30.12.11

Η Ελλαδάρα της πασοκαρίας...

Η φωτό από παλαιότερο «ξεσηκωμό» των ιδίων εργαζομένων, του ιδίου ευαγούς ιδρύματος...
«...Εκείνο που όμως καταλαβαίνω καλύτερα, με αφορμή την απεργία στην Εθνική Ασφαλιστική, είναι γιατί χρεωκοπήσαμε και γιατί συντόμως θα καταλήξουμε και εκτός ευρώ. Βολευτήκαμε τόσο καλά σε μια ευημερία ασύνδετη με τις συνθήκες οι οποίες την ορίζουν, ώστε στο τέλος χάσαμε τελείως την επαφή με την πραγματικότητα. Δικαιώματα και συμφέροντα έγιναν αξίες απαράβατες, αμετάβλητες και αμετακίνητες εις τους αιώνες των αιώνων, αμήν, αδιαφορώντας αν γύρω μας γκρεμίζεται το σύμπαν. Αυτές τις συμπεριφορές ακολουθήσαμε απερίσκεπτα, ώσπου στο τέλος αποκρυσταλλώθηκαν σε έναν τύπο βλακείας, που έγινε ο μόνος τρόπος σκέψης που μας απέμεινε. Οι ηρωικοί συνδικαλιστές, που εννοούν να αγνοούν την πραγματικότητα, θυμίζουν στην ξεροκεφαλιά τους τους στρατηγούς του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου, που οδήγησαν μια ολόκληρη γενιά στον αφανισμό μέσα στα χαρακώματα του δυτικού μετώπου. Τους ταιριάζει θαυμάσια ο τρόπος με τον οποίον ο Τζον Φούλερ περιγράφει τον περίφημο Βρετανό Στρατάρχη Χέιγκ: «Ο τρόπος σκέψης του ήταν στερεότυπος και, σαν τη χιονοστιβάδα, όταν έπαιρνε μπροστά δεν μπορούσε να σταματήσει, γιατί πίστευε ότι αυτή η μορφή ηλιθιότητας έδειχνε τον χαρακτήρα του καλού στρατηγού».

Λυπάμαι αν γίνομαι απόλυτος και μάλιστα καθώς γνωρίζω πολύ καλά ότι υπάρχει και η άλλη Ελλάδα: της δημιουργίας και του πραγματικού αγώνα. Φοβάμαι όμως ότι την έπνιξε η Ελλαδάρα της πασοκαρίας...»


Απόσπασμα από χθεσινό σημείωμα του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή, αναφερόμενο στη σημερινή απεργία που κήρυξε τα συνδικάτο της Εθνικής Ασφαλιστικής διαμαρτυρόμενο για μια «εθιμική αργία» που αρνείται να μετακινηθεί από το Σαββατοκύριακο και να πέσει καθημερινή...



Καλή Πρωτοχρονιά και ας ελπίσουμε το 2012 να εξαφανίσει δια παντός τέτοιες προκλητικές συμπεριφορές μαζί με όσους τις εκφράζουν και τις υποστηρίζουν...

29.12.11

Το απόλυτο του καθενός



[εξαιρετικό άρθρο του Νίκου Κωνσταντάρα από την Καθημερινή της 24.12.2011]

Μέσα σε αυτόν τον χειμώνα του κλονισμού φαινόμαστε καταδικασμένοι να μην αποφύγουμε μεγαλύτερες δυσκολίες. Διχασμένοι, παθιασμένοι και φοβισμένοι, μοιάζουμε να δεχόμαστε τα χειρότερα, αρκεί έτσι να δικαιολογήσουμε όσα πιστεύουμε, να επιβεβαιωθούν οι καταγγελίες που εκτοξεύουμε ο ένας εναντίον του άλλου. Είναι τέτοια η καχυποψία ανάμεσά μας που ο ισχυρισμός αυτός θα εκλαμβάνεται από πολλούς ως προπαγάνδα στην υπηρεσία όσων στοχεύουν στην ταπείνωση, την υποδούλωση και την αφαίμαξη των Ελλήνων. Τέτοια κινδυνολογία, λένε, οδηγεί τον λαό στην παραίτηση, στην ήττα. Από την άλλη, όσοι πιστεύουν στην ανάγκη ριζικής μεταρρύθμισης της κοινωνίας αγανακτούν με τις απλουστεύσεις και τα «λαϊκίστικα» επιχειρήματα του όλο και ισχυρότερου μετώπου της άρνησης. Οι αντιθέσεις δεν οδηγούν σε σύνθεση παρά μόνο σε ατέρμονους μονολόγους. Οσο διαφωνούμε μεταξύ μας, οι εξελίξεις οδηγούνται είτε από τον χρόνο είτε από εξωτερικούς παράγοντες. Πώς έγινε αυτό;

28.12.11

«Πολλά λόγια, καθόλου πράξεις»



[άρθρο της Μαργαρίτας Πουρναρά από την Καθημερινή της Κυριακής 18.12.2011, επικεντρωμένο στο βασικό πρόβλημα της σημερινής Ελλάδας: τα πολλά λόγια που δεν αντιστοιχίζονται με έργα. Γράφοντας λοιπόν τα πράγματα που θα κάνουμε το 2012, ας βάλουμε πρώτο πρώτο να θυμίζουμε πάντα, παντού και με κάθε τρόπο στους κυβερνήτες μας ότι «κυβερνώ» σημαίνει «επιχειρώ» σημαίνει «αποφασίζω», πολλές φορές χωρίς καν να μιλάω...]

«Minister Venizelos stated... », ήταν οι πρώτες γραμμές του τηλεγραφήματος που συνέτασσε δίπλα μου η συνάδελφος του πρακτορείου Reuters, μόλις είχε ακούσει τη μαγνητοσκοπημένη ομιλία που έστειλε ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης στη συνάντηση του Capital Link Forum στη Νέα Υόρκη στις 7 Δεκεμβρίου. Η εκδήλωση που διοργανώνεται σε ετήσια βάση στο Metropolitan Club του Μανχάταν και έχει στόχο την προσέλκυση επενδύσεων στην Ελλάδα από το εξωτερικό, συγκεντρώνει εταιρείες ελληνικών, ελληνοαμερικανικών και αμερικανικών συμφερόντων. Και αν στο παρελθόν μια τέτοια συγκέντρωση θα άφηνε αδιάφορο τον ξένο Τύπο, τα τελευταία χρόνια οι εκπρόσωποί του παρίστανται ανελλιπώς μια και δίνουν το «παρών» Ελληνες πολιτικοί. Η χώρα μας είναι στο μάτι του κυκλώνα και οι δημόσιες τοποθετήσεις μπορούν να παράξουν ειδήσεις. Πέρυσι, κεντρικός ομιλητής ήταν ο Fast Track minister Χάρης Παμπούκης, ενώ φέτος ο Ευάγγελος Βενιζέλος έστειλε βιντεοσκοπημένο τον λόγο του.

27.12.11

Λάθος μείωση



[άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου στην Καθημερινή της Κυριακής 18.12]

Στο προοίμιο της Πέμπτης Εκθεσης, που συντάσσει το Ευρωπαϊκό Τμήμα του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, σημειώνεται: «Τα πράγματα πήραν αρνητική τροπή για την Ελλάδα, καθώς η προσαρμογή της οικονομίας γίνεται κυρίως μέσω μιας μεγαλύτερης ύφεσης, την οποία οδηγούν οι μειώσεις μισθών αλλά και η “αντοχή” των τιμών, παρά μέσω διαρθρωτικών αλλαγών, που θα οδηγούσαν σε αύξηση της παραγωγικότητας».

Πρόκειται για την καλύτερη ομολογία της αποτυχημένης εφαρμογής του σχεδίου που περιλάμβανε το Μνημόνιο του 2010. Ο Πόουλ Τόμσεν, υπεύθυνος για τη σύνταξη αυτής της έκθεσης δέχεται ερωτήσεις όπου κι αν βρεθεί. Είμαι σίγουρος ότι στην Πορτογαλία, όπου βρέθηκε λίγες ώρες αφότου είχε τελειώσει την αποστολή του στη χώρα μας, αυτή την εβδομάδα, τρέμουν στην ιδέα πως μπορεί να τους συμβεί το ίδιο.

21.12.11

Η εσωτερίκευση της ήττας



[Όταν διάβασα πρώτη φορά το άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην Καθημερινή της Κυριακής 11.12.2011 αισθάνθηκα δυσφορία. «Πολλή και πυκνή άρνηση», σκέφτηκα ευθύς. Ευτυχώς, χρόνια τώρα, έχω κατακτήσει το προνόμιο της αυτοσυγκράτησης και της δεύτερης σκέψης, έτσι στη δεύτερη ανάγνωση -μερικές μέρες μετά- μπόρεσα εύκολα να διακρίνω την θετική πλευρά: όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με την άρνηση -και δυσφορείς- αυτό σημαίνει ότι δεν είσαι μέσα σε αυτή, ότι δεν είσαι κομμάτι της. Άρα αρκει να αποστρέψεις το βλέμμα σου και να κοιτάξεις γύρω για να δεις την κατάφαση, τον άλλο κόσμο στον οποίο ανήκεις και για τον οποίο αξίζει να συνεχίσεις να δημιουργείς! «Ανατρεπτική σκέψη, φιλοσοφίες που δεν μπορούν να εφαρμοστούν» θα πουν ορισμένοι απαξιωτικά, «δοκιμή και πλάνη» τους απαντώ, διαβάστε λοιπόν το άρθρο παρακάτω, κάντε το πείραμα και αφήστε στα σχόλια το συμπέρασμα σας...]

20.12.11

«Mια φορα κι έναν καιρό ήταν ένα κόμμα»...



«Τι μας διδάσκει το ανέκδοτο: πόσοι πασόκοι χρειάζονται για να γράψουν ένα στάτους» έγραφε σήμερα το πρωί η καλή φίλη e-diva (aka Ειρήνη Βούτσκογλου), αναφερόμενη στο πρόσφατο παραπολιτικό των Νέων για τους 100 «σοσιαλμηντιάδες» που βρήκε (λέει) ο Παπαδήμος στο Μαξίμου, προικιό από τον ΓΑΠ. Σαφώς και δεν μιλάμε για 100 μετακλητούς στο γραφείο του ΓΑΠ, σωστά μας υπέδειξε το προφανές η (μετακλητή) υπεύθυνη της σχετικής ομάδας του γραφείου του τέως προωθυπουργού, μιλάμε για τον γνωστό μηχανισμό που είχε στηθεί για «να διαφεντεύει το ιντερνετ» προεκλογικά και που μετεκλογικά συμβασιοποίησε με κάποιο τρόπο τη στήριξη του για να αποζημιωθεί για τις υπηρεσίες που παρείχε και να ξεκουραστεί μέχρι τις επόμενες εκλογές. «Μεγάλη ιστορία χρονιάρες μέρες, σαν αυτές που μας έλεγαν οι γιαγιάδες μας κοντά στο τζάκι...», σχολίασα σε έναν σύντομο πρωϊνό διάλογο, «it should be business and they made it personal. Τώρα ας κοιμηθούν όπως έστρωσαν», η απάντηση της Ειρήνης. Διαβάστε την δημοσίευση της.

Αυτές τις ημέρες ένα μεγάλο μέρος του ελληνικού διαδικτύου ασχολείται με άρθρο των Νέων όπου πρωτο-δημοσιεύτηκε πως ο μη-εκλεγμένος πρωθυπουργός Λουκάς Παπαδήμος εξεπλάγην από τον αριθμό [=100] των υπαλλήλων που είχαν προσληφθεί για να χειρίζονται social media λογαριασμούς.

Η είδηση σχολιάστηκε με απογοήτευση και χλευασμό από τους χρήστες και αναμεταδόθηκε τόσο στα παραδοσιακά όσο και στα εναλλακτικά μέσα.

19.12.11

Η λεπτότης του «εξουθενωμένου»...



«Θα σε πείραζε να χάσω κι από κάναν άλλον;...» Αν αυτό δεν είναι το απαύγασμα του πολιτικού τακτ, τότε τι είναι; Όχι σαν το άλλο το γαϊδούρι τον Αντρέα που έβαλε να γράφουν συνθηματικά «Δεν θα γυρίσω να πάρω την Αννα. Συγγνώμη» για να μας πει ότι πλέον παίζει μόνος του και ότι με την Άννα χώρισαν για να μην υποχρεωθεί να απαντήσει ποιός έριξε χυλόπιττα σε ποιόν και μετά πάρει αμπάριζα το θέμα και την μπουμπουκοοικογένεια και υποχρεωθεί και ο αδελφός Λεωνίδας να μας βάλει τις φωνές από τηλοψίας και μείνει πίσω η βιβλιοπώληση... Τακτ κυρίες και κύριοι! Τακτ! Μπράβο Μπένυ! Και δε σου φαινόταν βρε παιδί μου τέτοια λεπτότης...

17.12.11

Επιστολή προς Μπένυ από έναν καταθέτη στην Ελβετία



Ο Αλέξης είναι ένας από τους χιλιάδες Έλληνες που έχει καταθέσεις στην Ελβετία. Όταν πήρα στα χέρια μου την επιστολή ένιωσα μέσα μου έναν θυμό. Όταν αναζήτησα τους λόγους που θα ήθελα εκείνη την ώρα να έχω μπροστά μου τον Αλέξη και να τον χαστουκίζω, κατάλαβα ότι επρόκειτο για μία κρίση ζήλιας. Ήθελα να έχω κι εγώ μερικά εκατομμύρια στην φιλόξενη φωλιά ενός ελβετικού τραπεζικού λογαριασμού. Ύστερα ησύχασα. Σκέφτηκα: Μην πτοείσαι, Θανάση! Ποτέ δεν είναι αργά!

Κατ΄ αρχάς δεν πιστεύω ότι είναι παράνομο να έχει κανείς τα χρήματά του στην Ελβετία. Το θέμα είναι να μπορεί να αποδείξει ότι καλώς έχει τα χρήματα που έχει και όχι που τα έχει. Από εκεί και πέρα, είναι ένα γενικότερο θέμα συζήτησης γιατί να έχει κανείς τα χρήματά του στην Λοζάνη και όχι στην Κοζάνη.

Δημοσιεύω την επιστολή του Αλέξη, επειδή αυτή μπορεί να αποτελέσει μία καλή αφορμή για συζήτηση. Ο Αλέξης, λοιπόν, απευθύνεται προς τον κ. Βενιζέλο.

15.12.11

Η «απαγορευμένη» στην Ελλάδα καινοτομία



Δεκάδες startup επιχειρήσεις που αναπτύσσονται αθόρυβα στην Ελλάδα, αποδεικνύει ένα γεγονός. Στην Ελλάδα δεν λείπουν να μυαλά που μπορούν να φέρουν ανάπτυξη· απλώς περισσεύουν τα εμπόδια και οι συναρμόδιοι υπουργοί.

[άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 11.12.2011]

Δύο προβλήματα έχουν τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα. Πρώτον, είναι ακριβά διότι οι μπαταρίες τους είναι ακριβές και, δεύτερον, ύστερα από 160 χιλιόμετρα δρόμου χρειάζονται φόρτιση, η οποία παίρνει 4-5 ώρες. Το τελευταίο δεν αποτελεί πρόβλημα για την κυκλοφορία εντός των πόλεων. Σπανίως κάνει κάποιος πάνω από 160 χλμ. εντός του αστικού ιστού και μπορεί άνετα κάθε βράδυ να γεμίζει το «ηλεκτρικό ρεζερβουάρ» στο σπίτι του.

Για τα μεγάλα ταξίδια όμως υπάρχει πρόβλημα. Ενα ηλεκτρικό αυτοκίνητο μπορεί να κάνει θαυμάσια το ταξίδι μέχρι τη Θεσσαλονίκη (είναι αθόρυβο, αναπτύσσει ταχύτητα, έχει καλές επιταχύνσεις) αλλά θα χρειαστεί τρεις επαναφορτίσεις: μία στον Αγιο Κωνσταντίνο, μία έξω από τον Βόλο και, τέλος, μετά την Κατερίνη. Αυτό σημαίνει ότι ένα ταξίδι πέντε ωρών γίνεται είκοσι με τις επαναφορτίσεις.

14.12.11

Δε με λένε Μήτσο...


...κι όσα πλήρωσα πλήρωσα, το Γενάρη κυρ Βενιζέλο μου βρες άλλα κορόϊδα να μαδήσεις! Μπας και καταλάβεις τι θα πει εξουθενωμένος... (παλιός Στάθης, αλλά πάντα επίκαιρος)

11.12.11

Η απενοχοποίηση του Νεοφιλελευθερισμού



[προσυπογραφόμενο άρθρο του Γεωργίου Ι. Αναστασόπουλου* από το blog ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΔΥΝΑΜΙΣ]

(Προσοχή, το κείμενο που ακολουθεί περιλαμβάνει χαρακτηρισμούς για την αριστερά, κι όχι μόνον, που κάποιοι θα μπορούσαν να εκλάβουν ως "υβριστικούς". Όσοι διέπονται από «προοδευτικές» ευαισθησίες ας διαβάσουν καλύτερα κάτι πιο ανώδυνο κι ευχάριστο, όπως…τις περιπέτειες του Βαρόνου Μινχάουζεν)

Είναι ν’ απορεί κανείς με την θρασύτητα, την άγνοια ή ακόμη και την βλακεία όσων ακόμη και σήμερα επιμένουν να αποδίδουν την ευθύνη για όλα τα κακά της μοίρας μας (τους) στον νεοφιλελευθερισμό. Το φαινόμενο πια λαμβάνει διαστάσεις ομαδικού «πνευματικού αυνανισμού» στους κόλπους της αριστερή διανόησης (ή παρανόησης) επεκτεινόμενο με καταιγιστικούς ρυθμούς και στην λαϊκή δεξιά.

Για όλα τα κακά τούτου του τόπου ισχυρίζονται πως φταίει ο νεοφιλελευθερισμός. Παρ’ όλο που είναι απορίας άξιο το πότε εφαρμόσθηκε, σε τούτον δω τον τόπο, τα τελευταία 40 χρόνια κάποια νεοφιλελεύθερη πολιτική. Να ξεκινήσουμε από το κύμα των κρατικοποιήσεων της κυβέρνησης Κ. Καραμανλή την περίοδο 1974-1981, που τα διαδέχθηκαν τα μαζικά κύματα κοινωνικοποιήσεων του Ανδρέα Παπανδρέου, και με εξαίρεση την περίοδο 1991-93, τα ακολούθησε μέχρι και το 2010 η ίδρυση εκατοντάδων κρατικών ινστιτούτων, φορέων και οργανισμών, από τις επόμενες κυβερνήσεις Σημίτη και Κ. Καραμανλή. Μην ήσαν όλες αυτές οι πολιτικές αποφάσεις νεοφιλελεύθερες πρακτικές; Από πότε η κρατικοποίηση βαπτίζεται νεοφιλελεύθερη; Μόνο ένας «πολιτικά αυτιστικός» θα μπορούσε να ισχυρισθεί μια τέτοια ασυναρτησία. Οι κρατικοποιήσεις αποτέλεσαν κι αποτελούν κατ’ εξοχήν χαρακτηριστικό σοσιαλιστικών πολιτικών, οι ιδιωτικοποιήσεις φιλελεύθερων και μόνο η ριζική συρρίκνωση έως κι εξαφάνιση του κράτους θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως νεοφιλελεύθερη.

<!--more-->Επιπλέον δε, από την λαίλαπα των κρατικοποιήσεων, τα τελευταία τριάντα χρόνια, είχαμε και μια θεαματική γιγάντωση του κεντρικού κράτους, προσθέτοντας κάθε χρόνο... δεκάδες χιλιάδες δημοσίους υπαλλήλους, με κορυφαίες σε επιδόσεις τις προεκλογικές χρονιές, χωρίς όμως κάποια ανάλογη βελτίωση των παρεχομένων υπηρεσιών τους. Από πότε η διόγκωση τους κράτους αποτελεί, ιστορικά, νεοφιλελεύθερη πολιτική; Ποιος βλαξ θα μπορούσε να χαρακτηρίσει ως νεοφιλελεύθερη μια κατ’ εξοχήν σοσιαλιστική επιλογή; Δεν αποτελεί την ουτοπία της αριστεράς η 100% κρατική, κολεκτιβοποιημένη πολιτεία όπως ακριβώς υλοποιήθηκε στην «μακαρίτισσα» τη Σοβιετία; Και δεν αποτελεί ιδανικό του νεοφιλελευθερισμού μια πλήρως ιδιωτική οικονομία της αγοράς; Προς ποια από τις δύο κατευθύνσεις κινήθηκαν οι κυβερνήσεις μας τα τελευταία 30 χρόνια; Μήπως στο να μετατρέψουν την Ελλάδα στην πιο σοσιαλιστική χώρα της Δύσης; Η διόγκωση, του δημοσίου και των ΔΕΚΟ δεν αποτελεί νεοφιλελεύθερη, αλλά, καθαρόαιμη, σοσιαλιστική πολιτική. Τι αποτελεί το τόσο δυσνόητο, που αδυνατούν να το συλλάβουν οι, προφανώς επί δεκαετίες τελούντες «εν εφεδρεία» εγκέφαλοι των αριστερών και λαϊκών δεξιών αντι-νεοφιλελεύθερων τελάληδων;

Εντελώς συμπτωματικά(!) τα τελευταία 40 χρόνια έχουμε και μια συστηματική διόγκωση των κρατικών ελλειμμάτων, του δημοσίου χρέους καθώς και του δημοσίου δανεισμού! Τρία κατεξοχήν χαρακτηριστικά σοσιαλιστικών οικονομιών! Φυσικά, οι αριστεροί διανοητές μας δεν θα διάβασαν πουθενά, διότι προφανώς δεν γνωρίζουν ανάγνωση ή απλώς δεν τους μένει χρόνος κατηγορώντας τον νεοφιλελευθερισμό, ότι οι νεοφιλελεύθεροι αποφεύγουν σαν το διάβολο το λιβάνι τα κρατικά ελλείμματα, απεχθάνονται το δημόσιο χρέος και αποστρέφονται τον δημόσιο δανεισμό.

Να αναφερθούμε και στο εργασιακό, ασφαλιστικό και κλειστά επαγγέλματα; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική ή πλήρης υποταγή της εργασιακής νομοθεσίας στα κακώς εννοούμενα «συμφέροντα» των εργαζομένων και των αργόμισθων συνδικαλιστών; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η καταδίκη κάθε εργοδότη, η «ποινικοποίηση» του κέρδους, ο διασυρμός της δημιουργικότητας και ο ευτελισμός της ιδιοκτησίας; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική η μαστίγωση του ιδιώτη επενδυτή αλλά και του επαγγελματία από εξοντωτικά ασφαλιστικά και, ουσιαστικά, μη ανταποδοτικά τέλη; Από πότε αποτελεί νεοφιλελεύθερη πολιτική το «κλείσιμο» εκατοντάδων επαγγελμάτων με κρατικές αποφάσεις και ρυθμίσεις, μόνο και μόνο για να προστατευθούν τα συμφέροντα συντεχνιών εις βάρος των καταναλωτών, που το κράτος, προφανώς, τους θεωρεί κορόιδα και τους υποχρεώνει να πληρώνουν τα «καπέλα» των προκλητικά ευνοημένων συντεχνιών. Ώστε είναι νεοφιλελεύθερες όλες αυτές οι «καραμπινάτες» σοσιαλιστικές επιλογές αγαπητοί μας φίλοι της αριστεράς; Αν ισχύει αυτό άλλο τόσο και ο ήλιος ανατέλλει από τη δύση!

Τι να πούμε για τα διάφορα τέλη υπέρ τρίτων, τα υποχρεωτικά ωράρια εργασίας, τα υποχρεωτικά επιμελητήρια και κάθε λογής άλλες υποχρεωτικές εισφορές (σε πάνω από τριακόσιες, τις ανεβάζει ο ΣΕΒ) που «γδέρνουν» επιχειρήσεις και επαγγελματίες. Αλήθεια ποιος νεοφιλελεύθερος κρατικός νους τις θεσμοθέτησε; Μήπως διαφεύγει από το κενόν περιεχομένου ως φαίνεται μυαλουδάκι των κρατιστών πως όλα τούτα τα μέτρα αποτελούν σοσιαλιστικές συλλήψεις απείρου κάλλους; Θα πρέπει να είναι ευτυχισμένοι από κει πάνω οι Μαρξ, Έγκελς και Λένιν από τους διεστραμμένους τρόπους με τους οποίους η ελληνική γραφειοκρατία εξοντώνει κάθε ίχνος ανταγωνιστικότητας των ελληνικών επιχειρήσεων. Εξίσου ευτυχισμένοι θα πρέπει να είναι και οι γείτονες μας (Βούλγαροι, Σκοπιανοί, Αλβανοί και σε λίγο και οι Τούρκοι) που, τρίβοντας τα χέρια τους, υποδέχονται κατά χιλιάδες τις ελληνικές παραγωγικές μονάδες. Από πότε η εξόντωση και η εκδίωξη του κεφαλαίου από μια χώρα αποτέλεσε νεοφιλελεύθερη πολιτική;

Αποτελεί νεοφιλελεύθερη επιλογή η αργή αλλά συστηματική κατάσχεση από το κράτος της ιδιωτικής περιουσίας μέσω των δεκάδων έμμεσων και άμεσων φόρων; Η ιστορία μας διδάσκει πως οι κομμουνιστές είναι αυτοί που αρπάζουν τα σπίτια από τον κοσμάκη! Εσείς βαλθήκατε τώρα να μας πείσετε πως κι αυτό το πράττουν οι νεοφιλελεύθεροι; Σαν δεν μας τα λέτε καλά σύντροφοι της αριστεράς και της λαϊκής δεξιάς. Ψεύδεστε, ψεύδεστε ασύστολα και η μύτη σας μεγαλώνει!

Τέλος θα εστιάσω στο πιο αναμασημένο επιχείρημα των μηρυκαστικών της βλακείας. Αυτό της μείωσης του εισοδήματος και της αύξησης της φορολογίας. Δεχόμαστε μια απίστευτη πλύση εγκεφάλου πως οι μειώσεις εισοδημάτων όλων των πολιτών (επαγγελματιών αλλά και ιδιωτικών και δημοσίων υπαλλήλων) που οφείλονται σε τακτικές και έκτακτες εισφορές (=νέοι φόροι), περαιώσεις (= επιπλέον φόροι), κατάργηση φοροαπαλλαγών (=αύξηση φόρων), θέσπιση νέων τελών με φαντεζί ονόματα π.χ. αλληλεγγύης (=ξανά νέοι φόροι) αποτελούν στυγνή νεοφιλελεύθερη πολιτική! Από πότε οι νεοφιλελεύθεροι έγιναν εραστές της φορολογίας; Ακόμη και οι πρωτοετείς των οικονομικών και πολιτικών επιστημών γνωρίζουν πως η βασική διαφοροποίηση, εδώ και αιώνες, των φιλελεύθερων από τους σοσιαλιστές εστιάζεται στο ζήτημα της φορολογίας. Οι φιλελεύθεροι επιδιώκουν λιγότερους φόρους σε αντίθεση με τους σοσιαλιστές που επιβάλλουν περισσότερους. Πόσο μάλλον οι νεοφιλελεύθεροι που «ονειρεύονται» εξάλειψη έως εκμηδένιση της φορολογίας! Στο τόσο βασικό αυτό χαρακτηριστικό, που διαφοροποιεί ουσιαστικά σοσιαλιστές και νεοφιλελεύθερους, έρχονται οι ντόπιοι αριστεροί διανοητές, κονδυλοφόροι και οι σφουγγοκωλάριοί τους της λαϊκής δεξιάς και διαστρέφουν πλήρως την πραγματικότητα, αντιστρέφοντας συνειδητά την χρήση των όρων και αποδίδοντας στον νεοφιλελευθερισμό προθέσεις και μέτρα που αποτελούν διαχρονικά και διεθνώς κυρίαρχες πολιτικές επιλογές των αριστερών, σοσιαλιστών, σοσιαλδημοκρατών και λοιπών κρατιστών.

Δεν είναι όμως πλήρεις σοσιαλισμού, στην χώρα μας, όλες οι επιλογές που αφορούν άμεσα ή έμμεσα την λειτουργία της αγοράς. Αλλά και στα κοινωνικά ζητήματα η πατρίδα μας εφαρμόζει μια πλήρη σοσιαλιστική πρακτική. Να αρχίσουμε από τον δημόσιο χαρακτήρα της εκπαίδευσης, ουσιαστικά, σε όλες της βαθμίδες της; Να περάσουμε στην αντίστοιχη περίπτωση της υγείας, της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας περίθαλψης, των δημοσίων δαπανών χωρίς αντίκρισμα; Να αναφερθούμε στις εκατοντάδες δημοτικές επιχειρήσεις που αποτελούν κυψέλες βολεμένων «κηφήνων» χωρίς τη δυνατότητα ανταγωνισμού από ιδιωτικούς φορείς, π.χ. αποκομιδή απορριμμάτων; Σε όλες αυτές τις κρίσιμες, κοινωνικά, δραστηριότητες είναι το κράτος αυτό που ασκεί το «επιχειρείν» εδώ και δεκαετίες, υπό, πρακτικά, μονοπωλιακές συνθήκες και παντού αποτυγχάνει! Κακή ποιότητα υπηρεσιών με υψηλό κόστος, λαδώματα, γραφειοκρατία, διαφθορά. Το κράτος δίνει εξετάσεις κάθε μέρα κι αποτυγχάνει παντού και πάντα. Μήπως ακόμη και για την αποτυχημένη λειτουργία του κράτους ευθύνεται ο νεοφιλελευθερισμός;

Κακά τα ψέματα! Η Ελλάδα σήμερα καταρρέει διότι ουσιαστικά εδώ και δεκαετίες κατέρρευσε πρώτα ηθικά. Επί δεκαετίες διώξαμε τις επιχειρήσεις, κυνηγήσαμε ανελέητα τον ιδιωτικό τομέα, θεοποιήσαμε την λαμογιά, απαξιώσαμε και κλείσαμε την παραγωγή, εθιστήκαμε στις επιδοτήσεις, καλομάθαμε στον εύκολο και φτηνό δανεισμό. Επί σαράντα χρόνια τούτη η χώρα και τούτος ο λαός επέλεξαν να ζήσουν εφαρμόζοντας ένα μοντέλο άκρατου κρατισμού. Ένα μοντέλο 100% σοσιαλιστικής έμπνευσης και εφαρμογής. Ένα μοντέλο που απέτυχε ολοκληρωτικά. Ένα μοντέλο που μας οδήγησε στον όλεθρο.

Και αντί όλοι οι υποστηρικτές των σοσιαλιστικών ασυναρτησιών να σκύψουν το κεφάλι και να ζητήσουν συγγνώμη, ή απλά να σιωπήσουν, έχουν το θράσος να κατηγορούν ως υπαίτιο τον νεοφιλελευθερισμό, ο οποίος ουδέποτε εφαρμόστηκε, ούτε κατά διάνοια, στην χώρα μας. Αυτή η συμπεριφορά, αυτή η πρακτική και αυτή η επιμονή τους στο να δαιμονοποιούν τον νεοφιλελευθερισμό δεν είναι μόνον άδικη, ψευδής και υποκριτική απλά απόλυτα προκλητική και αντικοινωνική. Είναι μια πρακτική θρασύδειλων συκοφαντών.

Οι νεοφιλελεύθεροι δεν έχουν κανένα λόγο να ανέχονται τις λοιδορίες κανενός αποτυχημένου κρατιστή, αριστερού της σαμπάνιας ή δεξιού λαϊκιστή. Η κατασυκοφάντηση του νεοφιλελευθερισμού δεν θα στρέψει την ιστορία μακριά από τις δικές τους ευθύνες αναφορικά με την κατάντια της χώρας. Για τις οποίες και θα «λογοδοτήσουν» και θα «πληρώσουν» όσο κι αν προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από σκιές που δεν υπάρχουν και από μπαμπούλες που οι ίδιοι εφευρίσκουν.

Ο σοσιαλισμός στην Ελλάδα καταρρέει με πάταγο και στα συντρίμμια του θάβει όλη τη χώρα.

Το μέλλον μας δεν μπορεί να είναι παρά (νεο)φιλελεύθερο.

ΥΓ. Σε όσους ευαγγελίζονται «φιλελεύθερους σοσιαλισμούς» και «σοσιαλιστικούς (=κοινωνικούς) φιλελευθερισμούς», για να είναι αρεστοί σε όλους, χωρίς να λένε τίποτα, υπενθυμίζουμε πως ομελέτα χωρίς να σπάσουν αυγά δεν έγινε ποτέ!

---------------------------------
*ένας νεοφιλελεύθερος πολίτης

10.12.11

Aθήνα, οι δύο όψεις του νομίσματος

[άρθρο-άποψη του Νίκου Βατόπουλου, από την Καθημερινή της 10.12.2011.
Εδώ το εικονογραφώ με δική μου φωτογραφία από τις χθεσινές «εορταστικές εκδηλώσεις» του Δήμου Αθηναίων στο Σύνταγμα]


Συμβαίνει το εξής στην Αθήνα. Από τη μία, η πόλη είναι στα χειρότερά της και ετοιμάζεται να υποδεχθεί τα Χριστούγεννα πιο φτωχική από ποτέ. Από την άλλη, η παρακμή της πόλης δημιουργεί μία πρωτοφανή συσπείρωση των κατοίκων. Πρώτη φορά στα χρονικά, Αθηναίοι, γκάγκαροι ή μη, με διαφορετική ηλικία, καταγωγή, οικονομική στάθμη, συγκλίνουν σε ένα σημείο: αντιδρούν στην προοπτική «απώλειας» της Αθήνας.

7.12.11

Ο μειονεκτικός ερεθίζει τους σαδιστές



[Επιφυλλίδα του Χρήστου Γιανναρά από την Καθημερινή της Κυριακής 27.11.2011 με ενδιαφέροντα επίλογο. Αναρωτιέμαι, ως λαός θα τον δικαιώσουμε;]

Η Τουρκία δεν θα γίνει ποτέ ευρωπαϊκή επαρχία, δεν θα μειονεκτήσει ποτέ ως «περιφέρεια» έναντι οποιουδήποτε αγλαϊσμένου «κέντρου». Μάλλον δεν ξιπάστηκε ποτέ από το ξένο, δεν το θεώρησε υπέρτερο από το δικό της εγχώριο επειδή ήταν ξένο. Δεν θα αυτοκαθοριστεί ως κοινωνία μεταπρατική, δεν θα πιθηκίσει τα όσα η Δύση λανσάρει σαν «πρωτοπορία». Κανένας «εθνάρχης» στην Τουρκία δεν θα διανοηθεί να καυχηθεί ότι «ανήκομεν εις την Δύσιν».

Ο Κεμαλισμός ήταν το κίνημα που θέσπισε τις προϋποθέσεις για τον εκδυτικισμό του τουρκικού κράτους. Αλλά ο εκδυτικισμός δεν ήταν αυταξία και αυτοσκοπός, δεν ήταν εξ ορισμού τα «φώτα», ο «πολιτισμός» η «πρόοδος». Ηταν ένα μεγάλης τόλμης εγχείρημα κοινωνικού μετασχηματισμού: Εκοψαν οι Κεμαλικοί τον λώρο που κρατούσε την Τουρκία δέσμια σε ένα αναχρονιστικό παρελθόν – στο οθωμανικό καθεστώς που είχε φτάσει ολοφάνερα στο ιστορικό του τέλος. Και για να κοπεί ο λώρος, το αποτελεσματικό μαχαίρι ήταν η πρόσληψη (ή και επιβολή) του δυτικού «παραδείγματος» – κατάλαβαν την παγκόσμια δυναμική του. Προσέλαβαν (δεν αντέγραψαν) θεσμούς, οργάνωση, συστήματα, ακόμα και τη λατινική γραφή της γλώσσας τους, την ευρωπαϊκή ενδυμασία, ήθη οικογενειακά και δημόσια.

6.12.11

Χρειάζεται και να διαλαλούν την ανεπάρκειά τους;



«Ο Ξέρξης, μας λέει ο παλιός μύθος, νικήθηκε γιατί ήταν υβριστής, γιατί έκαμε αυτή την υπέρογκη πράξη: μαστίγωσε τη θάλασσα.

Γι’ αυτό βρήκε στη θάλασσα τον όλεθρό του. Σ’ αυτό το στοιχείο που μολονότι είναι πάντα ταραγμένο και δεν ησυχάζει ποτέ, αναζητά πάντα την ισορροπία, το ζύγιασμα»... Αυτά έγραφε ο Γιώργος Σεφέρης σε ένα παλιό δοκίμιο.

Είναι αλήθεια πως το μαστίγωμα της θάλασσας από τους υπηκόους του Μεγάλου Βασιλιά έχει μείνει στην ιστορία σαν μνημείο αλαζονείας ή βλακείας κατ’ άλλους... Έβαλε να την μαστιγώσουν για να την εκδικηθεί για την τρικυμία που έγινε αιτία να βουλιάξουν τα πολεμικά του πλοία ή για να την εξαναγκάσει να ηρεμήσει.

Οι αγορές όμως και η πραγματική οικονομία μοιάζουν με τη θάλασσα, άλλοτε έχουν τον αέρα πρίμα, άλλοτε έχουν άπνοια και άλλοτε τρικυμία. Δεν έχει νόημα να τις αντιμετωπίσει με το μαστίγιο κάποιος ή να τις διατάζει...

Το συμβάν...
Χθες έλαβε χώρα τριμερής συνάντηση της ΟΤΟΕ, των εκπροσώπων της γαλλικής BNP Paribas και του υφυπουργού Εργασίας κ. Γ. Κουτσούκου.

Η γαλλική τράπεζα αποφάσισε να κλείσει τα υποκαταστήματα που έχει στην Ελλάδα και να αποσυρθεί από τη χώρα λόγω δυσμενούς συγκυρίας, απολύοντας προσωπικό περί τα 100 άτομα που απασχολούσε στην χώρα μας.

Μετά τη συνάντηση, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ο Υφυπουργός Εργασίας τόνισε, μεταξύ άλλων, ότι:

«Η Ελληνική Κυβέρνηση δίνει μάχες για την αντιμετώπιση της πιο δύσκολης οικονομικής και κοινωνικής κατάστασης, που αντιμετωπίζει η χώρα μας.

Σε αυτήν τη συγκυρία δεν μπορούμε να ανεχθούμε αιφνιδιαστικές ενέργειες σε βάρος εργαζομένων από επιχειρήσεις, που επένδυσαν και κέρδισαν στη χώρα μας.

Δεν μπορούμε να ανεχθούμε ακόμα ούτε δυσφήμιση της χώρας μας, ούτε των ελληνικών επιχειρήσεων και των τραπεζών, που δίνουν μάχες επιβίωσης.

Η απόφαση της BNP Paribas να διακόψει τις εργασίες της στην Ελλάδα και να απολύσει τους εργαζόμενους, δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή.

Καλούμε την τράπεζα να αναθεωρήσει αυτήν την απόφασή της και να εξασφαλίσει την εργασία στους εργαζόμενους.

Σ’ αυτή τη κατεύθυνση η κυβέρνηση θα πάρει όλα τα μέτρα που έχει στη διάθεσή της.

Μετά την σημερινή συνάντηση και τα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν από τη πλευρά του Υπουργείου Εργασίας, του Εκπροσώπου του Υπουργείου Οικονομικών και από τους εκπροσώπους των εργαζομένων θα περιμένουμε εντός ευλόγου χρόνου μια νέα αναθεωρημένη απάντηση από την ηγεσία της Τράπεζας».

Ο κ. Υφυπουργός, παλιός συνδικαλιστής και δημόσιος υπάλληλος με τριτοκοσμικές σοσιαλιστικές αντιλήψεις, όπως όλο το κληροδότημα του Ανδρέα Παπανδρέου, πιστεύει πως θα πετύχει να ματαιώσει την έξοδο της γαλλικής τράπεζας:

Με τις ηθικές παραινέσεις του τύπου αφού βγάλατε χρήματα παλιά τώρα οφείλετε να μείνετε να πληρώνετε ζημιές.

Με το επιχείρημα πως επειδή η χώρα δίνει τη μάχη της επιβίωσης όλοι οφείλουν να θυσιάσουν μέρος των κεφαλαίων τους, σε ένδειξη αλληλεγγύης.

Ή γιατί σε αυτή τη χώρα δεν μπορούμε να ανεχτούμε αιφνιδιαστικές κινήσεις. Οπότε, σε άλλες ώρες τις ανεχόμαστε...

Ή γιατί δεν μπορούμε να δεχτεί τη δυσφήμηση της χώρας από ξένους. Βέβαια μεγαλύτερη δυσφήμηση από την ανικανότητα και τη βλακεία, ειδικά όταν αυτή προωθείται στην ανώτερη ιεραρχία της εξουσίας, δεν υπάρχει, αλλά φευ...

Ή μήπως όχι...
Ο καθένας με βάση την κοινή λογική μπορεί να πιστέψει πως κανένας δεν είναι τόσο αδαής που να πιστεύει πως φανφάρες σαν αυτές της ανακοίνωσης του υφυπουργού, μπορούν να έχουν αποτέλεσμα.

Άρα, ο υφυπουργός μας, απλά χαϊδεύει τα αυτιά των απολυμένων και των άλλων που θα απολυθούν οσονούπω, προκειμένου να εξασφαλίσει τα ψηφαλάκια στις επικείμενες πρόωρες εκλογές και μετά βλέπουμε...

Ο υφυπουργός δεν διανοείται πως οι 100 απολυμένοι της γαλλικής τράπεζας, μαζί με το ένα εκατομμύριο ανέργους και το άλλο ένα εκατομμύριο που θα προστεθεί τους επόμενους μήνες, μπορεί να φτάσουν ποτέ στο συμπέρασμα πως είναι άνεργοι σε μια χρεοκοπημένη χώρα γιατί μας κυβερνάνε άνθρωποι σαν τον κ. Κουτσούκο.

Παιδιά του κομματικού σωλήνα που δεν έχουν δουλέψει ποτέ ή έχουν να δουλέψουν από το ’80 που εισήλθαν στο δημόσιο και ο μόνος τρόπος που έχουν μάθει να πολιτεύονται είναι λέγοντας πομπώδεις βλακείες και εκτελώντας εγκληματικές πελατειακές δεσμεύσεις.

Βέβαια, αδικούμε τον κ. υφυπουργό καθώς είναι ο τελευταίος τροχός της αμάξης ενός μηχανισμού και ο πρώτος τροχός, ο πρώην πρωθυπουργός π.χ. έτρεχε στη Λιβύη του Καντάφι να προσελκύσει επενδύσεις στην Ελλάδα λίγους μήνες πριν ο μακελάρης της ερήμου ανατραπεί και λινσαριστεί...

Πως δουλεύει ο κόσμος...
Ο έχων κοινή λογική θα μπορούσε να υποθέσει πως η γαλλική τράπεζα, σωστά ή λάθος, δεν έχει σημασία, εκτιμά πως τα επόμενα 10 χρόνια η παρουσία της στην Ελλάδα δεν θα βγάζει ούτε τα έξοδα παραμονής και λειτουργίας, οπότε σκοπεύει να διαθέσει του πόρους που θα ξόδευε εδώ σε κάποια άλλη αγορά με καλύτερες προοπτικές.

Οι τράπεζες, όπως οι επιχειρήσεις εν γένει, μοιάζουν με τους ανθρώπους. Ενεργοποιούνται με ιδιοτελή κριτήρια που αποσκοπούν κυρίως στο κέρδος. Η παραγωγή πλούτου και κοινωνικής ευημερίας που προκύπτουν από το κυνήγι του κέρδους, αποτελούν δευτερογενές αποτέλεσμα και όχι αρχικό στόχο.

Επειδή το δευτερογενές αποτέλεσμα είναι περισσότερο και σημαντικότερο από την αρχική επιδίωξη, οι ανεπτυγμένες κοινωνίες με διάφορες παραλλαγές και όρους έχουν επιλέξει αυτό το οικονομικό μοντέλο.

Η κρατικοδίαιτη και παρασιτική αριστερή ιδεολογία που κυριάρχησε και κυριαρχεί στη χώρα μετά την μεταπολίτευση, πορεύτηκε με την ενοχοποίηση του κέρδους και του επιχειρείν.

Το αποτέλεσμα ήταν να κλείσουν χιλιάδες παραγωγικές βιομηχανίες της χώρας αφήνοντας τον κόσμο στο δρόμο και την ελληνική αγορά έρμαιο των εισαγωγών.
Αντί να καταλάβουν τι συμβαίνει και να δημιουργήσουν πλαίσιο κατάλληλο για την προσέλκυση επενδύσεων, προσπάθησαν να κάνουν το κράτος βιομήχανο στήνοντας κρατικές επιχειρήσεις, οι οποίες ξόδευαν περισσότερα απ’ ό,τι αν έδιναν σε κάθε άνεργο ένα μισθό χωρίς να κάνει τίποτα. Το μόνο που κατάφεραν είναι να κάνουν κάποιους παρακοιμώμενους της λαϊκής εξουσίας πλούσιους.

Οι επιχειρήσεις αυτές ήταν χρεοκοπημένες πριν ξεκινήσουν και τροφοδοτούνταν από τον κρατικό προϋπολογισμό, ο οποίος τροφοδοτούνταν από το δανεισμό.

Αν και ακραιφνείς Κενσιανιστές όλοι αυτοί, κυρίως γιατί έχουν ακούσει πως η συνταγή του συνίσταται στην δημιουργία ελλειμμάτων και την σπατάλη χρήματος για να αυξηθεί η ζήτηση, γνωρίζουν ελάχιστα από τον οικονομολόγο. Κυρίως δε, αγνοούν την φράση του Κέυνς που υποστηρίζει πως: «Η οικονομική ευημερία εξαρτάται υπερβολικά από την πολιτική και κοινωνική ατμόσφαιρα που είναι ευχάριστη στον μέσο επιχειρηματία».
Τριάντα χρόνια, όποιος επιχειρηματίες δεν ενέδωσε στην διαφθορά και την συναλλαγή με τους κομματικούς «κατσαπλιάδες», αναγκάστηκε να βάλει λουκέτο και να φύγει.

Μοιραία καταλήξαμε σαν βάρκα που έχασε τα κουπιά της να οδηγούμαστε στα βράχια. Πάνω στην βάρκα κάποιοι ανόητοι που παριστάνουν τους καπετάνιους ή τους λοστρόμους, δίνουν εντολές στη θάλασσα να αλλάξει συμπεριφορά γιατί θα την τιμωρήσουν...

Είναι φανερό γιατί δεν γλυτώνουμε την κατάρρευση...

Άρθρο του Κώστα Στούπα. Πηγή:www.capital.gr

5.12.11

«This was their finest hour»



[άρθρο του επικοινωνιολόγου Γιώργου Φλέσσα, διευθύνοντος συμβούλου της CIVITAS, στο blog του]

Τελικά φαίνεται ότι τα κατάφεραν! Η εντατική προσπάθεια των πολιτικών, των δημοσιογράφων, των τηλεσχολιαστών, των ποικιλώνυμων “ειδικών”, των κάθε είδους διαμορφωτών της κοινής γνώμης αποδίδει καρπούς.

Η σύγχυση είναι πλήρης, ο αποπροσανατολισμός το ίδιο. Το ηθικό των πολιτών βρίσκεται στο χαμηλότερο δυνατό σημείο. Η έλλειψη εμπιστοσύνης όλων προς όλους σπάει καθημερινά αρνητικά ρεκόρ. Α! ναι! Οι “εργολάβοι της δραχμής” και τα παπαγαλάκια τους κορυφώνουν την προσπάθεια με τη διασπορά δήθεν αντικειμενικών σεναρίων που οδηγούν με σιγουριά από την Ελλάδα της Ευρώπης στην Ελλάδα της δεκάρας.

Η συνωμοτική σκέψη ανατινάζει κάθε επιχειρηματολογία. Η σεναριολογία και οι ατέρμονες αναλύσεις έχουν υποκαταστήσει τις ελάχιστες απόπειρες συγκροτημένης πορείας. Paralysis by analysis που λένε οι αγγλοσάξωνες. Ο λαϊκισμός καλά κρατεί και οι ρεαλιστικές φωνές λοιδορούνται ως πράκτορες του ΔΝΤ, των εβραίων και των πολυεθνικών.

4.12.11

Σεβαστείτε αλλήλους...



[Ο Γιώργος Παγουλάτος γράφει στο protagon.gr τον δικό του δεκάλογο για το πως θα διορθώσουμε τα βαθύτερα αίτια, στάσεις και νοοτροπίες που αναπαράγουν τα συμπτώματα της κρίσης στην καθημερινότητα μας...]

...Ο δικός μου «δεκάλογος» λοιπόν εδώ αφορά λιγότερο τι περιμένουμε από την πολιτεία να κάνει για μας, και περισσότερο τι πρέπει εμείς να κάνουμε απέναντι στους άλλους. Γιατί η κρίση μας, πέρα από οικονομική, είναι και κρίση δημόσιας σφαίρας και κοινωνικών συμπεριφορών.

Να ξεκινήσω από τα θεσμικά προφανή:

- Να μειωθεί το κόστος της πολιτικής. Έτσι θα μειωθεί και το κόστος εξόδου από την πολιτική, που ωθεί τους πολιτικούς να γαντζώνονται από την εξουσία, να μην σκέφτονται πως θα ωφελήσουν αλλά πως θα επανεκλεγούν. Δεν θα ζημιωνόταν δα η Δημοκρατία αν οι 300 βουλευτές γίνονταν 200. Μεγαλύτερο διαχωρισμό εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας: περισσότερους εξωκοινοβουλευτικούς υπουργούς και υφυπουργούς (για να εξαρτώνται λιγότερο από το πολιτικό κόστος), χρήση μόνιμων υπηρεσιακών υφυπουργών, από την κεντρική διοίκηση, που ξέρουν τα θέματα και εξασφαλίζουν θεσμική και διοικητική συνέχεια.

3.12.11

Έβδομη και μεγαλύτερη...



«Παράλληλα... θα πλησιάζει η ημερομηνία σταθμός για την εκταμίευση της μεγάλης δόσης των 80 και πλέον δισ. την οποία θα πρέπει να διαπραγματευτεί η ελληνική κυβέρνηση...»

Κατ'αρχήν επιβεβαιώνεται αυτός που είπε «όσο νυχτώνει τ'αγγούρι μεγαλώνει»... Από κει και πέρα γιατρέ μου, αν σκεφτούμε πόσο ζοριστήκαμε με τις έξι προηγούμενες, με την έβδομη τι θα γίνει;; Μπρρρρ...

30.11.11

Το συμβολικό κεφάλαιο



[άρθρο του Nίκου Γ. Ξυδάκη από την Καθημερινή της 27.11.2011]

Από τον εξώστη βλέπαμε φωτισμένη την Αθήνα, από την Πεντέλη ώς τον Υμηττό και στο βάθος τη θάλασσα. Μου πρόσφερε φωτιά και συστήθηκε: Ρατζίβ, asset manager με έδρα το Ντουμπάι, για λογαριασμό επενδυτικού οίκου από τους μεγαλύτερους διεθνώς. Στη διάρκεια δύο τσιγάρων, ο Ινδός συγκαπνιστής, πάντα χαμογελαστός και ήρεμος, με διαβεβαίωσε ότι σε τρία χρόνια η ευρωπαϊκή κρίση θα έχει παρέλθει. Η Ασία έχει ανάγκη μια σταθερή Ευρώπη, μου είπε, όλοι τη χρειάζονται. Η Ευρώπη κινδυνεύει από την ανένδοτη στάση της ηγεμονεύουσας Γερμανίας, αντείπα· πιέζει υπερβολικά τις χρεωμένες χώρες της νότιας Ευρώπης και αρνείται προς το παρόν να διαχειριστεί την κρίση με εργαλεία άλλα πλην της ασφυκτικής δημοσιονομικής πειθαρχίας και της τιμωρίας των αμαρτωλών. Η Γερμανία έχει ανάγκη την Ευρώπη, μου απάντησε ο Ρατζίβ, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, στο τέλος θα επιτρέψει και κυκλοφορία χρήματος από την ΕΚΤ και έκδοση ευρωομολόγου. Και η Ελλάδα πού θα βρίσκεται στο νέο τοπίο μετά την κρίση; επέμεινα. Η Ελλάδα πρέπει να ανακτήσει το συμβολικό της κεφάλαιο, αυτό είναι το πολυτιμότερο asset που διαθέτει κι αυτό έχει χάσει τον τελευταίο καιρό. Ακούω τους Ελληνες πελάτες μας, έχει κλονιστεί η αυτοπεποίθησή τους, είναι απαισιόδοξοι, κι όμως είναι πολύ δυναμικοί επιχειρηματίες, δεν θα έπρεπε να λυγίζουν, αυτό τους λέω. Είσαι πολύ αισιόδοξος, Ρατζίβ… Είμαι! Βλέπω την Ευρώπη απέξω, εξ Ανατολών, και πίστεψέ με, ως Ινδός ξέρω τι σημαίνει αποικιοκρατία, φτώχεια, Ιστορία, παράδοση… Η Ελλάδα είναι η ιστορία της, είναι ένας μύθος αναγκαίος για την Ευρώπη, κι αυτό είναι κεφάλαιο, πλούτος, που πρέπει να το αξιοποιήσετε.

28.11.11

Θα πάω στο χωριό μου


[Τις μέρες αυτές βρέθηκα στο χωριό μου με αποστολή: να μαζέψουμε τις ελιές από το περιβόλι και να τις πάμε στο λιοτρίβι για να βγάλουμε το λάδι της χρονιάς και παράλληλα να φροντίσουμε και να «ξαλαφρώσουμε» τα καρποφόρα από τα φρούτα της εποχής, να προετοιμάσουμε εν γένει τα δέντρα μας για το χειμώνα που έρχεται. Αγροτικές εργασίες ίσως άγνωστες στους πολλούς, όχι όμως και σε μένα που ευτύχησα να δέχομαι από μικρός την πίεση του πατέρα μου να αφήνω για λίγο τα βιβλία και να βγαίνω στο «χτήμα», να φροντίζω τα δέντρα μας, να τους μιλάω, να μεγαλώνω μαζί τους. Πριν λίγο διάβασα το παρακάτω κείμενο του Δημήτρη Καμπουράκη στο protagon.gr και μελαγχόλησα, σκέφτηκα πόσες φορές έχω βρεθεί σε παρόμοιες «αστικές» συζητήσεις... Κι όμως η φύση είναι εκεί, φροντίδα θέλει και σύνεση για να μας δείξει την πραγματική ζωή, αυτή στην οποία εκατόν πενήντα κιλά πατάτες έχουν πολλάπλά μεγαλύτερη αξία από μισή ώρα πίσω από ένα γραφείο, απλά και μόνο γιατί θα αποτελούν το μέτρο αποτίμησης των πραγμάτων παρέχοντας τροφή σε περισσότερο κόσμο από όσον η μισή ώρα «γραφειοκρατίας»... «Πιστός» λοιπόν σε αυτή την αναγκαιότητα αλλαγής του αξιακού μοντέλου της κοινωνίας μας σας καλώ να διαβάσετε με περισσότερες της μίας αναγνώσεις το παρακάτω κείμενο και περιμένω τα σχόλια σας. υ.γ. η φωτογραφία, από το ...χωριό μου.]

Το ακούω όλο και συχνότερα: «Θα πάω στο χωριό μου. Θα βάλω πατάτες, ντομάτες, μαρούλια, κοτόπουλα, κουνέλια. Θα μαζεύω το λάδι μου. Θα ‘χω το κρασί, το τσίπουρο μου. Εκεί τα πράγματα είναι φτηνά. Κι έπειτα τι να κάνω στην Αθήνα χωρίς δουλειά; Εκεί θα επιβιώσω.»

Αμ, δεν θα πας. Κι αν πας, θα φύγεις γρήγορα.

27.11.11

Ο (πράσινος) Γιώργος είναι πονηρός...


«Ο Γιώργος είναι πονηρός, κι αυτά που λέει μην τα τρως, κι από τις έντεκα κι εμπρός, κυκλοφοράει σα γαμπρός...» Όχι πείτε μου, δεν ταιριάζει γάντι το στιχακι με τη φωτογραφία και την πραγματικότητα; Α, για όσους αμφιβάλουν, Στη φωτογραφία, ο πράσινος αντιεξουσιαστής Γιώργος ζουλώντας το παπάκι κάποιου πράσινου Γερμανού ο οποίος προφανώς κάτι του λέει (του Γιώργου, όχι του παπακίου) και γελάει (ο Γιώργος, όχι το παπάκι)...

Και μη ρωτήσετε «Ποιός Γιώργος;», αυτός που σκεφτήκατε, ποιος άλλος... Σας βλέπω ήδη να χαμογελάτε πονηρά, κι αυτό μου δίνει το κουράγιο να συνεχίσω. Διαβάστε λοιπόν παρακάτω κάτι για να ευθυμήσετε...

25.11.11

Το αυτονόητα και οι νόμοι



[Αυτό με το ηλεκτρικό ρεύμα που είναι «κοινωνικό αγαθό που δεν πρέπει να στερούμαστε για κανένα λόγο» κρατήστε το, θα (ξανα)χρειαστεί όταν οι σημερινοί (αυτόκλητοι) «προστάτες» μας με τις επαναστατικά υψωμένες γροθιές θα απαιτήσουν την «αμοιβή» τους κατεβάζοντας τους διακόπτες του «αστέρητου κοινωνικού αγαθού» ώσπου να το πετύχουν!! Διότι η κυβέρνηση και οι άδικοι (για όλους εμάς) φόροι της δεν είναι παρά η άλλη όψη του νομίσματος των συνδικαλιστών και των άδικων (για όλους εμάς) προνομίων τους... Τις υπόλοιπες σκέψεις μου μπορείτε να τις διαβάσετε στο παρακάτω άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της 25.11.2011. Τα σχόλια -όπως πάντα- δικά σας...]

Το αυτονόητο, σε κάθε γωνιά του κόσμου, είναι ότι αν παραβαίνεις τον νόμο συλλαμβάνεσαι. Ακόμη κι αν είσαι πρόεδρος της ΓΕΝΟΠ - ΔΕΗ, έστω κι αν λέγεσαι Νίκος Φωτόπουλος. Αυτό ισχύει σε κάθε χώρα του κόσμου και σε κάθε καθεστώς. Η διαφορά ενός ανελεύθερου («χούντας», όπως είναι της μόδας εσχάτως) και ενός δημοκρατικού καθεστώτος δεν είναι ότι στο πρώτο συλλαμβάνονται κάποιοι, ενώ στο δεύτερο -ελέω δημοκρατίας- κάνει καθένας ό,τι γουστάρει. Η διαφορά έχει να κάνει με τη διαδικασία θέσπισης των νόμων και τήρησης των κανόνων σύλληψης, κανόνες που επίσης ορίζονται από νόμους.

24.11.11

Στο πολιτικό «σανίδι»

[άρθρο του Α. Παπαχελά στην Καθημερινή της Κυριακής 20.11.2011]

Η Ιστορία είναι πολύ νωπή για να αποτιμηθεί το τι άφησε πίσω του ο κ. Γ. Παπανδρέου. Εχει κάνει τόσα πολλά τις τελευταίες εβδομάδες για να εξοργίσει τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων πολιτών, που δύσκολα μπορεί να υπάρξει τώρα η απαιτούμενη ψυχραιμία και ωριμότητα για μια τέτοια συζήτηση. Το χειρότερο δε για εκείνον είναι πως ταυτοχρόνως εξόργισε τους ξένους συνομιλητές του με τον χειρισμό του δημοψηφίσματος, εκτός βεβαίως από τους παραδοσιακούς Κεντροαριστερούς Αμερικανούς διανοητές που το είδαν ως μια απέλπιδα προσπάθεια προσφυγής στην άμεση δημοκρατία.

23.11.11

Αέναη κυβέρνηση...


Οι συλλήψεις των επιχειρηματιών που χρωστούν και δεν αποδίδουν ΦΠΑ, φόρους και ασφαλιστικές εισφορές στο δημόσιο είναι μια καλή αρχή για την επανεδραίωση αισθήματος δικαιοσύνης στην κοινωνία. Πρέπει όμως η δικαστική διερεύνηση να προχωρήσει άμεσα και σε βάθος, να βρει π.χ. όλους εκείνους τους ανθρώπους των τραπεζών που χρηματοδοτούσαν τις εταιρείες αυτές χωρίς να ελέγξουν ουσιαστικά τη βιωσιμότητα και τη νομιμότητα τους ή τους άλλους, τους υπαλλήλους-ελεγκτές του διοικητικού μηχανισμού του κράτους που «έβαφαν» τα μάτια τους με το χρώμα του χρήματος και έτσι δεν έβλεπαν τις (καραμπινάτες πολλές φορές) παρανομιες... Διοτι, άγιο (και επιτέλους συμβαίνει!!) το να θεραπεύουμε δια της τιμωρίας, αγιότερο όμως το να προλαμβάνουμε δια της πλήρους εξάρθρωσης του διεφθαρμένου μηχανισμού!!

22.11.11

Συγκρίσεις...



ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ, το βασικό πολιτικό επιχείρημα της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ ήταν «για όλα φταίει ο Καραμανλής». Τελικά, φταίει -όντως- ο Καραμανλής, αλλά φταίει για τη σύγκριση, η οποία πλέον αβίαστα γίνεται. Τη σύγκριση δύο πολιτικών: Καραμανλή - Παπανδρέου. Αμφότεροι δραπέτευσαν! Ο ένας, όμως, παραδίδοντας τη χώρα ομαλά και μέσω δημοκρατικών διαδικασιών. Ο άλλος παραδίδοντας τη χώρα υποδουλωμένη οικονομικά και χρεωκοπημένη πολιτικά. Ο ένας σήκωσε το βάρος των λαθών του. Ο άλλος δεν άντεχε να σηκωθεί από την καρέκλα... Ο ένας το ’09 ζήτησε συναίνεση και εισέπραξε άρνηση. Ο άλλος ζήτησε συναίνεση και απαίτησε υποταγή. Ο ένας πρότεινε σκληρά μέτρα και ζήτησε έγκριση από τον λαό. Ο άλλος πρότεινε «λεφτά υπάρχουν» και ζήτησε έγκριση από την τρόικα! Δεν πρόκειται για δύο κόσμους! Πρόκειται για άλλους κόσμους. Και γι’ αυτήν τη σύγκριση, όντως, φταίει ο Καραμανλής.

(Χθεσινό σχόλιο του Δημήτρη Μιχαλέλη στο real.gr)

21.11.11

Μετά το σοκ της πτώσης



[εξαιρετικό άρθρο του Στέφανου Κασιμάτη στην Καθημερινή της Κυριακής 20.11.2011]

Λένε ότι μετά το ψυχολογικό σοκ που προκαλεί μία πτώση –πτώση από μοτοσικλέτα, από άλογο, γιατί όχι και από ποδήλατο– είναι απαραίτητο να ανεβείς ξανά αμέσως, ώστε να μην αποκτήσεις μόνιμη φοβία. Σωστή συμβουλή, υπό την προϋπόθεση όμως ότι δεν έχεις τσακιστεί. Ο Γιώργος Παπανδρέου, ως δεινός σπόρτσμαν, οπωσδήποτε την έχει υπόψη και, με τη συμπεριφορά του το τελευταίο διάστημα, δείχνει ότι αυτό ακριβώς προσπαθεί να κάνει: «ΚΒΟ», δηλαδή «keep buggering on» για να το πούμε με τους όρους του Ουίνστον Τσώρτσιλ, το παράδειγμα του οποίου η κυβέρνηση των Γιώργου - Μπένι κατάφερε να παρωδήσει όσο μπορούσε.

Η διαφορά όμως από μια απλή πτώση με το ποδήλατο είναι ότι η ζημία δεν περνάει με μια εξέταση στο νοσοκομείο και λίγες μέρες ανάπαυση στο σπίτι. Η συντριβή στις Κάννες ήταν ολοκληρωτική για το γόητρο του Γιώργου και αυτό το έχουν πλέον καταλάβει οι πάντες. Η ρητή και απερίφραστη απειλή εξόδου της χώρας από την Ευρωζώνη ταρακούνησε ολόκληρη την κοινωνία. (Δεν είναι τυχαίο ότι ώς και η παλαβή Αριστερά προς στιγμήν έδειξε να σοβαρεύεται, μπροστά στο ανείπωτο, που ξαφνικά είχε ειπωθεί...). Επιπλέον, το φιάσκο των Καννών δεν ήταν ένα μεμονωμένο ατυχές γεγονός. Επρόκειτο για το έσχατο σκαλοπάτι της καθοδικής πορείας. Μιας πορείας, όπου το ακατονόμαστο γινόταν πάντα, στην επομένη φάση, κοινός τόπος στα χείλη όλων. Θυμηθείτε: Χρεοκοπία, αποτυχία εκπλήρωσης στόχων, «κούρεμα», τώρα φθάσαμε πια να μιλούμε και για έξοδο από το ευρώ. Με τον τρόπο αυτόν έγινε κατανοητός –στην Ελλάδα και το εξωτερικό– ο εξευτελισμός στις Κάννες, γι’ αυτό άλλωστε το γεγονός αποδείχθηκε η κρίσιμη καμπή στις πολιτικές εξελίξεις, που οδήγησε σε κυβέρνηση συνεργασίας έστω και με το ζόρι. Και σαν να μην έφταναν αυτά, ήλθε και η φάρσα με την υποψηφιότητα Πετσάλνικου για την πρωθυπουργία, ώστε η αποτυχία του Γιώργου Παπανδρέου να εμπεδωθεί πλήρως.

20.11.11

Έλλειμμα: Κοιτώντας τα νούμερα (πως λέμε «κοιτώντας την άβυσσο»)



[Γράφει ο Νίκος Αναγνώστου στο metablogging.gr]

Το πρωί διαβάζοντας τη σχετική ειδησεογραφία, πληροφορήθηκα ότι το έλλειμμα 1ου δεκαμήνου ανέρχεται χοντρικά στα 20δις.

Κοιτώντας λίγο τα στοιχεία που αναφέρονταν, διαπίστωσα ότι δεν γίνεται καθόλου διάκριση για πρωτογενές έλλειμμα και έλλειμμα μετά από τόκους. Δεδομένου ότι όλη η δημόσια συζήτηση για τα οικονομικά επικεντρώνεται (και σωστά) στην πορεία των πρωτογενών ελλειμμάτων, απόρησα για την έλλειψη αναφοράς. Μπορώ να μπω ότι άρχισα να σχηματίζω και κάποιες θεωρίες συνομωσίας στο μυαλό μου για κατευθυνόμενη δημοσιογραφία κτλ.

Τώρα (βράδυ) που έψαξα λίγο παραπάνω το θέμα, είδα ότι οι ειδήσεις των εφημερίδων δεν είναι παρά ένα copy paste του Δελτίου Εκτέλεσης Προϋπολογισμού του ΥΠΟΙΚ μ’ εξαίρεση τους δύο πολύ βοηθητικούς πίνακες.

19.11.11

Η δραχμή είναι η μοίρα μας!



[άρθρο του Χαρίδημου Κ. Τσούκα* από την Καθημερινή της 13.11.2011 Μπορεί να διαφωνώ με την οξύτητα της επίθεσης κατά των επιχειρημάτων Σαμαρά (εξακολουθώ να πιστεύω ότι σωστά πληρώνει το ΠΑΣΟΚ με το ίδιο νόμισμα, ο πολιτικός πολιτισμός απευθύνεται σε πολιτικά πολιτισμένους...), αυτό όμως δεν μειώνει το βάρος των επιχειρημάτων του συγγραφέα για όποιον επιθυμεί να σταθεί πάνω από πρόσωπα και καταστάσεις και να αντικρύσει ωμή και αφτιασίδωτη την πραγματικότητα.]

«Για σας θα κάνω μια καλύτερη τιμή
Είπε το Τίποτα στο Κάτι
Κι εκείνο το ηλίθιο τόχαψε»
ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ


Είχα την ελπίδα ότι η δραχμή θα είναι για τα παιδιά μου ό,τι ήταν η οκά για μένα: γραφικό στοιχείο στις οικογενειακές αφηγήσεις ενός μακρινού παρελθόντος. Φοβάμαι ότι αυτό θα συμβεί αντιστρόφως: η Ελλάδα του ευρώ θα είναι το αντικείμενο αφηγήσεων των Ελλήνων στο μέλλον.

Θα οδηγηθούμε στη δραχμή όχι τόσο γιατί το επιλέξαμε, όσο γιατί δεν καταφέραμε να το αποφύγουμε. Θα πρόκειται για ένα απρόθετο αποτέλεσμα εμπρόθετων κομματικών - προσωπικών στρατηγικών του πολιτικού προσωπικού. Η διαχείριση της κρίσης σφραγίζεται καθοριστικά από την παθολογία του εγχώριου πολιτικού συστήματος. Μακροχρονίως εθισμένοι στη φαύλη κομματοκρατία πολιτικάντηδες διαχειρίζονται την τύχη της χώρας. Ως αποτέλεσμα, κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται από διαρκώς δυσμενέστερη θέση.

18.11.11

17 Νοέμβρη, μολότωφ και καναπέδες



[Πηγή: ratiovincit.com]

Κάθε χρόνο τέτοιες μέρες ο δημόσιος λόγος τριχοτομείται:

Από τη μια, οι παραδοσιακοί επαναστάτες, πάντα έτοιμοι να υπερασπιστούν με κάθε μέσο το Πολυτεχνείο και τους συμβολισμούς του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο πρύτανης του Αριστοτελείου κ. Μυλόπουλος, ο οποίος εν όψει των εκδηλώσεων διατράνωσε πως το πανεπιστημιακό άσυλο είναι παράδοση και ως εκ τούτου βρίσκεται υπεράνω των νόμων.

Από την άλλη, οι ριζοσπάστες αντεπαναστάστες που μισούν την επέτειο, τη γενιά, ακόμα και το κτήριο του Πολυτεχνείου και, αν ήταν στο χέρι τους, θα τα καταργούσαν και τα τρία. Πολλοί από αυτούς αυτοπροσδιορίζονται «φιλελεύθεροι», εννοώντας με αυτή την ταμπέλα ότι αντιτίθενται σε αυτό που αντιλαμβάνονται ως «κατεστημένο».

17.11.11

Παραδόσεις του ελληνικού λαού


[άρθρο του καθηγητή Γιώργου Γιατρομανωλάκη από την ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος. Η εικονογράφηση από το κτίριο της Πρυτανείας του Πολυτεχνείου το 1991, όταν το άσυλο «προστάτεψε» πλείστους από τους πολιτισμικούς θησαυρούς του ιδρύματος παραδίδοντας τους στις φλόγες της αναρχίας και της αμορφωσιάς για να μην τους «καταλάβουν» οι «δυνάμεις της αντίδρασης» και της «κοινωνικής υποβάθμισης»...]

«Κανείς δεν είναι παραπάνω (sic) από το νόμο, παρά μόνο οι παραδόσεις μας. Και το άσυλο είναι μια μακρά ακαδημαϊκή παράδοση. Συνδέεται με τις ακαδημαϊκές ελευθερίες, συνδέεται με τη διακίνηση των ιδεών, την αυτοτέλεια, την αυτονομία, την ανεξαρτησία του πανεπιστημίου, από οποιοδήποτε εξωτερικό παράγοντα» δήλωσε ο πρύτανης και συνέχισε: «Για μας, ανεξάρτητα από τη νομοθεσία, το πανεπιστημιακό άσυλο υπάρχει».

Η δήλωση αυτή του αξιότιμου πρύτανη του ΑΠΘ όχι μόνο επαναφέρει σε ισχύ το εθιμικό δίκαιο, αλλά επαναξιολογεί, με το κύρος της, τις αθάνατες παραδόσεις του ελληνικού λαού και τις επανατοποθετεί, καθαρά και ξάστερα, στο απυρόβλητο.

16.11.11

Και αν βγαίναμε επιτέλους από το καβούκι μας;



[άρθρο του Λουκά Τσούκαλη* από την Καθημερινή της Κυριακής 16.10.2011]

Η Ελλάδα βιώνει μια μεγάλη εθνική κρίση. Δεν είναι μόνον η οικονομική της διάσταση που απαξιώνει μισθούς και περιουσίες, καταστρέφει θέσεις εργασίας σε ένα κλίμα συνεχώς διογκούμενης ανασφάλειας. Είναι η γενικότερη κατάρρευση που βλέπουμε γύρω μας. Μια πολιτική ηγεσία ανίκανη να ηγηθεί, ένα κράτος να αποσυντίθεται και μια κοινωνία φοβισμένη και ολοένα περισσότερο κατακερματισμένη.

Κανένας σοβαρός άνθρωπος δεν μπορούσε να πιστέψει ότι η προσαρμογή θα ήταν σύντομη, ή χωρίς σημαντικό κόστος, αφότου έσκασε η ελληνική φούσκα με τα δανεικά και την υπερκατανάλωση. Αφήστε τι λένε οι δημαγωγοί στις πλατείες. Είχαμε κτίσει ένα υψηλό βιοτικό επίπεδο, με μεγάλες ανισότητες και πάνω σε σαθρά θεμέλια. Δυστυχώς, η προσαρμογή σε νέα, στέρεα θεμέλια αποδεικνύεται στην πράξη εξαιρετικά οδυνηρή και επικίνδυνη.

15.11.11

Η τοξική φούσκα της ανισότητας



[άρθρο της Μαρίας Κατσουνάκη, από την Καθημερινή της Κυριακής, της 29/30.10.2011. Η εικονογράφηση εποχική και σημειολογική...]

Πώς θα είναι η Ελλάδα ύστερα από δύο χρόνια; Δεν υπάρχει περιθώριο ούτε για ονειροπολήσεις ούτε για υποθέσεις. Ούτε για εφιαλτικά σενάρια ούτε για προσδοκίες. Θα χρειαστεί να γίνει ταχύτατα η αποδόμηση του πάσχοντος συστήματος και να επαναδομηθεί σε άλλες βάσεις για να διαφανεί η προοπτική ενός βιώσιμου χρέους. Το πρωτογενές πλεόνασμα, το οποίο όλοι ευαγγελίζονται είναι σχεδόν αδύνατον να επιτευχθεί αν δεν αφαιρεθεί ή έστω συρρικνωθεί η υπέρμετρα διογκωμένη, τοξική, φούσκα. Δημοσιονομική, κοινωνική, ευρύτερα οικονομική, πολιτική. Και επειδή οι συμπεριφορές δεν αλλάζουν με εντολές, δεν θεραπεύονται ούτε με παρακλήσεις αλλά ούτε και με απαξιωτικά νεύματα ή ύβρεις. Μόνο η χρονοβόρα μεν, αλλά αποτελεσματική διαδικασία της συνειδητοποίησης, ότι η ανάπτυξη ήταν ανισόρροπη και πατούσε σε μια φούσκα, μπορεί να βοηθήσει.

Η ελληνική φούσκα έχει γίνει αντικείμενο πολλών αναλύσεων και αφηγήσεων. Μας περιέχει, μας περικλείει, μας καθορίζει. Τροφοδοτεί τον θυμό και την αγανάκτησή μας, εντείνει την κοινωνική αδικία και την εξ αυτής προκύπτουσα κοινωνική ανισότητα.

14.11.11

Επειδή οι μνήμες είναι νωπές...



Ο κ. Λουκάς Παπαδήμος αποτελεί το καινούργιο (πολιτικά) και «άφθαρτο» (επίσης πολιτικά) πρόσωπο της χώρας, στην προσπάθεια της να ξανακερδίσει το στοίχημα της αξιοπιστίας, της Ευρώπης... Μόνος αυτός και μόνον αυτός... Γιατί κατά τα λοιπά, όλοι οι ΠΑΣΟΚοι (πλην Λακεδαιμονίων) με μια εσάνς από εξωκοινοβουλευτική ΝΔ (μη χαθεί και η αντιπολίτευση...) και κοινοβουλευτικό ΛΑΟΣ (μη χαθεί και η ευκαιρία...), δηλώνουν παρών!! Ακόμα και ο Γιώργος, κι αυτός «μόνο λίγο καιρό ξαποσταίνει και ξανά προς τη δόξα τραβά»... Μη γελάσετε όταν θα τον δείτε να κατεβαίνει «αγανακτισμένος» στην πορεία για να καταργηθεί κάποιο από τα «χαράτσια» που θα θελήσει να εισπράξει η νέα κυβέρνηση εφαρμόζοντας νόμο που ψήφισε η προηγούμενη... Ειδικά από την ώρα που εκείνη η κυβέρνηση είναι ακόμα εδώ!

13.11.11

Μια σκέψη για το ελληνικό δημόσιο χρέος



«...Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι όντως «επαχθές», όχι όμως για τους λόγους που επικαλούνται κάποιοι νομικοί, που, υποκρίνονται ότι τώρα ανακαλύπτουν τον τροχό της διαφθοράς και της γραφειοκρατικής ασυδοσίας. Αυτοί που αναζητούν ενόχους και αποδιοπομπαίους τράγους για το αποκαλούμενο ελληνικό «επαχθές χρέος» και απειλούν με μηνύσεις και άλλα παρόμοια, καλά θα έκαναν να μάθουν ...γραφή και ανάγνωση. Το ελληνικό δημόσιο χρέος είναι το γνήσιο προϊόν της καταληστεύσεως του δημοσίου πλούτου από συντεχνίες, συνεταιρισμούς, συνδικαλιστικά σωματεία, δημόσιες επιχειρήσεις και κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες. Όλος αυτός ο εσμός της ελληνικής, σοβιετικού τύπου, κλεπτοκρατίας δίνει σήμερα τον υπέρ πάντων αγώνα για να καταρρεύσει η χώρα. Είναι η μόνη ελπίδα τους. Διότι, μία ελληνική κατάρρευση θα αφήσει άθικτους όλους τους μηχανισμούς της διαφθοράς και θα ενισχύσει τις εξουσίες των συντεχνιών.

12.11.11

Πώς ο Παπανδρέου έπεσε στην παγίδα που έστησε για τους αντιπάλους του



[άρθρο του Γιώργου Κουβαρά στο www.aixmi.gr]

Η πρωθυπουργική θητεία του Γιώργου Παπανδρέου τελείωσε με τον πιο δραματικό αλλά και εξευτελιστικό τρόπο, τελειώνοντας ουσιαστικά και κάθε σοβαρή πολιτική του προοπτική, αλλά επιφέροντας ταυτόχρονα κι ένα σοβαρό πλήγμα στο ήδη προβληματικό πολιτικό σύστημα της χώρας.

Ενώ στο ΠΑΣΟΚ μετά την ανάληψη της εξουσίας το 2009 έκαναν λόγο για «παρένθεση Καραμανλή», παραπέμποντας στην περίοδο 2004-2009, βιώνουν τελικά την «παρένθεση Παπανδρέου».

Οι πολιτικοί χειρισμοί του πρώην πρωθυπουργού θα πρέπει να διδάσκονται στο μέλλον ως παράδειγμα προς αποφυγή.

11.11.11

Τέλος εποχής... Το αύριο ξεκίνησε...


Η σημερινή μέρα είναι κομβική... Σήμερα ορκίζεται νέος πρωθυπουργός ο κ. Λουκάς Παπαδήμος διαδεχόμενος τον κ. Παπανδρέου, του οποίου επιπλέον λήγει και η θητεία του στην προεδρία του ΠΑΣΟΚ... Πλέον όλα δείχνουν ότι ο «Γιώργος μας» θα μπορέσει απερίσπαστος να ασχοληθεί με τις προσφιλείς του δραστηριότητες: το ποδήλατο, το κανό, τα διεθνή ταξίδια, την παγκόσμια διανόηση... Όσο για το προεδριλίκι, υπάρχει και η Σοσιαλιστική Διεθνής, αν και δεν ξέρω πόσο θα προβληθεί αυτό καθώς ο Παπανδρέου θα αποτελεί τον τελευταίο κρίκο μιας σειράς δυναστειών που επί δεκαετίες κυβερνούσαν λαούς της Μεσογείου και ανετράπησαν εν μέσω λαϊκής κατακραυγής... Πλέον περάσαμε σε μια άλλη εποχή, όπου ο «Γιωργάκης» γίνεται «κύριος Παπαδήμος» με όλη τη θεσμική σημασία που έχει αυτό! Κι όπως έγραφα και χθες, πραγματικό στοίχημα για τον νέο πρωθυπουργό και την μεταβατική κυβέρνηση δεν είναι η δόση, το δάνειο, το μνημόνιο -αυτά ούτως ή άλλως θα έλθουν- πραγματικό στοίχημα είναι η θεσμική παλινόρθωση της χώρας και η ανάκτηση του κύρους της πολιτικής και του σεβασμού των πολιτών σε αυτή! Δύσκολη αποστολή για τόσο σύντομο χρονικό διάστημα... Είδωμεν!

10.11.11

Παίζοντας στου µπαµπά του το backyard



[άρθρο της Λώρης Κέζα από το ΒΗΜΑ της Κυριακής 06.11.2011]

Πρέπει να του αναγνωρίσουµε τη µοναδικότητα. ∆εν υπάρχει άλλος πρωθυπουργός που να ανοίγει το στόµα του και µε µια ατάκα να ρίχνει κατά 7,34 τον γενικό δείκτη του δικού του Χρηµατιστηρίου και να δηµιουργεί αβεβαιότητες σε όλες τις ευρωπαϊκές αγορές. Αυτή δεν είναι δική µας εκτίµηση, τα λένε οι οµόλογοί του στην Εσπερία. Φταίει ο ίδιος; Οχι. Φταίει η νοοτροπία των ψηφοφόρων του και των συντρόφων του οι οποίοι δεν τον ανέδειξαν επειδή ήταν ο «Γ. Παπανδρέου» αλλά ως «Παπανδρέου Γ’», µε όρους Πριγκιπικής ∆ηµοκρατίας. Τα µέλη και τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ ήταν εκείνα που ανέχτηκαν την ανάρρηση ενός ατόµου που δεν είχε πλεονεκτήµατα έναντι άλλων πιθανών προέδρων. Να τα θυµηθούµε για να µην ξεχνιόµαστε. Οταν κατέρρεε το κόµµα, το φθινόπωρο του 2003, ο κ. Κώστας Σηµίτης προσκάλεσε στο σπίτι του τον κ. Παπανδρέου. ∆εν ξέρουµε αν τον κέρασε καφέ ή τσάι, πάντως τον φίλεψε την προεδρία. Μια πολιτική αυθαιρεσία που έγινε αποδεκτή αρχικά µε µουγκαµάρα. Κατόπιν στήθηκαν κάλπες µε τον κ. Παπανδρέου να είναι µοναδικός υποψήφιος, κάτι που συνάδει µε τα πολιτικά ήθη άλλων τόπων, ας πούµε της Συρίας. ∆εν είναι κοµψό να πούµε ότι ο άνθρωπος ήταν «ακατάλληλος», µπορούµε όµως να αναρωτηθούµε αν κάποιος άλλος ήταν ελαχίστως πιο κατάλληλος.

9.11.11

Θεσμική απαξίωση;



Την Κυριακή το βράδυ συμφώνησαν... Δηλαδή ενέδωσε ο ένας από τους δύο... Έτσι, μας ανακοίνωσαν ότι εντός της Δευτέρας θα είχαμε νέο πρωθυπουργό, πιθανόν και νέα κυβέρνηση, μας ενημέρωσαν δε ευγενέστατα, τη ευθύνη του τσοπάνη, και για τον σκοπό της, να μαζέψει το γάλα που χύθηκε από την καρδάρα έτσι απότομα που κλωτσοπήδησε το δημοψήφισμα του Γιώργου, να φροντίσει τα γελάδια κι ότι γάλα έχουν τώρα κοντά να το αρμέξει μέχρι σταγόνας και τέλος να κάνει εκλογές για να αποκτήσει το κοπάδι νέο ταύρο αρχηγό... Μάλιστα, το ίδιο βράδυ τα στενά επιτελεία συσκέφθηκαν αυθωρεί και παραχρήμα (κυριολεκτικά!), και ώδινεν το κομματικόν όρος και έτεκεν μυν: 19 Φεβρουαρίου!

8.11.11

Η πρόκληση της συνεργασίας



[άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη από την Καθημερινή της 08.11.2011. Η φωτογραφία, τραβηγμένη σήμερα το απόγευμα (από Το Βήμα) να απεικονίζει τον Γ. Παπανδρέου μετά τη συνεδρίαση και τη σύσσωμη παραίτηση του υπουργικού συμβουλίου, σε σύντομη επίσκεψη του στο καφενείο του Εθνικού Κήπου, σε μία μέρα που το πολιτικό σκηνικό της Ελλάδας αλλάζει άρδην, επιβεβαιώνει με τον καλύτερο τρόπο τον συμβολισμό της πράξης ενός Παπανδρέου να μην παραιτείται ποτέ, αλλά απλά να δικαιούται μερικές στιγμές χαλάρωσης κάθε φορά που ολοκληρώνει τη δουλειά του... Όπως πολύ εύγλωττα αποτυπώνεται στο πρόσωπο του...]

Τελικώς η κρίση τα αλλάζει όλα στην Ελλάδα. Μπορεί η συμφωνία συνεργασίας των κομμάτων να είναι κοινός τόπος στην Ευρώπη, για την Ελλάδα όμως -έναν τόπο όπου κυριαρχούν τα βιλαέτια και οι στείροι ανταγωνισμοί- είναι ένα τεράστιο βήμα μπροστά. Αν μη τι άλλο, μπορεί να αποτελέσει και διδακτική προς τον πληθυσμό πράξη: η συνεργασία είναι προτιμότερη από τη μεμονωμένη δράση.

7.11.11

*Εγώ*, θέλω να αποφασίσω ποιος θα με "σώσει"

[Με την Ειρήνη Βούτσκογλου γνωριστήκαμε διαδικτυακά, εγώ ως "toatomo" εκείνη ως "e-diva". Μια γνωριμία που δύσκολα θα είχε γίνει αν δεν υπήρχαν τα social media να την διευκολύνουν. Ως φυσιολογικοί, κανονικοί άνθρωποι, βρεθήκαμε αργότερα και από κοντά, ανταλλάξαμε τηλέφωνα και έκτοτε μιλάμε, γράφουμε, επικοινωνούμε εν γένει, κι όταν ο χρόνος και η απόσταση το επιτρέπουν βρισκόμαστε, πίνουμε έναν καφέ ή ένα τσιπουράκι και αμπελοφιλοσοφούμε. Η Ειρήνη έχει εξασκημένο πολιτικό αισθητήριο, το οποίο έχει κρατήσει σχετικά καθαρό καθώς εδώ και κάποια χρόνια ζει στην πατρική της πόλη, τις Σέρρες, μακρυά από την εξαλλοσύνη που έχει προσθέσει στην καθημερινότητα των κατοίκων των μεγάλων πόλεων η πολιτική αφροσύνη κομματικών και συνδικαλιστικών ηγεσιών. Κάνω αυτόν τον πρόλογο για να εισάγω ένα ενδιαφέρον κείμενο που έγραψε η φίλη e-diva χθες στο blog της και θα διαβάσετε σε αναδημοσίευση παρακάτω, ένα κείμενο που πιστεύω συμπυκνώνει και αποδίδει σε απλά ελληνικά τα όσα σκέφτονται και επιζητούν πλέον οι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, στο οποίο προσθέτω ως εικονογράφηση (και απάντηση;) το πολιτικό σκίτσο του Στάθη από την Ελευθεροτυπία του Σαββάτου 05.11.2011]

6.11.11

Η δημοκρατική αρετή της αποχώρησης



[Άρθρο του αρχισυντάκτη της Καθημερινής Nίκου Γ. Ξυδάκη, που δημοσιεύθηκε την Παρασκευή 04.11.2011. Παρόλο που γράφτηκε πριν από την ασύλληπτη κωλοτούμπα πλήθους κοινοβουλευτικών του ΠΑΣΟΚ που κατέληξε στην παροχή ψήφου εμπιστοσύνης σε έναν πρωθυπουργό που είχε εκδηλώσει ήδη την απόφαση του να παραιτηθεί, παραμένει επίκαιρο και διδακτικό.]

Ο ύπνος της 3ης Νοεμβρίου γέννησε τέρατα. Προτού κοιμηθούμε είχαμε δει τους Σαρκοζί και Μέρκελ να ταπεινώνουν την Ελληνική Δημοκρατία, υπαγορεύοντάς της το θέμα και την ημερομηνία του δημοψηφίσματος που εκόμισε ο Γ. Α. Παπανδρέου στις Κάννες. Είχαμε αντιληφθεί ήδη ότι η κίνηση Παπανδρέου, να θέσει σε δημοψήφισμα τους οικονομικούς και πολιτικούς όρους του «κουρέματος», θα προκαλούσε την αντίδραση της ηγεσίας της Ε. Ε. και θα έβαζε τον ελληνικό λαό ενώπιον ενός εκβιαστικού και αδιέξοδου διλήμματος. Δεν είχαμε αντιληφθεί, ωστόσο, πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει ο Γ. Α. Παπανδρέου το παίγνιο Win-Win στον λαβύρινθο των τακτικών ελιγμών. Μας εξέπληξε, παρότι ο ίδιος δεν κατανοεί την έκπληξή μας - ίσως διότι δεν κατανόησε πως κατασπατάλησε διπλωματικό κεφάλαιο και εθνική αξιοπρέπεια στις Κάννες, όταν στήθηκε στον διάδρομο για να εξηγήσει πώς εδάρη από τη Γερμανίδα καγκελάριο και τον Γάλλο πρόεδρο.


5.11.11

Το πραγματικό ερώτημα


[Χθεσινό άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή. Το μόνο διαφορετικό που προέκυψε αργά το βράδυ, είναι η νέα διάσταση που αποκτά ο όρος «κότα λιράτη»: πλέον μπορεί να συνοδεύει άνετα τις φωτογραφίες κάποιας Άννας, κάποιας Εύας, κάποιας Βάσως...]

Ακούστηκε ωμό και κάποιοι ελληνοπώλες ήδη μίλησαν για πλήγμα στην εθνική κυριαρχία. Φυσικά δεν είναι ευχάριστο να ακούς από τους ηγέτες των δύο μεγάλων χωρών, οι οποίες μάλιστα είναι ο πυλώνας της ευρωπαϊκής ενοποίησης, ότι «οι Ελληνες πρέπει να αποφασίσουν: ναι ή όχι στο ευρώ;».

Αλλά, όπως και να το δούμε, αυτό ήταν το ερώτημα εξαρχής. Οχι όταν ο κ. Παπανδρέου ανέλαβε την πρωτοβουλία για το δημοψήφισμα. Ούτε καν το 2010, όταν υπογράψαμε το πρώτο Μνημόνιο. Το «ναι ή όχι στο ευρώ» ήταν το ερώτημα από το 2001, τη στιγμή που μπήκαμε στο ευρώ. Και είναι ένα ερώτημα στο οποίο κανένα δημοψήφισμα δεν μπορεί να δώσει απάντηση.

Η απάντηση δίνεται καθημερινά από την πρακτική των κυβερνήσεων, των πολιτικών ηγεσιών, των υπουργών, των βουλευτών (συμπολιτευόμενων και αντιπολιτευόμενων) των συντεχνιών, όλων μας.

4.11.11

Πόσο μυαλό χρειάζεται;



[άρθρο του Αρίστου Δοξιάδη στο protagon.gr στις 03.11.2011]

Πόσο μυαλό χρειάζεται για να καταλάβεις:

Ότι για να θέσεις μια πρόταση συμφωνίας σε δημοψήφισμα, θα πρέπει να παραμείνει η πρόταση στο τραπέζι μέχρι την ώρα της κάλπης; Και για να γίνει αυτό πρέπει να έχει συμφωνήσει για αυτό το δημοψήφισμα και η άλλη πλευρά;

Ότι στο δημοψήφισμα δεν βάζεις ερωτήματα, όπως η παραμονή στην ευρωζώνη, που κανένας μέσα στη χώρα δεν έχει τολμήσει να τα θέσει ανοιχτά και σοβαρά, πέρα από τους Κουρήδες και τους εξωσυστημικούς;

3.11.11

Η φωτιά και η λάμψη



Οι καταστάσεις που ζούμε ως κοινωνία της τελευταίες ημέρες επιτάσσουν δουλειά, προσπάθεια, όχι λόγια και μάλιστα κούφια. Ότι έπρεπε να ειπωθεί ειπώθηκε, οι γνωστικοί σταματούν τώρα να μιλούν πολύ, πλέον πράττουν, εκεί πέφτει το βάρος. Πράττουν έργα που θα μας βοηθήσουν να περάσουμε τη φωτιά που καίει μπροστά, «πάντα περνάς τη φωτιά για να φτάσεις τη λάμψη» όπως έγραψε στο Άξιον Εστί, ο ποιητής Οδυσσέας Ελύτης. Καλημέρα σας...

(Το 2011 είναι και Έτος Οδυσσέα Ελύτη, γιορτάζονται τα 100 χρόνια από τη γέννηση του. Ας το συζητήσουμε, πρέπει να ακουστεί ότι υπάρχει και άλλη Ελλάδα, αυτή που σκέφτεται και αγωνιά για το αύριο, και όχι μόνο αυτή που επιδιώκει να μην πειραχθεί τίποτα από το χθες που έχει φτιάξει κατά πως τη βολεύει...)

2.11.11

Το ζήτημα της εθνικής κυριαρχίας



[Άρθρο του Γιώργου Κύρτσου στη City Press της 01.11.2011]

Ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου και ο υπουργός Οικονομικών κ. Βενιζέλος κάνουν ό,τι μπορούν για να μας πείσουν ότι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής και το νέο δάνειο προς την Ελλάδα δεν συνδυάζονται με περιορισμό της εθνικής μας κυριαρχίας. Την επιχειρηματολογία τους υπονομεύει η παρέμβαση του υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε, ο οποίος δήλωσε ξεκάθαρα ότι η Ελλάδα θα πρέπει να είναι παράδειγμα προς αποφυγή για τις χώρες της Ευρωζώνης, εφόσον θα υποστεί -μεταξύ των άλλων- και ουσιαστικό περιορισμό της εθνικής κυριαρχίας της.

Διαφορετικό κοινό
Ένα από τα προβλήματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ότι οι πολιτικοί δεν έχουν βρει ακόμη κοινή γλώσσα για να απευθυνθούν στο εθνικό τους ακροατήριο. Αλλιώς περιγράφει τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου, προκειμένου να διαχειριστεί το πολιτικό κόστος μιας δύσκολης οικονομικής πολιτικής, και αλλιώς ο υπουργός Οικονομικών της Γερμανίας κ. Σόιμπλε, που προσπαθεί να πείσει τους φορολογούμενους πολίτες της χώρας του να αναλάβουν ένα μέρος από το κόστος της ελληνικής διάσωσης.

1.11.11

Με μάς είσαι ρε ή με τους άλλους;



[Πίστευα ότι η κορύφωση της κρίσης και η προκλητική προσβολή των θεσμών που επιχειρήθηκε την Παρασκευή θα συνέτιζε τους εξ ημών που παρασύρονται, πίστευα ότι το παλαιόθεν πανταχού παρόν σύνδρομο του διχασμού και της αυτοκαταστροφής των Ελλήνων δε θα έκανε αυτή τη φορά την εμφάνιση του. Γελάστηκα, διαψεύστηκα χθες βράδυ, με τον πλέον επίσημο τρόπο, ακούγοντας τον διχαστικό λόγο να μετατρέπεται από τον πρωθυπουργό σε πολιτική πρόταση, βλέποντας την αυτοκαταστροφή να προτείνεται ως διττή δημοψηφισματική επιλογή «είτε σας καταστρέφουμε είτε καταστρέφεστε»! Πιστεύω ότι το άρθρο του Δημήτρη Καμπουράκη στο protagon.gr που διάβασα τις προάλλες αποδίδει άριστα τα αισθήματα μου, προσωπικά αρνούμαι να ακολουθήσω στον κατήφορο που μας οδηγεί ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ, πιστεύω ότι πλέον είναι καθήκον και υποχρέωση όλων η άμεση ανατροπή και ο πολιτικός εκμηδενισμός τους, μέσα από μια ειρηνική, δημοκρατική στάση, που πρέπει να εκφραστεί ως πλήρης αποχή από κάθε πράξη που τους νομιμοποιεί, με κορύφωση την αποχή από το δημοψήφισμα υφαρπαγής ψήφου που ετοιμάζουν. Και δουλειά, πολλή δουλειά, πρέπει να χτίσουμε ξανά την Ελλάδα όσο καλύτερη μπορούμε, χωρίς όλους αυτούς, με όλους εμάς όμως! Aς τους γυρίσουμε οριστικά την πλάτη! Καλό μήνα!]

Όσο οξύνονται οι αντιθέσεις και οι αντιπαραθέσεις στο εσωτερικό της χώρας, βλέπω τον κοινό νου να αποσύρεται από το προσκήνιο. Βλέπω τη σημασία των επιχειρημάτων να σμικρύνεται επικίνδυνα και την συζήτηση να δίνει τη θέση της σε αμείλικτα σιδερένια διλήμματα του τύπου, «είσαι με μας ή με τους άλλους;». Η σύνθεση απόψεων, η αναγνώριση θετικών και αρνητικών σημείων στις θέσεις και των δύο «στρατοπέδων» θεωρείται προδοσία ή ύποπτη συναλλαγή. Κινούμαστε πλέον στον αστερισμό του ατσάλινου «ναι ή όχι». Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να συμβεί χειρότερο πράγμα σε μια κοινωνία, από την επικράτηση των φανατικών της. Γι’ αυτό, θα θυμηθώ μια ιστορία που μου ‘χε πει ο αείμνηστος δημοσιογράφος Γιώργος Καράγιωργας, ο οποίος πέθανε πριν λίγες μέρες πλήρης ημερών στα 92 του χρόνια.

31.10.11

Δημοψήφισμα ΓΑΠ: ΑΠΟΧΗ ή συνενοχή!



Το Λουδοβίκειο «L'etat, c'est moi!», συνοψίζει την υπέρτατη πολιτική απάτη, τον απόλυτο εκβιασμό τον οποίο επενόησε ο Ευάγγελος Βενιζέλος και επιχειρεί ο Γιώργος Παπανδρέου, γατζωμένοι αμφότεροι με νύχια και δόντια στην καρέκλα του κυβερνήτη...

Πλήρεις αμοραλισμού, Παπανδρέου και Βενιζέλος τοποθετούν εαυτούς στη θέση του κράτους, κάνουν δημοψήφισμα αντί εκλογών με το εκβιαστικό δίλημμα «είτε συναινείτε που σας επτώχευσα οπότε δεν φταίω εγώ αφού συναινέσατε (ΝΑΙ) είτε δε φταίω εγώ που πτωχεύσατε αφού εσείς δεν συναινέσατε να σας πτωχέυσω (ΟΧΙ)»!! Αυτό είναι -κατά την κρίση μου- συνταγματική εκτροπή, ρέπει προς την δικτατορία!!

Φιλοξενία: ένα παράθυρο ανοιχτό, της καρδιάς



[μετά το χθεσινό restart, σήμερα είπα να διαφοροποιηθώ, να αναζητήσω και να δημοσιεύσω κάτι διαφορετικό, κάτι που να μην είναι πολιτικό και να περιέχει την αισιόδοξη νότα που χρειαζόμαστε για να «μαζέψουμε δυνάμεις» για τη συνέχεια. «Μικρά μαγαζιά και λίγα λόγια. Φτάνει στο ζύγι να μην είναι η φύρα που περισσεύει. Φτάνει η γεύση να είναι εκεί, κι η κουβέντα να μελώνει.*», το κείμενο αυτό έσκασε μπροστά μου μετά από λίγο ψάξιμο στις πηγές μου τις μη πολιτικές. Λίγο αργότερα, η απόφαση είχε ληφθεί: το κείμενο που θα διαβάσετε, του Δημήτρη Ρουσουμέλου από το Βήμα Gourmet Οκτώβριος 2011, πιστεύω πως θα σας δώσει τη δύναμη και την αισιοδοξία που χρειάζεται.]

Η ομορφιά που κουβαλά η λέξη «φιλοξενία», με τις πανάρχαιες καταβολές της, ξεπερνά κατά πολύ ό,τι πιθανόν έχουν κατά νου, όταν διαφημίζουν τη χώρα, οι εμπορευόμενοι τον τουρισμό.

Η φιλοξενία στις μέρες μας δεν είναι αυτονόητη. Πολλές φορές λείπει κάτι, ένα απροσδιόριστο υλικό, ένα άρτυμα, που αν υπήρχε θα έδενε το γλυκό, θα ήταν πιο αναγνωρίσιμο το πνεύμα της. Τα πλήθη των επισκεπτών που καλούνται στον φιλόξενο τόπο, έχουν ήδη πληρώσει «πακέτο» τα περισσότερα από τα χαρακτηριστικά που την συνιστούν: ένα πιάτο ζεστό φαγητό κι ένα καθαρό κρεβάτι, τουλάχιστον. Οι εργαζόμενοι στα ξενοδοχεία και τα εστιατόρια είναι αρκετά εκπαιδευμένοι, ώστε την στοιχειώδη εξυπηρέτηση, τη διευκόλυνση και το χαμόγελο να τα εξασφαλίζουν.

30.10.11

Restart!



Διαβάστε αργά και προσεκτικά το άρθρο που ακολουθεί. Πόσοι δεν έχουμε βρεθεί στην ίδια θέση, πόσοι δεν έχουμε «δοκιμάσει» την ίδια πίκρα, πόσοι δεν έχουμε κάνει τις ίδιες σκέψεις; Σκέφτομαι πως αξίζει όλοι μαζί να φτιάξουμε ένα όραμα, μια στρατηγική, έναν στόχο, και να δουλέψουμε για να τα πετύχουμε ξεπερνώντας -και αυτό θέλει ιδιαίτερη δύναμη- στο αρνητικό, το μίζερο, τη γκρίνια που μας περιβάλλει, τους «κλέφτες» που μας περιστοιχίζουν...

Όπως έγραφα πριν από μέρες στη σελίδα μου στο facebook, η κοινωνία είμαστε ΟΛΟΙ ΕΜΕΙΣ ΜΑΖΙ, αυτόνομα και υπεύθυνα άτομα, και όχι ο καθένας μας χωριστά και μόνος... Ας αλλάξουμε σκέψη λοιπόν, όλοι φταίμε που πέσαμε σήμερα ως κοινωνία τόσο χαμηλά, όλοι επομένως είμαστε «κατά συνθήκην κλέφτες». Ο «πραγματικός κλέφτης» όμως είναι αυτός που δεν θέλει να αλλάξει κάτι, που «τα δίνει όλα» για να μη γίνει καμία προσπάθεια να πάμε μπροστά, «πραγματικός κλέφτης» είναι αυτός που αγωνίζεται να επιβάλλει το «εγώ» του και τα μικροσυμφέροντα χρόνων που το θωρακίζουν, πάνω από το «εμείς» και την πρόοδο που έχουμε ανάγκη να πετύχουμε από κοινού, αυτός που αφού κατάφερε και «έκλεψε» το χθες, «κλέβει» σιγά σιγά και το σήμερα και «καλοβλέπει» και το αύριο... Περιμένω τα σχόλια σας!!

Κι ενώ έγραφα το σημείωμα του επόμενου τεύχους για το brand Greece, έλαβα αυτό το μήνυμα από τον CEO ξένης εταιρείας με την οποία κατά καιρούς έχουμε συνεργαστεί:
"Hi Giorgos,
Having seen the news about this currency situation and the debate here in the UK over the demise of the Euro I was prompted to drop you a line to see how things are with you.
I’m always aware of the exaggerations of press and the need for drama but the reports we are seeing are certainly giving the impression of significant unrest.