16.1.11

Φαρμακο...ΠΟΙΟΣ ή Φαρμακο...ΕΜΠΟΡΟΣ ;;



Έγραφα στις αρχές του χρόνου σε δημοσίευση μου με τίτλο Γιατί όχι ανταγωνισμό και στο φάρμακο...;; τις σκέψεις μου σχετικά με το θέμα της απελευθέρωσης του κλειστού επαγγέλματος του «φαρμακοποιού» -για την ακρίβεια των λέξεων του επάγγελματος του εμπόρου έτοιμων, επώνυμων και σφραγισμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων- το οποίο σήμερα ασκείται μονοπωλιακά (αν και εμπορική δραστηριότητα) στη χώρα μας από μια συντεχνία πτυχιούχων επιστημόνων, του δυναμικού της ανανεούμενου μόνο αν αποβιώσει αιφνιδίως κάποιος από τους αδειοδοτημένους μονοπώλες, ήτοι χωρίς να έχει φροντίσει να μεταβιβάσει στην μαύρη αγορά το επαγγελματικό δικαίωμα...

Το κείμενο αυτό αναδημοσιεύθηκε από τον καλό φίλο Χρήστο Λούλα στο blog του (δείτε εδώ) για να προκαλέσει μεταξύ άλλων το παρακάτω σχόλιο από τον (φαρμακοποιό) Μανώλη Δαδιώτη:

Πραγματικά λυπάμαι για την τόσο ρηχή και ιδιαίτερα ανακριβή τοποθέτησή σου φίλε Χρήστο πάνω σ΄ενα τόσο σοβαρό θέμα. Εάν δεν σε γνώριζα, θα απαξίωνα εντελώς να απαντήσω σε τόσο κίτρινες και ρηχές τοποθετήσεις. Ούτε τώρα η απάντησή μου θα είναι τέτοια, για να σε βγάλει απο την ημιμάθειά σου. Θα μπορούσα μέσα σε μερικές γραμμές να σου αποδείξω, πόσο λάθος είσαι. Δεν θα το κάνω. Θα κάνω μόνο μια ερώτηση, όχι σαν Φαρμακοποιός αλλά σάν μέλος της επιστημονικής κοινότητας, της ταλαιπωρημένης αυτής χώρας. Φανταστείτε μια κοινωνία, που ο επιστημονικός της ιστός, γιατροί, δικηγόροι, μηχανικοί, φαρμακοποιοί,ορκωτοί λογιστές, καθηγητές, δάσκαλοι, αξιωματικοί και γενικά, όσα επαγγέλματα χαρακτηρίζονται λειτουργήματα, για λόγους ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ, ΝΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΝΑ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ ΜΕ ΜΟΝΟ ΚΡΙΤΗΡΙΟ ΝΑ ΕΧΕΙ ΤΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΝΑ ΠΡΟΣΛΑΜΒΑΝΕΙ ΕΞΕΙΔΙΚΕΥΜΕΝΟ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟ ΤΟΥ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΙΣΤΟΥ. ΑΜΕΣΑ, ΕΧΟΥΜΕ ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΙΣΤΟΥ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ ΠΡΟΝΟΙΑΣ ΣΤΟΝ ΙΕΡΟ ΒΩΜΟ ΤΟΥ ΧΡΗΜΑΤΟΣ. ΑΥΤΟ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙ ΕΝΑΓΩΝΙΩΣ Η ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΝΑ ΣΩΣΕΙ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ. ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΦΙΛΕ ΓΙΑ ΑΥΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΡΚΟΥΣ ΠΟΥ ΔΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΑΣ ΠΟΥ ΕΞΑΣΚΕΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ. ΤΟΝ ΙΠΠΟΚΡΑΤΗ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΕΡΕΙ ΤΟ ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΚΑΙ Ο ΚΕΦΑΛΑΙΟΚΡΑΤΗΣ ΠΟΥ ΕΠΙΧΕΙΡΕΙ.
Και να ξέρεις φίλε Χρήστο η ολιγοκρατία και η φαρμακοβιομηχανία κάποια στιγμή βρίσκοντας τέτοιους αδαείς και ρηχούς υποστηρικτές σαν και σένα , θα το πετύχει. Η παγκοσμοιοποίηση με τέτοιους θερμούς υποστηρικτές θα βρεί το δρόμο της. Το παρηκμασμένο αγγλοσαξωνικό σύστημα υγείας είναι κοντά. no money, πέθανε . γκέκε στη γλώσσα σου.
Να καταγγείλεις και τον ΟΜΠΑΜΑ που προσπαθεί στην Αμερική να δημιουργήσει ιστό πρόνοιας ΄΄εναντια στα πολυεθνικά μεγαθήρια, τράπεζες, ασφαλιστικές και φαρμακοβιομηχανίες.
ΛΥΠΑΜΑΙ ΦΙΛΕ ΠΟΥ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΓΙΑ ΛΙΓΟ ΣΥΜΠΛΕΥΣΑΜΕ ΓΙΑ ΤΑ ΚΟΙΝΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ. ΔΕΝ ΛΥΠΑΜΑΙ ΓΙΑ ΣΕΝΑ. ΕΜΕΝΑ ΦΤΥΝΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΣΕ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΕΣΕΝΑ ΚΑΙ ΜΕΡΙΚΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ, ΗΜΙΜΑΘΕΙΣ ΤΥΠΟΥΣ ΠΟΥ Ο ΛΑΟΣ ΜΑΣ ΑΠΟΚΑΛΕΙ ΞΕΡΟΛΕΣ.


Πριν λίγο απάντησα στο σχόλιο, όπως θα έκανε κάθε άνθρωπος φιλελεύθερος στη σκέψη και ελεύθερος στον λόγο και την έκφραση, δουλεύοντας έτι περαιτέρω τις απόψεις μου και προσθέτοντας νέα επιχειρήματα υπέρ της κατάργησης του μονοπωλίου της εμπορίας επώνυμων σφραγισμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων ώστε η επιστημονική ιδιότητα του φαρμακοποιού να προστατευτεί και ουσιαστικά πλέον να αναδειχθεί... Διαβάστε το σημερινό μου σχόλιο (και εδώ) και σχολιάστε περαιτέρω...

Φίλε Χρήστο, ευχαριστώ κατ’ αρχήν για την αναδημοσίευση της άποψης μου. Διάβασα και τον διάλογο και προβληματίστηκα ομολογώ θετικά. Προβληματίστηκα αρκετά και για το πως θα έπρεπε να τοποθετηθώ στην «απάντηση» του Μανώλη Δαδιώτη. Θα το επιχειρήσω με απλούς λόγους και συλλογισμούς ώστε να μπορέσει και κάποιος ημιμαθής να καταλάβει, μιας και εγώ δεν είμαι τόσο πολυμαθής ώστε να αφήνω τους άλλους εσκεμμένα στην ημιμάθεια ή την αμάθεια τους.

Προσωπικά δεν ενδιαφέρομαι για το συμφέρον της μίας ή της άλλης επαγγελματικής ομάδας, ενδιαφέρομαι για το συμφέρον του ευρύτερου κοινωνικού συνόλου. Ας πούμε ότι επιθυμώ να αγοράσω μια ασπιρίνη ή κάποιο ελαφρύ παυσίπονο, και τα δύο συγκεκριμένα σφραγισμένα σκευάσματα με εσώκλειστες αναλυτικές οδηγίες χρήσης. Μέχρι πρόσφατα μπορούσα να το προμηθευτώ παντού, σε φαρμακεία, περίπτερα, σουπερμάρκετ, καταστήματα ψιλικών, ήτοι σχεδόν παντού όπου τα είχα ανάγκη και πρακτικά όλες τις ώρες της ημέρας, χωρίς να προβληματιστώ. Βέβαια, αν έπειθα κάποιο γιατρό να μου το συνταγογραφήσει και κάποιο ταμείο να χρηματοδοτήσει αυτή τη συνταγή, τότε όφειλα να εκτελέσω την συνταγή μου μέσω ενός φαρμακείου, ώστε να τύχω της ειδικής τιμολογιακής συμπεριφοράς. Πλέον τα ανωτέρω μπορώ να τα προμηθευτώ μόνον από τα φαρμακεία, είναι φάρμακα βλέπεις. Σωστό;;; Λάθος;;;

Θα συνεχίσω με μια μικρή ιστορία: την Παρασκευή το πρωί διαπίστωσα ότι στο φαρμακείο του σπιτιού δεν είχαμε πλέον παυσίπονα αναβράζοντα. Πηγαίνοντας προς το γραφείο σταμάτησα σε ένα φαρμακείο και έκανα την παραγγελία μου στην ευγενέστατη νεαρή υπάλληλο: «ένα κουτί αναβράζοντα [μάρκα παυσίπονου] μου δίνετε παρακαλώ;;». Σκέφτηκα στιγμιαία και συμπλήρωσα: «θα επιθυμούσα επίσης και κάποια βιταμίνη σε αναβράζον δισκίο, τι έχετε;». Η νεαρή υπάλληλος (όχι, δεν ήταν η φαρμακοποιός, ρώτησα και έμαθα, η φαρμακοποιός είχε πεταχτεί εκεί γύρω σε κάποια δουλειά..!!), άνοιξε ένα συρτάρι, έβγαλε μερικά έτοιμα σφραγισμένα σκευάσματα, μου τα έδειξε και μου ζήτησε να …διαλέξω γεύση. Το έκανα όσο εκείνη από ένα δίπλα ράφι έπαιρνε το κουτάκι με τα παυσίπονα. Πλήρωσα, μου έδωσε την απόδειξη, έβαλε τα δύο σφραγισμένα επώνυμα φαρμακευτικά σκευάσματα σε ένα σακουλάκι, με χαιρέτησε ευγενικά και έφυγα. Ως τώρα, με λίγα λόγια, σας περιέγραψα ΜΙΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΑΠΛΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΠΡΑΞΗ σε μια ΣΥΝΗΘΙΣΜΕΝΗ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ.

Πόσο επιστήμων φαρμακοποιός πρέπει να είσαι για να διεκπεραιώσεις την πράξη αυτή;; Ποιες επιστημονικές υπηρεσίες δέχθηκα από την νεαρή υπάλληλο κατά τη συναλλαγή μου;; Ποιος είναι ο κίνδυνος που αντιμετωπίζω αν κάνω την πράξη αυτή ζητώντας από τον επιχειρηματία στο μίνι μάρκετ της γειτονιάς μου να μου δώσει τα αντίστοιχα σφραγισμένα επώνυμα σκευάσματα που θα διατηρεί στο κατάστημα του σε ράφια αντίστοιχων συνθηκών κλιματισμού με αυτές που ο επιχειρηματίας στο φαρμακείο της γειτονιάς μου τηρεί;;

Ουδείς μπορεί να μου απαντήσει… Πολύ περισσότερο, δεν μπορεί να μου απαντήσει ένας φαρμακοποιός… Γιατί δεν υπάρχει επιστημονική εξήγηση σε μια απλή εμπορική διαδικασία… Γιατί θα είχε νόημα η μονοπωλιακή διάθεση αυτών (και όλων των συναφών) προϊόντων από επιστήμονα φαρμακοποιό αν ο επιστήμων εξέταζε σύντομα και σοβαρά τα υπόλοιπα φάρμακα που παίρνω, ανέλυε την πιθανή συμβατότητα ή ασυμβατότητα με τα προϊόντα που επιθυμώ και ακολούθως μου έδινε μόνο αυτά που πρέπει ή δεν μου έδινε τίποτα και με παρέπεμπε στον γιατρό ή το νοσοκομείο/κέντρο υγείας για γνωμάτευση, εξετάσεις και συνταγή… Πόσα όμως από αυτά κάνει ο σύγχρονος φαρμακοποιός;; Μήπως έχει τελικά μετατραπεί από «…ποιός» σε «…έμπορος», σε ολιγοπωλιακό «σημείο πώλησης» των «παγκοσμιοποιημένων» φαρμακοβιομηχάνων, απολαμβάνοντας εξασφαλισμένη κερδοφορία, εξασφαλισμένη πελατεία και πλήρη απόσειση ευθύνης για την όποια «εκ φαρμάκου βλάβη υγείας» προκληθεί, μιας και ο ίδιος απλώς εμπορεύεται σφραγισμένα σκευάσματα τρίτων;;

Αυτή τη διαδικασία, την του επιχειρείν, πιστεύω ότι πρέπει να την απεμπλέξουμε από το επιστημονικό έργο του φαρμακοποιού, όπως πρέπει να περιορίσουμε και από τον γιατρό το δικαίωμα να συνταγογραφεί επώνυμα σκευάσματα. Δε θα ήταν πιο δίκαιο π.χ. να ξέρω ότι επισκέπτομαι έναν εξαίρετο ιατρό παθολόγο που συνταγογραφεί προϊόντα της A φαρμακοβιομηχανίας και συνεργάζεται με έναν εξαίρετο φαρμακέμπορο συνεργάτη της ίδιας εταιρείας και ότι και οι δύο τους και η φαρμακοβιομηχανία έχουν πλήρη ευθύνη σε περίπτωση που το συνταγογραφούμενο σκεύασμα προκαλέσει αντί θεραπείας βλάβη στην υγεία μου;; Μήπως τότε θα μπορούσα και να διεκδικήσω νομικά από αυτή την αλυσίδα παροχής φαρμάκου, κάλυψη ιατρικών και νοσοκομειακών εξόδων ή δια βίου αποζημίωση αν η βλάβη αποδειχθεί ανήκεστος;;

Θα σταματήσω εδώ, ξεκίνησα για ένα απλό σχόλιο και έκανα μια ολόκληρη δημοσίευση… Ευχαριστώ για τον χώρο και θα χαρώ αν ο φίλος φαρμακοποιός Μανώλης Δαδιώτης φωτίσει κάποιες από τις παραπάνω απορίες μου…

Γιάννης Π. Τριανταφύλλου
toatomo.blogspot.com