20.1.11

Ένα τσιγάρο ...νόμος!!



Διότι ως γνωστόν «τέρμα τα ψέματα, ότι κάπνισαν τους τελευταίους μήνες σε μπαρ, εστιατόρια και καφέ, κάπνισαν», είπε ο υπουργός... Μέχρι νεωτέρας...

Τον κοίταξα προσεκτικά, ξανά και ξανά... Ήταν εκεί με το γνωστό ύφος... Λίγο ηλιθιοκακόμοιρο, λίγο «δε φταίω εγώ, έτσι μου είπανε», λίγο αλαζονικό... Ο κλασσικός άνθρωπος βουβουζέλα που τόσο είχαμε θαυμάσει πέρυσι το καλοκαίρι με το ασφαλιστικό...

Που αφού ξεκαθάρισε το πόσα χρόνια θα πληρώνουμε (το δουλεύουμε ως ρήμα εδώ είναι λάθος έκφραση...) για να (μην) παίρνουμε σύνταξη, ανέλαβε εργολαβικά και το δεύτερο σκέλος, να επιβιώσουμε έτι (και έτη) περαιτέρω μήπως μετά από 15-20 χρόνια ανακαλύψει ότι χρειάζονται και τίποτα ψιλοδις επιπλέον και που να ψάχνει τότε να βρίσκει κορόϊδα καλοπληρωτές...

Δεν είναι όμως αυτό το θέμα μας...

Η ουσία είναι ότι στη χώρα αυτή υπάρχουν νόμοι και ότι οι νόμοι πρέπει να εφαρμόζονται. Σίγουρα κάθε νόμος επιβάλλει τους περιορισμούς και τις ρυθμίσεις που απαιτούνται για την ομαλή κοινωνική συμβίωση των πολιτών και ως τέτοιος αποκλείεται να είναι ομόφωνης αποδοχής. Είναι όμως της αποδοχής της πλειοψηφίας, της όποιας πλειοψηφίας. Άρα πάντα υπάρχει και μια μειοψηφία που διαφωνεί, που θίγεται.

Στόχος δε μιας ευνομούμενης, δημοκρατικής κοινωνίας είναι (και πρέπει να είναι) η βελτίωση του νόμου ώστε να εξασφαλίζει την ευρύτερη δυνατή αποδοχή, την ευρύτερη δυνατή πλειοψηφία. Ως βελτίωση, εννοώ βεβαίως την προσθήκη ρυθμίσεων, την αφαίρεση άλλων, την εφαρμογή τροποποιήσεων...

Η παράκαμψη του νόμου με την αιτιολογία της «απόκλισης» του από το ατομικό μας συμφέρον δεν είναι επαναστατική πράξη, είναι πράξη αυτοδικίας ήτοι μη δημοκρατική, παράνομη πράξη. Γιατί η αυτοδικία δεν οδηγεί στην βελτίωση του νόμου ώστε να αυξάνει την πλειοψηφία των συμφωνούντων με αυτόν, απλά δημιουργεί ένα ιδιότυπο καθεστώς όπου ο νόμος ισχύει μεν αλλά μέσω κάποιας ιδιότυπης «συνδιαλλαγής» των «αυτοδικούντων» με τις διωκτικές αρχές δεν εφαρμόζεται...

Το είδαμε εξάλλου όταν οι δημοτικοί αστυνομικοί τόσους μήνες όταν περιδιάβαιναν τα υγεινομικού ενδιαφέροντος καταστήματα ευρίσκοντο εν μέσω νέφους καπνού αλλά «αδυνατούσαν» να εφαρμόσουν τον νόμο «γιατί δεν είχαν μαζί τους το ειδικό μπλοκάκι» χωρίς όμως να κινηθεί εναντίον τους πειθαρχική διαδικασία από τον δήμαρχο διότι σε προεκλογική περίοδο αυτοδιοικητικών εκλογών δεν «στενοχωρείς» τους ψηφοφόρους... Η απόλυτη συνδιαλλαγή...!!

Αν θελήσω να προχωρήσω τη σκέψη μου πιο πέρα, θα αναρωτηθώ πόσο σοβαρή μπορεί να είναι μια χώρα όπου ένας υπουργός υποτάσσεται στην συνδιαλλαγή των υπευθύνων για την εφαρμογή ενός νόμου με τη δυναμική παρανομούσα μειοψηφία, προτείνει αντί εφαρμογής τροποποίηση, υποχρεώνει τον πρωθυπουργό σε δημόσια δέσμευση περί εφαρμογής του νόμου με οποιοδήποτε κόστος και παραμένει στη θέση του...

Και θα θυμηθώ ότι μόλις ο προηγούμενος νόμος αντικαταστάθηκε πριν καν εφαρμοστεί καθώς η έναρξη ισχύος του συνέπεσε με τις καλοκαιρινές διακοπές και η ουσιαστική περίοδος εφαρμογής του με την έναρξη της προεκλογικής περιόδου των εκλογών που καθαίρεσαν την κυβέρνηση που τον εισήγαγε για να την αντικαταστήσουν με την κυβέρνηση που τον αντικατέστησε...

Η οποία «νέα» κυβέρνηση αφού επί μήνες απαξίωσε δίκην «αντιεξουσιασμού» (και με πασιφανή απέχθεια προς ότι είχε εγκαθιδρυθεί από τους προηγούμενους κυβερνήτες) να ασχοληθεί έστω και με την πλημμελή εφαρμογή του (ελαστικού) προηγούμενου νόμου, επιτρέποντας την συνειδητή παρανομία και εκπαιδεύοντας έμπρακτα την κοινωνία σε αυτή, ήρθε προ μηνών υπερθεματίζουσα να αντικαταστήσει τον μη εφαρμοσθέντα νόμο με έναν σκληρότερο, πλήρους και δικτατορικής απαγόρευσης.

Πειράζει λοιπόν εγώ τώρα να αναρωτηθώ αν τον νόμο της καθολικής απαγόρευσης τον εννοούσε και τον ψήφισε η παρούσα κυβέρνηση ή απλώς τον χρησιμοποίησε ως ένα εργαλείο προεκλογικής συνδιαλλαγής προ των αυτοδιοικητικών εκλογών και ως εργαλείο αποπροσανατολισμού σήμερα;;

Και τώρα ανάψτε τσιγάρο... Όσο θα σκέφτεστε... Το δικαιούστε...

Σημείωση: για την ιστορία, είμαι ενάντιος με τον νόμο, πιστεύω ότι θα έπρεπε να αφεθούν οι επιχειρηματίες ελεύθεροι να επιλέξουν τον χαρακτηρισμό των καταστημάτων τους σε καπνιστών ή μη και ότι η κοινωνία θα έπρεπε να επενδύσει όλα τα χρήματα της στην εκπαίδευση και απαξίωση του τσιγάρου στις νεαρές ηλικίες... Ένας νόμος όμως πρέπει να εφαρμόζεται, αν θέλουμε να ζούμε σε μια κοινωνία όπου υπάρχουν νόμοι και κανόνες κοινοί και ενιαίοι για όλους...

Ταυτόχρονα, προ πενταετίας και μετά από εικοσιδύο χρόνια ως καπνιστής, αποφάσισα ότι πλέον δεν θα καπνίζω... Ούτε ενεργητικά ούτε παθητικά... Αυτό όμως δε σας απαγορεύει να καπνίζετε, αρκεί να σέβεστε την δική μου επιθυμία να μην καπνίζω (ούτε παθητικά) όπως κι εγώ σέβομαι την δική σας... Όσοι δεν μπορούν να το κατανοήσουν και να το τηρήσουν έπαιξαν και έχασαν... 1142...!!