28.11.10

Το «νέο» ΠΑΣΟΚ και τα ...«σπλάχνα» του



«Στις ΔΕΚΟ θα συγκρουστούμε με τα σπλάχνα μας, αλλά θα πρέπει να γίνει. Τελεία.» Δήλωση μεγίστης απόφασιστικότητος του «σκληρού Γιώργου», του τσάρου της Οικονομίας Γιώργου Παπακωνσταντίνου, κατά τη συνεδρίαση του Πολιτικού Συμβουλίου του ΠΑΣΟΚ υπό τον Γιώργο Παπανδρέου (φωτό πάνω).

Ακολούθως, «ο μαλακός Γιώργος», ο κ. Παπανδρέου, σεβόμενος τα ...σπλάχνα, ζήτησε μορατόριουμ ενός έτους (για να αποφευχθεί η ...σύγκρουση που πονάει) και ανακοίνωσε ότι για το κράτος θα συναποφασίζει πλέον το κόμμα: ανακοίνωσε την συγκρότηση τριμερούς επιτροπής από εκπροσώπους της κυβέρνησης, του κόμματος και της κοινοβουλευτικής ομάδας, η οποία σε συνεργασία με τους υπουργούς θα προετοιμάζει τα νομοσχέδια (!!).

Αυτό το τελευταίο δεν ξέρω πως θα το πει στην τρόϊκα, μάλλον «ειδικούς συμβούλους» του γραφείου του θα τους βαφτίσει. Κάτι διάβασα περί αντισυνταγματικότητος αλλά μάλλον αυτό είναι άλλο ανέκδοτο για το «θνήσκον Πασοκ». Το θέμα είναι να ηρεμήσουν τα ...«σπλάχνα» (φωτό κάτω), να κερδηθεί χρόνος, για να μπορέσει η παρέα του Γιώργου να κάνει τους χειρουργικούς εκείνους χειρισμούς που θα παγιώσουν την κυριαρχία του στο πολιτικό διηνεκές...



Διαβάστε το παρακάτω άρθρο που δημοσιεύθηκε στις 27/11/2010 από τον Δημήτρη Καμπουράκη στο protagon.gr και θα καταλάβετε. Τίτλος «Διορισμοί: Όλα εδώ πληρώνονται».

Τις επόμενες εκατό(;) μέρες, υποτίθεται ότι η κυβέρνηση θα προχωρήσει στην σκληρότερη παρέμβαση που έγινε ποτέ για να αντιμετωπίσει τα θηριώδη ελλείμματα και την απερίγραπτη ανοργανωσιά τού στενού και του ευρύτερου δημόσιου τομέα. Είμαι βέβαιος ότι ο Γιώργος Παπανδρέου βλαστημά την τύχη που έριξε σ’ αυτόν τον κλήρο να προχωρήσει στην επικείμενη σφαγή, οφείλει όμως να συνειδητοποιήσει ότι το σημερινό του «χρέος» αποτελεί ένα είδος εκδίκησης της ιστορίας.

Διότι τα τελευταία τριάντα χρόνια, ήταν πρωτίστως οι κυβερνήσεις τού ΠΑΣΟΚ που παραφούσκωσαν με προσωπικό τις δημόσιες υπηρεσίες και ειδικά τις «πολυτελείς» ΔΕΚΟ, οι οποίες σήμερα ξαπλώνουν στην κλίνη του Προκρούστη. Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στα ποσοστά που παίρνει η ΠΑΣΚΕ σ’ όλους αυτούς τους οργανισμούς (μεταξύ 50% και 70%), για να καταλάβει τι είχε γίνει διαχρονικά. Εφ’ όσον λοιπόν το ΠΑΣΟΚ καρπώθηκε επί δεκαετίες τα πολιτικά οφέλη αυτών των διορισμών, αποτελεί πράξη στοιχειώδους ιστορικής δικαιοσύνης να εισπράξει τώρα και το πολιτικό κόστος τής κατεδάφισης αυτού του οικοδομήματος.

27.11.10

Γουρούνι στο σακί



Το άρθρο που θα διαβάσετε έχει δύο αναγνώσεις που συγκλίνουν σε ένα πράγμα: στην χαμηλή ποιότητα του πολιτικού προσωπικού που ΕΜΕΙΣ οι ίδιοι επιλέγουμε να στείλουμε στην Βουλή δια της ψήφου μας.

Η πρώτη ανάγνωση, η ευθεία, αφορά την κυβερνητική πλειοψηφία (στην παρούσα περίπτωση την του ΠΑΣΟΚ) και τον τρόπο με τον οποίο εισάγει, «συζητά» και ψηφίζει σημαντικά, στρατηγικής σημασίας για τη χώρα, νομοσχέδια στην Βουλή: συντάσσοντας την άγνοια τους «αγεληδόν» πίσω από τον αρχηγό και τις (άγνωστες) βουλές του, στη λογική του «βλέποντας και κάνοντας».

Η δεύτερη ανάγνωση, η συμπερασματική, αφορά το πως οι αντιπολιτευόμενοι διαχειρίζονται τον ρουν των γεγονότων και ειδικά την συντεταγμένη «αγελαία» άγνοια των συμπολιτευομένων: συντάσσοντας ομοίως τη δική τους άγνοια «αγεληδόν» πίσω από τους αρχηγούς (εδώ είναι περισσότεροι του ενός πάντοτε), στη λογική του «βλέποντας και κάνοντας».

Και στις δύο αναγνώσεις, ο λαϊκισμός (σε διάφορες μορφές, τόνους και εκφράσεις) επιλέγεται της μελέτης και της έκφρασης υπεύθυνης πολιτικής πρότασης, είναι ο εύκολος δρόμος μιας και «ουδείς προλαβαίνει να ενημερωθεί σε βάθος και σωστά». Το γεγονός ότι κάθε βουλευτής δικαιούται με έξοδα του κράτους ειδικούς συνεργάτες (και επιστήμονες) για να τον επικουρούν στα καθήκοντα του παραλείπεται μπροστά στο «δίκαιο» του συγγενούς ή του συνεπούς «Γκρούεζα».

Κατά τα λοιπά, και θα με συγχωρήσει η «νέα» πολιτική αρχηγός που θα την «πικράνω», οι βουλευτές λειτουργούν συνταγματικά ως ζωντανές πολιτικές οντότητες και όχι ως στρατιωτάκια ακούνητα και αμίλητα... Με εξαίρεση την ίδια και ολίγους άλλους σοβαρούς, οι «300» είναι «ζωντανές πολιτικές οντότητες» ως προς το λαβείν όχι ως προς το δούναι...

Σταματώ εδώ για να διαβάσετε το άρθρο του Γιώργου Λακόπουλου στη στήλη ΠΡΟΕΚΤΑΣΕΙΣ, από ΤΑ ΝΕΑ της Πέμπτης 18 Νοεμβρίου 2010.

«∆εν ξέρατε τι υπογράφατε;». Το είπαν οι «τροϊκανοί» στη Λούκα Κατσέλη όταν τους αντέτεινε ότι δεν υιοθετεί την παράκαµψη της Εθνικής Συλλογικής Σύµβασης Εργασίας. Το κλιµάκιο των «µικροµεσαίων υπαλλήλων διεθνών οργανισµών», όπως θα έλεγε και ο Χρήστος Παπουτσής, απλώς µειδίασε µε συγκατάβαση: ας προσέχατε όταν υπογράφατε, κυρία µου. Εννοούσαν: θα εφαρµόσετε το Μνηµόνιο και θα πείτε κι ένα τραγούδι. ∆εν έχουν άδικο. Το περιεχόµενο του Μνηµονίου αποτελεί συµβατική υποχρέωση της χώρας. Εχει κυρωθεί από την ελληνική Βουλή ως διεθνής σύµβαση, άρα υπερισχύει και του καταστατικού χάρτη της χώρας.

Εδώ σηκώνουµε τα χέρια. Ποιος ακριβώς, πότε και µε ποια διαδικασία συνέταξε το Μνηµόνιο;

Συνδικαλισμός με ΔΕΗσεις;



* άρθρο του Κώστα Βαξεβάνη στο blog του «Το Κουτί της Πανδώρας» στις 25 Νοεμβρίου 2010

Δεν ξέρω πια τι είναι αυτό που μου έρχεται στο μυαλό όταν ακούω τη λέξη συνδικαλισμός. Δεν υπερασπίζομαι εικονίσματα, μόνο τις ιστορικές αναγκαιότητες. Πως οι άνθρωποι πρέπει να οργανώνονται για να κατακτούν. Πως πολλές φορές αυτό γίνεται με υπερβολές και ακρότητες αλλά είναι καλύτερο απ το να μην γίνεται καθόλου. Πως με το να μηδενίζεις τα πράγματα, ανοίγεις την πόρτα στην αβεβαιότητα και θα είσαι ένα απ τα βέβαια θύματα. Ναι είμαι με τον συνδικαλισμό. Συγχωρήστε με όμως, δεν μπορώ να είμαι με τους συνδικαλιστές. Όχι με αυτούς.

Η ΓΕΝΟΠ ΔΕΗ, το συνδικαλιστικό όργανο των εργαζομένων της ΔΕΗ, πήρε 500.000 ευρώ δάνειο από τα ταμεία της επιχείρησης. Του εργοδότη δηλαδή. Δεν με ενδιαφέρει για ποιες ανάγκες. Αν είναι υπαρκτές. Αυτό που έχει σημασία είναι η συναλλαγή. Οι αμοιβαίες υποχρεώσεις που δημιουργούνται. Την ίδια ώρα η ΔΕΗ κόβει το ρεύμα σε χιλιάδες Έλληνες, που δεν έχουν να πληρώσουν 100 ή 200 ευρώ.

Μέχρι πριν δύο χρόνια, κάποιοι άλλοι συνδικαλιστές, στο υπουργείο πολιτισμού, είχαν κανονίσει, οι εργαζόμενοι, να παίρνουν υπερωρίες από ταμείο που ανήκε σε άλλους. Αυτό από τα ποσοστά που δίνει ο ΟΠΑΠ για τον πολιτισμό. Γιατί προφανώς αντιλαμβάνονται ως συνδικαλισμό την εξυπηρέτηση των εργαζομένων. Δεν έχει σημασία πώς;

Προχθές κατά τη διάρκεια της έρευνας για την εκπομπή για το Δημόσιο, βρήκα ένα έγγραφο όπου ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Λέανδρος Ρακιντζής, προτείνει στο Υπουργείο Παιδείας, οι καθηγητές να αφιερώνουν δύο ώρες από τα απογεύματά τους κάθε τρίμηνο, για να ενημερώνουν τους γονείς στα σχολεία, αντί οι γονείς να κλείνουν πολλαπλά ραντεβού με τους καθηγητές τα πρωινά και να χάνονται από όλους εργατοώρες. Οι συνδικαλιστές δεν δέχτηκαν. Οι ίδιοι συνδικαλιστές βεβαίως δέχονται στον Άγιο Ευστράτιο των 350 κατοίκων να υπηρετούν εικονικά 44 καθηγητές οι οποίοι παίρνουν μόρια παραμεθορίου αλλά υπηρετούν στην Αθήνα. Επίσης δέχονται ενώ θεωρητικά η αναλογία για έναν καθηγητή είναι 9,5 μαθητές, στην Ελλάδα να υπάρχουν αίθουσες με 30 άτομα. Γιατί τα συνδικαλιστικά όργανα δέχονται να υπηρετούν καθηγητές ως διοικητικοί υπάλληλοι σε υπουργεία. Και ο προγραμματισμός για τις θέσεις καθηγητών να γίνεται Σεπτέμβριο αντί Μάρτιο. Για να μπορέσουν την τελευταία στιγμή να οργιάζουν με τις μεταθέσεις.

Να μην πω για τον ΟΤΕ και τις ακούσια διακορευμένες παρθένες του ελληνικού συνδικαλισμού που στην πραγματικότητα υπήρξαν «συνοδοί» των κυρίων της SIEMENS.

Υπάρχουν χιλιάδες παραδείγματα που αποδεικνύουν πως οι συνδικαλιστές στην Ελλάδα, υπήρξαν οι σκαπανείς του πελατειακού συστήματος και οι εγγυητές της αποτελεσματικής σχέσης του ρουσφετιού με την πολιτική. Υπήρξαν και πολλά άλλα. Φορείς του πολιτικού νεοπλουτισμού που φρόντιζε να δημιουργεί συνενοχή (μαζί τα φάγαμε). Υποκριτές, που έβλεπαν τους αγώνες ως τραμπολίνο που τους πέταγε απ ευθείας στη βουλευτική έδρα. Και βέβαια ψεύτες, εκμεταλλευτές της αγωνίας και μάστορες της κρυφής συνδιαλλαγής.

Μην μου πείτε πως υπάρχουν εξαιρέσεις. Ευτυχώς υπάρχουν, αλλά νομίζετε πως φτάνουν για να μπορεί κάποιος σήμερα εκτός από τον συνδικαλισμό να είναι και με τους συνδικαλιστές;

Μνημονιακά...



* συνονθύλευμα ιντερνετικών δημοσιεύσεων και εμπνεύσεων...

«Εγώ απλώς θύμωνα»...



του Παντελή Μπουκαλά από την Καθημερινή της 26-11-10.

Ωστε λοιπόν ο πρωθυπουργός μας είναι ιδιαίτερα ενοχλημένος από τις επιδόσεις των μισών υπουργών του και καθόλου ικανοποιημένος από τους υπόλοιπους. Ωστε εκνευρίζεται από τις προσωπικές τους στρατηγικές, θυμώνει από τη ραθυμία τους, αγανακτεί από τις δηλώσεις τους που εμποδίζουν τη δουλειά της κυβέρνησης και προκαλούν ενδοστρέφεια και σύγχυση. Ωστε ο πρωθυπουργός τα έψαλε στους υπουργούς του και τους έστειλε λέει κι ένα αμείλικτο τελεσίγραφο, το πέμπτο τους τρεις τελευταίους μήνες, για να ’χουν να πορεύονται· και το ’στειλε και με φαξ και με ιμέιλ και με SMS, για να μη λένε ότι δεν το βρήκαν.

Αυτά διαδίδει το περιβάλλον του πρωθυπουργού, αυτά διοχετεύει. Ανάμεσα στο πρώτο ποτηράκι τερψιλαρυγγίου και στο δεύτερο, φεύγουν από το στόμα του ενός ή του άλλου «περιβαλλοντιστή» οι τάχα εμπιστευτικές πληροφορίες προς το ευήκοον ους του ενός ή του άλλου ρεπόρτερ, που αυτή τη δουλειά έχει μάθει να κάνει: να λειτουργεί σαν μαγνητόφωνο που καταγράφει λαίμαργα «διαρροές» και τις αναμεταδίδει ενθουσιωδώς. Και γίνονται έπειτα πρωτοσέλιδοι ξύλινοι τίτλοι και μείζονα θέματα στα δελτία ειδήσεων, τα περισσότερα εκ των οποίων έχουν αυτό το όνομα, αλλά ελάχιστη από τη χάρη του.

Δεν κατονόμασα τον πρωθυπουργό μέχρι τώρα. Εσκεμμένα. Γιατί η περιγραφή του «ενοχλημένου και εξοργισμένου» ταιριάζει απόλυτα και στον τωρινό κυβερνήτη, τον κ. Γιώργο Παπανδρέου, αλλά και στον προκάτοχό του, τον κ. Κώστα Καραμανλή, με τον οποίο άλλωστε είχε εξαντληθεί όλη η γκάμα των συναισθημάτων, αφού οι αγιογράφοι του τον εμφάνιζαν μονίμως μπουρινιασμένο, χολωμένο ή κρανιωμένο, που λένε οι έφηβοί μας. Ο άλλος Παπανδρέου, ο Ανδρέας και ο άλλος Καραμανλής, ο Κωνσταντίνος, οι αυθεντικοί, δεν είχαν στείλει ποτέ διά του Τύπου τελεσίγραφο στους υφισταμένους τους, κατανοώντας ότι έτσι θα αυτοακυρώνονταν. Πορευόμενοι με βάση το δόγμα «το μοναστήρι να ’ναι καλά και από καλογέρους βρίσκουμε», ρύθμιζαν τα του οίκου τους (διότι οίκος τους ήταν το κόμμα τους) δίχως, όσο θυμάμαι, να νιώσουν ποτέ την ανάγκη να δηλώσουν διά των φερεφώνων τους οργισμένοι με τους υπουργούς τους· απλώς οργίζονταν.

Η αλήθεια είναι ότι προς το τέλος της ηγεμονίας του, ο Ανδρέας Παπανδρέου είχε επινοήσει και το γνωστό «εγώ απλώς προήδρευα», σαν εξήγηση της στάσης του ή σαν άλλοθι. Ε λοιπόν, από το 2004 και έπειτα βλέπουμε αυτή την ωραία φόρμουλα να σφραγίζει τον τρόπο με τον οποίο ασκείται η πρωθυπουργία και να παίρνει μάλιστα και πολύ ελαφρότερες μορφές, του είδους «εγώ απλώς ανέθετα τη δουλειά στον Θόδωρο» ή «εγώ απλώς ταξίδευα». Είδαμε πού οδήγησε τον Καραμανλή τον νεότερο η πρακτική αυτή· στην ακύρωση και την απαξίωση. Και προς τα εκεί θα οδεύει και ο Παπανδρέου, ο νεότερος, όσο θα πρωθυπουργεύει με την αυτοαπαλλακτική μέθοδο «εγώ απλώς θύμωνα».

* παρεμφερής πιστεύω η εικονογράφηση του Τολιάδη από το Ποντίκι.

24.11.10

Ο απόλυτος σοσιαλισμός...



Μερικές φορές, η δημιουργική έμπνευση του Γιάννη Ιωάννου κυριολεκτικά «δεν παίζεται»!!! Βοηθούντων και των «ηθοποιών» που πρωταγωνιστούν...

Αγωνία του χθες ή προσμονή του αύριο;;



Η αλήθεια είναι ότι έχω μέρες πολλές να γράψω... Λες και κάτι έχει στραγγίσει κάθε δημιουργική σκέψη από μέσα μου... Είναι γεγονός ότι τους δύο προηγούμενους μήνες έγραψα... Και έγραψα πολλά και δημιουργικά... Μόνο που τα έγραψα «εμπορικά»... Μια ενδιαφέρουσα «στάση» σε μια διαδρομή προσωπικού και επαγγελματικού επανακαθορισμού... Επιτυχημένη;; Ο χρόνος θα δείξει... Εγώ τουλάχιστον το ευχαριστήθηκα... Και θα συνεχίσω να το ευχαριστιέμαι... Αρκεί να έχω τις ευκαιρίες (που πιστεύω ότι θα τις έχω, αλλά...).

Την περίοδο αυτή λοιπόν έχω αρχίσει να ζυμώνω σκέψεις και απόψεις διαφορετικά... Στέκομαι μακρυά από την καθημερινότητα που δεν αντιπροσωπεύει παρά τον επιθανάτιο ρόγχο του χθες... Ενός χθες που ανέδειξε την Ελλάδα μόνο στα λόγια αυτών των λίγων αρεστών που ωφελήθηκαν... Ενός χθες που δεν έλυσε προβλήματα, αντίθετα τα έκρυψε κάτω από το χαλί για να τα βρούμε εμείς οι τωρινοί και οι επόμενοι... Και να τα λύσουμε γιατί δε θα μπορεί να γίνει αλλιώς...

Προχθές η μητέρα μου συζητούσε με κάποιον θείο, αμφότεροι της προηγούμενης γενιάς... Η κουβέντα τους για τα επίκαιρα της εποχής, την άκουσα λοιπόν να λέει «εμείς καλά περάσαμε, τώρα όμως φορτώσαμε τα παιδιά μας, αυτά δε θα δημιουργήσουν τίποτα, να εύχεσαι να δημιουργήσουν τα εγγόνια μας μην πάει παρακάτω το κακό»... σοφή κουβέντα... Μόνο που για να δημιουργήσουν τα εγγόνια τους, τα παιδιά μας, πρέπει εμείς να λύσουμε το πρόβλημα, να δημιουργήσουμε πάλι υποδομές προόδου...

Και για να το κάνουμε αυτό πρέπει να σκεφτούμε καθαρά, να κοιτάξουμε μπροστά, να διδαχτούμε από τα λάθη μας. Δεν είναι ανάγκη να παραδεχτούμε ότι το κάναμε, πρέπει απλά να το κάνουμε..!! Σκέφτομαι ότι δεν έχει νόημα λοιπόν να κρίνω το χθες, να προσπαθώ να ερμηνεύσω αυτά που πρέπει να γίνουν με αυτά που έγιναν ή δεν έγιναν. Είναι λάθος συνταγή..!!

Χρειάζεται ρηξικέλευθη σκέψη και πρόταση για να φτιάξουμε κάτι καινούργιο, το κυριότερο χρειάζεται να βάλουμε το κεφάλι κάτω και να δουλέψουμε, να δημιουργήσουμε... Ξανά... Χωρίς στεγανά και περιορισμούς... Χωρίς να σκεφτόμαστε αυτά που χάσαμε, αλλά σκεπτόμενοι αυτά που θα αποκτήσουμε, όπως πριν από πενήντα χρόνια έκαναν οι πατεράδες μας...

Θεωρίες θα πείτε... Ναι... Θα συμφωνήσω... Αλλά από μια θεωρία ξεκινάνε όλα... Μια θεωρία που κάποιος διατυπώνει, κάποιοι παραπέρα διαμορφώνουν, κάποιοι άλλοι αναδεικνύουν μέσα της τα αξιώματα, κάποιοι επόμενοι βρίσκουν τα θεωρήματα και τις αποδείξεις τους...

Απλά μαθηματικά... Τόσο απλά, όσο η κίνηση που χρειάζεται για να ανοίξουμε ένα λουκέτο και να το κλείσουμε ξανά... Να ξεκλειδώσουμε το δυναμισμό και την αισιοδοξία μας για το αύριο και να κλειδώσουμε τον πεσιμισμό και την μιζέρια που μας προκαλεί το χθες...

Δεν ξέρω αν για να το πετύχουμε πρέπει ο στόχος μας να είναι «να ξαναγίνουμε φτωχοί...!!» όπως έγραψε ο Γιάννης Ξανθούλης, σίγουρα το κείμενο του σαρκάζει την έννοια του φτωχού... Θα ήθελε πολύ πιστεύω να γράψει «μη-νεόπλουτοι» αλλά τότε θα έθιγε τις «ιερές αγελάδες» της καθεστηκυίας τάξης και τα κεκτημένα τους, τον Έλληνα μικροαστό που από την Απελευθέρωση, πέρασε στην Αλλαγή, την Απαλλαγή, τον Εκσυγχρονισμό, «το Μεγάλο, το Ωραίο, το Μοναδικό» και την Επανίδρυση, ξεχνώντας ότι όλα εδώ πληρώνονται... Για να φτάσει στην Κρίση...

Ξέρω όμως σίγουρα ότι για να το πετύχουμε πρέπει να βάλουμε στόχο μας να ξαναγίνουμε πλούσιοι... Χωρίς αυτή τη φορά να πάψουμε να είμαστε άνθρωποι... Καλύτεροι άνθρωποι... Που θα κοιτούν δίπλα τους, που θα μοιράζουν τη μπουκιά τους με αυτόν που δεν έχει, που θα είναι και πάλι ομιλητικοί, φιλόξενοι, εξυπηρετικοί, χαμογελαστοί, ανοιχτόκαρδοι... Έλληνες στη συμπεριφορά, την έκφραση, την ψυχή κι όχι μόνο στην ταυτότητα...

υ.γ. η φωτογραφία («δανεική» από τη φίλη Νάσια) είναι από το κέντρο της Κολωνίας... κι εκεί τελικά έχουν λουκέτα, έστω και ως «έργο τέχνης»...

17.11.10

Ώρα για το «Πολυτεχνείο» των Πολιτών...


* εικονογράφηση που βρήκα μέσω google από το ellas.pbogs.gr και έδωσε έναυσμα για τις παρακάτω σκέψεις...

17.11.2010... Εδώ Πολυτεχνείο...

Ένας ακόμα χρόνος πιο μακριά απ’ την πραγματική μνήμη του Πολυτεχνείου, την αντίσταση στις κάθε μορφής δικτατορίες, στον κάθε μορφής φασισμό...

Ένας ακόμα χρόνος «γιορτής» για τις αριστερές ολιγαρχίες της άποψης, της γνώσης, της γνώμης...

Ένας ακόμα χρόνος που η πλειοψηφία, απέχουσα από το δοτό πανηγύρι της αριστεροφροσύνης, θα θρηνήσει νέες πληγές στο κορμί της δημοκρατίας και της ελευθερίας ανάπτυξης και έκφρασης ιδεών...

17.11.2010... Εδώ Πολυτεχνείο...

Ίσως έφτασε η ώρα η ιστορία να επαναληφθεί... Όπως τότε... Και να «κλειστούμε» μέσα, να στασιάσουμε, όλοι εμείς που επιθυμούμε να σκεφτόμαστε, να εκφραζόμαστε, να ζούμε ελεύθερα...

Ενάντια στην επιβληθείσα νοοτροπία του κρατισμού των αρεστών, του άκοπου πλουτισμού, της κομματικής και συντεχνιακής ευνοιοκρατίας, της προστασίας των χειρίστων δια της ισοπέδωσης και των αρίστων...

Ενάντια στην κουλτούρα της ήσσονος προσπάθειας και των «ηρώων» της...

Ενάντια στην αριστεροφροσύνη και τον κομματισμό της που ορίζουν ότι τα ατομικά μου συμφέροντα πρέπει να υποτάσσονται σε αυτά του κόμματος, τα οποία πρέπει υποχρεωτικά να ταυτιστούν με αυτά του κράτους, της κοινωνίας...

17.11.2010... Εδώ Πολυτεχνείο...

Μόνο που αυτή τη φορά, δε θα αναδείξει, δεν πρέπει να αναδείξει ούτε «επώνυμους αντιεξουσιαστές» ενός θολού σοσιαλ-κομμουνισμού ούτε «επώνυμους εξουσιαστές» ενός θολού συντηρητισμού, αμφότερους κατ' επίφασην «δημοκράτες» και οπαδούς της «μοναδικής γνώμης», που θα καπηλευτούν προσπάθειες και αγώνες για να επιβιώσουν εις βάρος του κοινωνικού συνόλου...

Αυτή τη φορά πρέπει να ηττηθούν ολοκληρωτικά οι φασισμοί των χρωμάτων, κόκκινοι και μαύροι, μαζί με τους μηχανισμούς που ανέπτυξαν για να τους συντηρούν εν ζωή...

Μαζί πρέπει να ηττηθούν και οι φασισμοί των προσώπων, οι «ηγέτες»-εκφραστές του χθες, που μετατρέπουν την αγωνία τους για το προσωπικό τους σήμερα σε «πολιτική έκφραση», και αναθέτουν σε εσμούς παρατρεχάμενων να καλύψουν δια της προσωπολατρείας και της αρχηγολαγνείας την απουσία ιδεών, προτάσεων, επιχειρημάτων...

17.11.2010... Εδώ Πολυτεχνείο...

Μόνο που αυτό θα είναι το «Πολυτεχνείο» που θα αναδείξει τη Δημοκρατία, την Ελευθερία, τη Γνώση, την Σκέψη, την Έκφραση...

Το «Πολυτεχνείο» που θα οδηγήσει στην επικράτηση των Ιδεών...

Το «Πολυτεχνείο» των Πολιτών... Όλων των Πολιτών...

16.11.10

Πολιτική προσώπων ή πολιτική ιδεών;



«Η δυστυχία αυτού του κόσμου είναι ότι οι ηλίθιοι είναι γεμάτοι αυτοπεποίθηση ενώ οι έξυπνοι γεμάτοι αμφιβολίες», (Ντοστογιέφσκι, «Ο ηλίθιος»)

Τις πρόσφατες αυτοδιοικητικές εκλογές τις έζησα «από μέσα». Έχω ξαναζήσει εκλογές σε οργανωτικό επίπεδο, αυτή τη φορά όμως ήταν μια διαδικασία πολύ πιο σύνθετη από όσο φανταζόμουν, βοηθούντων τόσο του γενικότερου πολιτικοοικονομικού κλίματος όσο και της παγιωμένης κομμουνίζουσας αντίληψης στη χώρα ότι το κράτος πρέπει να επιβιώσει πάση θυσία, ακόμα και αν χρειαστεί να θυσιάσει την αγελάδα του ιδιωτικού τομέα που παράγει αγόγγυστα την τροφή του. Και, όχι, δε θα παρασυρθώ να σχολιάσω τον «άγιο ψηφοφόρο» και το επίπεδο του, νοητικό και μορφωτικό...

Δύο μήνες τώρα μπόρεσα και σκέφτηκα, ανάλυσα σκέψεις και συμπεριφορές, επεξεργάστηκα προτάσεις, απόψεις και «διαδρομές» έκφρασης. Κατ΄αρχήν νιώθω περισσότερο φιλελεύθερος από πριν. Όχι μόνο στη θεωρία, αλλά -το κυριότερο- στην πράξη. Εκεί είναι η διαφορά, να μπορείς να «δουλεύεις» την ιδεολογία και τα πιστεύω σου και να παράγεις άποψη και λόγο πολιτικό, διατυπωμένα με απλές έννοιες, κατανοητές στους πολλούς.

Γιατί η πολιτική, ιδιαίτερα η φιλελεύθερη πολιτική, έχει νόημα όταν έχει στο κέντρο της τον άνθρωπο. Για τον άνθρωπο, τον κάθε άνθρωπο, δημιουργεί περιβάλλον ίσων ευκαιριών, προς όφελος του ανθρώπου ορίζει κανόνες, για το συμφέρον του ελέγχει την εφαρμογή τους.

Αλλιώς γίνεται σοσιαλισμός, ή κομμουνισμός, όπου ορισμένοι άνθρωποι διαμορφώνουν κάστες, ομάδες, κόμμα και θέτουν το συμφέρον τους στην υπηρεσία του, ώστε να είναι σίγουροι ότι οι πράξεις τους θα ωφελήσουν το συμφέρον ανθρώπων μεν, συγκεκριμένων δε, αυτών των ιδίων, εις βάρος σίγουρα των υπολοίπων που δεν ανήκουν στο θεσμό, στο κόμμα.

Αυτοί οι δύο μήνες, ειδικά οι τελευταίες εβδομάδες και οι δύο εκλογικές Κυριακές, με βοήθησαν να δω και να ξεκαθαρίσω και αρκετά από τα θέλω μου... Το κυριότερο να απαντήσω στο δίλημμα του τίτλου: «πολιτική προσώπων ή πολιτική ιδεών;» είναι αυτό που είναι το καλύτερο, το πλέον δημοκρατικό;

15.11.10

«H ιδεολογία της χρεοκοπίας»



* άρθρο του Στάθη N. Kαλύβα, καθηγητή στο Πανεπιστήμιο Yale, που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 31.10.2010

Η επιτυχία έχει πολλούς διεκδικητές, ενώ η αποτυχία είναι ορφανή. Και οι δύο όμως έχουν τις ρίζες τους σε συστήματα ιδεών, αντιλήψεων και αφηγήσεων που συνήθως αποκαλούμε «ιδεολογίες». Αν αναζητήσει κανείς τα χαρακτηριστικά της ιδεολογίας με την οποία πορευτήκαμε προς την χρεοκοπία μάλλον δεν θα δυσκολευτεί να εντοπίσει τρία θεμελιώδη συστατικά: λαϊκισμό, ναρκισσισμό και «αριστερισμό».

Ο λαϊκισμός είναι ένα σύνολο κοινωνικών αντιλήψεων και συμπεριφορών που περιλαμβάνει τον εξισωτισμό (την επιθυμία της ισοπέδωσης προς τα κάτω), την αναζήτηση του ατομικού βολέματος εκτός των νόμων και σε βάρος του κοινού συμφέροντος, την ολοκληρωτική αποποίηση κάθε ατομικής ευθύνης και την συστηματική εξαγωγή προσόδων από το κράτος. Ο λαϊκισμός έγινε πολιτική πρακτική όταν λειτούργησε ως βάση ενός κοινωνικού συμβολαίου, σύμφωνα με το οποίο οι πολιτικοί παρείχαν απλόχερα κρατικές προσόδους σε ομάδες ή άτομα, με αντάλλαγμα την ψήφο τους. Η «υλική βάση» αυτού του κοινωνικού συμβολαίου υπήρξε η λεηλασία, αρχικά των ευρωπαϊκών κονδυλίων και αργότερα του φτηνού χρήματος της Ευρωζώνης. Η Ευρώπη λειτούργησε για την Ελλάδα κάπως σαν τον φυσικό πλούτο στις χώρες που τον διαθέτουν άφθονο, οπλίζοντας με χρήμα ανεύθυνους πολιτικούς. Πετύχαμε έτσι ένα επίπεδο ευημερίας που τελικά αποδείχθηκε ιδιαίτερα επισφαλής, ενώ κατασκευάστηκε ένα απατηλό όραμα γενικευμένου και εύκολου πλουτισμού. Η πρόσβαση σε μια άνετη ζωή θεωρήθηκε αυτονόητο δικαίωμα άσχετο από την προσπάθεια και τις ικανότητες του καθενός και εντελώς ξεκομμένο από την ικανότητα της χώρας να καινοτομεί και να ανταγωνίζεται, δηλαδή να παράγει πλούτο.

12.11.10

«Η Δημοκρατία μετατρέπεται σε τυπική υπόθεση»



Το παρακάτω κείμενο έγραψε ο Γιώργος Κύρτσος στην City Press στις 2 Νοεμβρίου, εν μέσω της διλημματικής πολιτικής Παπανδρέου για τις εκλογές της Δημοτικής και Περιφερειακής Αυτοδιοίκησης. «Απειλούνται βασικά πολιτικά μας δικαιώματα», έλεγε χαρακτηριστικά στον υπέρτιτλο αναφερόμενος στην απαίτηση Παπανδρέου χωρίς επιχειρήματα παρά μόνο υπό τον φόβο της πτώχευσης και της οικονομικής κατάρρευσης, οι πολίτες να εγκρίνουν και να μην αμφισβητήσουν την εφαρμογή από τους «κοσμοπολίτες σοσιαλιστές» του ΠΑΣΟΚ μιας ισοπεδωτικής οικονομικής πολιτικής προς την κοινωνία για να προστατευθούν οι κομματικές συντεχνίες και τα φίλια οικονομικά συμφέροντα που «στηρίζουν» την ηγεσία του κινήματος.

Το κείμενο αυτό είναι και σήμερα επίκαιρο, καθώς με την περίφημη κωλοτούμπα που έκανε ο Παπανδρέου το βράδυ της Κυριακής μόλις «φάνηκε» το αποτέλεσμα του Α' γύρου επιχείρησε και επιχειρεί δια της υποβολής και της επιβολής (σε συνέχεια του προεκλογικού φόβου) να αποφύγει την συνολική καταδίκη της πολιτικής του. Οι πολίτες πρέπει και θα εξηγήσουν με την ψήφο τους στις 14 Νοεμβρίου ότι η Δημοκρατία δεν είναι στην Ελλάδα μια τυπική υπόθεση. Η εικονογράφηση, του Γιάννη Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία, συμπληρώνει πιστεύω ιδανικά το κείμενο.

Ο εγκλωβισμός της Ελλάδας στην πολιτική του μνημονίου έχει σοβαρές πολιτικές παρενέργειες. Η προβληματική Δημοκρατία μας μετατρέπεται με το πέρασμα του χρόνου σε μια καθαρά τυπική υπόθεση, που δεν αφορά τους πολίτες.

Πρωτοφανής υποβάθμιση. Στη Σύνοδο Κορυφής των Βρυξελλών άνοιξε ο δρόμος για τη μετατροπή της Ελλάδας σε μία πολιτικά περιθωριοποιημένη χώρα-μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η πρόταση της κ. Μέρκελ είναι να αφαιρείται το δικαίωμα ψήφου από τις χώρες-μέλη με σοβαρό δημοσιονομικό πρόβλημα και υπερβολικό δημόσιο χρέος, όπως η Ελλάδα, και η αντιπρόταση της ελληνικής κυβέρνησης είναι να περιοριστεί η πολιτική μας τιμωρία σε ζητήματα που αφορούν στη δημοσιονομική και την οικονομική διαχείριση. Ουσιαστικά δηλαδή δεχόμαστε την παραίτηση από τα πολιτικά δικαιώματα που έχει η Ελλάδα για το 90% των θεμάτων που συζητούνται στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι γνωστό ότι στη διαρκή κοινοτική διαπραγμάτευση δίνεται απόλυτη προτεραιότητα στα δημοσιονομικά, νομισματικά, οικονομικά θέματα, εφόσον δεν υπάρχει κοινή πολιτική άμυνας και κοινή εξωτερική πολιτική.

Αεροπορικό quiz...


«Ποιο είναι το βασικό πλεονέκτημα ενός ελικοπτέρου έναντι ενός αεροπλάνου;»

Αυτό θα έπρεπε να είναι ένα εύκολο quiz για όσους έχουν στοιχειώδεις γνώσεις για τα αεροσκάφη. Η απάντηση όμως μπορεί να σας εκπλήξει...

11.11.10

Η έρημος και οι «σκληροί» άντρες...



Σήμερα σας έχω ένα ανέκδοτο με νόημα και μήνυμα. Περιγράφει τις περιπέτειες ενός αμετροεπούς που αντί να ζητήσει ευγενικά βοήθεια επέλεξε να την εκβιάσει προκαλώντας... Κάθε ομοιότητα με πρόσωπα και πράγματα της μικρής μας χώρας, ποδηλάτες, κωπηλάτες, δρομείς, όλα σε ένα, είναι εντελώς συμπτωματική...
Ένας τύπος, κλασσικό αμερικανάκι, με την κοπελιά του οδηγούσαν στην αμερικανική έρημο. Κάπου εκεί πέρα στα βάθη της ερήμου, έπαθαν λάστιχο και σταμάτησε για να το αλλάξουν.

Κοιτάει γύρω ο φίλος μας αναζητώντας βοήθεια, όταν βλέπει έναν καουμπόι, με όλα τα γνωστά αξεσουάρ: όπλα μαχαίρια, σχοινιά, κλπ να κάθεται στο άλογό του και να στρίβει τσιγάρο και να τους κοιτάει.

Φοβήθηκε, αλλά ήθελε να μην το δείξει και λέει στην κοπέλα του: «Θα βάλω αυτόν το βλάχο, να μου αλλάξει το λάστιχο και εμείς θα περιμένουμε να τελειώσει...». Γυρνάει προς το μέρος του και φωνάζει: «Ε, βλάκα, κατέβα από το άλογο και έλα εδώ να μας αλλάξεις το λάστιχο». Ο καουμπόι τους αγνοεί και συνεχίζει να στρίβει το τσιγάρο του!

Ο φίλος μας το αμερικανάκι, σε μια ύστατη προσπάθεια, φωνάζει πιό δυνατά: «Εεεε, παλιόπουστα, σου είπα να έρθεις εδώ και να αλλάξεις το λάστιχο, θες να σε γαμήσω;»

Τότε ο καουμπόι τον κοιτάει κατάματα και του λέει: «Άκου να δεις φιλαράκο. Πρώτα θα τελειώσω το τσιγάρο μου, μετά θα κατέβω από το άλογό μου, μετά θα σε δείρω, μετά θα σε βάλω να αλλάξεις το λάστιχό σου. Όση ώρα θα το αλλάζεις εγώ θα πηδάω τη γκόμενα σου. Και όχι μόνο θα κοιτάς αλλά θα σε βάλω να βαστάς και τα αρχίδια μου για να μην ακουμπάνε στην καυτή άμμο όση ώρα θα την ξεσκίζω!!!!!»

...Δυο ώρες αργότερα, ενώ οδηγούσαν και πάλι, λέει η γκόμενα: «Πώ πω πω πω, ο καουμπόι αυτός ήταν πολύ σκληρός ε;» Και απαντάει ο φίλος μας: «Σιγά μωρέ, τον σκληρό άντρα! Δεν είδες τι μορφασμούς πόνου έκανε όταν άφηνα τα αρχίδια του και έπεφταν στην καυτή άμμο;;;;;;;;;»

10.11.10

Αναζητώντας προγραμματικές συγκλίσεις στην Αθήνα του 2010...



* σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη από την Καθημερινή της 10.11.2010

Κόστος εργασίας: κουβέντα να γίνεται...



Ακούω πάλι τη συζήτηση περί αποδοχών των εργαζομένων στις ΔΕΚΟ, το Δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα... Κλάμα μεγάλο π.χ. για τον «οδηγό του λεωφορείου» ή τον «υπάλληλο στα τρένα» (ή... ή... ή..., δόξα τω θεώ ΔΕΚΟ υπάρχουν ων ου έστιν αριθμός!!)... Τον υπάλληλο λοιπόν που του αλλοιώνει το μέσο μισθό το υψηλά αμειβόμενο στέλεχος ή μέλος του ΔΣ...

Μωρίες... Για να μην πω φαιδροί λαϊκισμοί μιας κοινωνίας αριστερίζουσας και κρατικοδίαιτης... Και παρεξηγηθώ...

Στην αγορά υπάρχουν δύο μεγέθη περί τα εργασιακά που επηρεάζουν τα κοστολόγια κάθε επιχείρησης: το άμεσο κόστος του εργατικού δυναμικού (μισθοί, επιδόματα, bonus, ασφαλιστικές εισφορές εργοδότη και εργαζομένου, φόροι και εργοδοτικές εισφορές) και το έμμεσο κόστος του εργατικού δυναμικού (το κόστος που ο εργαζόμενος δημιουργεί λειτουργώντας μέσα στην επιχείρηση, όπως κόστος του χώρου όπου δουλεύει, των κοινόχρηστων υποδομών και τεχνολογίας που χρησιμοποιεί, το κόστος κινήσεως κλπ).

Όποιος έχει ασκήσει έστω και κατ' ελάχιστον διοίκηση (στον ιδιωτικό τομέα βεβαίως, γιατί στο δημόσιο δεν ασχολούνται με τέτοια ταπεινά θέματα...), τα γνωρίζει και τα έχει αντιμετωπίσει. Γιατί τα βλέπει κάθε μήνα στα κοστολόγια που του παρουσιάζει η οικονομική διεύθυνση της εταιρείας...

Όταν θέλουμε λοιπόν σε περίοδο κρίσης «πωλήσεων» να βελτιώσουμε την εικόνα μιας εταιρείας και να ενισχύσουμε τα περιθώρια μεικτού κέρδους ώστε να μπορέσει να αντέξει πρέπει κατ’ αρχήν να δούμε το άμεσο κόστος όχι μόνο στα χρήματα που παίρνει ένας εργαζόμενος στο χέρι (αυτά στην Ελλάδα είναι περίπου το 40% του όλου κόστους) αλλά κυρίως στα χρήματα που πληρώνονται σε εισφορές και φόρους κάθε είδους (το υπόλοιπο 60%!!!).

Εδώ πρέπει να σταθεί όποιος θέλει να βελτιώσει το δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα, στο ότι το άμεσο κόστος εργασίας είναι υπερβολικά υψηλό χωρίς να λαμβάνουν οι εργαζόμενοι παρά μικρό μέρος αυτού. Και να στοχοποιήσει την ανατροπή της μέσης ποσόστωσης αυτής κατ’ αρχήν σε 60% στο χέρι του εργαζόμενου έναντι 40% στο κράτος. Χωρίς να μειώσει αυτά τα λίγα που σήμερα παίρνει ο εργαζόμενος ήτοι μειώνοντας στο μισό το ποσό του σημερινού κόστους εργασίας που κατευθύνεται σε κράτος και ταμεία...

Και, βέβαια, κάνοντας αυτό το κόστος εργασίας που κατευθύνεται σε κράτος και ταμεία (τους φόρους και τις εισφορές μας) ευθέως ανταποδοτικό προς τον πολίτη και τον εργαζόμενο, ώστε να γεννά ανάπτυξη και να μη γεμίζει απλά στομάχια (και τσέπες) υπαλλήλων άνευ αντικειμένου άλλου από την στήριξη και ψήφο των κομματικών και συνδικαλιστικών εσμών.

Μιλώντας δε για δημόσιο, να σταθούμε στα διάφορα bonus και επιδόματα που χορηγούνται πλέον άκριτα σε όλους (ενώ σχεδιάστηκαν για να ανταμείβουν τους παραγωγικούς) και να τα επαναφέρουμε στην αρχική τους «λογική» καθιστώντας τα παράλληλα, άμεσα, μέρος φορολογούμενο και εισφορολογούμενο των αποδοχών.

Αν κάτι μπορεί να είναι μη άμεσα φορολογούμενο ή εισφορολογούμενο, όπως γίνεται σε όλο τον κόσμο, αυτό μπορεί να είναι παροχές προς εργαζόμενους συνδεδεμένες με τη φύση της δραστηριότητας τους, πχ όταν έχουμε έναν δημόσιο υπάλληλο που περνά «στο δρόμο» σημαντικό μέρος του εργασιακού βίου του να του χορηγούμε κινητό και αυτοκίνητο. Αυτό όμως ανήκει στα έμμεσα κόστη.

Και ελέγχεται εκεί, καθώς για να μπορέσει να είναι ανταγωνιστική μια επιχείρηση κοιτά ώστε το έμμεσο κόστος να είναι πάντα εξορθολογισμένο, κάτι που επίσης δεν γίνεται στο δημόσιο καθώς δεν υπάρχει ούτε προγραμματισμός ούτε ανάθεση υπευθυνότητας με στόχους και ανταμοιβή για την επίτευξη του (δείτε την πρόσφατη εγκύκλιο Ραγκούση για τα κινητά των υπουργείων και θυμηθείτε και κάτι κορώνες περί των «κακών» προκατόχων...).

9.11.10

Και τώρα, σειρά έχει η αυτοδιοίκηση...



...έτσι τουλάχιστον μας ανακοίνωσε ο πρωθυπουργός εσωτερικού Γιάννης Ραγκούσης στο χθεσινό του διάγγελμα. Όχι, ο άλλος, αυτός με τα διλήμματα, δεν πήρε θέση. Είχε προπόνηση..!! [σκέψη σε σκίτσο του Γιάννη Ιωάννου]

Η πρώτη εκτίμηση: «μπαμ και μπουμ οι κουμπουριές...»


Η πρώτη εκτίμηση για το εκλογικό αποτέλεσμα των αυτοδιοικητικών εκλογών δια χειρός Γιάννη Καλατζή από την ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ.

8.11.10

Ω.... Γιώργο...!!



"...γι' αυτήν την αλλαγή ο ελληνικός λαός μας έφερε στην εξουσία, ένα χρόνο πριν και σήμερα επιβεβαίωσε ότι αυτήν την αλλαγή θέλει..."



«...σας λέω, όμως, ότι εδώ είμαι, κι εδώ είμαστε, για να παλέψουμε με όλες μας τις δυνάμεις, προκειμένου να φέρουμε σε πέρας αυτή τη μεγάλη προσπάθεια που ξεκινήσαμε...»

7.11.10

Ένας Γιωργάκης «ντουμπλ φας»...

Πρώτη όψη, η πρωινή ρητορεία...



Δεύτερη όψη, η βραδινή απορία...



Δια χειρός Δημ. Χατζόπουλου στα ΝΕΑ

Κε Παπανδρέου, ή αλλάζεις ή βουλιάζεις !!!



Διαβάστε ένα ενδιαφέρον άρθρο του Kωνσταντίνου Zούλα από την Καθημερινή του Σαββάτου 06.11.2010 και τον σχολιασμό μου -πιστεύω σημαντικό- στη συνέχεια. Η εικονογράφηση είναι σκίτσο του Ηλία Μακρή, επίσης από την Καθημερινή του Σαββάτου 06.11.2010.

Ας αρχίσουμε με το άρθρο, με τίτλο «Στο μυαλό του Γιώργου Παπανδρέου»:

Θα κάνει ο Γιώργος εκλογές; Την απορία αυτή έχουμε όλοι ενόψει της «αυτοδιοικητικής» κατά τα άλλα αυριανής κάλπης. Καθώς είναι ανέφικτο, βέβαια, να μπει κανείς στο μυαλό του πρωθυπουργού, ας επιστρατεύσουμε την κοινή λογική για το τι μας ξημερώνει η Δευτέρα. «Θέλω μια καθαρή νίκη στον πρώτο γύρο», είπε ο κ. Παπανδρέου. Δεδομένου ότι το κόμμα του μόλις προ έτους συνέτριψε τη Ν.Δ. με 10 μονάδες διαφορά, η απλή λογική λέει ότι ο κ. Παπανδρέου θα είναι προφανώς ικανοποιημένος, αν οι υποψήφιοί του στις περιφέρειες και στους μεγάλους δήμους επικρατήσουν της Ν.Δ. με τουλάχιστον 5–6 μονάδες

Αλλά, εν τοιαύτη περιπτώσει, τι θα γίνει αν, π.χ., αύριο ο πράσινος κ. Σγουρός κερδίσει με 1 μονάδα διαφορά την Αττική (και όχι με 5), ενώ την ίδια στιγμή ο επίσης πράσινος κ. Καμίνης ηττηθεί ας πούμε με 6 μονάδες από τον κ. Κακλαμάνη; Θα προσμετρηθεί στην «καθαρή νίκη» που θέλει ο πρωθυπουργός και μια επικράτηση του κ. Π. Τατούλη που υποστηρίζεται και από το ΛΑΟΣ; Και αν την ίδια στιγμή στη Μακεδονία χάσει ο κ. Μπόλαρης από τον κ. Ψωμιάδη, τι θα γίνει; Θα ισοσκελισθεί η «χασούρα» με μια καλή εμφάνιση του κ. Μπουτάρη, που στηρίζει και η Δράση;

Σας περιγράφω ένα τυχαίο όσο και πιθανό ενδεχόμενο της αυριανής διαδικασίας, προκειμένου να καταδείξω το χάος που προβλέπω ότι θα δημιουργηθεί στα κανάλια από την προσπάθεια ανάλυσης της «καθαρής νίκης». Καθώς, μάλιστα, ουδείς γνωρίζει τις βουλές του κ. Παπανδρέου, μην εκπλαγείτε αν οι μεν κυβερνητικοί δυσκολεύονται να ισχυρισθούν ότι νίκησαν καθαρά, οι δε της Ν.Δ. επιχειρούν να τους πείσουν ότι δεν... έχασαν και τόσο πολύ καθώς απεύχονται τις εκλογές.

Για να είμαστε σοβαροί, όταν ένας πρωθυπουργός ανεξηγήτως μετατρέπει τις αυτοδιοικητικές εκλογές σε ψήφο εμπιστοσύνης και μάλιστα με τον ασαφή όρο της «καθαρής» νίκης, επί της ουσίας βάζει μόνος του τη χώρα σε προεκλογική περίοδο. Ως εκ τούτου, είναι αναπόφευκτο, είτε τη Δευτέρα είτε τους προσεχείς μήνες, να μας οδηγήσει στις κάλπες, καθώς το ερώτημα απώλειας της δεδηλωμένης είναι ήδη νομιμοποιημένο από τον ίδιο τον κ. Παπανδρέου. Κατά τα άλλα, ας διασκεδάσουμε στην ιδέα ότι ο αυριανός διακαναλικός τραγέλαφος θα μεταφράζεται live και στην τρόικα...


ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: το παραπάνω σκεπτικό απλώς ενισχύει την απόφαση ότι πρέπει να καταποντιστεί εκλογικά η πολιτική της δικτατορικής αλαζονείας, του ελιτιστικού λαϊκισμού και της διάσωσης των εκλεκτών του κόμματος εις βάρος του συνόλου την οποία εκφράζει ανοικτά από τις αρχές του χρόνου ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ.
 
Ο οποίος ανενδοίαστα χαρακτήρισε όσους δεν υποταχθούν στα εκβιαστικά του διλήμματα ως «ομάδες συμφερόντων που πλήξαμε με τις μεταρρυθμίσεις μας». Και μάλιστα όχι από την Ελλάδα, από την Ιταλία...

«Ομάδες συμφερόντων» δηλαδή οι απλοί πολίτες.
 

Αυτοί που χρόνια τώρα αναγνωρίζουν την ανάγκη ριζικών αλλαγών και διόρθωσης της κοινωνίας

Αυτοί που καταψήφισαν το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη και ψήφισαν Καραμανλή για να «επανιδρύσει το κράτος» το 2004.

Αυτοί που όταν απέτυχε οικτρά να το κάνει τον καταψήφισαν κι αυτόν και εξέλεξαν το ΠΑΣΟΚ του Παπανδρέου μήπως τα καταφέρει.

Αυτοί που έδειξαν ιώβεια υπομονή όταν η πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου αποδείχθηκε εμπράκτως ανίκανη να κάνει κάτι άλλο από υποσχέσεις και δηλώσεις και παρέδωσε τον στρατηγικό σχεδιασμό της οικονομίας στους δανειστές μας.

Αυτοί που συνέχισαν να δείχνουν ιώβεια υπομονή όταν η «παιδική χαρά του Γιώργου και των σοσιαλιστών του» επέδειξε παροιμιώδη ανικανότητα να υλοποιήσει τον σχεδιασμό αυτό, αρνούμενη να συγκρουστεί με τα κομματικά στεγανά (ΔΕΚΟ, συγκοινωνίες κ.λπ.)

Ε, αυτές οι «ομάδες συμφερόντων» θα σας αναγκάσουν σήμερα κύριε Παπανδρέου είτε να αλλάξετε πολιτική και να κάνετε τις απαιτούμενες αλλαγές στην κοινωνία και την οικονομία με τρόπο που θα ωφελεί το σύνολο και όχι μόνο τα κομματικά στεγανά είτε να φύγετε νύχτα... 

 
Σημείωση: σίγουρα το παραπάνω σκεπτικό δεν αίρει την ανάγκη επιλογής των άριστων στα δημοτικά και περιφερειακά συμβούλια καθώς αυτοί θα είναι που θα διαχειριστούν τα επόμενα χρόνια την καθημερινότητα μας και πρέπει να το κάνουν όσο γίνεται καλύτερα. Υπάρχουν τα άτομα αυτά και πρέπει να επιλεγούν και προτιμηθούν σε όλα τα ψηφοδέλτια που θα ψηφίσουμε.

Η επιλογή μη-αρεστών αλλά άριστων πρέπει να αποτελέσει ένα ακόμα ηχηρό μήνυμα προς Παπανδρέου πως «ή αλλάζεις πολιτική ή βουλιάζεις!!»

5.11.10

Νέα πολιτική και άμεσα, το προφανές...



«Ένας τρίτος Παπανδρέου πρωθυπουργός θα ήταν μια αποτυχία της σοσιαλιστικής μας πολιτικής.

Όχι, δεν θα το ήθελα. Θα έλεγα ότι παλεύοντας για έναν σοσιαλισμό, για αλλαγή νοοτροπίας και αλλαγή στάσης στα κοινωνικά προγράμματα το να γίνει ένας τρίτος Παπανδρέου πρωθυπουργός θα ήταν μια αποτυχία της σοσιαλιστικής μας πολιτικής».

Γιώργος Α. Παπανδρέου, σε συνέντευξή του στις 8.12.1985 στην «Κυριακάτικη»

πηγή (με αρχικό τίτλο «ή εκβιασμοί ή διλήμματα...»)

Ο μικρός Γιωργάκης... κάθεται και κλαίει...



Το θυμήθηκα το τραγουδάκι... Το άκουγα μικρός για τη μικρή Ελένη... Που κάθεται και κλαίει... Γιατί δεν την παίζουνε οι φιλενάδες της... Δεν ξέρω αν η μικρή Ελένη μεγάλωσε με τα χρόνια... Ούτε τι κάνανε τελικά οι φιλενάδες της, αν την παίξανε ή όχι... Ξέρω όμως ότι τον Γιώργο ακόμα τον απασχολεί... Του έχει κάτσει κάπως...

Όμως ο Γιώργος δεν είναι η μικρή Ελένη... Ο Γιώργος είναι πονηρός... Και έχει και τον Γιάννη στην Πάρο, ε, στην παρέα...

Τον άκουγα νωρίτερα σήμερα... Μίλαγε στην Πάτρα... «Δεν θέλω να πάμε σε πρόωρες εκλογές, αλλά με υπονομεύουν»... Είδατε; τι σας έλεγα; Ή σγουρός ή κατσαρός... να κατσαρώσει η κοιλιά σου από την πείνα να μάθεις να αμφισβητείς...

«Αν είχαν το θάρρος, ας μας έλεγαν να φύγουμε»... Ενώ τώρα που δεν έχουν, θα τους το πούμε εμείς... Ότι φεύγουμε γιατί δεν έχουνε το θάρρος... Οι δειλοί...

Εξάλλου, μην ξεχνάμε ότι είμαστε αντιεξουσιαστές... Το ότι είμαστε στην εξουσία είναι καθαρά παροδικό: απλώς «αναλάβαμε να σηκώσουμε αυτό το βάρος»... «Boy, you're gonna carry that weight, carry that weight a long time...», έτσι δεν το τραγουδούσαν και οι Beatles;; What a song...

Where was I...? Λοιπόν... «Δεν θέλω να πάμε σε πρόωρες εκλογές. Θέλω να συνεχίσουμε. Ομως προϋπόθεση για να πετύχουμε είναι η ενότητα. Και δεν πρέπει να συνεχιστεί η προσπάθεια υπονόμευσης»... Γιατί αν χάσω το Σγουρό, θα χάσετε τον Πάγκαλο... Σίγουρα... Το δήλωσε στο προηγούμενο post (τι νομίσατε, διαβάζω «το άτομο» καθημερινά, από το blackberry, ειδικά αν έχει Πάγκαλο!!)...

Well... Ίσως χάσετε κι άλλα πράγματα... Τ' αυγά και τα καλάθια, par example... Τον ύπνο σας, par example επίσης... Και την λαοπρόβλητη κυβέρνηση σας... Και την Θεοδώρα την Μεγάλη Θεσσαλονικάρχη (δεν ξέρει να κάνει και τίποτε άλλο ούτως ή άλλως...), τον θηλυκό Πανίκα μας... Όχι πείτε μου αυτό θα το αντέξετε;

Άσε που θα φύγει ο Πεταλωτής και θα ξαναγυρίσει ο Αντώναρος... Όχι, δεν είναι από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, είναι από τη Χάρυβδη στη Σκύλλα, έτσι μου είπε ο Πωλ που είναι και από τζάκι αριστοκρατικό και τα ξέρει αυτά...

Όχι, το Μνημόνιο δε θα το χάσετε, το έχουμε σιγουρέψει... Ξέρουμε ότι θα σας πονέσει και το σιγουρέψαμε... Να μην το χάσετε... Φτάσαμε που φτάσαμε στο σημείο «οι εμπρηστές να θέλουν να τιμωρηθούν οι πυροσβέστες», να σας μείνει και κάτι να μας θυμάστε...

Τι νομίσατε; Ότι θα κάνω undo; Όχι βέβαια… I am the last of Trohicans... Πάντα μου άρεσε αυτό το movie... Θα συνεχίσω το δρόμο μου λοιπόν, μόνος μου τον άνοιξα, δεν είμαι υποχρεωμένος σε κανέναν, το έχω πει τόσες φορές... κι αν δεν το καταλάβατε, your problem, not mine...

* η εικών του Τροϊκανού ανευρέθη από την χάρη του εδώ...

4.11.10

Σε ρωτώ, αν χαθεί, τι θα κάνεις, θα πεθάνεις... θα πεθάνεις...



Μιλάμε για πολλά κοψίδια... Κατσίκια και αρνιά... Και γ'ρουνοπούλες... Μαζί τα φάγατε... Στον ύπνο σου εσύ, στον ξύπνιο του αυτός... Θα αντέξεις να τα χάσεις;;

Μη σε ξεγελάει ο Γιώργος που μιλάει για μεσογειακή διατροφή, το κάνει για να πικάρει τον Αντώνη, θέλει ευγενικά να του πει ότι πρέπει να κάνει νηστεία και προσευχή και δεν τον αφήνουν οι αντ'αυτού... Εσύ κοίτα τι θα χάσεις...

Κοίτα την αρχοντική κορμάρα... Κοίτα το λεβέντικο, τι λέω, το αρχοντολεβέντικο στυλ... Βάλε δίπλα και ένα τέως πιπίνι, νυν wanna-be-Gianna, και έδεσες... Και τώρα ψήφισε... Αν τολμάς... Δηλαδή αν μπορείς από τα γέλια...

Γι' αυτό λοιπόν φίλε αναγνώστη, σε ρωτώ, αν χαθεί, τι θα κάνεις, θα πεθάνεις... θα πεθάνεις...Καλή ψήφο πατριώτη...!!

[[Ψήφο...;; Ψήφο...;; Γαμώτο, που μπλέξαμε... Ψάχνω στο μνημόνιο και δεν την βρίσκω τη λέξη... Λες να το ξέχασαν;; Και ο ένας Γιώργος έχει περαίωση, ο άλλος Γιώργος έχει Μαραθώνιο... Λες γι' αυτό αλήθεια να το παίζει ο Ραγκούσης τόσο άνετος;; Λες να ξέρει πως από την ώρα που δεν το λέει το μνημόνιο, ότι αποτέλεσμα και να βγει δε μετράει;; Λες;; Κοίτα να δεις τώρα...]]

* η εικών του Παγκάλου ανευρέθη από την χάρη του εδώ...