31.12.10

Ευτυχές το «νέον» έτος...



Και μη φοβάστε, ο μέγας κυβερνήτης ξέρει να κουμαντάρει το σκάφος... Κι άμα βλέπει το μέλλον ζοφερό, στρέφει το τιμόνι και μας οδηγεί προς τα πίσω για να έχουμε ευχάριστες, καλύτερες εικόνες και παραστάσεις... Όχι παίζουμε...!! Βάσει σχεδίου γίνονται όλα... Και για το συμφέρον μας... Τι το περάσατε εδώ...;;;

(εξάλλου ποιος δημόσιος υπάλληλος θα ήθελε να πάει στο 2011 για να αποκληθεί «κατά Πάγκαλον κοπρίτης», ενώ μπορεί να πάει πίσω στο χρόνο, στο 2009, στο 2008, στο 2007 ή και παλιότερα και να αποκαλείται σωτήρας και στυλοβάτης του κινήματος;;;)

Ήρθε ο βουλευτής στο χωριό...



Ο τόπος μου, το χωριό που μεγάλωσα καλοκαίρια και χειμώνες, ήταν ανέκαθεν τόπος με νερά, παραγωγικός, για δημητριακά, ντομάτες και άλλα λαχανικά, εσπεριδοειδή, ελιές... Τώρα έμαθα ότι ο τόπος μου αλλάζει, ότι οι καλλιέργειες εκείνες δεν έχουν πια πέραση, πέραση πια έχει η πράσινη ανάπτυξη... Έτσι σε όσα χωράφια δεν κοπήκαν σε οικόπεδα για εξοχικά, φύτρωσαν φωτοβολταϊκά... Μάλλον μόνα τους μιας και κανένας δεν τα έσπειρε... και σε όσα γλυτώσαν, θα φυτρώσουν τώρα τρύπες του γκολφ... Κατόπιν της σχετικής σποράς, μόνες τους και εντελώς αυθόρμητα... Εμείς απλά μετά θα τις φροντίσουμε φτιάχνοντας τους ολόγυρα και τα σχετικά γήπεδα...

Διότι όπως έμαθα ότι είπε με περισπούδαστο ύφος τοπικό κομματικό στέλεχος σε φίλους καλλιεργητές «τώρα που δε θα παίρνουμε επιδοτήσεις από την Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν τους έχουμε καμιά υποχρέωση και μπορούμε να κάνουμε τη γη μας ότι θέλουμε...»!!! «Γκόρτσος, Γκόρτσος» είπα να φωνάξω, αλλά μετά θυμήθηκα ένα τραγουδάκι που άκουγα φοιτητής στο απέναντι «τραπεζάκι», γλυκοκοιτάζοντας την μοναδική όμορφη Κνίτισσα της σχολής...



Ήρθε ο βουλευτής στο χωριό, βόλτες από κει και από δω
μοιράζει υποσχέσεις στους αγρότες,
θα σας γλιτώσουμε από τη δυστυχία,
νερό θα φέρουμε θα φτιάξουμε σχολεία
κι όσο για τα φτωχά κορίτσια σας γαμπρούς εμείς θα βρούμε.

Γεια και χαρά σας βρε πατριώτες
και εμέ οι παππούδες μου ήταν αγρότες γεια σας...


Κι όταν άρχισα να το σιγοσφυρίζω, είδα κάποιους να χαμογελάνε... Κι ας μην είναι ο εν λόγω βουλευτής, κι ας μην πρόκειται να γίνει ποτέ του...

Καζαμίας 2011 [the pitsirikos way...]



ΤΟ ΑΤΟΜΟ δηλώνει [31.12.2010@13:00]: Πονάω από τα γέλια... Σε σημείο που να σκέφτομαι ότι η μόνη σωτηρία μου είναι να πάω να γίνω ένας blog-atenistas, να ατενίζω το blog μου (και τα άλλα...) και να γελάω απλά... Γιατί όταν διαβάζω (ή γράφω) δες τι παθαίνω... Χρόνια πολλά φίλοι αναγνώστες, καλά να περάσετε απόψε, τα λέμε του χρόνου...Τρελοί κι αδέσποτοι παρ' όλη την αγάπη... :-)


ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ
Ανοίγουν τα κλειστά επαγγέλματα και κλείνουν τα ανοιχτά - λόγω έλλειψης δουλειάς. Οι θιγόμενοι επαγγελματίες -αντί να κάνουν συλλαλητήρια και πορείες διαμαρτυρίας- αποφασίζουν να προβούν σε μια πρωτότυπη μορφή αντίστασης: οι φαρμακοποιοί αναλαμβάνουν να οδηγήσουν τα ταξί, οι ταξιτζήδες γίνονται φουρνάρηδες, οι δικηγόροι οδοντοτεχνίτες και οι κομμώτριες γίνονται δικηγόροι. Περιέργως, όλα λειτουργούν όπως πριν - είμαστε λαός με πολλά ταλέντα. Στις εκπτώσεις, οι τιμές φτάνουν σε εξευτελιστικά χαμηλά επίπεδα αλλά αυτοί που ψωνίζουν είναι ελάχιστοι και τα μαγαζιά κλείνουν το ένα πίσω από το άλλο. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να δημιουργηθεί τεράστια ζήτηση στα λίγα μαγαζιά που έχουν απομείνει και οι τιμές να φτάσουν σε αστρονομικά ύψη - σε περίοδο εκπτώσεων, ένα μπλουζάκι στο Zara κοστίζει όσο τρία διαμερίσματα στο Μανχάταν. Χρεοκοπεί η Πορτογαλία.Οι Atenistas κλιμακώνουν τη δράση τους με μαξιλαροπόλεμο στα Ταμπούρια.

30.12.10

Προσιτοί στόχοι...



...κατά την προσφιλή σοσιαλιστική τακτική όπου όταν κάτι δεν είναι καλό, αντί να το κάνουμε καλύτερο κάνουμε χειρότερα όλα τα άλλα που είναι καλύτερα αυτού... έτσι το κακό γίνεται καλύτερο όλων μέσα στη χειροτερότητα του...

29.12.10

Αθάνατο ελληνικό δημόσιο...



Το ραντεβού με το δημόσιο είναι τελικά μια επίπονη διαδικασία... Και αυτό γιατί η κυρίαρχη φιλοσοφία των κυβερνητικών υπαλλήλων δεν είναι η εξυπηρέτηση του πολίτη αλλά η αποφυγή της δια της εργασίας δικής τους ταλαιπωρίας... Αυτές τις μέρες π.χ. οι εφορίες έχουν την τιμητική τους: περαίωση, τέλη κυκλοφορίας, τρέχουσες υποχρεώσεις... Από κοντά κι οι πολεοδομίες με τους ημιϋπαίθριους, αλλά και διάφορα άλλα δημόσια «ευαγή ιδρύματα ταλαιπωρίας» του πολίτη. Η όλη κατάσταση, σκέφτηκα, είναι βούτυρο στο ψωμί του ανευθυνοϋπεύθυνου δημοσίου υπαλλήλου...

Ήμουν στο αυτοκίνητο όταν άκουσα σε κάποια ραδιοφωνική εκπομπή την εξής απίθανη ιστορία: ο πελάτης είχε λάβει σημείωμα περαίωσης με λάθη και έκανε αίτηση διόρθωσης, χθες έληγε η προθεσμία και ειδοποίηση διόρθωσης δεν είχε προωθηθεί, ο λογιστής πάει στην εφορία και ρωτάει, παίρνει απάντηση «α, ναι, έχει εκδοθεί η διόρθωση, θα σας ενημερώναμε...» (πότε αλήθεια αφού ήταν τελευταία μέρα...;;;) και στην εύλογη ερώτηση του, «μα πότε;; αφού σήμερα λήγουν οι προθεσμίες;; αν δεν ερχόμουν να ρωτήσω τι θα συνέβαινε;;», η απάντηση ήρθες εξόχως δημοσιοϋπαλληλική: «θα χάνατε τις προθεσμίες...»

Φτάνοντας στο γραφείο, βλέπω το μήνυμα μιας φίλης «τέλη, τέλη, τέλη... πόση ώρα θα στηθώ στην ουρά;;;». Πριν προλάβω να αστειευτώ και να της πω ότι το μεσημέροαπόγευμα θα τραγουδά «τέλη τέλη τέλη, κάλπικ' έφορα, πλήρωσα εντέλει, δε με ρίχνεις πια...» ακούω το επόμενο: κλασσική και πολύχρονη «κόμπλα» των εφοριών στις μεταβιβάσεις αυτοκινήτων, ασχέτως του πότε γίνεται και δηλώνεται στην εφορία το ειδοποιητήριο θα πάει στον παλιό ιδιοκτήτη που θα το αγνοήσει και ο νέος θα πρέπει να τρέχει στις ουρές της εφορίας... Απόλυτα φυσιολογικό για το ελληνικό δημόσιο, σιγά μην ασχοληθούν να απαλλάξουν τον πολίτη από την ταλαιπωρία... Δεν είναι δουλειά τους εξάλλου...

28.12.10

Απεργίες: μάθε και προφυλάξου...



Σε ένα κράτος όπου οι δημόσιοι υπάλληλοι εχθρεύονται και υπονομεύουν την επιχειρηματικότητα ή -επί το λαϊκότερον- «δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει», η πληροφορία είναι δύναμη... Πότε λοιπόν απεργούν οι πάσης φύσεως κρατικοδίαιτοι;; Πως θα κάνεις τη δουλειά σου αποφεύγοντας την περιττή ταλαιπωρία;; Πως θα γελάσεις καλύτερα ως τελευταίος, δίνοντας στον κάθε κρατικοδίαιτο κηφήνα να φάει (μεταφορικά ή κυριολεκτικά) το κομπολόϊ του...

Η απάντηση, που αλλού, στο internet, στο site http://www.apergia.gr/... Ένα site που είμαι σίγουρος ότι θα μας φανεί ιδιαίτερα χρήσιμο στο επόμενο τρίμηνο, αν μη τι άλλο για να ξέρουμε ποιόν «δήθεν εργαζόμενο κομπολογοπαίκτη» θα φασκελώνουμε για την αναστάτωση, την ταλαιπωρία και τις χαμένες εργατοώρες μας, μήπως και το ξανασκεφτεί την άλλη φορά που θα επιχειρήσει να γελάσει εις βάρος μας...

Χριστούγεννα με την θείτσα Σκρούτζ...



Τα ριάλια, ριάλια, ριάλια
τα σελίνια μονά και διπλά
τα μονόλιρα, πεντόλιρα και πούντα
ο πεζεβέγγης που τα 'χει στη πούγγα...

Γκρεμίστε τα τείχη...



Όταν οι πρόγονοι μας γκρέμιζαν τα τείχη, συμβολικά, άφηναν τις τύχες της πόλης τους σε επίλεκτους αθλητές ολυμπιονίκες: δρομείς, παλαιστές, ακοντιστές, σφυροβόλους, αρματηδρόμους... Και συμβολικά και πραγματικά, μιας και οι επίλεκτοι αυτοί ηγούνταν του αγώνα τους κατά των εχθρών...

Σήμερα, ο tempora o mores, μαλακώσαμε ως λαός... Και μαλακώσαν κι οι «επίλεκτοι» μας... Όταν δεν γυμνάζουν τις σιαγώνες και τους στομαχιαίους μύες τους, επιδίδονται πρωταθληματικά στο ποδήλατο και το κανό... Και δεν γκρεμίζουμε πια εμείς τα τείχη, τα γκρεμίζουν οι «επίλεκτοι» μας μόνοι τους... Ένδοξοι νικητές ημών στον αγώνα υπέρ των φίλων...

Και δεν τα γκρεμίζουν συμβολικά, παρά μόνιμα...Γιατί πλέον δεν χρειαζόμαστε τείχη αφού δεν έχουμε εχθρούς... Διότι τι να τους κάνεις τους εχθρούς όταν τους έχεις «φίλους»...

Θα μπει άραγε τέλος στο άθλιο κρατικό μονοπωλίο των δημοσίων συγκοινωνιών;;



Αύριο, οι εργαζόμενοι στο Δημόσιο Μονοπώλιο των Αστικών Λεωφορείων της Αθήνας έχουν στάση εργασίας... Την πολλοστή αυτόν τον μήνα... Διαμαρτύρονται κατά της απόφασης να εξυγιανθεί οικονομικά η Δημόσια Εταιρεία στην οποία εργάζονται (όποτε και όπως θέλουν αλλά αυτό είναι θέμα γενικότερης συζήτησης περί δημοσίου τομέα στην Ελλάδα...). Και εξαγγέλλουν με περισσή αυθάδεια κλιμάκωση των κινητοποιήσεων τους μετά την πρωτοχρονιά, θαρρείς και η δημόσια περιουσία είναι το τσιφλίκι του παππούλη τους...

Εν τω μεταξύ σε λίγες μέρες «γυρίζει» ο χρόνος και έρχονται αυξήσεις σε εισιτήρια λεωφορείων, μετρό  και τρένων. Στην Αθήνα, σύμφωνα με την ειδησεογραφία, επανέρχονται 2 εισιτήρια, ένα φτηνό με τιμή 1,30 ευρώ μόνο για τα λεωφορεία και ένα ακριβό στα 1,50 ευρώ που θα ισχύει και για τα άλλα μέσα. Υπολογίστε επομένως και μια αύξηση κατά 50% στις κάρτες απεριορίστων διαδρομών. Την ίδια ώρα, οι διοικήσεις των κρατικών εταιρειών που τόσο αφειδώς πληρώνω εκών άκων δια των φόρων μου παραμένουν ανύπαρκτες, για να μην πω ότι αδιαφορούν παντελώς για τους πελάτες τους, τόσο αυτούς που πληρώνουν το απλό εισιτήριο, όσο και αυτούς που προαγοράζουν μηνιαίες ή ετήσιες κάρτες απεριορίστων διαδρομών.

Αγοράζω κάρτα απεριορίστων διαδρομών συστηματικά. Αγόρασα και τον Δεκέμβριο, μάλλον όμως δε θα αγοράσω ξανά.

Περί νέου πατριωτισμού...



Παραθέτω παρακάτω τα πλέον ενδιαφέροντα -κατά την κρίση μου- αποσπάσματα από το άρθρο του Αλέξη Παπαχελά με τίτλο «ο νέος πατριωτισμός» από την Καθημερινή της Κυριακής 26.12.2010, με σκοπό να αποτελέσει αντικείμενο σκέψης και σχολιασμού.

«...Η χώρα δεν έχει χρεοκοπήσει μόνο οικονομικά. Εχει ένα διαλυμένο κράτος, δεν μπορεί να λύσει απλά προβλήματα όπως η διαχείριση των σκουπιδιών, τα πανεπιστήμιά της είναι τραγικά και όποια πέτρα και αν σηκώσεις θα βρεις κάτι σάπιο από κάτω...

Πρέπει, λοιπόν, να ξαναστήσουμε το ελληνικό κράτος, να βεβαιωθούμε ότι η ανομία δεν είναι πια ο κανόνας και να οργανώσουμε όλη τη χώρα σε άλλες βάσεις...

Η χώρα χρειάζεται ηγέτες, όραμα αλλά και πολύ συγκεκριμένο σχέδιο και ικανούς μάνατζερ που θα τη βγάλουν από το αδιέξοδο...

Χρειαζόμαστε γκρίζους ανθρώπους που θα μπουν σε θέσεις-κλειδιά, στα νοσοκομεία, στις εφορίες, παντού και θα οργανώσουν ένα αξιόπιστο κράτος. Χρειαζόμαστε «τρελούς» υπουργούς, ενδεχομένως και με αυτοκτονικές τάσεις, που θα αψηφήσουν το πολιτικό κόστος, θα κάνουν το σωστό και θα ελπίζουν ότι έστω κι αν χάσουν την επόμενη εκλογική μάχη θα περπατάνε με το κεφάλι ψηλά σε μερικά χρόνια. Θέλουμε εξωστρεφείς τεχνοκράτες και πολιτικούς που θα πάρουν ό,τι βοήθεια χρειάζεται από το εξωτερικό αντί να επιμένουν σ' εκείνο το κομπλεξικό «σιγά που θα μας πουν οι ξένοι πώς θα τα κάνουμε».

Ο νέος πατριωτισμός που χρειαζόμαστε δεν θα εξαντλείται στις μεγάλες κουβέντες, στα πυροτεχνήματα και τα εφέ. Θα στηρίζεται σε επαγγελματισμό, στην αρχή πως ο Έλληνας μεγαλουργεί όταν είναι εξωστρεφής, γεμάτος αυτοπεποίθηση και ρεαλιστής, όχι όταν κάποιοι τον καλούν σε ψευδεπίγραφους αγώνες εναντίον φανταστικών εχθρών, χαϊδεύοντάς του τα αυτιά. Έχουμε, άλλωστε, δει πού καταλήγει συνήθως αυτού του τύπου η... εθνική τύφλωση».

Όσοι ενδιαφέρεστε, μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο εδώ.

27.12.10

Τα ελληνικά πανεπιστήμια και το «δημόσιο συμφέρον»...



«...Ας συγκρίνουμε λοιπόν τα πράγματα με την Ελλάδα. Οι θεσμικές μεταρρυθμίσεις που προτείνει το υπουργείο Παιδείας στην Αθήνα είναι συμβατές με όσα ισχύουν στη Βρετανία εδώ και τριάντα χρόνια, πολύ πριν, δηλαδή, αποφασιστεί η επιβολή διδάκτρων... Αυτό που απαιτείται στην ελληνική περίπτωση είναι αλλαγές που θα καταπολεμήσουν την απομόνωση των πανεπιστημίων από την υπόλοιπη κοινωνία, την πολιτικοποίηση, την κακοδιοίκηση και την αγνόηση των διεθνών κανόνων καλών πρακτικών στην εσωτερική τους λειτουργία...

Βέβαια, οι προτάσεις δεν καλύπτουν όλο το φάσμα των προβλημάτων των ελληνικών πανεπιστημίων. Ο κίνδυνος είναι ωστόσο να μονοπωλήσουν στα πρωτοσέλιδα εκείνοι που είτε έχουν μικροκομματικές σκοπιμότητες, είτε θέλουν να προστατεύσουν τα μικροσυμφέροντά τους. Η πρόκληση που έχει μπροστά της η κυβέρνηση είναι να ξεπεράσει τους παραπάνω παράγοντες, να φέρει κοντά της την κοινή γνώμη και να ελέγξει πώς ορίζεται «το δημόσιο συμφέρον» σε αυτήν την περίπτωση. Με λίγα λόγια, η Ελλάδα δεν είναι Βρετανία και οι μεταρρυθμίσεις της είναι αναγκαίες.

Οι πρυτάνεις, το προσωπικό και οι φοιτητές των ΑΕΙ δεν έχουν το δικαίωμα να ορίζουν μόνοι τους το «δημόσιο συμφέρον». Έχοντας το προνόμιο να δουλεύουν σε πανεπιστήμιο, έχουν και την υποχρέωση να κάνουν σοβαρό διάλογο με την κυβέρνηση και την κοινωνία για την μελλοντική εξέλιξη του συστήματος. Σε ποια βάση ένα ακαδημαΪκός θα διαφωνεί, αλλά δεν θα συζητά;»

Αποσπάσματα από άρθρο του καθηγητή Kevin Featherstone στην Καθημερινή της 17.12.2010. Ο καθηγητής Kevin Featherstone κατέχει την έδρα «Ελευθέριος Βενιζέλος» στο London School of Economics, όπου διευθύνει το Ελληνικό Παρατηρητήριο. Διαβάστε όλο το άρθρο στην ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας.

Ο στόχος...



Κάμποσα χρόνια πριν, το είχαμε φιλοσοφήσει με τον Luigi και τον Antonio, γυρίζοντας αργά από ένα μπαράκι στο χιονισμένο Μιλάνο... Και το είχαμε κλείσει σε μια «ιστορική» φράση: «acqua fresca, vino puro, figa stretta, cazzo duro!!»...

Όπως διάβασα τις προάλλες, η νυχτερινή μας αυτή παρόλα απέκτησε πλέον και επιστημονική χροιά...

«Το σημείο καμπής στη ζωή του ανθρώπου είναι τα 46 χρόνια. Σε αυτή την ηλικία βιώνει ο άνθρωπος την πιο βαθιά µελαγχολία. Αµέσως µετά αρχίζει το ταξίδι προς την ευτυχία. Το περιοδικό «Economist» αφιέρωσε το εξώφυλλό του σε αυτό το θέμα...

Ο «Economist» επικαλείται µεταξύ άλλων τη µελέτη του Αµερικανού καθηγητή Οικονοµικών, Ντέιβιντ Μπλέιντσφλαουερ, ο οποίος εξέτασε τα δεδομένα από 72 χώρες, οι κάτοικοι των οποίων κλήθηκαν να απαντήσουν στην ερώτηση πόσο ικανοποιημένοι είναι από τη ζωή τους...

Για τους Ελβετούς το ναδίρ της ικανοποίησης από τη ζωή εντοπίζεται στα 35 χρόνια, οι Ουκρανοί βουτάνε σε βαθιά µελαγχολία στα 62 τους. Ο µέσος όρος, ωστόσο, και στις 72 χώρες είναι τα 46 χρόνια...

Στην πραγματικότητα, ο «Economist» επιβεβαιώνει την τάση που κυριαρχεί τα τελευταία χρόνια στη Δύση: Χωρίς τη µέτρηση της Ακαθάριστης Εθνικής Ευτυχίας το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν δεν έχει κανένα νόημα...»

Παρηγοριά στον μεσήλικα...;; Το ότι την όλη προσπάθεια αγκάλιασε το 2008 (ήτοι στην μετά Κάρλαν εποχή...), ο πρόεδρος της Γαλλίας Νικολά Σαρκοζί που ζήτησε από δύο νομπελίστες οικονομολόγους, τον Αµάρτια Σεν και τον Τζόζεφ Στίγκλιτς, να δηµιουργήσουν έναν δείκτη µέτρησης της εθνικής ευµάρειας πέρα από το ΑΕΠ, μάλλον το αντίθετο δηλώνει.

Ειδικά όταν η ευτυχία ως στόχος μπορεί να απεικονιστεί παντοιοτρόπως και να κατακτηθεί ομοίως, αρκεί να συνειδητοποιήσεις ότι «ουκ εν τω πολλώ το ευ, αλλ' εν τω ευ το πολύ». Και ότι το παν τελικά για την ευτυχία είναι «acqua fresca, vino puro, figa stretta, cazzo duro!!», είτε ως αναζήτηση, είτε ως εμπειρία, είτε ως ανάμνηση...

26.12.10

[Λοιμώδη νοήματα] Οι ληστές



* σκίτσο και κείμενο του Γιάννη Καλαϊτζή (www.gianniskalaitzis.gr) από την Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία στις 24.12.2010

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: ενδιαφέροντες και γλαφυροί οι συνειρμοί όσο κι αν μερικά από τα συμπεράσματα είναι σχετικώς ...«τραβηγμένα».

Η ελληνική οικονομία διαφέρει των άλλων ευρωπαϊκών κατά τούτο: οι βιομηχανίες της δεν έχουν βιομήχανους. Ο πρόεδρος του συνδέσμου ελληνικών βιομηχανιών κ. Δημήτρης Δασκαλόπουλος, για να αντιπροσωπεύει επαρκώς την παραγωγική του τάξη, πούλησε τα εργοστάσιά του. Το υπουργείο οικονομικών, εξάλλου, αδυνατεί να βρει βιομήχανο για να τον φορολογήσει. Εντούτοις κάποιοι προσπαθούν να διορθώσουν την κατάσταση.

Πληροφορηθήκαμε ότι ο κ. Γιώργος Παπανδρέου και ο όμιλος που τον περιβάλλει, για να θωρακίσουν την οικονομία της χώρας πρόκειται να ιδρύσουν μια βιομηχανία υπογραφών. Η καινοτόμος επιχείρηση, αφού εδραιωθεί στο εσωτερικό δημιουργώντας εκατοντάδες θέσεις εργασίας, θα επεκταθεί και στην Ευρώπη, για να συγκεντρώσει ένα εκατομμύριο υπογραφές υπέρ της έκδοσης ευρωομολόγου. Η ρηξικέλευθη προσπάθεια θα αξιοποιήσει την γυμνασιακή πείρα που αποκτήθηκε κατά την συλλογή χιλιάδων αυτογράφων στα νεανικά λευκώματα της αθωότητας και των μεγάλων προσδοκιών. Αλλά τα άλμπουμ εκείνα, εικονογραφημένα με την αφέλεια της ηλικίας, συγκέντρωναν ψευδώνυμα όπως: "νυχτολούλουδο", "μαύρος κύκνος", "προδομένη αγκαλιά", "Δόκτωρ Ντεθ", "Υβόνη". Και επειδή νομίζουμε ότι δεν είναι αυτό που θα ενισχύσει την έκδοση ευρωομολόγων, φοβούμεθα ότι όμιλος Παπανδρέου θα επιστρέψει στο μόνο που γνωρίζει να κάνει: στην ληστεία.

25.12.10

Τα Χριστούγεννα των μετατάξεων...



«Τι άλλο θα δούμε με τις μετατάξεις..;;». Πολλά... Θα μπορούσαμε π.χ. να δούμε έναν μηχανοδηγό του ΟΣΕ, έναν οδηγό τρόλεϊ και έναν οδηγό λεωφορείου να καταλαμβάνουν τις κενές θέσεις των μάγων... Αν και αυτό πολλοί δε θα το θεωρήσουν μετάταξη... Διότι τα χέρια των τριών θα εξακολουθήσουν να είναι βουτηγμένα σε πλούτο άλλων, μέρος του οποίου πάντα θα σπεύδουν να προσφέρουν σε κάποιον ηγέτη για να εξιλεωθούν και να διατηρήσουν τα κεκτημένα τους... Ας είναι, χρονιάρα μέρα σήμερα, Χρόνια τους Πολλά, από Δευτέρα τα υπόλοιπα (κάτι λογαριασμούς που έχουν ανοικτούς με την κοινωνία...)

Αλλιώτικα Χριστούγεννα...



Γελάστε... Και όχι κακές σκέψεις... Επιχειρησιακή σύμβαση κατά το δοκούν, έκαναν οι τάρανδοι... «Ο δικηγόρος μας σίγουρα ξέρει πως να διαπραγματευτεί μια σύμβαση...», λέει αραχτός ο πρώτος... Κλειστό επάγγελμα βλέπετε... Εκμεταλλεύτηκαν απόλυτα το γεγονός ότι είναι μονοπώλιο στη συγκεκριμένη μεταφορά... (Έχετε δει χριστουγεννιάτικο έλκηθρο με μουλάρια, άλογα, βόδια, γαϊδούρια...;; Όχι... Τυχαίο...;; Δε νομίζω!!)... Ας πρόσεχε λοιπόν ο Άγιος Βασίλης... Διότι όταν λέμε να ανοίξουν τελείως όλα τα κλειστά επαγγέλματα, εννοούμε «τελείως» και «όλα»... Εκτός αν θέλει και να σέρνει το έλκηθρο για χρόνια και να το πληρώνει αδρά κι από πάνω... Κατάλαβες Άγιε μου Βασίλη...;;

[* το σκιτσάκι έφτασε στο mail συνοδεύοντας ευχές των ημερών... οι σκέψεις προέκυψαν κατόπιν... αυθορμήτως...]

22.12.10

Καλά Χριστούγεννα... Χρόνια πολλά...



Ακολουθεί ξεκούραση... Έστω και ολιγοήμερη... Συνιστώ να κάνετε το ίδιο, δεν έχει σημασία αν θα πάτε κάπου ταξίδι, αν θα βρεθείτε στο πατρικό σας, αν θα μείνετε στο σπίτι... Απολαύστε έστω και αυτό το ένα ευρώ που μπορείτε να διαθέσετε για τα Χριστούγεννα και ρίξτε μια ματιά στο διπλανό σπίτι, μπορεί εκεί να βρείτε κάποιον που θα έχει μεγαλύτερη ανάγκη από σας και που ακόμα και ένα χαμόγελο, ένα χρόνια πολλά, μια καλημέρα θα τον κάνουν να ανακουφιστεί και να χαμογελάσει... Τα λέμε σύντομα...

ΤΟ ΑΤΟΜΟ [κατά κόσμον Γιάννης Π. Τριανταφύλλου]

20.12.10

Ο μικρός ήρως και οι οβιδιακές μεταμφιέσεις του...



* σκίτσο του ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΑΪΤΖΗ από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ της 20.10.2010

[Μεγαλώνει το πρόβλημα αξιοπιστίας του κ. Παπανδρέου] 
Οκτώ πολιτικοί ρόλοι σε τρία χρόνια
* άρθρο του Γιώργου Κύρτσου στην Free Sunday της 18.12.2010

Ο πρωθυπουργός κ. Παπανδρέου έχει καταφέρει να αλλάξει οκτώ βασικούς πολιτικούς ρόλους σε διάστημα μίας τριετίας. Υπάρχει βέβαια μια παράδοση τακτικισμού στην πολιτική δυναστεία την οποία εκπροσωπεί, αυτός όμως ξεπέρασε κάθε ιστορικό προηγούμενο.

Η διαρκής αλλαγή ρόλων διευκολύνει τον κ. Παπανδρέου στον πόλεμο των εντυπώσεων και στην εξασφάλιση πρόσθετου πολιτικού χρόνου, περιορίζει όμως την αξιοπιστία του.

Αριστερό άνοιγμα
Ο κ. Παπανδρέου αντιμετώπισε την εκλογική ήττα του 2007 και την προσπάθεια του κ. Βενιζέλου να τον αντικαταστήσει στην ηγεσία του ΠΑΣΟΚ με ένα εντυπωσιακό αριστερό άνοιγμα. Υιοθέτησε παραδοσιακές θέσεις του Κινήματος, μίλησε στην ψυχή της οργανωμένης βάσης του ΠΑΣΟΚ και στηρίχτηκε στον πανίσχυρο εκείνη την εποχή συνδικαλιστικό μηχανισμό του. Το αριστερό άνοιγμα σταθεροποίησε τη θέση του κ. Παπανδρέου στην ηγεσία παρά τη μεγάλη εκλογική ήττα στις βουλευτικές του 2007.

Όχι σε όλα
Από το αριστερό άνοιγμα που εξυπηρετούσε λόγους εσωκομματικής τακτικής, ο κ. Παπανδρέου πέρασε με χαρακτηριστική ευκολία σε ένα αντιπολιτευτικό «όχι σε όλα». Ενώ ήταν φανερό ότι η χώρα είχε ανάγκη την επιτάχυνση των μεταρρυθμίσεων και των διαρθρωτικών αλλαγών, ο κ. Παπανδρέου δημιούργησε ένα μέτωπο απόρριψης κάθε προσπάθειας προσαρμογής, συμβάλλοντας έτσι στην ακινησία της κυβέρνησης Καραμανλή. Ο Κώστας Καραμανλής, από τη φύση του διστακτικός και αναβλητικός, άρχισε να μετρά σχεδόν σε καθημερινή βάση το πολιτικό κόστος των μεταρρυθμίσεων και εγκατέλειψε τις περισσότερες από αυτές υπό την πίεση του Γιώργου Παπανδρέου.

Λεφτά υπάρχουν
Επειδή η στρατηγική της απόρριψης δεν έφτανε από μόνη της για να δημιουργήσει δυναμική εξουσίας, ο κ. Παπανδρέου ανακάλυψε ότι «υπάρχουν τα λεφτά» και πήρε πρωτοβουλία επιτάχυνσης των εξελίξεων –προκαλώντας πρόωρες βουλευτικές εκλογές μέσω των προεδρικών εκλογών– για να τα μοιράσει στο λαό!

17.12.10

Μια ελιά στο χιόνι...



Σαν αύριο θα ξημέρωναν Χριστούγεννα... Μόλις είχε τελειώσει το «πρωινό» του, ένα μεγάλο ποτήρι γάλα και ένα μεγάλο κομμάτι κέικ σοκολάτα, συνταγή της γιαγιάς που δεν είχε προλάβει να γνωρίσει... Κανονικά ο ήλιος ήταν ψηλά, έπρεπε να είναι μέρα, έξω όμως όλα του φαίνονταν μουντά, σκοτεινά... Χιόνιζε... Κοίταξε πίσω από το αχνισμένο τζάμι, δεν είχε ξαναδεί χιόνι... Από πάνω του, στο δέντρο τα φωτάκια αναβόσβηναν στο δικό τους ρυθμό...

Και τότε την είδε, μόνη, γυμνή, απροστάτευτη, να στέκει ακίνητη καμιά εικοσαριά μέτρα μακριά του, μέσα στην καταχνιά... Το χιόνι που είχε αρχίσει να μαζεύεται πάνω της, να την σκεπάζει με ένα άσπρο πέπλο... Την ένιωθε να τουρτουρίζει, σφίχτηκε, κοίταξε ασυναίσθητα το τζάκι που είχε ανάψει ο πατέρας του... Ναι, σίγουρα κρύωνε, φύσαγε εκεί έξω, του φαινόταν ότι προσπαθούσε να του μιλήσει, μάλλον αυτό θα ήθελε να του πει αλλά δεν μπορούσε να την ακούσει, δεν τους άφηνε το τζάμι...

Κάτι έπρεπε να κάνει, δε μπορούσε να την αφήσει απροστάτευτη στο χιονιά... Άκουσε τον πατέρα του να μαστορεύει κάτι στο υπόγειο, η μητέρα μαγείρευε για το μεσημεριανό... Δεν το σκέφτηκε δεύτερη φορά, πήγε στο δωμάτιο, ντύθηκε, φόρεσε και το παλτό του... Στην κρεμάστρα του διαδρόμου είδε κρεμασμένο το καπέλο του πατέρα, το φόρεσε, του άρεσε το αίσθημα κύρους που του έδινε, τον έκανε να νιώθει μεγάλος...

Άνοιξε την πόρτα και βγήκε... Την πλησίασε... Τώρα ένιωθε και αυτός το κρύο να τον διαπερνά όπως εκείνη, άρχισε να αισθάνεται το χιόνι να πέφτει πυκνό πάνω στους αδύναμους παιδικούς του ώμους... Ήταν όμως εκεί, μαζί της, δίπλα της...

Άπλωσε το χέρι του, την έπιασε προσεκτικά από το λεπτό αδύναμο κορμί της, φόραγε γάντια αλλά του φάνηκε ήδη κρύο, σκληρό... Την έσπρωξε δειλά, μαλακά στην αρχή, δυνατότερα όσο έβλεπε πως το άντεχε... Το χιόνι άρχισε να πέφτει ολάκερα τσουλούφια από πάνω της, ξανάβλεπε το χρώμα της, τη λάμψη της μέσα στο μουντό πρωινό...

Ένιωσε διαφορετικά, περήφανα..!! Η μικρή αυτή ελιά ήταν το πρώτο δέντρο που είχε φυτέψει στη ζωή του, μόνος του... Το είχε ζητήσει από τον πατέρα κι εκείνος τον είχε αφήσει... Εκείνη τη μέρα είχε ήδη κάνει το πρώτο βήμα για να γίνει μεγάλος, είχε ήδη κάτι δικό του, ολόδικο του, δε θα άφηνε ένα χιόνι να του το χαλάσει...

«Άφησε τη χιονισμένη, το χιόνι την προστατεύει από την παγωνιά, της κάνει καλό, θα δεις...», άκουσε τη φωνή πίσω του, ζεστή, γλυκιά, χαρούμενη... Γύρισε το κεφάλι του κάτι να πει, με αυτή την αψάδα που διακρίνει ένα παιδί, δηλαδή τι παιδί, έναν σχεδόν έφηβο, σχεδόν μεγάλο... Είδε το πρόσωπο του πατέρα φωτεινό, χαμογελαστό, μάλλον ήταν εκεί από ώρα, κι εκεινού οι ώμοι ήταν γεμάτοι χιόνι...

«Μα...», είπε, «αφού εμείς κρυώνουμε, δε θα κρυώνει κι εκείνη...;;»

«Όχι, δε θα κρυώνει, η ελιά ξέρει να ξεπερνά το κρύο και την παγωνιά... τα βιβλία σου το γράφουν...»

Κοντοστάθηκε... Δεν ήθελε να την αφήσει... Από την άλλη κρύωνε... Και ήταν και το βιβλίο, πρόκληση... Μπήκε στο σπίτι κόκκινος από το κρύο... και την αγωνία... Ούτε θυμόταν για πότε πέταξε το καπέλο και το παλτό, για πότε βρέθηκε να ψάχνει στη μικρή βιβλιοθήκη που φιλοξενούσε τα διαβάσματα των διακοπών, για πότε βρήκε το βιβλίο με τη φροντίδα των φυτών, για πότε ξαναγύρισε στο σαλόνι...

Γύρισε τη μεγάλη πολυθρόνα για να μπορεί να διαβάζει και να την βλέπει... και να τον βλέπει κι αυτή ότι δεν έφυγε... Μέσα από το τζάμι... «Αν δεν το λέει το βιβλίο εγώ θα ξαναβγώ», σκέφτηκε αποφασιστικά, «και τώρα και το απόγευμα και πριν κοιμηθώ...».

Η ζέστη από το τζάκι είχε αρχίσει να μαλακώνει τις αντιστάσεις του καθώς ξεφύλλιζε βιαστικά το βιβλίο... Άρχισε να διαβάζει για την ελιά, βρήκε και ένα κεφάλαιο για το χιόνι και τη φροντίδα που θέλει κάθε δέντρο... Απορροφήθηκε στο διάβασμα... Το βλέμμα του όμως έπαιζε, μια στο βιβλίο, μια στην ελιά του, το τζάμι αντί να τους χωρίζει τους ένωνε, το χιόνι αντί να σκοτεινιάζει το τοπίο το φώτιζε...

Κάμποση ώρα μετά τα βλέφαρα του άρχισαν να βαραίνουν, μια γλυκιά νύστα ήρθε να τον τυλίξει... Και τότε την είδε να τον χαιρετά, μεγάλη, δυνατή, γεμάτη καρπό, όπως στις φωτογραφίες του βιβλίου του... Η ελιά του είχε αντέξει τα χιόνια, θα ήταν εκεί και θα τον περίμενε κάθε χρόνο... Αυτά τα Χριστούγεννα τους είχαν δέσει για πάντα...

[ΤΟ ΑΤΟΜΟ -κατά κόσμον Γιάννης Π. Τριανταφύλλου- έγραψε μια ανάμνηση του από κάποια Χριστούγεννα...] [ο αρχικός τίτλος ήταν "τα χριστούγεννα της ελιάς"... ο δημοσιευμένος τίτλος, όπως και η παραίνεση και η υποκίνηση (και επακόλουθα και οι ευχαριστίες) ανήκουν πλουσιοπάροχα στην καλή φίλη δημοσιογράφο Γκρέτα Χριστοφιλοπούλου που δεν κουράζεται να μας ξεσηκώνει...]

16.12.10

Η διαχρονικότητα στο λόγο του ΓΑΠ...

«...το δίλημμα είναι αν θα συνεχίσουμε το έργο της σωτηρίας και αναμόρφωσης της πατρίδας ή αν θα πάμε πίσω στην παρακμή, τη φαυλοκρατία και τη λεηλασία του δημόσιου πλούτου...»

«...ελαυνόμεθα αποκλειστικώς από πατριωτικά κίνητρα και επιδιώκομεν να καταργήσωμεν την φαυλοκρατίαν. Να εξυγιάνωμεν τον δημόσιον βίον. Να απομακρύνωμεν από τον οργανισμόν της Χώρας την σήψιν από την οποίαν εκινδύνευε...»

Γεώργιος εξεφώνησε το ένα, Γεώργιος και το άλλο... Και οι δύο πρωθυπουργεύοντες τη χώρα...

Η μόνη διαφορά ήταν ότι το δεύτερο το εξεφώνησε ο Γεώργιος Παπαδόπουλος ως διάγγελμα της χούντας προς τον Ελληνικό Λαό, μετά την βίαια καταστολή της εξέγερσης του Πολυτεχνείου!!

Ο κύριος λόγος που αυτό δεν αποδυναμώνει το πρώτο ρηθέν υπό Γεωργίου Β' Ανδρέου Παπανδρέου Γ' του αντιεξουσιαστού σοσιαλιστού εικάζεται ότι είναι μία τρομερή αβλεψία του δικτάτορος: δεν έδωσε έγκαιρα άδειες σε Μέσα Μαζικής Επικοινωνίας, έτσι δε στάθηκε δυνατόν να οργανωθεί η απαραίτητη διακαναλική συνέντευξη...

(όταν λέω δικτάτωρ εννοώ τον Παπαδόπουλο... οι σοσιαλιστές δε λέγονται ποτέ δικτάτορες, μόνον αντιεξουσιαστές ή επαναστάτες...)

Ο Γιώργος «ad altera pars» και η κομματική πειθαρχία...



Απορία... Ποιος λέει ψέματα και ποιος αλήθεια... Είναι παλιό το ερώτημα αλλά το επαναλαμβάνω με την ευκαιρία...

Βγήκε λοιπόν ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Πεταλωτής και δήλωσε «Δεν υπάρχει θέμα κομματικής πειθαρχίας, οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ διαθέτουν και κρίση και συνείδηση και το αποδεικνύουν με το δύσκολο έργο τους κάθε μέρα» και το πίστεψε !!!

Ένας εκ των βουλευτών του ΠΑΣΟΚ, αποφάσισε να υλοποιήσει στην πράξη το «διαθέτουν και κρίση και συνείδηση» και να καταψηφίσει το κατεπείγον πολυνομοσχέδιο σκούπα...

Θα σκέφτηκε το προφανές: όταν μιλάει ο εκπρόσωπος του πρωθυπουργού Γιώργου και της κυβέρνησης του αυτά που λέει θεωρούνται λόγια και του πρωθυπουργού Γιώργου και της κυβέρνησης του...

Δεν κατάλαβε ο ατυχής ότι ο Πεταλωτής ομιλούσε με λόγο προεκλογικό σε χρόνο μετεκλογικό... Οπότε ίσως και ορθώς να απεπέμφθη, αφού αν δεν μπορεί να καταλάβει ότι ο λόγος που ακούει είναι λόγος εξαπατών, πως θα μπορέσει να ενταχθεί σε μία κοινοβουλευτική ομάδα που επιδίδεται μετ' επιτάσεως σε αυτόν τον λόγο...

Το δεύτερο θέμα βέβαια που χρήζει σχολιασμού εδώ είναι η ταχύτης. Μην παρασυρθείτε και πιστέψετε ότι ο πρωθυπουργός Γιώργος μπέρδεψε τα κατεπείγοντα, όχι δεν έγινε έτσι, τη διαγραφή δεν την έκανε ο πρωθυπουργός Γιώργος, αυτός προφανώς δεσμευόταν από τα παραπάνω, την διαγραφή την έκανε ο πρόεδρος Γιώργος... Στο τσακ μπαμ... Αμ πως...!!

Ο πρόεδρος Γιώργος έχει πλέον μαζί του ένα πράσινο ντοσιέ (ως πρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΠΑΣΟΚ προφανώς...) με φωτοτυπημένη τη δήλωση αποπομπής... Ακούει την ψηφοφορία, γράφει, υπογράφει και τη στέλνει στον πρόεδρο Πετσάλνικο... Όχι, τον πρωθυπουργό Γιώργο δεν τον ρωτάει, αυτός δε δικαιούται να έχει γνώμη, απολαμβάνει στήριξης μέχρι να πάψει να την απολαμβάνει...

Δημοκρατικά πράγματα... Στο Ο ανοίγει το ντοσιέ... Στο Χ γράφει το όνομα... Στο Ι δίνει το χαρτί υπογεγραμμένο στον κλητήρα για τον πρόεδρο... Αυτός είναι αρχηγός... Έτοιμος για όλα... Διότι δουλειά του αρχηγού είναι να προλαβαίνει τα κινήματα... Σαν τον Παπαδόπουλο... Αλλά αυτό είναι άλλη κουβέντα, πιο μεγάλη...

υ.γ. δε μου είναι σαφές, αλλά την «κομματική πειθαρχία» πιστεύω δεν την ζήτησε η τρόικα, δεν είδα να την αναφέρει το μνημόνιο, ας διαβάσει κάποιος Πεταλωτή να μου πει... Pleaaseee...

Το μέγεθος μετράει...

«...Μεταξύ άλλων, στο πολυνομοσχέδιο για τα εργασιακά και τις ΔΕΚΟ περιλαμβάνεται και διάταξη για τη φορολόγηση των τσιγάρων. Βάσει αυτής, τσιγάρο μήκους 8 εκατοστομέτρων (χωρίς να μετράται το επιστόμιο) λογίζεται φορολογικώς ως ένα τσιγάρο, το μήκους 8-11 εκ. λογίζεται ως δύο τσιγάρα και το μήκους 11-15 εκ. ως τρία τσιγάρα κ.ο.κ. Μολονότι κακώς δεν λαμβάνεται υπ' όψιν η σημαντική παράμετρος του πάχους, διακινδυνεύω την πρόβλεψη ότι, εκτός από τα εργασιακά και τις ΔΕΚΟ, το επίμαχο νομοσχέδιο παρεμβαίνει καθοριστικά και στη γλώσσα, καθιερώνοντας μία νέα μονάδα μέτρησης, αφορώσα ζητήματα της ανδρικής φυσιολογίας: Το τσιγάρο, ξεκινώντας από το ένα τσιγάρο και φθάνοντας ως το ολόκληρο πακέτο...»

* του Στέφανου Κασιμάτη, από την Καθημερινή της 15.12.2010

Την παλιοπαρέα...



Την παλιοπαρέα τη γλεντούσαμε
όμορφα κι ωραία τα περνούσαμε,
όμορφα κι ωραία τα περνούσαμε,
την παλιοπαρέα τη γλεντούσαμε...


Διότι μια παλιοπαρέα έχει καταντήσει η κυβέρνηση μας... Η παλιοπαρέα του Γιώργου... Οι διορισμένοι αυλικοί του αρχηγού... Ουδείς εξ αυτών εκλεγμένος απ΄ ευθείας από τον ελληνικό λαό!! Θα τους απαριθμήσω όπως τους βρήκα σε κάποια παλιότερη δημοσίευση:

Γιώργος Παπακωνσταντίνου, υπουργός Οικονομικών και εν λευκώ δεσμεύων δια της υπογραφής του τη χώρα και τους πολίτες της στο διηνεκές (μετά ενημερώνει, όπως έκανε και η Κομμαντατούρ). Ο Γιώργος ήταν διορισμένος ευρωβουλευτής, θέση από την οποία παραιτήθηκε όταν διορίστηκε στη νέα του θέση (όχι, διπλοθεσίτη δεν τον λές...)
Δημήτρης Δρούτσας, υπουργός Εξωτερικών, εξωκοινοβουλευτική επιλογή χωρίς πολιτικό ή κοινοβουλευτικό παρελθόν.
Τίνα Μπιρμπίλη, υπουργός Περιβάλλοντος (κ.λπ.), ομοίως εξωκοινοβουλευτική επιλογή χωρίς πολιτικό ή κοινοβουλευτικό παρελθόν (με έντονο όμως γυμναστηριακό παρελθόν).
Χάρης Παμπούκης, υπουργός Επικρατείας, ομοίως εξωκοινοβουλευτική επιλογή χωρίς κοινοβουλευτικό παρελθόν (έχει όμως «καλούς» πελάτες ως δικηγόρος...)
Γιάννης Ραγκούσης, υπουργός Εσωτερικών (κ.λπ.), διορισμένος (ως «άριστος»;;;) στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.
Παύλος Γερουλάνος, υπουργός Πολιτισμού (κ.λπ.), επίσης διορισμένος (ως «άριστος»;;;) στο ψηφοδέλτιο Επικρατείας.

Αφιερωμένο σε κάποια κυρία που χθες έσπευσε να με επιτιμήσει για παλιότερη δημοσίευση μου όπου αμφισβητούσα την δημοκρατικότητα των κυβερνητικών επιλογών του Giorgos... Διότι κυρία μου, θεμελιώδης κανόνας σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία είναι η λαϊκή νομιμοποίηση της κυβέρνησης... Κάτι που η δική μας κυβέρνηση, τουλάχιστον στο ανώτατο καθοδηγητικό της επίπεδο, δεν διαθέτει (όχι, η καλλίπυγοςςς και καλλικέλαδοςςς -το ς σφυριχτό- Θεοδώρα δε μετράει)... Εκτός αν δεν είμαστε σε καθεστώς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας... Διαλέξτε...!!

15.12.10

Εσωτερική υποτίµηση...



* άρθρο του Ι. Κ. Πρετεντέρη στη στήλη ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ από ΤΑ ΝΕΑ της Τετάρτης 15 Δεκεμβρίου 2010.

ΜΕΤΑ ΤΗ σχετική παραδοχή του υπουργού Οικονομικών στη Βουλή, η χώρα ετέθη και επισήμως σε καθεστώς «εσωτερικής υποτίµησης». ∆εν ξέρω αν οι αναγνώστες αντιλαµβάνονται το πραγµατικό περιεχόµενο αυτής της πολιτικής – αλλά κι αν δεν το έχουν καταλάβει, θα το συνειδητοποιήσουν συντόμως στις ζωές τους!

ΕΠΙ ΤΗΣ ουσίας, η κυβέρνηση απεδέχθη πλήρως το δόγμα του ΔΝΤ και της τρόικας πως για τα δεινά του τόπου ευθύνεται η έλλειψη ανταγωνιστικότητας λόγω υψηλού κόστους εργασίας. Κι ότι περιορίζοντας το κόστος εργασίας, η ανταγωνιστικότητα θα αποκατασταθεί. Η περιστολή των αποδοχών θα φέρει και πτώση των τιµών.

ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ η συνταγή που απέτυχε στην Αργεντινή. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, προσπάθησε να διατηρήσει την υψηλή ισοτιμία του πέσο µε το δολάριο ακολουθώντας µια τριετή πολιτική «εσωτερικής υποτίµησης». Αποτέλεσμα; Η οικονομία της κατέρρευσε το 2001 και χρειάστηκαν τέσσερα, πέντε χρόνια και πεντέξι κυβερνήσεις για να συνέλθει.

ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ η συνταγή που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ χαρακτήρισε κάποτε ως «το σοβαρότερο λάθος της ζωής µου».

Το βαρετόν της γνώσεως...



«... • Η Ελλάς διαθέτει, όπως έγραψε στην «Κ» ο Απόστολος Λακασάς, 40 ΑΕΙ • (24 πανεπιστήμια και 16 ΤΕΙ) • με συνολικά 140 σχολές και… 464 Τμήματα • –Ευαγγελίστριά μου! • Σκορπισμένα σ’ όλη τη χώρα σαν τη ρίγανη στο ταψί με τις πατάτες. • Τρέμε, Φινλανδία. • (Που τις ευρωπαϊκές επιδοτήσεις τις έκανες παιδεία κι όχι λίπος σε τσέπες ανόμων.) • (Όπως μερικές κλαυθμυρίζουσες τώρα «κοινωνίες».) • Οι καθηγητές εν τω μεταξύ των 464 Τμημάτων • -τουτέστιν: πρυτανικές πρωτοκαθεδρίες, συνδικάλες, κομματικά αντιστήλια, νεποτικά αδιάλειπτα, τσεπομάνιακ, άφαντοι «διδάσκοντες» και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις- • (στον βάλτο μέσα των οποίων παλεύουν μερικοί φιλότιμοι δάσκαλοι) • το πλέγμα των βολεμένων, λέγω, εκήρυξε πατ-κιουτ τον πόλεμο στις αλλαγές που προτείνει η Διαμαντοπούλου. • Νυν υπέρ πάντων αγών. • Νυν. • Οχι τόσες δεκαετίες, που έβλεπαν τα ΑΕΙ να βουλιάζουν • –χάρη και στη δική τους φιλόπατρι συνεισφορά. • Οσο για τον Συν-Σύριζα, • που ηγεμονεύει ως γνωστόν στον βάλτο, • άκουσα τον ίδιο τον κ. Τσίπρα να λέει από ραδιοφώνου: • «Ποια αναμόρφωση του Δημοσίου; Που θα κλείσουν νοσοκομεία, θα κλείσουν σχολεία, θα κλείσουν πανεπιστήμια; Αυτό είναι αναμόρφωση;». • Ποιος θα το πίστευε. • Τέτοιος λαϊκισμός από τόσο νεανική ειδή.• Ο Παλαιοντολογίξ εν είδει Μπάρκουλη.»

Αυτά έγραψε ο Βασίλης Aγγελικόπουλος στο Υποβολείο στις 12.12.2010... Και κυριολεκτικά «έγραψε!!»... Αμέλησε βέβαια να αναφέρει ότι άπαντες οι αναφερόμενοι στο πόνημα του χαίρουν ασύλου... Πανεπιστημιακού... Και χρήζουν ασύλου... Ιατρικού... Το βαρετόν της γνώσεως βλέπετε...

Η πρωτοβουλία...



Μετά πήρε το λόγο ο Γιώργος: «πρώτα εμείς, είμαστε κοντά στους συνδικαλιστές, είναι μέρος της καρδιάς μας και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ». Ακριβώς όπως τα είχε πει και χθες, στο υπουργικό συμβούλιο. Οι γύρω του χειροκρότησαν με θέρμη. Ο πρωινός καφές είχε τελειώσει, ο αντιεξουσιαστής πρόεδρος έπρεπε να ετοιμαστεί.

Φόρεσε τη μαύρη φόρμα κολάν και τα πορτοκαλί παπούτσια με τις ανατομικές αερόσολες νέας τεχνολογίας, έβαλε το πολύχρωμο διαστημικό γυαλί, ρύθμισε το iPod και το χρονόμετρο ακριβείας και, βέβαιος ότι έκανε για μια ακόμα φορά το καθήκον του, πήγε και στάθηκε με σιγουριά στην πρώτη γραμμή ανάμεσα στους συγκεντρωμένους συνδικαλιστές. Εκείνοι τον κοίταξαν παραξενεμένοι...

«Κύριε πρόεδρε», τόλμησε να ψελλίσει ο υπεύθυνος ασφαλείας, «αυτό είναι μαραθώνια διαδήλωση, όχι μαραθώνιος δρόμος...». «Well, all right», είπε ο Γιώργος, άνοιξε το iPod και χωρίς πολλή σκέψη άρχισε να τρέχει αφήνοντας άλαλους συνδικαλιστές και διαδηλωτές. Για μια ακόμα φορά είχε αποδείξει ότι έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων, ότι μπορεί να πάρει το παιχνίδι στα χέρια του, ότι μπορεί να υποχρεώσει τους άλλους να τον κυνηγάνε...

14.12.10

Το άλλο, με τον Τοτό, το ξέρετε;



«...στον επενδυτικό θα υπάρχει υποχρεωτικά ετήσιος προϋπολογισμός, που θα τηρείται απαρέγκλιτα ενώ όπως είπε ο κ. Μ. Χρυσοχοΐδης. Με δεδομένη τη στήριξη του νόμου στις υφιστάμενες βιώσιμες επιχειρήσεις το μεγάλο στοίχημα είναι, η δημιουργία 50.000 νέων επιχειρήσεων, με έμφαση στις εξαγωγές στην επόμενη τριετία...», το διάβασα στις εφημερίδες, το άκουσα και πριν λίγο στην τηλεόραση... το άλλο, με τον Τοτό, το ξέρετε;; αν όχι να σας το πω, έχει περισσότερο γέλιο... [η κυριούλα δίπλα του που το ξέρει ήδη χαμογελά...]
σημείωση: μετά μυρίων βασάνων η Λούκα εισήγαγε τον Ιούνιο του 2010 νομοσχέδιο για την απλούστευση των διαδικασιών ίδρυσης μιας επιχείρησης... το νομοσχέδιο έγινε νόμος του κράτους λίγες μέρες μετά... έκτοτε αγνοούνται οι υπουργικές αποφάσεις που θα επιτρέψουν την εφαρμογή του... όσο για τα περί «εξαγωγών» ας τα συζητήσουμε αν και όταν ο μέγας Παπακωνσταντίνου αποφασίσει ότι ο εξαγωγικός ΦΠΑ θα επιστρέφεται έγκαιρα (για να μην πω άμεσα) στις επιχειρήσεις και όταν οι τιτανοτεράστιοι Παπακωνσταντίνου, Χρυσοχοΐδης, Ρέππας, Κατσέλη και οι λοιποί σοσιαλιστές απελευθερώσουν τις τράπεζες από το θλιβερό καθήκον να ταΐζουν το πράσινο κηφηναριό του δημοσίου, ώστε να μπορέσουν να χρηματοδοτήσουν υγιείς και καινοτόμες ιδέες του ιδιωτικού τομέα...

13.12.10

Γλωσσάρι της σύγχρονης πολιτικής ζωής...



...έσκασε μύτη με το μέϊλ, απολαύστε το!

Αγωνιστής της Δημοκρατίας: Κάτοικος Εκάλης, με βίλλα 500 τ.μ., play-room και πισίνα.
ΑΕΠ: Αναμενόμενη Ελληνική Παρακμή (μετά το 1981).
Αλαβάνος Αλέκος: Γραφικός εισοδηματίας, με έντονο υπαρξιακό πρόβλημα.
Αξιοκρατία: Παρέα, κουμπάροι, γκόμενες, φιλαράκια.
Βελανίδια: Τα τρώγανε οι Ευρωπαίοι, όταν εμείς χτίζαμε Παρθενώνες. Τώρα θα τα φάμε εμείς.
Βουλή: Καραγκιόζ Μπερντέ.
Βουλγαράκης Γιώργος: Νεωτερικός Έλληνας φιλόσοφος ("Ό,τι είναι νόμιμο είναι και ηθικό").
Γενιά του Πολυτεχνείου (ή Poulitechniou): Βλ. Πιράνχας.
Δεσμεύομαι: Κοροϊδεύω.
Δεσμεύομαι προσωπικά: Σας έχω χεσμένους κορόϊδα!
Διαφθορά: Λαϊκό, προοδευτικό κίνημα στον Δημόσιο Τομέα. .
Ελλάδα: Closed due to moral and financial bankruptcy. IMF
Εντιμότητα: Χαρακτηριστικό του ντόπιου μειονοτικού Ελληνισμού.
Καραμανλής Κώστας: Πρώην εικονικός πρωθυπουργός.
Καρατζαφέρης Γιώργος: ± Adolf Hitler x Che Guevara + ? : Εκκλησία - Μητσοτάκης x Συναγερμός = Μακρυά.
Κομμουνιστής: Δυστυχής μανιοκατάθλιπτικός. Δεν τολμάει να κοιταχτεί στον καθρέφτη, μη τυχόν και δει την πραγματικότητα.
Μαύρο χρήμα: Η "λοκομοτίβα" της ελληνικής αγοράς.
Παπανδρέου Γιώργος ή Yorgo ή Pedi: Η συνέχεια και το τέλος της ταινίας, "Η κατάρα των Παπανδρέου". Το επεισόδιο προσφέρουν το State Department και η CIA.
Παπαρήγα Αλέκα: Δύσμορφο ανθρωποειδές. Λέγεται πως προέρχεται από κατεψυγμένο σπέρμα του Λένιν.
Πετσάλνικος Φίλιππος: Πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων. Το IQ του μετριέται σε πηγάδια... Για την ακρίβεια στο βάθος τους...
Σημίτης Κώστας: Ακριβή κούκλα, made in China, που φωνάζει Ισχυρή Ελλάδα! Έχει αποσυρθεί από την αγορά ως επικίνδυνη.
Τζιπ: Όπως Τζίπσυ.
Τσίπρας Αλέξης: Το γλωσσάρι αυτό δεν ασχολείται με χυδαία cartoons.
Φιλότιμο: Η λέξη έχει απαλειφθεί.

Υποχρεώσεις...;;



«Στις πρώτες δύο εκδόσεις του μνημονίου το επάγγελμα του φαρμακοποιού θα άνοιγε με άρση των περιορισμών του αριθμού των φαρμακείων και του ελάχιστου περιθωρίου κέρδους τους. (σελ. 26, μνημόνιο v.2 Αύγουστος)

Στην τελευταία έκδοση του μνημονίου κάποιοι κατάφεραν να ανοίξει το επάγγελμα όπως θέλουν, δηλαδή μόνο ως εξής: με πιο ευέλικτα ωράρια και με μείωση του περιθωρίου κέρδους τους. (σελ. 30, μνημόνιο v.3 Νοέμβριος)

Κοινώς άνοιγμα γιοκ. Κανένας νέος πτυχιούχος φαρμακοποιός, να μην έχει πρόσβαση στο επάγγελμα. Μόνο στη μαύρη αγορά οι άδειες ακόμη και τώρα που μιλάμε...»


Το διαβάζω από χθες εδώ και δεν το πιστεύω...

Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι δεν έχουν περάσει παρά κάτι μήνες από τότε που άκουσα εκείνον τον λαμπρό επιστήμονα-επιχειρηματία πρόεδρο-κατιτίς των φαρμακοποιών να θυμίζει τα υπέρογκα χρέη που έχει το δημόσιο προς τα φαρμακεία για φάρμακα των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων και δεν ξέρω τι να υποθέσω. Ο Παπακωνσταντίνου είναι καλό και τίμιο παλικάρι, έχει κούτελο, πάντα ξεχρεώνει τις υποχρεώσεις του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

By the way, να θυμηθώ γυρίζοντας στο σπίτι να κοιτάξω στο λεξικό (στα κρυφά, μη μας φάει ο όφις...) τις λέξεις «συμψηφισμός» και «συνδιαλλαγή»... Η κρίση είναι πάντα ευκαιρία για μόρφωση...

Σιγά σιγά γινόμαστε Ευρωπαίοι...



...δεν ξέρω αν μας λείπει μόνο το στρούντελ ή πρέπει να μάθουμε και το μπρέτζελ, μετά όμως θα είμαστε by far οι παραγωγικότεροι..!! Και χωρίς περιττά λιπαρά..!! Εμπρός τώρα, κουπί, εϊ... οπ... εϊ... οπ... εϊ... οπ... εϊ... οπ... Με καπετάνιο τον Γιώργο... Διότι πρέπει να 'σαι πολύ λέρα για να κυβερνάς γαλέρα... (υ.γ. τελικά είναι και αυτός και ο άλλος της ιδίας συνωμοταξίας... μπρρρρ....)

Πέσαν όλοι μαζεμένοι...

Με τη διαδικασία του κατεπείγοντος...



Οι παλιοί πάντως έλεγαν ότι «όποιος δεν έχει μυαλό έχει ποδάρια...», προφανώς για να προλαβαίνει τα κατεπείγοντα..!!

Το θέμα βέβαια είναι τι καταλαβαίνεις «τρέχοντας» από κατεπείγον σε κατεπείγον, αλλά αυτό δε μας αφορά εδώ καθώς το τρέξιμο είναι θέμα του υπουργείου Fitness, Sports & Diet και του αρμόδιου υπουργού, του μεγαλειώδους συντρόφου (βουβουζε)Λοβέρδου, και είναι σε άμεση συνάρτηση με την υποχρέωση του Έλληνα να πειθαρχήσει στην πατερναλιστική βούληση περί μεσογειακής διατροφής η οποία θα εφαρμοστεί αργά αργά με τα δεκατρία περιφερειακά καλάθια του συντρόφου Σκανδαλίδη και της συντρόφισσας Μιλένας τα οποία και θα «περιφέρονται» ανά την υφήλιο για την ανάπτυξη των εξαγωγών...

Και κάτι τελευταίο, μην τολμήσετε την άλλη βδομάδα να ρωτήσετε τον κυβερνητικό βουλευτή της περιοχής σας τι ισχύει στα εργασιακά και τι σας συμφέρει, γιατί με την προβοκατόρικη συμπεριφορά σας αποσταθεροποιείτε την προσπάθεια της συντρόφισσας Μιλένας που θα προσπαθεί να πουλήσει καλάθιον εκ Κρήτης (ώστε να μην αδυνατίσουν οι εν τη νήσω ψήφοι του κινήματος...) στη συντρόφισσα Μισέλ Ομπάμα για να αδυνατίσει τα Αμερικανάκια της...

Αμ πως...

Της αγάπης αίματα...



Κυριακή αργά το απόγευμα... Τυχαία «έπεσα πάνω» στη ζωντανή τηλεοπτική μετάδοση του γεγονότος... Ήταν μια συναυλία που διοργάνωσε το Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, σε συνεργασία με την Αρχιεπισκοπή Αθηνών, στον ιερό ναό του Αγίου Παντελεήμονα στην πλατεία Αττικής, παρουσία του Προέδρου της Δημοκρατίας Κάρολου Παπούλια και του Αρχιεπισκόπου Ιερωνύμου. Στην αρχή δεν κατάλαβα, υπέθεσα ότι μεταδίδεται κάποια εκκλησιαστική τελετή. Μόλις όμως άκουσα την κυρία που παρουσίαζε για την τηλεόραση να μιλάει για «διχασμένη Αθήνα» στο σημείο που στεκόταν, μπήκα στο νόημα: ο ναός πλέον εθεσμοθετείτο «επισήμως» ως «πράσινη γραμμή» μεταξύ της πόλης και του γκέτο...

Εκείνη την ώρα το βήμα είχαν οι Μαΐστορες της Ψαλτικής Τέχνης, συγκλονιστικές φωνές σε μοναδική βυζαντινή υμνολογία. Έψαξα να βρω τα τι και πως γινόταν, βρήκα και μια δήλωση του προέδρου του Οργανισμού Μεγάρου Μουσικής Αθηνών Ιωάννη Μάνου: «όπου υπάρχει μισαλλοδοξία, η μουσική -και η τέχνη γενικότερα- μπορεί να λειάνει τις διαφορές». Ξανασκέφτηκα τη δήλωση της παρουσιάστριας, για τη «διχασμένη Αθήνα», ίσως αυτό ήταν το νόημα της βραδιάς, η επικύρωση του διχασμού, ώστε να μπορούν να δραστηριοποιηθούν πλέον ανενόχλητοι οι γεφυροποιοί των αρεστών ΜΚΟ... Ευκαιρία τώρα που η πόλη θα έχει και «δικό μας» δήμαρχο...

Το σίγουρο είναι ότι η Δημοκρατία μας έκανε το καθήκον της. Σε μια συμβολική χειρονομία Πρόεδρος, Αρχιεπίσκοπος και Νταλάρας ξόρκισαν τον ρατσισμό «εν χορδαίς και οργάνοις» μέσα στον μοναδικό αυτό ιερό ναό... Την ίδια ώρα κάπου παραέξω τα ΜΑΤ ξόρκιζαν όσους είτε επενδύουν στην ένταση είτε απλώς φοβούνται... Παρακάτω κάποιος Ασιάτης έτριβε ένα παρμπρίζ για μισό ευρώ, ενώ πιο δίπλα μια μικρή Αφρικανή ανακούφιζε σιωπηλή στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου του έναν κύριο που της είχε πλασάρει ο προστάτης της... Αυτούς δεν τους άγγιξαν ούτε οι ύμνοι, ούτε η ορχήστρα...

Αστικές συγκοινωνίες: Κρατικό μονοπώλιο ή ποιότητα και οικονομία;;



«Δύσκολη η κυκλοφορία σήμερα στην Αθήνα... Δεν έχει και συγκοινωνίες... Είναι και κλειστοί οι δρόμοι... Πάλι ταλαιπωρία μυρίζομαι...»

Αν ο μέσος Αθηναίος αναλογιστεί τα τελευταία τριάντα χρόνια πόσες φορές έχει σκεφτεί, πει ή ακούσει το παραπάνω, φοβάμαι πως θα μείνει άναυδος τόσο από το πλήθος όσο και από την σταθερότητα που θα παρατηρήσει. Το ίδιο θα συμβεί αν ο μέσος Θεσσαλονικεύς αντικαταστήσει τη λέξη Αθήνα με το όνομα της πόλης του και επαναλάβει την παραπάνω άσκηση. Δυστυχώς ή ευτυχώς η υπόλοιπη Ελλάδα δεν έχει άξιες λόγου αστικές συγκοινωνίες, οπότε η ενδιαφέρουσα αυτή άσκηση πρέπει να σταματήσει εδώ...

Μήπως όμως το όλο θέμα δεν πρέπει να σταματήσει εδώ;; Μήπως τελικά αυτό που ζούμε εδώ και δεκαετίες δεν είναι παρά η χαρακτηριστικότερη απόδειξη ότι τα μονοπώλια (γενικά αλλά και ειδικά τα κρατικά) δεν μπορούν ποτέ να συνδεθούν με την ανάπτυξη, με την οικονομία πόρων και με την εξυπηρέτηση του πολίτη;; Υπάρχουν ζητούμενα πολλά... Και πρέπει κάποτε να τεθούν ένα ένα στην κοινωνία και να απαντηθούν...

Κατ' αρχήν χρειαζόμαστε δημόσια αστική συγκοινωνία;; Ναι αλλά όχι ως μονοπωλιακή μορφή αστικής μεταφοράς, πρέπει το «μέσο» να είναι σε ευθύ ανταγωνισμό με τις υπόλοιπες εναλλακτικές μορφές αστικής μεταφοράς: χρήση ΙΧ αυτοκινήτου, χρήση ταξί, ιδιωτικές αστικές συγκοινωνίες, car pooling, χρήση ποδηλάτου, βάδισμα... Μόνο έτσι θα υποχρεωθεί να είναι και ποιοτικό και οικονομικό. Πως θα το πετύχουμε αυτό σε ένα δημόσιο μέσο; Μόνο συνδέοντας ευθέως την χρήση του με την χρηματοδότηση του, σε πλήρη αντίθεση με τη σημερινή τακτική...

Ας το δούμε λίγο αναλυτικότερα: μετακινούμαστε με τα ιδιωτικά μας αυτοκίνητα για να απολαύσουμε π.χ. άνεση, ιδιωτικότητα και ευελιξία, τόσο ως προς το μεταφερόμενο φορτίο όσο και ως προς τα χρονικά όρια και τη συνέπεια της μεταφοράς μας. [Για το ποδήλατο στυλ και εξάσκηση, για το car pooling οικονομία και παρέα κ.λπ. κ.λπ.]

12.12.10

Παίζουμε τον γιατρό;;



είπε ο Γιώργος στον Ντομινίκ... Κι όταν εκείνος του είπε «πως, αμέ...» του έφερε τον πρώτο Έλληνα για ...πρωκτοσκόπηση!! Και χωρίς φακελάκι...

[Πρώτη επικαιροποίηση | σχόλιο του φίλου Παναγιώτη: «Καλά που δεν του είπε ο Ντομινικ να παίξουν βόλεϋ! ("Θα μου τη σηκώσεις, να σου την καρφώσω";;;)»]

Ρεαλισμός ή βαρβαρότητα;;



«Ρεαλισμός ή βαρβαρότητα;; Νεοδίλλημα... Σίγουρα θα απαντήσετε «ρεαλισμός»... Όπως ο (sportsman, bon viveur και πολίτης του κόσμου) Giorgos... Και θα σπεύσετε να τονίσετε ότι «τη βαρβαρότητα του ΔΝΤ που ζούμε δεν τη θέλουμε, δεν τη διαλέξαμε!!»... Κούφια λόγια...

Τελευταία φορά διαλέξαμε την βαρβαρότητα (ντυμένη με τον όμορφο σοσιαλιστικό της μανδύα...) τον Οκτώβρη του 2009, την διαλέγαμε και τα προηγούμενα χρόνια, κάθε φορά που επευφημούσαμε λαϊκισμούς τύπου «δώστα όλα» και «λεφτά υπάρχουν», κάθε φορά που ψηφίζαμε τον πολιτικό εσμό που υποσχόταν ότι «θα περνάμε καλά και εύκολα» ξεχνώντας να μας πει ότι αυτά ήταν όλα δανεικά, κάθε φορά που συγχωρούσαμε αυτούς που έκαναν απλώς «ένα δωράκι στον εαυτό τους» ή όσους απλώς «απέγραφαν» αντί να «επανιδρύσουν»...

Και μη μου πείτε ότι αυτά που ζούμε είναι ο αναγκαίος ρεαλισμός μετά από χρόνια κραιπάλης, κυριολεκτώ όταν μιλάω για βαρβαρότητα, αποτελεί συνειδητή επιλογή της ΓΑΠοπαρέας η σύγκρουση και ο -σήμερα- βίαιος υποβιβασμός και ευτελισμός θεσμών, επιχειρηματικότητας και πολιτών, ώστε -αύριο- η ελάχιστη βελτίωση να μπορέσει να πιστωθεί ψηφοληπτικά «υπέρ του κινήματος που αναγκάστηκε να κάνει πράγματα ενάντια στη σοσιαλιστική του συνείδηση για να σώσει τη χώρα».

Βαρβαρότητα που συνεχίζει να υποκαθιστά τον ρεαλισμό στην καθημερινότητα μας. Γιατί δεν είναι ρεαλισμός να παραδίδεις το σύνολο της διακυβέρνησης -και επακόλουθα του πλούτου- της χώρας στο εξωτερικό, ανεξέλεγκτα. Δεν είναι ρεαλισμός να ενοχοποιείς όποιον τολμά ακόμα να επιχειρεί και να επιζητεί την ανάπτυξη έξω από το πλέγμα ασφυξίας που έχει δημιουργήσει το ίδιο το κράτος.

11.12.10

Εφ' ω προσελήφθησαν...



«...ειδικά για τον τομέα της καθαριότητας, το σύστημα που ακολουθούσαν οι δήμαρχοι ως τώρα –να προσλαμβάνουν εργάτες και να εξασφαλίζουν την αφοσίωσή τους στέλνοντάς τους πίσω από ένα γραφείο– είναι αδύνατον να συνεχιστεί... Ο νέος δήμαρχος Γιώργος Καμίνης, εφόσον θέλει να εξασφαλίσει το στοιχειώδες, την καθαριότητα της Αθήνας, δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πείσει τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν για τη δουλειά αυτή να βγουν από τα γραφεία και να επιστρέψουν στους δρόμους... Κι αυτό δεν ισχύει μόνον για την αναδιοργάνωση του Δήμου Αθηναίων, ισχύει για όλο τον κρατικό μηχανισμό. Είναι, σε τελευταία ανάλυση, το στοίχημα που πρέπει να κερδίσουμε όλοι μας ως κοινωνία...»

Εδώ και μέρες μου έχουν καρφωθεί στο μυαλό μου οι φράσεις αυτές από το άρθρο που διάβασα την προηγούμενη Κυριακή, φράσεις που αποτυπώνουν την πραγματικότητα που ζούμε παντού στο ελληνικό δημόσιο, την ιερή αγελάδα του συστήματος την οποία πρέπει αδιαλείπτως να ταΐζουμε έως ότου μετακομίσουμε «εν τόπω χλοερώ...»

Ο αρθρογράφος αναφέρεται στην Αθήνα, το θέμα όμως είναι το ίδιο παντού: δεκάδες, εκατοντάδες, χιλιάδες υπάλληλοι γεμίζουν τα γραφεία του δημοσίου ενώ έχουν προσληφθεί ως τεχνικοί, καθαριστές, σκουπιδιάρηδες κλπ. Άκουγα π.χ. τις προάλλες τους συνδικαλιστές του ΟΣΕ να μιλάνε για τις ελλείψεις στους μηχανοδηγούς παραλείποντας βεβαίως να αναφερθούν στους υπερπλεονάζοντες διοικητικούς και στο ελεεινό επίπεδο υπηρεσιών προς τους πελάτες του οργανισμού. Τα ίδια και στην ΔΕΗ για την οποία έγραφα το καλοκαίρι ενθυμούμενος την αναλογία «1 διοικητικός προς 4 τεχνικούς στους 30000 εργαζόμενους της» και το πως αυτή σήμερα εξελίχθηκε σε «1 τεχνικός προς 3 διοικητικούς στους 24000 εργαζομένους» με αποτέλεσμα κακής ποιότητας υπηρεσίες τόσο στο διοικητικό επίπεδο όσο και στο τεχνικό...

«...δεν έχει άλλη επιλογή παρά να πείσει τους ανθρώπους που προσλήφθηκαν για τη δουλειά αυτή να βγουν από τα γραφεία και να επιστρέψουν στους δρόμους...», γράφει ο αρθρογράφος ως λύση και ίσως εκεί βρίσκεται και η διέξοδος για το πρόβλημα της υπερδιόγκωσης του δημοσίου τομέα χωρίς να συνοδεύεται από την αντίστοιχη παραγωγικότητα. Και μάλιστα το προχωρώ ένα βήμα ακόμα, όχι «να πείσει» αλλά «να υποχρεώσει»..!!

Σίγουρα θα υπάρξει αντίδραση, υπάρχουν άνθρωποι με πτυχία και βιογραφικά που προσελήφθησαν π.χ. στην καθαριότητα και θα θεωρήσουν υποτιμητικό το να βγουν στο δρόμο, αυτό όμως ας το πρόσεχαν όταν προσελήφθησαν. Γιατί εγώ ως κοινωνία, ως φορολογούμενος πληρώνω π.χ. για καθαριότητα και καθαριότητα δεν έχω. Αυτοί λοιπόν οι προσληφθέντες που δεν επιθυμούν να κάνουν τη δουλειά για την οποία προσελήφθησαν μπορούν να παραιτηθούν και είτε να διεκδικήσουν διοικητική θέση αντίστοιχη των προσόντων τους όταν αυτή προκύψει είτε να εργαστούν στον ιδιωτικό τομέα ως υπάλληλοι, ελεύθεροι επαγγελματίες ή επιχειρηματίες...


Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Στέφανου Kασιμάτη με τίτλο «Συμβαίνει στην Αθήνα...» από την Καθημερινή της Κυριακής 05.12.2010

«Συμβαίνει κάθε χρόνο τέτοια εποχή, συνέβη και φέτος. Λήγουν οι συμβάσεις των εργαζομένων στην καθαριότητα της Αθήνας ή στη χωματερή στη Φυλή, παραλύει εκ των πραγμάτων (ή αδρανεί για λόγους σκοπιμότητος) ο μηχανισμός, σχηματίζονται στα πεζοδρόμια της πόλης οι λόφοι των «εικαστικών παρεμβάσεων», οπότε τίθεται το αμείλικτο δίλημμα: Χριστούγεννα με το σκουπιδαριό ή συνεχίζουμε με τον καθιερωμένο τρόπο; (Αλλιώς, Χριστούγεννα με ψευδαίσθηση ευμάρειας ή με τη χειρότερη όψη του εαυτού μας;)

8.12.10

[TO ATOMO Consulting Services] Διοίκηση επιχειρήσεων σε συνθήκες ζούγκλας



Απόρροια της οικονομικής κρίσης;; Απόρροια της εικονικής επιχειρηματικότητας στη χώρα μας;; Η ουσία είναι ότι η πλειοψηφία των μεσαίου μεγέθους εταιρειών έχει δύο χρόνια τώρα κάνει σχεδόν όλες τις «λάθος κινήσεις», για να αντιμετωπίσει την οικονομική κρίση. Με κορυφαία την απίσχναση του παραγωγικού ιστού της επιχείρησης τους, του εργατικού τους δυναμικού, χωρίς να έχει προηγηθεί η αναδιοργάνωση των δραστηριοτήτων.

Εδώ και δύο εβδομάδες επικοινωνώ με γνωστούς μου επιχειρηματίες για να συλλέξω σειρά στοιχείων για μια επιχειρηματική πρόταση που ενδιαφέρεται να υλοποιήσει στην Ελλάδα το 2011 μια μεγάλη πολυεθνική εταιρεία. Όταν τους παρουσίασα το έργο όλοι ενδιαφέρθηκαν, το επιχειρηματικό κέρδος βλέπετε φαντάζει σημαντικό. Εξήγησα σε όλους ότι χρειάζομαι λίγο από τον χρόνο τους σήμερα για να οργανώσω την πρόταση μου, «χωρίς πρόταση έργο δεν προκύπτει» ξεκαθάρισα και συμφώνησαν...

διαβάστε τη δημοσίευση στο επαγγελματικό μου blog, εδώ...

Ο φίλος μας ο σοσιαλιστής...



Προβληματίζομαι αν πρέπει να σχολιάσω... Ποιος είμαι εγώ και πως μπορώ να σχολιάσω όταν ο ηγέτης της χώρας μου (σκίτσο αριστερά) συναντά το απαύγασμα της παγκόσμιας σκέψης (σκίτσο δεξιά)... Όταν ο φίλος μας ο σοσιαλιστής συναντά τον φίλο μας τον σοσιαλιστή... Το ντεκόρ (αεροδρόμιο) μπορεί δε να επενδυθεί και μουσικά με τη φωνή της Σωτηρίας Μπέλλου, «μ' αεροπλάνα και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς, τριγυρνάμε στα σκοτάδια, όμως εσύ δε μας ακούς...»

Και αυτό το «δε μας ακούς...» έχει διττή σημασία. Αφενός επιτιμητική, που δεν ακούμε αυτά που μας λέει ο «γιατρός» και έχουμε το περίσσιο θράσος να αντιδρούμε σκεπτόμενοι αλλότρια, π.χ. πως θα αναπτυχθούμε ως οικονομία και όχι πως θα δώσουμε νομότυπα όσα χρήματα και περιουσία περίσσεψαν στους δανειστές μας, τους φίλους των φίλων μας των σοσιαλιστών. Αφετέρου ρεαλιστική, διότι πως μπορούν οι φίλοι μας οι σοσιαλιστές να ακούσουν τον φόβο, την φτώχεια, την απόγνωση που σέρνονται στην κοινωνία, αυτά δεν είναι elegant ακούσματα, άσε που δεν ακούγονται ταξιδεύοντας με αεροπλάνα και βαπόρια, για να τα ακούσεις πρέπει να κατοικήσεις στη χώρα...

Το γεγονός ότι το αποτυχημένο σοσιαλιστικό μοντέλο εγκαταλείπεται από τους ίδιους τους σοσιαλιστές που το οδήγησαν σε αποτυχία, το γεγονός ότι στη θέση του επιλέγεται να εφαρμοστεί ένα φιλελεύθερο μοντέλο, το γεγονός ότι το φιλελεύθερο αυτό μοντέλο προσπαθούν να εφαρμόσουν «τσάτρα πάτρα» οι ανωτέρω αποτυχημένοι σοσιαλιστές με απώτερο στόχο (μάλλον) να το οδηγήσουν σε μεγαλύτερη αποτυχία ώστε ο κόσμος να πειστεί ότι το προηγούμενο μοντέλο ήταν και παραμένει το καλύτερο (ως λιγότερο αποτυχημένο...) δεν μπορεί με τίποτα να σχολιαστεί...

Εξάλλου ο φίλος μας ο σοσιαλιστής το είπε καθαρά «η κυβέρνηση είναι γενναία»... Ένεση ηθικού που οφείλει κάθε κατακτητής στα προκεχωρημένα στρατεύματα του, συχνά πυκνά π.χ. το κάνει ο εκάστοτε Αμερικανός πρόεδρος στα στρατεύματα «απελευθέρωσης» στο Ιράκ ή το Αφγανιστάν... Λέγοντας τους περίπου αυτά τα λόγια «πολλοί θεωρούν ότι είμαστε οι κακοί. Όμως πηγαίνουμε σε μια χώρα που μας προσκαλεί για να βοηθήσουμε...». Γιατί αλήθεια η παγκόσμια πολιτική να είναι τόσο μα τόσο προβλέψιμη..;; τόσο μα τόσο copy paste..;;

7.12.10

Εκ δύο κακών...



Θυμάστε μια παλιά διαφήμιση, την εποχή του κρατικού μονοπωλίου στην τηλεόραση, που διαφήμιζε την «τελευταία λύση πριν από το βάψιμο»...;; Κάτι τέτοιο είναι και οι μετατάξεις, ιδιαίτερα αυτές σε θέσεις που έχουν δουλειά: η τελευταία λύση πριν από το «βάψιμο»... Ή, για την ακρίβεια, πριν από την απόλυση και την αναζήτηση εργασίας στη «βαρβαρότητα» του ιδιωτικού τομέα... Και ως γνωστόν, στη χώρα των κρατικοδίαιτων, «εκ δύο κακών το μη χείρον βέλτιστον»... Και η μετάταξη σίγουρα είναι «μη χείρον» της ...μετάλλαξης, ειδικά από τη στιγμή που ουδείς μιλάει για ουσιαστική αλλαγή και μείωση των διαδικασιών του δημοσίου τομέα, ώστε οι απασχολούμενοι εκεί να είναι πραγματικά παραγωγικοί και πραγματικά ενδιαφερόμενοι για το συμφέρον του πολίτη...

6.12.10

Άδεια η πόλη... που πήγαν όλοι...;;



«Άδεια η πόλη που πήγαν όλοι
Κι όλοι είσαι εσύ που έφυγες χωρίς να φταις
Άδεια η πόλη τι γίναν όλοι
Αν με θυμάσαι στην υγειά μου κάτι πιες...»

Τελικά ο τέταρτος δρόμος για τον σοσιαλισμό περνάει από άδειους δρόμους... Η προστασία του πολίτη είναι εφικτή μόνο όταν πληρούνται οι ελάχιστες προϋποθέσεις: όταν ο πολίτης κλείνεται σπίτι του, όταν δεν κυκλοφορεί... Γιατί αν κυκλοφορήσει εκεί έξω τότε θα παρεμποδίσει τα «παιδιά»... Τον ανθό της νεολαίας... Που θέλει «χώρο» για να μπορέσει να κινηθεί, να λειτουργήσει, να διαλύσει ότι έχει μείνει όρθιο...

Και αν βρεθεί ο «ανθός» αντιμέτωπος με τον απλό πολίτη, τότε πρέπει να επέμβουν οι «προστάτες του πολίτη»... Μόνο που αν επέμβουν θα βρεθούν απέναντι στα σόγια που καταδυναστεύουν τόσα χρόνια την Ελλάδα... Θα πρέπει να συλλάβουν γόνους κοινοβουλευτικών και άλλων πολιτικών που εφαρμόζουν στην πράξη την επανάσταση της οποίας ηγούνται οι γονείς τους...

Και το πρόβλημα επιδεινώνεται γιατί τώρα δεν «κυβερνά η δεξιά»... άρα αν τους συλλάβουμε (όπως τότε, με τη δεξιά...), που πρέπει να τους συλλάβουμε αν παρανομήσουν (όπως τότε, με τη δεξιά...), δεν μπορούμε να διαδηλώσουμε κατά του εαυτού μας ζητώντας «να ελευθερωθούν αμέσως τα δημοκρατικά παιδιά του λαού που ενώ ασκούσαν το δημοκρατικό τους δικαίωμα παράνομα συνελήφθησαν από τις δυνάμεις της αντίδρασης» (όπως τότε, με τη δεξιά...). Είναι τελικά σκληρό να είσαι «αντιεξουσιαστής στην εξουσία»...

Γι' αυτό η σύγχρονη Κομμαντατούρ (κάθε συνεπής κατοχή έχει και την Κομμαντατούρ της, η παρούσα κατοχή το λέει σικάτα Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη) αποφάσισε να αποσύρει από τους δρόμους (τουλάχιστον του κέντρου), τους απλούς και αθώους πολίτες... Όπως έκανε πριν εβδομήντα χρόνια κάποια άλλη Κομμαντατούρ...

5.12.10

Άσυλο ανιάτων ή άνδρο ηλιθίων;;



«Τελικά η μαλακία σε αυτή τη χώρα έχει βαρέσει κόκκινο... διαβάστε και θα καταλάβετε σε τι ηλιθιότητα μας έχει οδηγήσει η ασυλοποίηση των ΑΕΙ/ΤΕΙ από την αριστερά...» έγραφα προχθές στο facebook, έχοντας μόλις διαβάσει στην Καθημερινή το -απίστευτο ομολογουμένως- άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη που δημοσιεύω παρακάτω. «Βy the way», συνέχιζα, «αφού απαγορεύεται παντελώς η χρήση των ΑΕΙ από ένστολους γιατί πρέπει να φορολογούνται αδιαλείπτως για αυτά...;;;»

Μπορεί να ενοχλήθηκε ο φίλος Άκης από το σχόλιο μου («χμ, αν και οπαδός της λογικής-από όλες τις πλευρές- ψάχνω να βρω και τον λόγο που και εγώ φορολογούμαι για τους άχρηστους ένστολους παρόλο που μου απαγορεύεται παντελώς η αντιλογία μου σε αυτούς!», η αλήθεια είναι όμως ότι μπορεί να διαφωνείς με τις υπηρεσίες των ένστολων αλλά δεν σου απαγορεύεται η πρόσβαση σε αυτές. Άρα ορθά συμμετέχουμε στο κόστος τους, μπορούμε παρ' όλα αυτά να πιέσουμε ώστε να μειωθεί το κόστος αυτό...!! Ενώ το θέμα με το «άσυλο» είναι ακριβώς το αντίθετο: απαγορεύεται σε μια κατηγορία πληθυσμού η πρόσβαση σε χώρο και υπηρεσίες γνώσης και μόρφωσης (όχι π.χ. άμυνας) αλλά του επιβάλλεται να τις πληρώνει κανονικότατα... επιπλέον, το καθηγητικόφοιτητικό κατεστημένο ζητεί να καθιερώσει και πλήρες άβατο και στη διοίκηση-διαχείριση του «ασύλου» (θα διαβάσατε φαντάζομαι την πρόταση τους «θα μας δίνετε τα λεφτά να τα διαχειριζόμαστε και θα ελέγχουμε εμείς ότι η διαχείριση θα γίνεται σωστά!!!»)...



Διαβάστε τώρα το άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη στην Καθημερινή της 03.12.2010 με τίτλο «Ναοί του ελληνικού ανορθολογισμού». Οι εικονογραφήσεις είναι σχετικές, αν και παλαιότερες.
Τα πανεπιστήμια ιδρύθηκαν για να καλλιεργούν τον ορθό λόγο. Ηταν η απάντηση στις θρησκευτικές δεισιδαιμονίες του μεσαίωνα, σε όλους εκείνους που «έβλεπαν» θεούς και δαίμονες να κυκλοφορούν ανάμεσά μας. Στην Ελλάδα αυτός ο στόχος ακόμη δεν επιτεύχθηκε. Οι δεισιδαιμονίες της μεταπολίτευσης ζουν, βασιλεύουν και καθοδηγούν τη συμπεριφορά της ακαδημαϊκής κοινότητας. Φοιτητών και -φευ! - πρυτανικών αρχών.

ΓΑΠ: το ...απαύγασμα της παγκόσμιας σκέψης



Ο Έλληνας πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου καταλαμβάνει την 79η θέση στη λίστα των 100 ατόμων με τη μεγαλύτερη επιρροή στις παγκόσμιες εξελίξεις σύμφωνα με τη λίστα που κατήρτισε το αμερικανικό περιοδικό Foreign Policy.

«Επειδή έκανε το καλύτερο στη χειρότερη χρονιά για την Ελλάδα» αναφέρεται στο κείμενο που συνοδεύει την κατάταξη.


Σχόλιο πρώτο: υποθέτω ότι αν καταφέρει τον επόμενο χρόνο να εκτοξεύσει την ανεργία στο 25%, να διώξει τους νέους Έλληνες από τον τόπο τους, να διαλύσει εντελώς την οικονομία, να πάει το δημόσιο χρέος πάνω από 150% και –κυρίως- να εξακολουθήσει να είναι «ο δικός τους άνθρωπος στην Ελλάδα», θα σκαρφαλώσει ακόμα πιο ψηλά στη λίστα… [Πηγή]

Σχόλιο δεύτερο: διαβάζοντας το άρθρο είδα ότι του κ. Παπανδρέου (79η θέση) έπεται ο διακεκριμένος καθηγητής του Χάρβαρντ Νικόλαος Χρηστάκης (83η θέση). Προφανώς ο κύριος καθηγητής δεν έχει ακόμα γνωρίσει τον Γιώργο Πεταλωτή και την Θεοδώρα Τζάκρη, πολύ δε περισσότερο δε μοιράζεται μαζί τους την ρηξικέλευθη σκέψη του... Ούτε κάνει share το γυμναστήριο με την Τίνα Μπιρμπίλη... Του χρόνου Nicolas, του χρόνου...

«Ο Παπανδρέου ξόδεψε όλο το 2010 λέγοντας στους Έλληνες σκληρές αλήθειες σχετικά με τη μη βιώσιμη φύση του κράτους κοινωνικής πρόνοιας, ενώ προειδοποιούσε όλο τον κόσμο ότι η Ελλάδα είναι το πρώτο θύμα.»

Σχόλιο τρίτο: όπως καταλαβαίνετε, ομιλούμε πλέον για την μητέρα των μαχών σε παγκόσμιο επίπεδο. Από την μία, όσοι θεωρούν το χρήμα ως εργαλείο για να εξασφαλίσουν οι άνθρωποι καλύτερη και περισσότερη ζωή (και -απλά- δε δέχονται στο όνομα της καλύτερης ζωής να τρέφουν κηφήνες), οι οποίοι σήμερα ηττώνται. Από την άλλη οι προς ώραν νικητές, αυτοί που θεωρούν τη ζωή ως εργαλείο για να εξασφαλίσουν οι άνθρωποι καλύτερο και περισσότερο χρήμα, ...«οι φίλοι του ΓΑΠ». Γιατί αυτός είναι που επέλεξε να στολίζει τη γυάλα τους, όπως το χρυσόψαρο: πολύχρωμο και φανταχτερό χωρίς όμως δική του σκέψη και φωνή... Γνήσιος «ηγέτης του παγκόσμιου σοσιαλισμού»...
υ.γ. υπάρχει και η τρίτη κατηγορία, η μαζικότερη, οι κηφήνες. Απορρίπτουν τους πρώτους ως επικίνδυνους (προφανώς γιατί -σκεπτόμενοι- μιλάνε ωμά και λένε αλήθειες...), ενδίδουν όμως πάντα στα χρυσόψαρα «δολώματα»... και μέμφονται μετά εαυτούς και αλλήλους που «παρασύρθηκαν μια φορά ακόμα»...

3.12.10

Πιγκς... (PIGS στα ελληνικά)



«Είμαστε pigs και είμαστε περήφανοι», είπε ο Γιώργος... Το ότι τα pigs κυλιούνται στον βούρκο πρέπει να το είχε στο βάθος του μυαλού του... Όσο για το ότι ο Γιώργος είπε ότι είπε αφού είδε το «όλον ΠΑΣΟΚ» σε υπουργικό συμβούλιο και πολιτικό συμβούλιο, μάλλον τυχαίο είναι... Ακούσατε τον Πεταλωτή να κάνει «οινκ... οινκ...»; Μήπως τον Καρχιμάκη; Ο φωτογραφιζόμενος πάντως κάτι σε αντιπρόεδρο φέρνει αλλά δεν μπορείς να είσαι σίγουρος αν δεν ανοίξει το στόμα του...

Circo ...Giorgano!!



Την πρώτη φορά, ενέκρινε το νομοσχέδιο στην κυβερνητική επιτροπή... Ξανασυμφώνησε επί του θέματος στο υπουργικό συμβούλιο... Αργότερα το ψήφισε ως νόμο και στη Βουλή... Μέσα σε αυτά που ενέκρινε, συμφώνησε και ψήφισε και η μεταβίβαση αρμοδιοτήτων από το Υπουργείο που έχει σήμερα (αλλά δεν είχε τότε...) προς την Περιφερειακή Αυτοδιοίκηση Β' Βαθμού, εντός διετίας από την ψήφισή του νόμου, ήτοι μέχρι το Μάιο του 2012... Δηλαδή και σήμερα... και αύριο... αρκεί να το αποφασίσει ο αρμόδιος υπουργός και να το δρομολογήσει...

Τότε όμως που ψήφιζε δεν τον αφορούσε, στο υπουργείο αυτό ήταν άλλος... Πιο σωστά, άλλη... Τώρα τον αφορά... Γιατί άραγε;; Ποιος να ξέρει... Πάντως αυτός ήταν σαφής: «Δεν συμφωνώ με την αλλαγή... Γι’ αυτό είπα [...] ότι όσο είμαι εγώ εδώ δεν πρόκειται να αλλάξει η διοικητική δομή του Υπουργείου. Διότι πρέπει να εθιστεί σε μια λογική δουλειάς. Θα ήταν καταστροφή αν χρειαστεί σε ένα χρόνο να το αλλάξουμε. Πρέπει να αφήσουμε τον χρόνο να λειτουργήσει υπέρ υμών».

Τι θέλει άραγε να πει ο ποιητής;; Μήπως ότι δε θα γίνει η μεταφορά αρμοδιοτήτων, ότι δε θα εφαρμοστεί ο νόμος;; Ή μήπως ότι δε θα είναι υπουργός οσονούπω...;;

Γιατί οι πρώτοι περιφερειάρχες (τυχαίο; του ιδίου κόμματος με τον υπουργό...) ζήτησαν στην επιτροπή της Βουλής να ξεκαθαρίσει η Κυβέρνηση το πλαίσιο και τις προϋποθέσεις, υπό τις οποίες θα μεταφερθούν οι αρμοδιότητες αυτές στις περιφέρειες...

Και απαντώντας ο παριστάμενος υφυπουργός του «όσο είμαι εγώ εδώ» υπουργού, δεσμεύθηκε ότι ο διάλογος για τον τρόπο με τον οποίο θα μεταφερθούν οι αρμοδιότητες στις περιφέρειες, θα ξεκινήσει μετά το Μάρτιο του 2011...

Welcome to Greece...

Διότι οι αρμοδιότητες, αν μεταφερθούν στο Αποκεντρωμένο Δημόσιο, θα γίνουν θολές και ακαθόριστες... Ενώ σήμερα στο Κεντρικό Δημόσιο είναι σαφείς και καθορισμένες...!! Το παρακάτω παράδειγμα που διάβασα χθες είναι αφοπλιστικό...

Βουλευτής καταθέτει ερώτηση [περί κάποιας πιστώσεως που καθυστερεί] την 1η Ιουνίου προς τους Υπουργούς Οικονομικών και Υποδομών.

Δύο εβδομάδες μετά, στις 14 Ιουνίου, το Υπουργείο Οικονομικών τον ενημερώνει ότι αρμόδιο για να απαντήσει είναι το Υπουργείο Υποδομών.

Στις 30 Ιουνίου το Υπουργείο Υποδομών του απαντά γραπτά ότι η σχετική πίστωση έχει εκταμιευτεί, αλλά καθώς βαρύνει το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων είναι συναρμοδιότητα του …. Υπουργείου Οικονομίας και του Υπουργείου Οικονομικών. Ως εκ τούτου, το Υπουργείο Υποδομών επαναπροωθεί την ερώτησή του, μαζί με την απάντησή του, στα εν λόγω Υπουργεία.

Στις 30 Αυγούστου το Υπουργείο Οικονομικών, έχοντας λάβει από το Υπουργείο Υποδομών την προωθημένη απάντηση, τον ενημερώνει ότι θα του απαντήσει σχετικά το ….Υπουργείο Οικονομίας.

Στις 28 Σεπτεμβρίου καταθέτει νέα ερώτηση στον Υπουργό Οικονομίας με πρώτο υποερώτημα: «Ποιος τελικά είναι αρμόδιος και υπεύθυνος αυτής της απίστευτης ταλαιπωρίας;».

Στις 20 Οκτωβρίου το Υπουργείο Οικονομίας του απαντά ότι …. «τελικά αρμόδιο είναι το Υπουργείο Υποδομών».

Στην, προφορική πλέον, ερώτηση του (αντιπολιτευόμενου) Βουλευτή, απαντά προ ημερών [30.11] στη Βουλή ο ...αρμόδιος Υφυπουργός Υποδομών με το σύνηθες «φταίει ο προηγούμενος», αγνοώντας ότι μόνο για να απαντηθεί μια απλή ερώτηση ενός Βουλευτή και για να βρουν ποιος τελικά έχει την αρμοδιότητα …..πέρασε μισός χρόνος!!

Ο οποίος Υφυπουργός, μάλλον δε θα παρέμεινε στην αίθουσα (ως ...αναρμόδιος πλέον) για να ακούσει τον επόμενο ερωτώντα (κυβερνητικό βουλευτή αυτή τη φορά), να σχολιάζει προς τον προηγουμένως αναρμόδιο αλλά τώρα αρμόδιο:  «Κύριε Υπουργέ [Οικονομικών], φαντάζομαι ότι εφεξής θα πρέπει να απαντώνται οι γραπτές ερωτήσεις που υποβάλλουμε ώστε να μην αναγκαζόμαστε να τις μετατρέπουμε σε προφορικές όπως αναγκάστηκα να την μετατρέψω αυτή. Διότι, είχε κατατεθεί η πρώτη από τον Ιούλιο, δεν απαντήθηκε […] η δεύτερη επανακατετέθη 20/9 και δεν απαντήθηκε [...] και φυσικά (σήμερα 30/11 !!!) κάνοντας χρήση του δικαιώματός μου από τον Κανονισμό, την μετέτρεψα σε επίκαιρη...»

Νυκτερινοί ακκισμοί...



«...να ξέρεις πάντως ότι τα καλά της ζωής που θέλω να ζήσω, τα ζω... δεν αναβάλω ποτέ επ' αόριστον πράγματα που με ευχαριστεί να κάνω...»

«...εγώ πάντως θα ήθελα να μπορέσω να ζήσω τώρα το αύριο για να μπορέσω με αυτά που θα μάθω να διορθώσω το χθες... αλλά πάλι κάθε φορά που το θέλω το μετανιώνω γιατί ξέρω ότι τότε το σήμερα που θα ζήσω δε θα έχει καμιά σχέση με το σήμερα που ζω, άρα οι όμορφες στιγμές του δε θα υπάρξουν...»

Το Zastava...



Ένα Zastava έχει μείνει από βλάβη στον κινητήρα του, στην άκρη του δρόμου. Σταματά δίπλα του μία Ferrari και ο οδηγός της προσφέρεται να το ρυμουλκήσει μέχρι το πλησιέστερο συνεργείο. Λέει μάλιστα στον οδηγό του Zastava ότι αν τύχει και αναπτύξει υπερβολική ταχύτητα, να του κάνει νόημα αναβοσβήνοντάς του τα φώτα.

Ξεκινούν λοιπόν.

Όλα πηγαίνουν μια χαρά ώσπου, σε κάποιο φανάρι, σταματά δίπλα στη Ferrari μία Porsche.

Ο οδηγός της Porsche κάνει νόημα στον οδηγό της Ferrari για μία κόντρα.

Ο οδηγός της Ferrari «τσιμπάει» και ξεκινούν να αναπτύσσουν μεγάλη ταχύτητα.

Το ταχύμετρο δείχνει 100, 150, 200, μετά 230, 260 km/h. Στα 270 km/h η Porsche δε μπορεί να πάει πιο γρήγορα, οπότε η Ferrari την περνάει με 300 km/h και εξαφανίζεται.

Την άλλη μέρα ο οδηγός της Porsche πηγαίνει στο μπαρ που συχνάζει και διηγείται όλο αυτό το περιστατικό στους φίλους του.

Λέει λοιπόν:
«Κοντραρίστηκα με μία Ferrari και με πέρασε σα σίφουνας».
«Εντάξει», του λένε οι φίλοι του, «από Ferrari έχασες. Γρήγορο αυτοκίνητο είναι, οπότε ποιό είναι το περίεργο;».
«Το περίεργο, λέει αυτός, δεν είναι ότι με πέρασε η Ferrari, αλλά ότι πίσω της ακολουθούσε ένα Zastava που της αναβόσβηνε τα φώτα!».

υ.γ. στη φωτογραφία, το Zastava... η Σέρβα είναι εκεί για να σας ξεναγήσει στο ...αυτοκίνητο και να σας δείξει αφ' υψηλού το τοπίο, μετά μπαίνει στη Ferrari και φεύγει...!!