo.blogspot.com/2011/01/2011.html ), αυτό που θέλω να πω είναι ότι το πρόβλημα μας προκύπτει από την ώρα που τα κυβερνητικά όργανα που έχουν την ευθύνη ελέγχου των ιδιωτών που αναλαμβάνουν έργα δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους... Αλλά βλέπεις, τόσο εγώ στη Φθιώτιδα όσο και εσύ στην Πιερία, δεν είχαμε την «τύχη» να έχουμε «πατριώτες» υπουργούς δημοσίων έργων όπως οι Αρκάδες ή οι Λαρισαίοι...

    Επί της ουσίας όμως, λες «Το ότι ουσιαστικά εγώ δεν έχω άλλη εναλλακτική επιλογή από το να χρησιμοποιήσω την εθνική οδό δεν σημαίνει πως η εκάστοτε εταιρεία εκμετάλλευσης έχει το δικαίωμα αισχροκέρδειας», η δική μου γνώμη είναι λίγο διαφορετική, θα το έγραφα ως «είτε έχω είτε όχι άλλη εναλλακτική επιλογή από το να χρησιμοποιήσω τον αυτοκινητόδρομο, δεν σημαίνει πως η εκάστοτε εταιρεία εκμετάλλευσης έχει το δικαίωμα αισχροκέρδειας»...

    Ούτε βέβαια συμφωνώ με το να πληρώνω διόδια χρήσης κάποιου δημόσιου αγαθού για να χρηματοδοτήσω κάποιο άλλο,συμφωνώ να αυτοχρηματοδοτώ την κατασκευή και συντήρηση ενός κομματιού, από εκεί και πέρα όμως αν η πυκνότητα και συχνότητα χρήσης σε μια διαδρομή της χώρας μου δεν δικαιολογεί αυτοχρηματοδότηση ενός μεγάλου έργου αυτό δε σημαίνει ότι πρέπει να το πληρώσουν οι χρήστες άλλων αντίστοιχων. Ή θα φτιαχτεί ως επένδυση με τους φόρους όλων αν η κοινωνία κρίνει ότι απαιτείται ως επένδυση ή θα γίνει μικρότερο (π.χ. λιγότερες λωρίδες, απλούστερη κατασκευή με λιγότερα τούνελ) σε μέγεθος που θα μπορεί να χρηματοδοτηθεί από την μικρότερη χρήση του...

    Σε κάθε περίπτωση, αυτό που λέει το άρθρο αυτό και πρέπει να καταλάβουμε καλά ως κοινωνία είναι ότι όλα τα έργα που κάνουμε -είτε τα αναθέτουμε σε ιδιωτικές εταιρείες είτε τα κατασκευάζουν δημόσιες- πρέπει να παρέχει υπηρεσία στο κοινωνικό σύνολο και να αυτοχρηματοδοτεί τόσο την συντήρηση του όσο και την αναβάθμιση. Αυτό αν δεχθούμε ότι η κοινωνία δεν λειτουργεί κερδοσκοπικά άρα δεν επιζητεί και την απόσβεση του κόστους κατασκευής, αλλιώς θα πρέπει και η απόσβεση του επενδεδυμένου κεφαλαίου να γίνεται μέσω της χρήσης...

    Απλά ελληνικά που λίγοι, πολύ λίγοι, τελικά κατανοούν...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Ανταγωνισμός δεν είναι μονάχα να έχεις πολλές επιλογές δρόμων. Να είναι απαραίτητο δηλαδή να είσαι αυτοκινητιστής για να έχεις και τις επιλογές σου αλλά να υπάρχει και η δυνατότητα ταξιδιού μέσω τρένου, το οποίο στην Ελλάδα είναι τριτοκοσμικό ακόμη και σήμερα.
    Αντί να αγοράσουν αμαξοστοιχίες TGV και να υποστηρίξουν το δίκτυο με ότι του αναλογεί, αγοράζουν στρατιωτικό εξοπλισμό από την Γαλλία.

    Ίσως η κουλτούρα του Έλληνα να είναι μην είναι καν cool αλλά υπάρχει έντονη η αίσθηση της αδικίας και κοροϊδίας κι ίσως ν' αρπάζεται από όποια διέξοδο διαμαρτυρίας του κάτσει. Το άκρο της διαφθοράς του κράτους θα συναντήσει το άκρο της διαμαρτυρίας των πολιτών του.

    Το κίνημα κατά των διοδίων ξεκίνησε αρχικά ενάντια στα διόδια της Πάτρας για έναν δρόμο που δεν έχει καν ολοκληρωθεί και είναι γνωστός ως δρόμος "καρμανιόλα", οπότε όπως γράφεται στο παραπάνω κείμενό δεν είσαι υποχρεωμένος να καταβάλλεις το αντίτιμο για έναν μη ολοκληρωμένο δρόμο.
    Μετά εξαπλώθηκε σε διόδια τα οποία κάνανε τον νταβατζή στις τοπικές κοινότητες. Δηλαδή, διόδια που βρίσκονταν δίπλα σε δήμους οι οποίοι δεν είχαν άλλη διέξοδο να φύγουν από τον δήμο τους με έναν συγκεκριμένο κοντινό προορισμό με αποκορύφωση την αντίδραση του δήμαρχου Απόστολου Γκλέτσου.

    Στο εξωτερικό επίσης και στις ΗΠΑ, υπάρχουν διόδια στα οποία αναγράφεται σε φωτεινή πινακίδα το συνολικό κόστος που χρειάζεται να αποπληρώσουν τα διερχόμενα οχήματα μέχρι να μηδενιστεί και με κάθε διέλευση αφαιρείται το αντίστοιχο ποσό real time.

    Αλλά τι γράφω εγώ τώρα ε; Η Ελλάδα είναι τόσο αδιαφανής που από το ένα αυτί το λες και φεύγει από το άλλο.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. @Νομίζω: ευχαριστώ για το σχόλιο σου, σαφώς και συμφωνώ ότι ανταγωνισμός είναι και οι εναλλακτικές μορφές μετακίνησης - μεταφοράς και σαφώς όπως γράφεις στον Έλληνα «υπάρχει έντονη η αίσθηση της αδικίας και κοροϊδίας κι ίσως ν' αρπάζεται από όποια διέξοδο διαμαρτυρίας του κάτσει...»

    Θα βάλω εδώ δύο απλές όσο και οδυνηρές διαπιστώσεις.

    Πρώτον, η αυτοδικία δεν είναι -φυσικά- δημοκρατία δεν είναι όμως και επαναστατική πράξη. Η επανάσταση είναι μια σαφώς δημιουργική διαδικασία μη υποταγμένη σε δόγματα και ιδεολογίες, όπου ως πλειοψηφική τάση σε μια κοινωνία επιθυμείς να οικοδομήσεις κάτι καλύτερο και για να το πετύχεις πρέπει να αποδομήσεις το σάπιο που σε εμποδίζει. Εδώ σήμερα έχουμε το αντίθετο, δεν ασκούμε πίεση για να γίνει αποδεκτό το δικαίωμα μας να έχουμε ευκαιρίες και επιλογές (οικοδόμηση), μόνο ασκούμε ακτιβισμό ώστε να απολαμβάνουμε στο διηνεκές τη χρήση ενός δημόσιου αγαθού δωρεάν εμείς εις βάρος των υπολοίπων, ισοπεδώνουμε πλήρως και αυτό που έχουμε...

    Δεύτερον, διαμαρτυρόμαστε σήμερα εναντίον των εκπροσώπων που εμείς επιλέξαμε για να μας κάνουν τα χατίρια της διαμαρτυρίας μας ορμώμενης από το ότι τελικά δεν μας τα έκαναν, μας «έριξαν»...

    Το κράτος είμαστε -τελικά- εμείς, ο διεφθαρμένος υπάλληλος στην εφορία είναι ξάδερφος αυτού που παραπονιέται για τον διεφθαρμένο υπάλληλο στην πολεοδομία που είναι ξάδελφος αυτού που παραπονιέται για τον διεφθαρμένο υπάλληλο στον δήμο που είναι ξάδελφος του... ούτω καθ' εξής...

    Στο σημείο λοιπόν αυτό, όπου όπως λες «το άκρο της διαφθοράς του κράτους θα συναντήσει το άκρο της διαμαρτυρίας των πολιτών του», όπου δηλαδή το δεξί χέρι θα προσπαθεί να ξεριζώσει το αριστερό και τούμπαλιν, προσπαθώ προσωπικά να σταθώ και βλέπω γύρω μου και πολλούς άλλους ομοίως σκεπτόμενους, ώστε να αποτρέψουμε την ολοκληρωτική απαξίωση της λογικής στον τόπο μας...

    Όσο για το αμερικάνικο πρότυπο που αναφέρεις, δεν ξέρω πότε θα φτάσουμε κι εμείς να βάζουμε μια πινακίδα σε κάθε δημόσιο έργο ώστε να βλέπουμε το αναπόσβεστο κόστος του, ας ξεκινήσουμε όμως πρώτα από το πολύ απλούστερο:
    - να ζητάμε τις αποδείξεις για τα προϊόντα και τις υπηρεσίες που αγοράζουμε,
    - να πληρώνουμε τακτικά τους φόρους και τις υποχρεώσεις μας
    - να υποχρεώνουμε τις δημόσιες υπηρεσίες (εφορία, ταμεία) να ανταμοίβουν με εκπτώσεις και διευκολύνσεις τους συνεπείς φορολογούμενους και όχι (όπως γίνεται σήμερα) τους μπαταχτσήδες
    και τότε θα το ξανασυζητήσουμε...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. (για τους μπαταχτσήδες επαγγελματίες/επιχειρηματίες, κανονικά δεν πρέπει να υπάρχει παρά μόνος ο «δρόμος» του κυνηγητού και της είσπραξης των οφειλομένων... αλλιώς νοθεύεται η λειτουργία της αγοράς και ο ανταγωνισμός... αλλά και αυτό είναι τεράστιο θέμα)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Ανώνυμος14/1/11 15:03

    Στο πρώτο argument σου κάνεις ένα λογικό άλμα που δεν το εξηγείς επαρκώς. Θέλω να φύγουν τα διόδια. Θέλω να τα πληρώνουν όλοι ανεξαιρέτως, και ανήκω σ' αυτούς που πληρώνουν κανονικά φόρους.

    Ο λόγος είναι πως θεωρώ τις μεταφορές δημόσιο αγαθό. Ακριβώς όπως πληρώνω για την υγεία, έστω κι αν δεν αρρωσταίνω ποτέ, ώστε να απολαμβάνουν όλοι δωρεάν περίθαλψη. Έτσι θέλω ένα κομμάτι των φόρων μου να πηγαίνει στους δρόμους, έστω κι αν δεν είμαι κάτοχος αυτοκινήτου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. @comzeradd: τα επιχειρήματα (με τα λογικά άλματα τους) ανήκουν στον συγγραφέα του κειμένου που αναδημοσιεύω καθώς με βρίσκει σύμφωνο...

    Βρίσκω λογικό και το σχόλιο σου, είναι άποψη παραπλήσια της δικής μου, γιατί δέχεσαι ότι η λογική ύπαρξης δημοσίων αγαθών έχει σχέση κόστους-οφέλους.

    Σε αυτή την περίπτωση λοιπόν πρέπει ως κοινωνία να κοστολογήσουμε με σαφήνεια το κόστος ανάπτυξης του δημόσιου αγαθού, το κόστος συντήρησης του και το κόστος αναβάθμισης του ώστε να το επιμερίσουμε δίκην φορολογίας σε κάθε ευρώ ακαθάριστου εθνικού προϊόντος που παράγουμε...

    Είναι η άλλη εναλλακτική στην ανάπτυξη και εκμετάλλευση από ιδιώτες μέσω διοδίων χρήσης. Προσωπικά δεν έχω αντίρρηση ένα δημόσιο αγαθό να είναι εκμεταλλεύσιμο από μια δημόσια εταιρεία, αρκεί αυτή να λειτουργεί ως πραγματική εταιρεία όπου μέτοχοι θα είναι το σύνολο του πληθυσμού ήτοι με στιβαρή διοίκηση, οργανόγραμμα, προσωπικό επιλεγμένο και προαγόμενο βάσει προσόντων, στόχο την παραγωγικότητα και την κερδοφορία, προϋπολογισμό και ισολογισμό και όχι ως αποκούμπι του κάθε άχρηστου πολιτικάντη ή του κάθε τεμπελχανά συνδικαλιστή...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Σημείωση - προσθήκη: για το θέμα των διοδίων έχω «ασχοληθεί» και στο παρελθόν στο blog μου. Οι παλαιότερες δημοσιεύσεις μου είναι οι:
    [11.1.11] Ελλάς 2011: αντί δρόμων, διόδια... http://toatomo.blogspot.com/2011/01/2011.html

    [11.12.09] Άλλο ακτιβισμός και άλλο παρανομία... http://toatomo.blogspot.com/2009/12/blog-post_9346.html

    [06.10.09] Χορηγία διοδίων τέλος !! Ώρα για κοινή λογική... http://toatomo.blogspot.com/2009/10/blog-post_1242.html

    [29.07.09] Έλα να πρασινίσουμε και πράσινα να ζήσουμε, ...κι από την πρασινάδα μας να φάει κι η γελάδα μας (σατιρικός «ύμνος» προς το πράσινο του Χάρρυ Κλυν) http://toatomo.blogspot.com/2009/07/blog-post_29.html

    [11.03.09] Αυτοκινητόδρομοι, εθνικές οδοί και διόδια... http://toatomo.blogspot.com/2009/03/blog-post_6343.html

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Ο σχολιασμός των δημοσιεύσεων είναι πρό(σ)κληση για αμφίδρομη επικοινωνία και διάλογο ουσίας του συγγραφέα με τους αναγνώστες του blog. Η επισκόπηση των σχολίων πριν τη δημοσίευση είναι επιλογή ώστε να προλαμβάνεται η δημοσίευση σχολίων προδήλως προσβλητικών ή υβριστικών και σχολίων spam (εδώ περιλαμβάνω και τα παντελώς άσχετα με το θέμα ή το blog). {Το Άτομο}