10.1.11

Ο φράχτης...



«Σύμφωνα με την Frontex πάνω από 31.000 παράνομοι μετανάστες πέρασαν το διάστημα Ιανουαρίου-Σεπτεμβρίου τα σύνορα με την Τουρκία, καταρρίπτοντας τα προηγούμενα πανευρωπαϊκά ρεκόρ εισόδου σε ευρωπαϊκό έδαφος που καταγράφηκαν το 2006», από τον ημερήσιο τύπο.

«Πλην, όμως, όποιος ήθελε έμπαινε, όποιος ήθελε έβγαινε και καζανάκι δεν ετράβαγε», Χάρρυ Κλυνν / Πατάτες (Λουτροκαμπινές η Ελλάς) 1981

Την έννοια του φράχτη τη μάθαμε όλοι μας σε κάποιο χωριό, σε κάποιο κτήμα, σε κάποιο κομμάτι γης, ως μέσο καθορισμού και προστασίας της ατομικής μας ιδιοκτησίας... Με αυτή την έννοια ο φράχτης είναι κάτι αποδεκτό, εάν δε θεωρήσουμε ότι όλοι οι Έλληνες είμαστε ένα τότε ο φράχτης στον Έβρο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα μέσο καθορισμού και προστασίας της «ατομικής» μας ιδιοκτησίας, μερικώς μιας και δεν τοποθετείται στο σύνολο αλλά σε μέρος των συνόρων...

Από κει και πέρα, ας συλλογιστούμε απλά: αν στο χωράφι σου αφήσεις «χύμα» ένα τραπέζι στρωμένο με φρέσκο, αχνιστό φαγητό και δίπλα του μερικά καλάθια φρούτα, πόσο νομίζεις ότι ο φράχτης θα κρατήσει μακρυά τους απρόσκλητους επισκέπτες από το διπλανό χωράφι ή και από τα μακρινότερα που έμαθαν και ήρθαν...;;; Θα μου πεις, μπορείς να βάλεις δέντρα και θάμνα για να μη φαίνονται τα καλούδια που αφήνεις «χύμα», όταν όμως σε «επισκεφτεί» ο πρώτος και τον αφήσεις να κάνει ότι θέλει γιατί ...σε πιάσανε οι καλοσύνες σου, τότε θα έρθουν και οι άλλοι, όσα δέντρα και θάμνα και να στήσεις, όσο ψηλό φράχτη και να σηκώσεις...

Που θέλω να καταλήξω: ο φράχτης από μόνος του δεν είναι λύση ουσίας, ειδικά όταν «θωρακίζει» μόνο την γύρω από την καγκελόπορτα περιοχή του χωραφιού μας, ο φράχτης από μόνος του είναι λύση επικοινωνιακής διαχείρισης μιας κρίσης. Ο φράχτης από μόνος του είναι απλώς ένα μήνυμα, το οποίο θα σκάσει σαν βαρελότο και θα ξεχαστεί αν δεν το συνοδεύσουμε με ουσία, αν δεν αρχίσουμε να φροντίζουμε τον οίκο μας, αυτό που είναι το «μέσα» από τον φράχτη.

Το «μέσα» πρέπει να είναι πρώτιστα και εντός των ορίων που ορίζει ο πολιτισμός, η παιδεία, η ιστορία και η διεθνής μας υπόσταση ως προηγμένης χώρας ανθρώπινο προς όλους. Γιατί αυτά τα χαρακτηριστικά τελικά μας ξεχωρίζουν από τους άλλους, τους κατώτερους (=λιγότερο αναπτυγμένους) πολιτισμούς και λαούς. Από κει και πέρα όμως, το «μέσα» πρέπει να είναι φιλικό και επιτρεπτό μόνο σε όσους νόμιμα και θεμιτά επέλεξαν να είναι εδώ, σε μας τους «ιδιοκτήτες» του τόπου, στους εταίρους που μας τιμούν με τη συμμαχία και φιλία τους, στους φίλους που επιλέγουν να κατοικήσουν εδώ νόμιμα, σε αυτούς που έχουν πραγματική και βεβαιωμένη ανάγκη για μια πατρίδα, προσωρινή ή -και- μόνιμη... Όχι στους υπολοίπους, διότι άλλο ανθρωπιά και άλλο «μπάτε σκύλοι αλέστε»...

Ο φράχτης λοιπόν ως μήνυμα θα είναι ένα απλό βαρελότο αν δεν συνοδευτεί από πολλά άλλα μηνύματα που θα εξηγήσουν σε όλους τον παραπάνω συλλογισμό: ότι η Ελλάδα δέχεται χωρίς πρόβλημα όσους επιθυμούν να ζήσουν με τους νόμους της, με την οικονομική της πραγματικότητα, με την παιδεία και τον πολιτισμό της, οι άλλοι όμως ας μην δοκιμάσουν να έρθουν γιατί το κλίμα δεν είναι διόλου φιλικό. Και τα μηνύματα αυτά δεν μπορούν παρά να είναι συλλήψεις λαθρομεταναστών (ή παράνομα μεταναστών αν θέλετε politically correct λεξιλόγιο) και υποχρέωση τους σε δωρεάν κοινωνική εργασία (στους δήμους) για να εξασφαλίσουν στέγη και τροφή από το ελληνικό δημόσιο, απελάσεις όσων δεν έχουν λόγο και δικαιολογητικά ύπαρξης στη χώρα μας αλλά και όσων παρανομήσουν, διαρκές κυνηγητό στο λαθρεμπόριο (πωλητές στα φανάρια, κουρελούδες σε κέντρα πόλεων, κλπ.), σαφείς, απλές και κατανοητές διαδικασίες σε όποιους θέλουν νόμιμα να έρθουν εδώ (με απαραίτητη προϋπόθεση την εκμάθηση της ελληνικής γλώσσας μας, της ιστορίας μας και του πολιτισμού μας...).

Και βέβαια, επαναφορά του στρατού, με σωστό και σύγχρονο τρόπο, στη φύλαξη των συνόρων..!! Στο τέλος τέλος, η Τουρκία (για τα σύνορα της οποίας μιλάμε) είναι σύμμαχος χώρα, όχι όμως χώρα-εταίρος, άρα τα σύνορα μας και υπάρχουν και πρέπει να φυλάσσονται... Και ας λειτουργήσει και αυτό ως μήνυμα-αντικίνητρο: διότι είναι άλλο να σε «συλλαμβάνουν» πολίτες ή αστυνομικοί (ειδικευμένοι κατά τεκμήριο στη διευθέτηση αστικών διαφορών), να σε καταγράφουν σε μια λίστα σύμφωνα με το ότι δηλώσεις και να σου δίνουν ένα χαρτί που να σου λέει ότι «σε τριάντα μέρες πρέπει να έχεις φύγει...» (κι αν δεν φύγεις δεν τρέχει και μία...) και άλλο να σε «συλλαμβάνει» στρατός και να περνάς από κανονική στρατιωτική ανάκριση πριν αρχίσεις να σκέφτεσαι οτιδήποτε άλλο σε αυτή τη χώρα που μπήκες παράνομα...

μεταγενέστερο υστερόγραφο: στο σημείωμα αυτό αναφέρομαι και μένω στην κατάσταση στα σύνορα, δεν επεκτείνομαι στο τι συμβαίνει στα αστικά κέντρα (δηλαδή στην Αθήνα) όπου οι μετανάστες καταλήγουν ωθούμενοι από την λανθασμένη πολιτική μας. Και βέβαια, η έννοια της παρανομίας δεν περιορίζεται μόνον σε ανθρώπους που μπαίνουν στη χώρα μας παράνομα από ανάγκη (οιασδήποτε μορφής) για το «καλύτερο δυνατόν» (προαιώνια ανθρώπινη τάση), αλλά επεκτείνεται και σε όλους αυτούς τους ημεδαπούς και αλλοδαπούς, νόμιμους ή μή, που εκμεταλλεύονται αυτή την ανάγκη και νοικιάζουν σε ανθρώπους ερείπια, παραπήγματα και κοτέτσια στα οποία οι ίδιοι σιχαίνονται και να μπουν (για να σταθώ εκεί μόνον...). Γιατί η παρανομία υποδαυλίζεται και από την αλητεία στην συμπεριφορά...