30.10.10

28η Οκτωβρίου: frequently asked questions... (and answers...)



Υπόθεση εργασίας: την 28η Οκτωβρίου του 1940 πρωθυπουργός είναι ο Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου (GAP για του φίλους) αντί του Ιωάννη Μεταξά... Για να δούμε τι θα συνέβαινε...

Α. Ο Ιταλός πρέσβης θα είχε βάλει σε συναγερμό όλο το προσωπικό της πρεσβείας τους και τους εν Αθήναις συμπαθούντες ώστε να εντοπίσουν το ημίωρο εκείνο που ο Έλληνας πρωθυπουργός θα ήταν στο σπίτι ή το γραφείο του για να του επιδώσει το τελεσίγραφο... Σωστό ή Λάθος;

Σωστό..!! Διότι σε αντίθετη περίπτωση θα είχαμε θέμα, θα έπρεπε να συγκαλέσει ο Ραγκούσης μίνι υπουργικό για να αποφασίσουν ότι είναι στρατηγικό θέμα και έχει την αρμοδιότητα να το παραλάβει εκείνος, ο Πάγκαλος δε θα συμμετείχε και θα έκανε δική του πρωτοβουλία επικαλούμενος τον ρόλο του ως Αντιπροέδρου, ο δε Παμπούκης για να τους πικάρει και τους δύο θα ανακοίνωνε μεγάλη επένδυση της Λιβύης (ή άλλης Αραβικής χώρας) σε βιομηχανική μονάδα στη Δυτική Ελλάδα η οποία θα εξήγαγε το προϊόν της στην Ιταλία... Εξάλλου, ως γνωστόν, ο Έλληνας πρωθυπουργός ταξιδεύει για το συμφέρον της χώρας του, πράγμα που αποδεικνύεται ότι όσοι επιβουλεύονται τα συμφέροντα μας τον ψάχνουν (και δεν τον βρίσκουν) εδώ και όχι στα ταξίδια του...

Β. Ο Έλληνας πρωθυπουργός θα έλεγε αμέσως ΟΧΙ όπως ο Μεταξάς... Σωστό ή Λάθος;

Λάθος..!!
Ο Έλληνας πρωθυπουργός θα λάμβανε το τελεσίγραφο, θα χαιρετούσε τον πρέσβη και με φόντο ένα όμορφο νησί θα έδινε διακαναλική συνέντευξη όπου θα ανακοίνωνε στον ελληνικό λαό ότι η χώρα πρέπει να επενδύσει σε όπλα για την άμυνα της, αλλά οι Ιταλοί του ανακοίνωσαν ότι μπορούν να βοηθήσουν εκείνοι και έδωσαν τελεσίγραφο ότι αν αρνηθούμε θα ανεβάσουν τα σπρεντ κάτι στο οποίο εκείνος είπε ΟΧΙ και αναγκάστηκε να ζητήσει την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης, αλλά «επειδή δεν έχουμε εναλλακτική λύση, οδηγούμαστε στην είσοδο των Ιταλών αφού πληρώνουμε τις ευθύνες του Χαρίλαου Τρικούπη...»

Γ. Θα υπήρχε από την κυβέρνηση επίσημη καταγγελία της εισβολής, άμεση κινητοποίηση και ενεργοποίηση του διεθνούς φορέα για την στήριξη της χώρας... Σωστό ή Λάθος;

Λάθος..!!
Με έκτακτο νόμο του υπουργείου Εσωτερικών, ο ιταλικός στρατός θα καλείτο με την είσοδο στη χώρα να κάνει τα χαρτιά του για να πάρει ελληνική υπηκοότητα και να έχει δικαίωμα ιθαγένειας για τα παιδιά του. Αυτόματα, το θέμα θα χαρακτηριζόταν εσωτερικό, ο Παπακωνσταντίνου θα τους έβαζε έκτακτη εισφορά και περαίωση στις δυνάμεις του στρατού ξηράς για τα εισοδήματα που απέκτησαν και απέκρυψαν στην αλλοδαπή τόσα χρόνια, ενώ ο Λοβέρδος με την Κατσέλη θα έστελναν την επιθεώρηση εργασίας για έλεγχο στο Ιταλικό Ναυτικό δηλώνοντας τους ότι είναι ελεύθεροι να δέσουν σε όποιο Ελληνικό λιμάνι θέλουν αρκεί να υπογράψουν τουλάχιστον τριετή σύμβαση με τη χώρα μας ότι θα το έχουν ως αφετηρία, να προσλάβουν Έλληνες ναυτικούς που θα τους υποδείξει το σωματείο και να πληρώσουν ειδικό παράβολο στη ΔΟΥ της περιοχής τους...

Δ. Η κυβέρνηση θα έδινε εθνικό συναγερμό και θα καλούσε σε εγρήγορση και επιστράτευση τον ελληνικό λαό για να προστατέψει την πατρίδα... Σωστό ή Λάθος;

Λάθος..!!
Η κυβέρνηση, υπό την καθοδήγηση - συντονισμό του εκπροσώπου Πεταλωτή, θα σήμαινε συναγερμό και θα καλούσε σε εγρήγορση τον λαό για να αμυνθεί της υποψηφιότητας του Σγουρού, του Καμίνη, του Τατούλη, του Μπουτάρη, του Μπόλαρη (ποιός είναι αυτός...;;) και των άλλων «ανεξάρτητων» παιδιών μας. Ο πρωθυπουργός θα εξειδίκευε το θέμα σε ειδική διακαναλική όπου θα «μάλωνε» τους Έλληνες που δε στηρίζουν τις επιλογές του εξηγώντας ότι αν το παρακάνουν θα θυμώσει κι αυτός και θα σκεφτεί να κάνει εκλογές. Κατόπιν, καθώς ακούγοντας τον εχθροί και φίλοι θα έχουν αρχίσει να «βαρούν τα όργανα», θα φύγει ταξίδι και από κει θα κατηγορήσει τους πολιτικούς του αντιπάλους ότι υπονομεύουν τη διεθνή θέση της χώρας, καλώντας παράλληλα σε εγρήγορση και επιστράτευση τον ελληνικό λαό για να προστατέψει την πατρίδα από την αήθη επίθεση της ελληνικής δεξιάς και των μπερλουσκονικών συμμάχων της...

Ε. Οι συμπεριφορές των ερωτήσεων θα χαρακτηρίζονταν από κύκλους της Ιπποκράτους «υπεύθυνη πολιτική στάση» την ώρα που όλοι οι υπόλοιποι κύκλοι θα μιλούσαν λίαν επιεικώς για «πολιτική αγυρτεία»... Σωστό ή Λάθος;

Σωστό..!!
Κι αν δε με πιστεύετε, μισό λεπτό να ξυπνήσω τον Πάγκαλο να σας το εξηγήσει...

ΣΤ. Μετά την επίδοση του τελεσιγράφου, ο Έλληνας πρωθυπουργός είπε «περάστε αλλά μην κάτσετε πολύ, θα πατώσει ο Σγουρός!!»... Σωστό ή Λάθος;

Λάθος..!!
Η προσπάθεια απόδοσης της φράσης «περάστε αλλά μην κάτσετε πολύ, θα πατώσει ο Σγουρός!!» (την οποία άκουσε κάπου κάπως κάποτε κάποιος Ευρωπαίος) στον πρωθυπουργό μας, αποδεικνύει ότι η δεξιά έχει χάσει κάθε μέτρο και πρέπει να την καταδικάσει ο λαός στην αφάνεια...!! Μέχρι να φτάσουν οι Ιταλοί στην Αθήνα θα έχει περάσει η πρώτη Κυριακή των εκλογών, ο πρωθυπουργός δεν είναι χαζός, είπε απλά «περάστε από την Αθήνα την άλλη Κυριακή, να μην πατώσει ο Σγουρός...», νοιάζεται για τον λαό και το τι θα πάθει, τι θα αναγκαστεί ο ίδιος να τους κάνει αν δεν πειθαρχήσουν σε αυτά που τους λέει και εκλεγεί ή ο Κικίλιας ή ο Δημαράς...

29.10.10

Το κόλπο...


Πριν λίγο, στο κλείσιμο μιας παράξενα ενδιαφέρουσας όσο και θετικής επαγγελματικής συνάντησης, ο συνομιλητής μου επέλεξε να κλείσει τη συζήτηση μας με το παρακάτω ανέκδοτο.

Και ως απάντηση στα αμήχανα γέλια των συνεργατών του, σχολίασε πως το ανέκδοτο είναι εξαιρετικά επίκαιρο, με κοινωνικό και πολιτικό μήνυμα και προεκτάσεις: για να πετύχεις το στόχο σου τελικά χρειάζεται πάντα να κάνεις κάτι εξαιρετικά απλό, για να το καταλάβεις όμως πρέπει πρώτα να κουραστείς υπερβολικά με διάφορα απίθανα και εξωπραγματικά...

Έψαξα, βρήκα το ανέκδοτο και το παραθέτω...

Ήταν μια φορά ένα ζευγάρι παντρεμένο.Ο άνδρας ήθελε να πάρει την γυναίκα του από πίσω αλλά αυτή δεν ήθελε με τίποτα... Την είχε πάει σε ψυχολόγους , σε σεξολόγους, αλλά αυτή δεν είχε πειστεί με τίποτα να το δεχθεί.

Μετά από πολύ ψάξιμο μιλάει μ΄ έναν φίλο του ο οποίος του συστήνει έναν μάγο!!! Τι να κάνει ο άνθρωπος, το ήθελε πολύ ...μιά και δυό, πάει και τον βρίσκει.

Του εξηγεί την κατάσταση πως έχει, τον κοιτάζει ο μάγος με διερευνητικό βλέμμα και του λέει: «Ξέρεις υπάρχει ένα μαγικό φίλτρο που μπορώ να σου φτιάξω αλλά τα υλικά τα οποία πρέπει να μου φέρεις είναι εξαιρετικά σπάνια και πολύ δύσκολο να τα βρει κανείς!».

«Και τι υλικά είναι αυτά ;» ρωτάει ο άντρας.

«Είναι ένα φτερό από έναν κόνδορα των Άνδεων, ένα δόντι από έναν μεγάλο λευκό καρχαρία και μιά τρίχα από μια λευκή πολική αρκούδα!!!», του απαντάει ο μάγος.

Με τα πολλά ο άντρας αποφασίζει και αρχίζει το ψάξιμο.

Παίρνει αεροπλάνο και πάει στις Άνδεις, εκεί ανεβαίνει σε ένα βουνό, μετά από πολύ ψάξιμο εντοπίζει έναν κόνδορα ο οποίος μόλις έχει φύγει από τη φωλιά του, τρέχει, τρέχει, φτάνει στη φωλιά, βρίσκει ένα φτερό, την ώρα που το πιάνει όμως έρχεται ο κόνδορας και του την πέφτει. Χαμός !! πούπουλα!! Ξύλο!! Γρατσουνιές!! Τελικά καταματωμένος ο άντρας φεύγει με το φτερό.

Το πάει στο μάγο ο οποίος του λέει: «Μπράβο, τώρα μπορώ να ξεκινήσω. Άντε φέρε και τα υπόλοιπα».

Παίρνει μια βάρκα ο φίλος μας, πάει στον Ειρηνικό και αρχίζει το ψάρεμα. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες πιάνει έναν λευκό καρχαρία ο οποίος είναι τεράστιος. Τον φέρνει κοντά και προσπαθεί να του βγάλει ένα δόντι. Ο καρχαρίας τον δαγκώνει και καταματωμένος και με το χέρι του να μισοκρέμεται την γλυτώνει!!!

Πάει στο μάγο και του δίνει το δόντι. «Ααα, μπράβο! Είσαι πολύ καλός... πλησιάζουμε στο φίλτρο σύντομα», του λέει, «μένει μόνο η τρίχα από την αρκούδα. Άντε φέρτο κι αυτό.»

Πάει ο άντρας στην Αλάσκα και αρχίζει το ψάξιμο. Μετά από μέρες εντοπίζει μια αρκούδα η οποία έχει αράξει κάτω από τον ήλιο στον πάγο και κοιμάται. Πάει σιγά σιγά και εκεί που κοιμόταν της τραβά μια τρίχα!!! Ξυπνά η αρκούδα και τον πιάνει και τον αρχίζει στο ξύλο! Δεν έμεινε κόκαλο άσπαστο.

Μετά από μερικές ημέρες πάει γεμάτος γάζες και γύψους παντού στον μάγο. «Ααααα επιτέλους το έφερες, και σε περίμενα μέρες τώρα. Λοιπόν κάτσε και περίμενε δε θα αργήσω...». Αρχίζει ο μάγος τα δικά του... μπλε κόκκινα υγρά ... καπνοί εκρήξεις ... χαμός!!

Μετά από λίγο γυρνάει και του δίνει ένα μικρό μπουκαλάκι με ένα γαλάζιο υγρό μέσα, «λοιπόν αυτό είναι το φίλτρο», του λέει.

«Επιτέλους», λέει ο άντρας, «αλλά για πες μου τι το κάνω αυτό;» ρωτάει τον μάγο.

«Άκου να δεις! Το βράδυ πριν πέσεις για ύπνο θα αφήσεις το μπουκαλάκι στο πάτωμα, κάτω από το κρεβάτι, από την πλευρά της γυναίκας σου.»

«Και μετά; Και μετά;», ρωτάει ο άντρας.

«Μετά, έτσι όπως θα είστε γυμνοί με τη γυναίκα σου, θα της πεις: "αγάπη μου: Σκύβεις να μου πιάσεις το μπουκαλάκι σε παρακαλώ;"»

Μια πρόταση για φιλ-ελεύθερη πολιτιστική έκφραση



Ο πολιτισμός είναι ένα από τα πράγματα που μου έχουν λείψει ως θέμα γραφής, τους τελευταίους μήνες που γράφω και παράγω κείμενα σε επαγγελματική βάση για πολιτική και επιχειρηματική χρήση.

«Λογικό», θα πείτε, από την ώρα που υπάρχουν δομικά ζητήματα που απασχολούν την κοινωνία, όπως η οικονομική χρεωκοπία, η καθημερινότητα των μειωμένων αμοιβών και του αυξημένου κόστους, η ανεργία, η απαξίωση. «Καθόλου», θα απαντήσω. Ο πολιτισμός είναι κομμάτι της ζωής και της καθημερινότητας μας, είναι κομμάτι της ποιότητας μας ως ανθρώπων, είναι τελικά το αντίβαρο στο πρόβλημα. Ο πολιτισμός σε κάθε έκφραση του, λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, καλές τέχνες, κινηματογράφος κλπ.

Στην ελληνική κοινωνία, υπάρχει δεκαετίες τώρα ένα μέγα θέμα στη συζήτηση για τον πολιτισμό, για το είδος του πολιτισμού που θέλουμε, για το ποιος του αναπτύσσει, ποιος το διαχειρίζεται, ποιος το χρηματοδοτεί, ποιος και πως το περνάει στην κοινωνία. Μία ακόμα παράμετρος στη συζήτηση είναι η εδώ και τέσσερις δεκαετίες πλήρης επικράτηση της αριστερ-ής/-ίστικης διανόησης και κουλτούρας και του κρατισμού επί της πολιτιστικής έκφρασης, με επακόλουθη την ήττα της ελεύθερης πολιτιστικής έκφρασης και την ανάπτυξη του trash ως εναλλακτικής μορφής.

Χθες βρήκα αφορμή να ασχοληθώ πάλι με το θέμα, σε ένα διάλογο που άνοιξε στη σελίδα του στο facebook ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος μεγάλης πόλης της ελληνικής περιφέρειας, με πολιτιστική παράδοση, την ίδια ώρα που μια μικρή δράκα συμπολιτών μου, στην Ακρόπολη αυτή τη φορά, βεβήλωνε με τη μαυρίλα της ψυχής και του νου τους ένα παγκόσμιο μνημείο πολιτισμού και ιστορίας (κάτι που ούτε οι Οθωμανοί, ούτε οι Ναζί κατακτητές έπραξαν...).

Συνοψίζω εδώ τη συζήτηση και τις κύριες σκέψεις μου, σε μια πρόταση για φιλελεύθερη, άρα ελεύθερη, πολιτιστική έκφραση.

Εν πρώτοις, ο πολιτισμός και οι υποδομές του είναι ευθύνη της κοινωνίας στα μικρά κύτταρα διοίκησης της, τις Τοπικές Κοινότητες, τους Δήμους. Δεν αποτελεί θέμα της κεντρικής εξουσίας, παρά μόνο για την ένταξη της πολιτιστικής ιστορίας, παραγωγής και έκφρασης στον στρατηγικό σχεδιασμό της χώρας για την επίτευξη ευρύτερων γεωπολιτικών στόχων.

Το σημαντικότερο για τον πολιτισμό που πρέπει να εξασφαλίσει ένας Δήμος λοιπόν είναι η οικονομική εξυγίανση της πόλης, η αξιοποίηση της δημοτικής περιουσίας και η δημιουργία υποδομών για βιώσιμη ανάπτυξη, και πολιτιστική. Έτσι πιστεύω ότι θα προκύψουν πραγματικές πολιτιστικές δράσεις από την κοινωνία, για την κοινωνία, με συμμέτοχο την κοινωνία, αντί για το κρατικοδίαιτο -κομμουνιστικής σύλληψης- μοντέλο που επικρατεί σήμερα σε όλη την Ελλάδα και -επί της ουσίας- στραγγαλίζει την ελεύθερη καλλιτεχνική δημιουργία.

Προσωπικά πιστεύω ότι ο πολιτισμός πρέπει να αντιμετωπίζεται με την ίδια ελευθερία με αυτή της γνώσης (δηλαδή να μην απαγορεύεται η όποια έκφραση), απλώς πρέπει να χρηματοδοτείται όχι από κάποιο κεντρικό ταμείο με αδιαφάνεια και χωρίς έλεγχο αποτελέσματος αλλά από την κοινωνία με βάση τον βαθμό αποδοχής του καλλιτέχνη και της δημιουργίας του.

Στο σημείο αυτό θα παρενθέσω μια ενδιαφέρουσα παρατήρηση ενός συνομιλητή με σπουδές και δραστηριότητα στις καλές τέχνες: «Μάλλον μιλάτε για τον τεχνικό πολιτισμό και όχι για τον καλλιτεχνικό... Κάνετε λάθος όταν λέτε ότι η κρατική μέριμνα δεν είναι απαραίτητη για τον πολιτισμό! Το αντίθετο. Η παιδεία για παράδειγμα είναι ένα σημαντικό εργαλείο για την κατανόηση του πολιτισμού και αυτή ανήκει εξ ολοκλήρου στο κράτος. Τι να διδάξει στο παιδί (φορέα του πολιτισμού) η δασκάλα ή ο καλλιτέχνης όταν δεν μπορεί να το προσεγγίσει μέσα από μία δημοτική Πινακοθήκη γιατί τα εκθέματα της είναι αδιάφορα και χωρίς καλλιτεχνική επιμέλεια; Όταν το Μουσείο της πόλης είναι με ελάχιστα εκθέματα και λάθος τοποθετημένα ενώ σαπίζουν αρχαίες πέτρες στην βροχή; Πολλές φορές γίνονται και εκθέσεις με αφίσες των εκθεμάτων και όχι με τα εκθέματα... Όταν οι διορισμένοι άνθρωποι από τον δήμο ή το κράτος, δεν είναι γνώστες του αντικειμένου και μπερδεύουν το πολιτισμό με το γλέντι ή ο καρναβάλι;»

Ως φιλελεύθερος, διαφωνώ με την κρατική μέριμνα όπως τη υπονοεί ο συνομιλητής μου, ότι δηλαδή το κράτος πρέπει να μας καθοδηγήσει σε μια «αποδεκτή» μορφή πολιτισμού.

Πιστεύω ότι ο Δήμος εκτελεστικά, το Κράτος στρατηγικά, πρέπει να παρεμβαίνουν για να δημιουργούν ισότητα ευκαιριών και πρόσβασης, να παρέχουν ευκαιρίες παιδείας, ως εκεί όμως, το τι πολιτισμό θα «καταναλώσω» θα το αποφασίσω εγώ, ο πολίτης, σύμφωνα με την παιδεία, τα βιώματα και τις ανάγκες μου.

Ο Δήμος επίσης, πρέπει να δημιουργεί και να διατηρεί υποδομές πολιτιστικής έκφρασης διαθέσιμες σε κάθε καλλιτεχνική μορφή και δραστηριότητα, αρκεί αυτή η καλλιτεχνική μορφή και δραστηριότητα να μπορεί να καλύψει το κόστος λειτουργίας και συντήρησης της υποδομής (δυνατότητα που θα καθορίσει τελικά και το μέγεθος της παρέμβασης της στην κοινωνία).

Η προσωρινή «αδυναμία» κάλυψης του κόστους δε θα ακυρώνει την κοινωνική επένδυση στον πολιτισμό, οι υποδομές αυτές, οι χώροι, μπορούν να συντηρούνται με «κοινωνικό δάνειο» από τα χρήματα των δημοτών, έως ότου αναπτυχθεί πολιτιστική δραστηριότητα που θα αποπληρώσει στην κοινότητα το δάνειο αυτό και να τις συντηρήσει αυτοδύναμα.

Αν κάποια μορφή και έκφραση τέχνης έχει ενδιαφέρον και απήχηση στο κοινωνικό σύνολο, ο δήμος πρέπει να παρέχει πρόσβαση στους εκφραστές της σε μια δημόσια υποδομή πολιτισμού, με αξιοπρεπείς προδιαγραφές αλλά χαμηλό κόστος, όπου θα μπορεί να παρουσιαστεί στους δημότες.

Οι δημότες που θα πείσει ο καλλιτέχνης είναι αυτοί που θα τον χρηματοδοτήσουν περαιτέρω, όχι ο Δήμος..!! Μόνο έτσι θα μπορέσουμε να φτιάξουμε πραγματική τέχνη, που θα μείνει στο χρόνο γιατί η κοινωνία θα θέλει να μείνει...!!

Εκεί είναι το στοίχημα για την φιλελεύθερη σκέψη της Ελλάδας και τους ανθρώπους που την υποστηρίζουν, να αναπτυχθεί μια στρατηγική για τον πολιτισμό, αρκεί αυτή να δημιουργεί πολιτικές ανάπτυξης υποδομών και ίσων ευκαιριών για όλους, όχι πολιτικές επιδότησης αρεστών και διαμόρφωσης δοτής και ανελεύθερης πολιτισμικής έκφρασης.

Το θέμα είναι ευρύ, υπάρχουν παράμετροι που ούτε καν τις άγγιξα, ουσιαστικά αυτό που διαβάσατε είναι σκέψεις επί βασικών αξόνων και αρχών. Περιμένω τις δικές σας σκέψεις και ιδέες, ίσως ένας δημιουργικός διάλογος να βοηθούσε να φτάσουμε σε μια πολιτική ευρύτερα αποδεκτή από την κοινωνία.

24.10.10

Δια-Κα-Να-Λι-Κή...



Διακαναλική αύριο βράδυ... Μόνο για τον Γιώργο... Και για να μην έχουν απαιτήσεις οι υπόλοιποι, θα γίνει στο Μαξίμου με συντονιστή τον Πεταλωτή... (Όχι παίζουμε, όποιος άλλος έχει Μαξίμου και Πεταλωτή, ας ζητήσει άδεια από τον Χυτήρη να του κάνουν κι αυτού μια διακαναλική...)

Η κατάσταση λοιπόν είναι σοβαρή, πολύ σοβαρή... Ξαφνικά ο -αυτοδιοικητικός- Παπανδρέου αποφάσισε ότι πρέπει να παίξει πολιτικά και να βάλει διλήμματα.

Το χθεσινόσημερινόαυριανό του δίλημμα - εύρημα: Σωτηρία ή Χρεοκοπία... Του ΠΑΣΟΚ, αλλά αυτό δεν το λέμε, μη θίξουμε υπολήψεις παιδιών καλών οικογενειών...

Έχω την αίσθηση πάντως, πως από αύριο, μετά την διακαναλική, θα αρχίσουν τα χοντρά γλέντια με την οικονομία, σε μια προσπάθεια επηρεασμού της ψήφου του λαού. Η προχθεσινή παροχολογία και το ότι το τελικό ύψος του ελλείμματος του 2009 δε θα το μάθουμε πριν τις 15 Νοεμβρίου, μόνο εκβιαστικό μπορεί να θεωρηθεί.

Αν το ξέρουν οι δανειστές μας και πάτρωνες του Γιωργάκη και της κυβέρνησης του ας το πουν τώρα, για να ξέρουμε που πάμε και να προσαρμόσουμε και εμείς ως λαός τις συμπεριφορές μας και -γιατί όχι;- την ψήφο μας.

Πάντως, διαβάζοντας απλώς την ιστορία της κατοχικής Ελλάδας, κάποιος μπορεί να δει τις επόμενες εξελίξεις στα υπό ξένο κατακτητή (έστω και οικονομικό) κυβερνητικά της χώρας μας. Τότε ήταν ο Τσολάκογλου που παρέδωσε στον κατακτητή θεωρώντας ότι κάνει καλό στη χώρα του, τώρα είναι ο Παπανδρέου. Ο δε Τσολάκογλου απεπέμφθη όταν απέτυχε να πείσει τον λαό που πεινούσε όλο και περισσότερο καθημερινά ότι «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας...» και αντικαταστάθηκε από κάποιο μέλος της κυβέρνησης του, περισσότερο πειθαρχημένο στον κατακτητή...

Το σήμερα και το αύριο θα τα ζήσουμε. Αν η ιστορία επαναλαμβάνεται όπως λένε, τότε... Πάντως ίσως οι παραπάνω γραμμές να εξηγούν και το γιατί η φημολογία των ημερών θέλει τη γ.γ. του Υπουργείου Παιδείας να παραιτείται γιατί ουδείς συμμερίζεται την φημολογούμενη πρόταση της να μην διδάσκεται υποχρεωτικά η ιστορία στα γυμνάσια και λύκεια... Φήμες φήμες, μην ακούς τις φήμες...

Στη «σοβαρή» πλευρά του αυριανού διαγγέλματος τώρα, γιατί διάγγελμα είναι επί της ουσίας, κύκλοι προσκείμενοι στον εκπρόσωπο-συντονιστή Πεταλωτή διέψευσαν κατηγορηματικά φήμες ότι η διακαναλική θα είναι στα αγγλικά με ταυτόχρονη διερμηνεία ώστε να αποφύγει τα σαρδάμ ο Μέγας Λαοπρόβλητος Ηγέτης.

Η πηγή μου στου Μαξίμου (έγκυρη και μην αμφιβάλλετε) μου τόνισε ότι οι ερωτήσεις θα είναι στα ελληνικά, ενώ ο Πρόεδρος θα δίνει τις απαντήσεις ...στα κινέζικα, με ταυτόχρονη διερμηνεία από τον Χάρη Παμπούκη...

ΔΙΑ-ΚΑ-ΝΑ-ΛΙ-ΚΗ... Πως λέμε ΚΡΙ-ΘΑ-ΡΑ-ΚΙ...;;;

23.10.10

Σωτηρία ή Xρεωκοπία [του ΠΑΣΟΚ];


«Σωτηρία η χρεωκοπία», το νέο δίλημμα που έβαλε ο ΓΑΠ για τις εκλογές της δημοτικής και περιφερειακής αυτοδιοίκησης... Το δίλημμα αφορά το ΠΑΣΟΚ βεβαίως, βεβαίως... Που αναζητά στην ψήφο μας τη Σωτηρία του από την πολιτική Xρεωκοπία στην οποία οδηγείται από τις αποτυχημένες πολιτικές που εφαρμόζει...

21.10.10

Φαστ Τρακ... Φουσκ... Κλωτσ... στον Αστακό, βεβαίως, βεβαίως...



Ήταν νύχτα... Τη νύχτα συμβαίνουν τα καλύτερα... Όπως τότε που ο Χάρης και ο Νίκος πήραν το αεροπλάνο του Γιώργου και «fast track» πετάχτηκαν να τσιμπήσουν τα κεμπάπια τους κατά Ανατόλια μεριά. Θα τους περίμενε ο Αμπντούλ με τη λιμουζίνα του, μεγάλη «μάρκα», ήξερε τα καλύτερα στέκια της πόλης, τα ουρί του «παραδείσου» ουρά έκαναν για να τα γνωρίσει στους σπουδαίους φίλους και πελάτες του...

«Ρε συ δεν του φέραμε τίποτα...», είπε ο Νίκος, «θα μας παρεξηγήσει...». Ξύνισε τη μούρη ο Χάρης, όχι πως χρειάστηκε ιδιαίτερη προσπάθεια αλλά λέμε τώρα, συγγραφική αδεία, «μη σε νοιάζει, κάτι σκέφτηκα», είπε, «πιάσε μια κόλλα χαρτί». Πήρε το χαρτί και άρχισε να γράφει... «Τι γράφεις;», ρώτησε ο Νίκος, «το δώρο», απάντησε ο Χάρης, «θα του κάνουμε δώρο έναν αστακό», «έχουμε πολλούς;», «έναν έχουμε αλλά δεν το ξέρει... μόνο που θα πρέπει να μου κανονίσεις την Τίνα...»

Αυτά έγιναν εκείνο το βράδυ πριν μερικούς μήνες... Τις επόμενες μέρες ο κόσμος ασχολήθηκε με αλλότρια, κάποιοι επικοινωνιολόγοι έβγαλαν κάποιους πολιτικούς στα κανάλια να μιλάν για κάτι Αραβικές επενδύσεις Φυσικού Αερίου συνδυασμένες με επενδύσεις κατασκευής λιμανιών κλπ στην Αιτωλοακαρνανία, στην παραλιακή κωμόπολη του Αστακού, που θα έφτιαχνε ρεύμα που θα αγόραζαν οι Ιταλοί απέναντι, άλλοι ασχολούνταν με τα μέτρα και τα μνημόνια, άλλοι γκρίνιαζαν, άλλοι γέλαγαν...



Αλλά είπαμε, βράδυ γίνονται τα καλύτερα... Οι μήνες πέρασαν και κάποιο βράδυ του Οκτώβρη ακούστηκε θόρυβος μεγάλος... Κάπως σα φούσκος... Ή σα φούσκα που σκάει... Ο κόσμος κοίταξε γύρω του απορημένος... Ο Γιώργος φώναζε... Ο Χάρης προσπαθούσε να εξηγήσει ότι δεν το είχε κάνει αυτός... Ο Νίκος άφαντος... Η Τίνα... Αχ η Τίνα... Η Τίνα είχε ένα συβιλικό χαμόγελο στα χείλη... Ειδικά όταν κοιτούσε τον Νίκο και τον Χάρη...

Η συνέχεια ήταν σαν δοκιμασία του master chef (με προφορά παρακαλώ)... Και τα σχόλια σαν απόφαση εκείνου του τοπ σεφ που με σπαστά ελληνικά παρατήρησε ότι «o astakos exei paravjasi kai giafto eskase, den epjepe na afisete tous pelates na sas poun pos na to majeijepsete»... «Οι Ιταλοί δε μας ήθελαν, να μου το θυμηθείς, θα πάρουν αργότερα από τους Αλβανούς» έλεγαν κάποιοι από τους παίκτες... Όσο για την αλήθεια, δε θα αργήσουμε να την μάθουμε, ήδη αυτόπτες μάρτυρες μίλησαν στα κανάλια...



Γιατί η αλήθεια δε μένει πολύ εν κρυπτώ... Για αυτό που ακούσαμε, τον θόρυβο, φταίει το τσιγάρο... Ο Νίκος και ο Χάρης είχαν κάνει το μεγάλο λάθος... Δεν ήταν η Τίνα το εμπόδιο... Η Μαριλίζα ήταν... Που ανακάλυψε ξαφνικά και προϊόντος του χρόνου ότι στην Ελλάδα οι άνθρωποι καπνίζουν όταν πάνε στο εστιατόριο... Και πολύ της κακοφάνηκε... Από κει και πέρα, τη συνέχεια τη διαβάσατε... Φαστ Τρακ... Φουσκ... Κλωτσ... στον Αστακό, βεβαίως, βεβαίως...
υ.γ. Όχι, ο Λοβέρδος δεν φταίει... Προσπαθεί, κάνει ότι μπορεί, αλλά δε φταίει... Και στενοχωριέται διπλά... Θα το μελετήσει όμως το φαινόμενο και όταν είναι η ώρα του θα ακουστεί ξανά η βουβουζέλα, να είστε σίγουροι...

18.10.10

Ελλάς γιαβάς γιαβάς...



Στην Ελλάδα έχουμε αυτό τον καιρό μια μεγάλη αγωνία: αν η απαγόρευση του καπνίσματος σε κλειστούς δημόσιους χώρους θα οδηγήσει μια σειρά από επιχειρήσεις εστίασης και ψυχαγωγίας (που –φαντάζομαι- κατά τα άλλα προσφέρουν ποιοτικότατο προϊόν και υπηρεσίες, είναι δε ανταγωνιστικές σε τιμή και παροχές προς τους πελάτες τους) σε μαρασμό και κλείσιμο. Μετά, θα ασχοληθούμε με το άσυλο... Έρχεται Νοέμβρης... Και μετά Δεκέμβρης...

Την ίδια ώρα, για να συνδέσουν οι Κινέζοι το Ικόνιο με το Θριάσιο πρέπει να ρωτήσουν τον Ανωμερίτη που θα ρωτήσει τους λιμενεργάτες που θα ρωτήσουν τους ναυπηγοεργάτες που θα ρωτήσουν τους σιδηροδρομικούς που θα ρωτήσουν τους φορτοεκφορτωτές που θα ρωτήσουν τους μεταφορείς που θα ρωτήσουν τους βυτιοφορείς που θα τους γράψει στα ...παλαιότερα των φαστ τρακ υποδημάτων του ο Χάρης που θα τον προλάβει η «πιο-αργή-κι-απ-τη-χελώνα» Λούκα υπογράφοντας ένα νέο συμβόλαιο για την προστασία του Έλληνα ντελιβερά από την αυθαιρεσία του Κινέζου εστιάτορα που επιμένει να μη θέλει ντελίβερυ στο εστιατόριο του στο οποίο έχει φάει ο Τζαμπάο σπρινγκ ρόλλς τηγανισμένα σε ελαιόλαδο ο οποίος (Τζαμπάο) είναι φίλος του Πάγκαλου ο οποίος (Πάγκαλος) είναι αντιπρόεδρος του Γιώργου του οποίου ο πατέρας είχε υπουργό τον Ανωμερίτη... Και πάμε από την αρχή!!

Εν τω μεταξυ, οι φίλοι και γείτονες ανακάλυψαν ότι ο Mr. Blackberry Μ. Λαζαρίδης γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη και έσπευσαν να του προσφέρουν την Τουρκική υπηκοότητα... Και, όταν έμαθαν ότι στο Πεκίνο συζητήθηκε σε υπουργικό επίπεδο η ιδέα του τρένου στο δρόμο του μεταξιού, από την Κίνα στη Μεσόγειο, έσπευσαν να ανακοινώσουν 6000km σύγχρονου σιδηροδρομικού δικτύου στο έδαφος της Τουρκίας. Με ταχύτητα που ξαφνιάζει... Όχι για το τρένο, αυτού την ταχύτητα θα την καθορίσουν οι Κινέζοι, για την απόφαση που δε θυμίζει σε τίποτα το οθωμανικό ραχάτ’ που ακολουθούν οι κυβερνήτες μας, αυθεντικοί ή ιμιτασιόν Σοσιαλιστές του γιαβάς, γιαβάς... (ή μήπως να πω –όπως μας διδάσκει η διαφήμιση της εποχής- φέεεεεεεεετααααα...)

Μήπως –σκέφτομαι μεγαλόφωνα- να στέλναμε δώρο στον ...«κουμπάρο-φίλο» Ερντογάν την Παπαρήγα και το ΠΑΜΕ;; Θα εκστράτευαν στη Μικρά Ασία να αποτρέψουν το «ξεπούλημα» της Τουρκίας στους Κινέζους, θα ακολουθούσε και ο ΣΥΡΙΖΑ, μαζί κι ο Αλαβάνος κι ο Κουβέλης να κουμαντάρουν τις τάσεις ...διαφυγής, θα την πάταγαν οι Τούρκοι, θα γλυτώναμε εμείς...

17.10.10

Ταξιδάκι κανείς;;



Τζάμπα να πάει δηλαδή η αγωνία και η προσπάθεια του χιλιανού ανθρακωρύχου;; Ολόκληρος πρόεδρος των Σοσιαλιστών να επιτρέψει στον κόσμος να πιστέψει ότι η σωτηρία μπορεί να προέλθει από τις δυνάμεις του κακού καπιταλισμού, που έσπευσε να διαδώσει ότι ακόμα και το γεωτρύπανο ήταν προσφορά ιδιωτικής εταιρείας και όχι περιουσία του Χιλιανού λαού, χρυσοπληρωμένη με τον ιδρώτα του ...σε κάποιο από τους σοσιαλιστές κυβερνήτες του;; Να πάει, να πάει!! Και να πάρει και τη Μάγια μαζί, να του κάνει ντοκυμαντέρ με τα τοπία να έχει να θυμάται...

Αντί αλληλοσεβασμού, θρασύτητα και φασίζουσα νοοτροπία (αυθεντικά, σοσιαλιστικά παράγωγα...)



Μια σοβαρή κοινωνία ενισχύει έμπρακτα τη συνεννόηση μεταξύ των κοινωνικών ομάδων και διαμορφώνει νομικά πλαίσια που, δια της παιδείας και της μόρφωσης, προστατεύουν τον αλληλοσεβασμό και την ομαλή συμβίωση τους επ’ ωφελείαν του συνόλου και όχι των μερών της. Αλλιώς μετατρέπεται σε σοβιετική, κομμουνιστική, σοσιαλιστική κοινωνία (διαλέξτε όποιο χαρακτηρισμό θέλετε, το ίδιο άθλιο αποτέλεσμα έχουν και οι τρεις), όπου ο αλληλοσεβασμός αντικαθίσταται με απαγορεύσεις και η συνεννόηση με θράσος και αντικοινωνικές αυθαιρεσίες όπου το ίδιον συμφέρον είναι το πρωτεύον.

Όπως στην ελληνική κοινωνία, που σοσιαλιστική/κομμουνιστική/σοβιετική τη λες αλλά σοβαρή δεν τη λες, όπου η ανάγκη συνεννόησης και αλληλοσεβασμού μεταξύ καπνιστών και μη καπνιστών αντικαταστάθηκε με ένα νόμο καθολικής απαγόρευσης (ακόμα και του στοιχειώδους ελευθερίας δικαιώματος να ορίσω ότι επιθυμώ το κατάστημα μου να δέχεται μόνον καπνιστές..!!) και επακόλουθα ο αλληλοσεβασμός αντικαθίσταται από κοινωνική θρασύτητα όπως αυτή που εκφράζει η Ομοσπονδία Εστιατόρων και Συναφών Επαγγελμάτων καλώντας ευθέως τα μέλη της να παραβούν τον νόμο «...θα βάλουμε τα τασάκια σε όλα τα τραπέζια. Ξέρουμε ότι μπορούν να μας κλείσουν... και περιμένουμε να έρθουν να τους δώσουμε τα κλειδιά».



Σπουδαία «δημοκρατική» νοοτροπία... Η οποία θεωρεί το οικονομικό πρόβλημα και την ανάγκη επιβίωσης άλλοθι για την παράβαση του νόμου... Μονομερώς όμως... Γιατί αν κάποιος φτωχός συμπολίτης μας μπει παραβατικά σε κάποιο από τα μαγαζιά των κυρίων και παραβατικά πάρει χρήματα, τρόφιμα ή ποτά αναγκαία για την επιβίωση του, αυτός τότε είναι κλέφτης... Βλέπετε αυτός, που όντως θα είναι επίσης παρανομών, παρανομεί κατά μόνας ή έστω εν συμμορία, όχι όμως εν Ομοσπονδία...

Παρεμπιπτόντως, θεωρώ τον νόμο εξόχως αντιδημοκρατικό, λιγότερο στην version Αβραμόπουλου, απόλυτα στην version Ξενογιαννακοπούλου. Ένα κράτος δεν πρέπει να παρεμβαίνει στη λειτουργία της αγοράς διαμορφώνοντας την, πρέπει να ορίζει κανόνες και να ελέγχει την τήρηση τους, αφήνοντας ελεύθερη την επιχειρηματικότητα.



Γιατί κανόνες ρεαλιστικοί και ελεύθεροι μπορούν παντού να οριστούν. Όπως π.χ. να καθιερώνεται ότι ένα εστιατόριο μπορεί να είναι καπνιστών ή μη, όχι όμως μεικτό. Ή να καθορίζεται η απαγόρευση καπνίσματος στην κουζίνα και τον χώρο φαγητού, επιτρέποντας τον όμως σε χώρο υποδοχής ή σε μπαρ- καπνιστήριο που μπορεί (και όχι υποχρεούται...!!) να διαθέτει το εστιατόριο. Έτσι, όποιος επαγγελματίας θέλει να έχει πρόσβαση σε μεγαλύτερη ομάδα κοινού πρέπει να κάνει μεγαλύτερη επένδυση, κάτι που μου φαίνεται ως ιδέα εξόχως φιλελεύθερο και δημιουργικό...

Όταν όμως ο κ. Αβραμόπουλος και η φιλοσοφία του «στρογγυλέματος» προς αποφυγήν του πολιτικού κόστους που εξέφραζε, αντικαθίστανται από την κα Ξενογιαννακοπούλου και την παντελή ανικανότητα της να διανοηθεί ακόμα και τα αυτονόητα σε μια κοινωνία, τότε έχουμε τα αυθεντικά σοσιαλιστικά παράγωγα που περιέγραψα παραπάνω.

Υπήρξα καπνιστής από φοιτητής, συνειδητά. Κατά περιόδους δε, σκληρός καπνιστής. Αποφάσισα πρώτη φορά και έκοψα το κάπνισμα περίπου μια δεκαετία αφότου το είχα αρχίσει. Δύο χρόνια αργότερα, μη πειθαρχώντας τον εαυτό μου, το ξανάρχισα. Εδώ και πέντε χρόνια αποφάσισα και το απέβαλα από τις συνήθειες μου.

Δεν ενοχλούμαι όταν κάποιος καπνίζει, ακόμα και σε κάποιο κλειστό χώρο αρκεί να είναι διακριτικός και να σέβεται το ότι δεν καπνίζω, ήτοι να μην το ξεφτιλίζει...

Επίσης, δεν θα ενοχληθώ αν αύριο το αγαπημένο μου εστιατόριο δηλώσει ότι είναι χώρος καπνιστών, αρκεί -αν και όταν πάω- να τύχω σεβασμού από τον επιχειρηματία για το γεγονός ότι δεν καπνίζω (π.χ. να μη με βάλει σε τραπέζι ανάμεσα στους καπνιστές...) και -βέβαια- να έχω το δημοκρατικό δικαίωμα να επιλέξω αν θα πάω εκεί ή θα πάω στο δίπλα που δηλώνει μη καπνιστών.

 

Γιατί, αν υπάρξει ελευθερία επιλογών, η αγορά θα λειτουργήσει κανονικά. Και θα καταγραφεί αν η τσιγαροαπαγόρευση είναι λόγος επιχειρηματικής αποτυχίας υπέρτερος του κορεσμού της αγοράς, της μείωσης του διαθέσιμου εισοδήματος δια της υπερβολικής φορολόγησης (άλλη σοσιαλιστική εφεύρεση...) αλλά και της κακής ποιότητας προϊόντων και υπηρεσιών που παρέχουν στο κοινό τους πλείστοι όσοι των Ομόσπονδων Εστιατόρων και λοιπών «συγγενών» που φασιστικότατα (και ατιμωρητί) δηλώνουν ότι θα παρανομήσουν και έχουν την κοινωνία ...γραμμένη στο μαλακό τους υπογάστριο.

Αντί υστερογράφου: παρενθέτω παραπάνω τη φράση «και ατιμωρητί» διότι, θεωρητικά, σε μια σοβαρή κοινωνία, η δημόσια πρόσκληση σε παρανομία θα επέσυρε την παρέμβαση των δικαστικών αρχών και την παραδειγματική τιμωρία. Μια τέτοια σοβαρή κοινωνία όμως θα είχε λύσει το θέμα του πως θα απογραφούν μέσω του ηλεκτρονικού συστήματος, χωρίς να τρωθεί η ανεξαρτησία τους, οι αδιαλείπτως μισθοδοτούμενοι από το κρατικό ταμείο δικαστικοί της λειτουργοί, ώστε να μην απασχολεί τη σκέψη τους με τέτοια ποταπά καθήκοντα... Ή μήπως δεν απασχολεί τη σκέψη τους και η σκέψη τους αυτοαπασχολείται με τα ανώδυνα για να μην έχει χρόνο να καταπιαστεί με τα επώδυνα;;

Κατά τα λοιπά, επί του θέματος με εκπροσωπούν και όσα έχω γράψει σε παλιότερες δημοσιεύσεις μου με τίτλο «01.07.2009: Καλό μήνα (...κι ας μη βγει καπνός!)», με τίτλο «««Παφ και τάληρο»: μοναδική επιχειρηματική ευκαιρία...»» και με τίτλο «Είναι, πρωτίστως, θέμα σεβασμού...» .

13.10.10

Η συγγνώμη...



«Ευχαρίστως θα ζητήσω συγνώμη, αν πρώτα ζητήσει συγνώμη ο Γιώργος Μαργαρίτης, για την κατήφεια και τον φόβο που ενέσπειρε στον Ελληνικό λαό, με το κελί 33...»

* χρησιδάνειο από τον τοίχο της φίλης Βιολέττας..!!

Όταν η αναίδεια και η προπέτεια βαφτίζονται πολιτική...



Το ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου απεχθάνεται (ίσως και μισεί...) οποιονδήποτε πολιτικό αρχηγό δεν ονομάζεται Γιώργος Παπανδρέου είναι προφανές και δεν περιμέναμε να φτάσουμε στον Οκτώβρη του 2010 για να το μάθουμε...

Το ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου εκφράζει την απέχθεια του αυτή (ίσως και μίσος...) προς τους πολιτικούς του αντιπάλους με ύβρη, αναίδεια και πολιτική προπέτεια επίσης δεν περιμέναμε να φτάσουμε στον Οκτώβρη του 2010 για να το μάθουμε...

Ούτε περιμέναμε να φτάσει ο Οκτώβρης του 2010 για να μάθουμε ότι ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου στις ανά την υφήλιο περιπλανήσεις του, κάνει συστηματικά ότι κάνει και τις λιγοστές μέρες που επισκέπτεται τη χώρα μας: παρέχει μέσω αρνητικών δηλώσεων του πλούσιο υλικό και άλλοθι σε όσους την επιβουλεύονται...

Εκείνο που μάθαμε τον Οκτώβρη του 2010 είναι ότι ο κ. Παπανδρέου δεν αισθάνεται άσχημα μειώνοντας την διεθνή εικόνα της χώρας του... Ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου δεν αισθάνεται επίσης άσχημα όταν το πληροφορείται... Και ότι ο κ. Παπακωνσταντίνου αδυνατεί να ιεραρχήσει τα συμφέροντα και να βάλει πρώτο το ευρύτερο εθνικό συμφέρον, προκρίνει πάντα και παντού το στενό κομματικό συμφέρον...



Έτσι, την πρώτη φορά που ξένος ηγέτης χρησιμοποίησε κάποια από τις πολλές δηλώσεις του σημερινού πρωθυπουργού περί «διεφθαρμένης Ελλάδας» για να εξηγήσει την αρνητική στάση που υιοθέτησε πλέον από τις αρχές του έτους απέναντι μας η διεθνής κοινότητα, ο «Έλλην» υπουργός απαξίωσε να ασχοληθεί με την προστασία του ονόματος και του κύρους της χώρας του, σπεύδοντας να υπερθεματίσει στην πράξη δια της απόδοσης κατηγορίας σε τέως πρωθυπουργούς.

Και όταν αποκαλύφθηκε ότι επρόκειτο για δηλώσεις του αρχηγού του, αρνήθηκε με περισσή ιταμότητα είτε να ανασκευάσει ζητώντας συγγνώμη είτε να αποδώσει πλέον τις κατηγορίες στον «Μεγάλο, Λαοπρόβλητο Ηγέτη», τον νυν πρωθυπουργό. Μόνο ένας φαιδρός και γελοίος Πεταλωτής ακούστηκε να μιλάει για «λάθος ερώτηση που προκάλεσε λάθος απάντηση». Ελεεινές κουβέντες, ελεεινών πολιτικών που όσο γρηγορότερα επιτρέψουν στον βούρκο που τους ξέβρασε, τόσο λιγότερο κακό θα κάνουν στη χώρα...



Παρεμπιπτόντως, δε συμφωνείτε μαζί μου ότι είναι τεράστια η απόσταση της δήλωσης ενός πρωθυπουργού πως στη χώρα του «υπάρχει διαφθορά» από την δήλωση ενός πρωθυπουργού ότι «κυβερνά μια διεφθαρμένη χώρα»; Εγώ πάντως, στην πρώτη δήλωση βλέπω έναν ηγέτη που ομολογεί το πρόβλημα αναζητώντας στήριξη για την αντιμετώπιση του στο υγιές κομμάτι της χώρας του, στη δεύτερη διακρίνω την αλαζονεία ενός ηγεμόνα που απαξιώνει τον λαό του για να διατηρήσει τη θέση του συνδαιτημόνα στα συμπόσια των άλλων ηγεμόνων...

υστερόγραφο: δε σχολιάζω την στήριξη που αφειδώς παρείχε στον «ηγεμόνα» ο γέρων Μητσοτάκης εμφανιζόμενος στο Mega-λο φερέφωνο του κινήματος, είναι προφανές πλέον ότι δεν είναι μόνον η γεροντική επιμονή στα προσωπικά μίση του αλλά ανταποδίδει και παλαιότερες εξυπηρετήσεις που έχει λάβει (πότε και από ποιους γνωρίζει ο ίδιος καλύτερα...). Ο πρώην πρωθυπουργός έχει στα θετικά του μια σοβαρή προσπάθεια συμμαζέματος της οικονομίας μας μετά την πρώτη καταστροφική οκταετία του πατέρα του σημερινού πρωθυπουργού, προσπάθεια την οποία συνειδητά πλέον απαξιώνει στη δύση του βιολογικού του βίου...

10.10.10

Ο Γιώργος έχει όραμα ή υπέρμετρη φιλοδοξία;;



Προ ημερών ένας καλός φίλος ξεκίνησε μια συζήτηση στο facebook με την ερώτηση «θα γίνουν εθνικές εκλογές μαζί με τις περιφερειακές εκλογές; εδώ σας θέλω...!!». Απάντησα σχεδόν από τους πρώτους, χωρίς να το σκεφτώ πολύ, «μόνο αν ο Γιωργάκης εξασφαλίσει ότι δεν θα πάρει την αυτοδυναμία ώστε να μπορέσει να σύρει τον Σαμαρά είτε στην συγκυβέρνηση είτε στην απομόνωση...». Απλοϊκό επιχείρημα αλλά ποιος είπε ότι τα πράγματα στη ζωή μας δεν πρέπει να είναι απλοϊκά; Κρίνοντας από όσα βλέπω και την εμπειρία που έχω στην διοίκηση σε διεθνές περιβάλλον, πιστεύω ότι μπορώ να δω πίσω από το «θεαθήναι» του οράματος και την επικοινωνιακή «ανιδιοτέλεια» του εκλεκτού του λαού, μια υπέρμετρη φιλοδοξία και μια τάση «πατείν επί πτωμάτων» για την εξυπηρέτηση της, την ανάδειξη του Giorgos σε ηγεμόνα άνευ αντιπάλου, σε (γιατί να φοβόμαστε τις λέξεις;) ολιγάρχη, ακόμα και μονάρχη...

Παρακολούθησα τότε τη διαδικτυακή συζήτηση που ξεκίνησε από την ερώτηση του φίλου, αναπτύχθηκαν σενάρια, επιχειρήματα, απόψεις, πολλά εξοχως ενδιαφέροντα. Σήμερα, καθαρίζοντας το mailbox στον υπολογιστή μου, βρήκα ένα κομμάτι του διαλόγου αυτού και τον ξαναθυμήθηκα. Και θυμήθηκα, έψαξα και βρήκα μία δημοσίευση στο web site Ακτιβιστής που είχα διαβάσει παλιότερα τον Σεπτέμβριο. Συγγραφέας ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος. Τίτλος της: «Ο Γιώργος έχει όραμα…». Περιέργως πως η τότε απάντηση μου κολλάει με τη φιλοσοφία και πολλά από αυτά που γράφει ο κ. Γιαννακόπουλος και ξαναδιάβασα. Σε σημείο μάλιστα που σκέφτηκα και το γνωστό Ζαμπέτειο άσμα «ο Γιώργος είναι πονηρός, κι αυτά που λέει μην τα τρως, κι από τις έντεκα και μπρος, κυκλοφοράει σαν γαμπρός...». Διαβάστε παρακάτω τη δημοσίευση που ανέφερα και -αν επιθυμείτε- περιμένω τη γνώμη σας.

Είναι αλήθεια ότι στην προσπάθειά μας να αποδομήσουμε την στρατηγική που υιοθέτησε το καθεστώς στην Ελλάδα, προκαλώντας την κρίση, αγνοήσαμε τον παράγοντα  Γιώργος Παπανδρέου. Η αιτία βρίσκεται στην αδυναμία των περισσότερων αντικαθεστωτικών - με ή χωρίς εισαγωγικά - να αναλύσουν την κρίση εστιάζοντας στην δράση των επιμέρους παραγόντων που την προκαλούν. Αυτό βρίσκεται έξω από την θεωρητική τους  συγκρότηση. Κάνουν όμως λάθος, καθώς, έτσι όπως είναι δομημένο το πρωθυπουργικό καθεστώς στην χώρα, η δυναμική της συγκρότησης και τοποθέτησης του βασικού πρωταγωνιστή της πολιτικής στην Ελλάδα είναι κρίσιμο μέγεθος για την προσέγγιση των εξελίξεων.

9.10.10

Ελληνική πατέντα στην ενέργεια: το μονοπώλιο της ...απελευθέρωσης!!



Εδώ και χρόνια μας πιπίλιζαν το μυαλό να μειώσουμε την κατανάλωση του ρεύματος για να κάνουμε καλό... Αλλάξαμε λάμπες, περιορίσαμε τη χρήση ηλεκτρικών συσκευών, αλλάξαμε συνήθειες και πλένουμε νυχτιάτικα που δεν είναι ώρες αιχμής και ισχύει το νυχτερινό τιμολόγιο... Όσοι τα κατάφεραν, τώρα το πληρώνουν... Αύξηση 14% στα χαμηλά, οικιακά τιμολόγια (κάτω από 800 KWh) ώστε να μειωθούν σε ίσο ποσοστό οι μεγάλες καταναλώσεις που άρχιζαν να διαρρέουν προς τον ανταγωνισμό...

Ουσιαστικά δηλαδή, ανάπτυξη εκ του ασφαλούς για τους κρατικοδίαιτους κηφήνες της ΔΕΗ: εκεί που υπάρχει πλέον ανταγωνισμός, στη βιομηχανική κατανάλωση, η ΔΕΗ μειώνει το τιμολόγιο της, ίσως και να το επιδοτεί, για να περιορίσει την απώλεια μεριδίων αγοράς, επωφελούμενη της μονοπωλιακής θέσης της στην οικιακή κατανάλωση όπου αυξάνει πρακτικά τη βασική είσπραξη ανά πελάτη. Και μη μου πείτε για το κοινωνικό τιμολόγιο γιατί η εφαρμογή του είναι εξαιρετικά περιορισμένη και εκτός κοινωνικής πραγματικότητας...

Εν τω μεταξύ εξακολουθούμε να αγνοούμε παντελώς τις κοστολογικές μελέτες παραγωγής ρεύματος του κρατικού μονοπωλίου που λέγεται ΔΕΗ, η απελευθέρωση έχει χαθεί στη γραφειοκρατία που οι παλαιότεροι «έξυπνοι» κυβερνητικοί επέβαλαν για να μπορέσουν «φίλοι» να ετοιμάσουν την επόμενη μέρα όλων, ο υγιής ανταγωνισμός που θα επιτρέπει στους πολίτες να προμηθεύονται ενέργεια από όποιον έχει καλύτερους όρους και τιμές αγνοείται όπως αγνοείται και το ελάχιστο επίπεδο παροχής ποιοτικών υπηρεσιών, κάτω από το οποίο η ΔΕΗ και οι λοιποί πάροχοι υπηρεσιών ενέργειας θα πρέπει να αποζημιώνουν τον καταναλωτή...

Η αγορά ενέργειας απελευθερώνεται «σοσιαλιστικά» ή καλύτερα «κομμουνιστικά», ώστε στην αγορά να υπάρχουν πολλαπλές δυνατότητες αλλά ένας συμβατός προμηθευτής, η ΔΕΗ των πρασινοκόκκινων συνδικάτων... Μια ακόμα ελληνικής εμπνεύσεως πατέντα... Πραγματικό μονοπώλιο της ...απελευθέρωσης. Πως αλλιώς να το πω δηλαδή...; Γιατί, να το πω με άλλα λόγια, πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω:

α. γιατί τόσα χρόνια δεν έχει διαχωριστεί ο κλάδος του δικτύου διανομής, το οποίο πρέπει να είναι δημόσιο και να συντηρείται συστηματικά μέσα από ανοικτούς διαγωνισμούς ισότιμης συμμετοχής ιδιωτικών ή δημοσίων ελληνικών ή ευρωπαϊκών εταιρειών με αυστηρούς ελέγχους ποιότητας, πλήρη και άμεση δημοσιοποίηση των εκθέσεων ελέγχου και ποινικές ρήτρες για τις περιπτώσεις πλημμελούς παροχής υπηρεσιών από τους εργολάβους;

β. γιατί η παραγόμενη από ιδιώτες ηλεκτρική ενέργεια να πωλείται αποκλειστικά στη ΔΕΗ και να μην είναι εφικτό να πωλείται είτε απευθείας σε ιδιώτες και επιχειρήσεις, είτε σε άλλες εταιρείες παραγωγής και διανομής ηλεκτρισμού εκτός Ελλάδος, δίνοντας ώθηση στον ελεύθερο ανταγωνισμό αντί του προστατευτισμού και επιφέροντας συνθήκες ισορροπίας στην αγορά, σε αντίθεση με το γελοίο θέαμα που ζήσαμε πρόσφατα οι «αγρότες των επιδοτήσεων» να σπεύδουν να μετατραπούν «σε αγρότες των εγγυημένων φωτοβολταϊκών αποδόσεων»;

γ. γιατί εξακολουθούμε να πληρώνουμε μέσω της ΔΕΗ δημοτικά τέλη και συνδρομή στην ΕΡΤ, προσφέροντας στην επιχείρηση υπέρογκη χρηματοοικονομική ρευστότητα χωρίς ανταποδοτικό όφελος, και δεν δίνουμε το δικαίωμα (ειδικά τώρα με την αναδιοργάνωση του Καλλικράτη) στους δήμους να αναθέσουν την είσπραξη δημοτικών τελών ή φόρων σε δημοτικές ή ιδιωτικές επιχειρήσεις, αρνούμενες παράλληλα την παροχή δημοτικών υπηρεσιών (καθαριότητα, αποκομιδή απορριμμάτων, πολιτική προστασία κλπ.) σε όσους δημότες δεν είναι συνεπείς στις υποχρεώσεις τους (αντίστοιχη «ποινή» με την διακοπή ρεύματος, νερού ή τηλεφώνου στους κακοπληρωτές...);

Μήπως γιατί οι ενέργειες που προτείνω συνιστούν πραγματική απελευθέρωση της αγοράς και υποχρεώνουν πλέον σε σύνδεση πληρωμών και αμοιβών με την παραγωγικότητα και την ποιοτική παροχή ποιοτικών υπηρεσιών; Και γιατί αφαιρούν από την κεντρική αλλά και τις τοπικές κυβερνήσεις το πλεονέκτημα της διαχείρισης του κοινού πλούτου προς ίδιον πολιτικό όφελος, υποχρεώνοντας -εν ολίγοις- τους πολιτικούς μας να παράγουν πολιτική και να διαμορφώσουν το κοινό συμφέρον με τη συναίνεση των πολλών πριν κληθούν να το διαχειριστούν και να το προστατέψουν από τις αυθαιρεσίες των λίγων;

Το πρόβλημα της εργασίας...



* έγραψε ο «Φαληρεύς» Στέφανος Κασιμάτης, στην Καθημερινή της 07.10.2010

«...Υπάρχει σήμερα πολιτικός οργανισμός, ο οποίος να μην προσπαθεί (ή, έστω, να μην παριστάνει ότι προσπαθεί) να προτείνει λύση στο πρόβλημα της ανεργίας; Ασφαλώς, όχι. Μόνον ένα κόμμα, όμως, τολμά να προχωρήσει ακόμη βαθύτερα και να αντιμετωπίσει το πρόβλημα στη ρίζα του. Είναι το ΚΚΕ, που προτείνει μέτρα για την ανεργία, με τα οποία, στην πραγματικότητα, η κοινωνία κατορθώνει να αντιμετωπίσει τη γενεσιουργό αιτία της ανεργίας, που δεν είναι άλλη από το πρόβλημα της εργασίας.

Με ερώτησή της προς τον πρωθυπουργό, η κ. Αλέκα Παπαρήγα εισηγείται τα εξής θαυμάσια: επίδομα ανεργίας ύψους 1.120 ευρώ, για όσο διάστημα διαρκεί η ανεργία, αλλά και πληρωμή από πλευράς του κράτους των συνταξιοδοτικών εισφορών του ανέργου. Ακόμη, πλήρη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των ανέργων και των οικογενειών τους, καθώς και δωρεάν βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς -όλα αυτά, φυσικά, εξόδοις του κρατικού προϋπολογισμού. Επίσης, αναστολή πληρωμής των στεγαστικών δανείων ή επιδότηση του ενοικίου και, τέλος, μείωση κατά 50% των τιμολογίων ηλεκτρικού ρεύματος, νερού και τηλεφώνου και απαγόρευση της διακοπής της σύνδεσης για το διάστημα της ανεργίας. Υπάρχουν, βεβαίως, σημεία που σηκώνουν συζήτηση, όπως λ.χ. δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να καλύπτει το Δημόσιο τη δαπάνη για βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, αφού ο άνεργος και μάλιστα με την άνεση που θα του εξασφαλίζει το γενναίο επίδομα ανεργίας, θα έχει όλο τον χρόνο στη διάθεσή του για να ασχοληθεί με τα παιδιά του.

Παρ’ όλα αυτά, ας μην μένουμε στο δένδρο και χάνουμε το δάσος. Διότι, με όλες αυτές τις παροχές και μάλιστα χωρίς κανέναν απολύτως χρονικό περιορισμό, ποιος θα διανοηθεί ποτέ να εργασθεί ξανά; Ένα άνεργο ζευγάρι, με 2.240 ευρώ μηνιαίως και επιδότηση του ενοικίου, θα βολευτεί θαυμάσια. Αν μάλιστα είναι ξύπνιοι άνθρωποι, μπορούν κιόλας να αυξήσουν το εισόδημά τους από την παραοικονομία. Θα τη βγάλουν λοιπόν μια χαρά, εσαεί στην πλουσιοπάροχα επιδοτούμενη ανεργία! Και θα έχουν άφθονο χρόνο, για να συγκεντρώσουν τις προσπάθειές τους στη σωστή ανατροφή και την εκπαίδευση των παιδιών τους, ώστε να τα καμαρώσουν και αυτά κάποια μέρα ανέργους με όλα τα καλά. Έτσι λύνεται δια παντός το πρόβλημα της εργασίας. Υπό την προϋπόθεση όμως ότι θα βρεθούν τα κορόιδα που θα εργάζονται για να τρέφουν όσους σταδιοδρομούν στην ανεργία...»

8.10.10

Παν...καλος ή...;;;

ΠΑΝ(ελλήνιο) Κ(ίνημα)ΩΛΟ(ι)Σ(αβουρώσαμε)



Συνήθως, το αδύνατο σημείο κάθε ηγέτη είναι ...ο πισινός του: πάντα κάποιος παραφυλάει πίσω του, χωρίς να φαίνεται, να πετύχει κάποια στιγμή απροσεξίας, κάποια στιγμή αδυναμίας και να του τη φέρει... Η Αλήθεια είναι ότι Ο Δικός Μας Λαοπρόβλητος Ηγέτης Αντιεξουσιαστής (ο Giorgakis ντε...) φρόντισε να έχει τα νώτα του καλυμμένα... Θα έλεγα -καλύτερα- «θωρακισμένα»...

* σκίτσο και υπέρτιτλος του Γιάννη Ιωάννου

7.10.10

Αντ' αυτού...

 

Πρέπει να είναι πολύ σοβαρά τα πράγματα... Είδα τον Ραγκούση σήμερα στο Mega... Όπως κατάλαβα είχαν μοιράσει το απαραίτητο white paper με αυτά που πρέπει να ειπωθούν αλλά δεν πρέπει να τα πει η κυβέρνηση, η κυβέρνηση πρέπει να δώσει απλώς τις απαντήσεις... το πρόβλημα είναι ότι δε γίνεται κατανοητή η γραμμή, πολύ περισσότερο δε γίνεται πια πιστευτή... ούτε από τη στενή ομάδα που καλείται να την αναπαράγει, μανιπουλάροντας την ενημέρωση (στο συγκεκριμένο κανάλι) σύμφωνα με τους καρχιμακισμούς της Ιπποκράτους... όσο για την απορία του Στάθη (το σκίτσο από το ΠΑΡΟΝ της Κυριακής), αντ' αυτού είναι φίλε μου, αντ' αυτού... Και ο Γιάννης και ο Γιώργος...

6.10.10

Giorgos+China=LOVE (at last!!)

Ήταν δυο χρόνια πριν... Και ενάμιση... Και ένα... Τότε που ο Γιωργάκης, έμπλεος λαϊκισμού, έβαζε λυτούς και δεμένους εντός και εκτός Ελλάδας για να ακυρώσει τις προσπάθειες της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να αναπτύξει τις σχέσεις μας με την Κίνα και να προσελκύσει επενδύσεις που θα ωφελούσαν τη χώρα. Έμπλεος λαϊκισμού και κραυγάζων ότι καταστρέφουν τη χώρα...



Μετά ήρθαν οι εκλογές... Και ο Γιωργάκης ανέλαβε την εξουσία... Και αποφάσισε ότι είναι αντιεξουσιαστής... Και άρχισε τις κωλοτούμπες, πολλές και σε όλους τους τομείς... Με κορυφαία (μέχρι την επόμενη) όταν προ ημερών, μετά την επίσκεψη του Κινέζου Πρωθυπουργού στην Αθήνα, ανέβασε αυλικούς και παρατρεχάμενους (μέχρι και τον Πάγκαλο) στο ...τραμπολίνο να χοροπηδούν από χαρά που οι Κινέζοι θα επενδύσουν στην Ελλάδα αυτά που είχαν συμφωνήσει με τους προηγούμενους (τα ...βλαπτικά) και άλλα τόσα και περισσότερα στην ίδια κατεύθυνση και φιλοσοφία... Συνεπείς αντιεξουσιαστές...



Αυτά τα θυμάστε είμαι σίγουρος... Κι όσοι, φυσιολογικά, δεν τα θυμάστε (εκτός αν είστε λοβοτομημένοι καρχιμακιστές οπότε ξουυυυ...), θα τα διαβάσατε και ακούσατε αυτές τις μέρες... Αναρωτήθηκα έντονα τι όραμα είχε ο Γιωργάκης υπογράφοντας Μνημόνια επί Μνημονίων και αποφάσισε ότι δεν θα ήταν άσχημα να τον αποκαλούν Γιωρ-Γα-Κι... Και ιδού η απάντηση...



Απάντηση που επιβεβαιώθηκε από τη μικρή ιστορία που ακούστηκε να λέει ο, ...λαδωμένος πλέον, Τζαμπάο στους χειροκροτούντες Γιωρ-Γα-Κι, Πα-Γκα-Λό, «Κρι-Θα-Ρά-Κι» Πα-Μπου-Κι και τους άλλους αυλικούς... Οι οποίοι προφανώς χάρηκαν που ανακάλυψαν το ρόλο τους στην κοινωνία μέσα σε αυτόν τον τόσο μικρό κινεζικό μύθο...

5.10.10

Παρηγοριά στον άρρωστο...



«Παρέλαβα το βραβείο εκ μέρους όλων των Ελλήνων», τόλμησε να πει παίρνοντας την τιμητική πλακέτα απο τον Γερμανό αρχιτραπεζίτη…

Παρηγοριά στον άρρωστο, μέχρι να βγει η ψυχή του...

Απόλυτα σχετικό και το ανέκδοτο που άκουσα χθες το απόγευμα σε ένα δημοσιογραφικό γραφείο...

Καλεί, λοιπόν, ο Θεός τρεις μεγάλους ηγέτες για να τους ανακοινώσει την καταστροφή του κόσμου σε ένα μήνα. Καλεί τον Ομπάμα, ως πρόεδρο της υπερδύναμης, τον Κάστρο, ως τελευταίο κομμουνιστή ηγέτη και τον… Γ. Παπανδρέου ως πρόεδρο της Σοσιαλιστικής Διεθνούς. Και τους λέει : «τέρμα τα αστεία, οι βλακείες πληρώνονται και σε ένα μήνα ο κόσμος θα καταστραφεί. Πηγαίνετε να προετοιμάσετε τους λαούς σας».

Πάει ο Ομπάμα Αμερική, διάγγελμα από τον Λευκό Οίκο και λέει: «Συμπατριώτες, έχω ένα καλό κι ένα κακό νέο. Το καλό είναι ότι υπάρχει Θεός, τον είδα, μιλήσαμε. Το κακό είναι ότι σε ένα μήνα ο κόσμος καταστρέφεται».

Πάει ο Κάστρο και λέει στους Κουβανούς: «Συναγωνιστές, έχω δύο κακά νέα να σας πω. Το πρώτο είναι ότι υπάρχει Θεός, τον είδα, μίλησα μαζί του και ομολογώ ότι δυστυχώς τόσα χρόνια έκανα λάθος και σας παραπλάνησα. Το δεύτερο κακό είναι ότι σε ένα μήνα ο κόσμος καταστρέφεται και δεν έχουμε χρόνο να διορθώσουμε τα λάθη μας».

Έρχεται και ο Παπανδρέου στην Ελλάδα, διάγγελμα από το Μαξίμου και λέει: «Έχω δύο καλά νέα ελληνικέ λαέ. Το πρώτο είναι ότι υπάρχει θεός, μίλησα μαζί του και έκλεισα συμφωνίες μαζί του. Το δεύτερο καλό είναι πως ότι είχα να κάνω μέχρι σήμερα το έκανα. Δε θα χρειαστεί να κάνω τίποτε άλλο εγώ. Σε ένα μήνα τα αναλαμβάνει όλα ο Θεός…»

Τουλάχιστον ο Θεός κάνει έργα, πράξεις, δεν κάνει μνημόνια και πολιτική για το θεαθείναι όπως ο Γιώργος...

υ.γ. χθες ξεχάστηκα, γιόρταζε η σοσιαλιστική αντιεξουσιαστική κυβέρνηση του Γιώργου... γιόρταζαν και τα ζώα... ίσως γι' αυτό το ξέχασα... για να μη με κατηγορήσει κανείς για λαϊκισμό ή -έστω- παγκαλισμό (η "μαζί τα φάγαμε" εκδοχή του λαϊκισμου)...

4.10.10

H συνένοχη κοινωνία



* αναδημοσίευση από το e-rooster blog

Νέος, ωραίος και απόφοιτος Ελληνικού Πανεπιστημίου. Σχολή; Δεν έχει και μεγάλη σημασία. Ψυχολόγος. Θεολόγος. Μουσικολόγος. 3η ή 4η ή 5η επιλογή στο μηχανογραφικό.Παρουσιάστηκε γιατί πέρασε. Έβγαλε πάσο και βιβλιάριο σπουδών και έζησε τέσσερα υπέροχα φοιτητικά χρόνια, διαβάζοντας τα sos , πίνοντας καφέ στα κυλικεία και πολιτικολογώντας ανελέητα. Ορκίστηκε περήφανα, με φόντο μια συγκινημένη μαμά και την τσακαλοπαρέα που φώναζε συνθήματα. Και ύστερα, ήρθε η ώρα να σταθεί στα πόδια του.

Τα χαστούκια δεν άργησαν να έρθουν διαδοχικά. Γραφείο δικό του δεν το τολμούσε, είχε μάθει απ την οικογένεια να μη ρισκάρει, γιατί , ποιος ξέρει; Μπορεί και να χάσει! Ιδιωτικός υπάλληλος στον τομέα του; Ας γελάσουμε. Εταιρίες ψυχολόγων; Think tanks θεολογίας; Ιδιωτικά ωδεία; Αυτά γίνονται σε ξένες χώρες, εδώ ειναι Ελλάδα. Δεν το χε σκεφτεί έτσι όταν περίμενε στην ουρά της γραμματείας για να γραφτεί στη σχολή του. Για την ακρίβεια δεν είχε σκεφτεί τίποτα. Του αρκούσε που «πέρασε».

Έτσι στην ανεργία. Κάρτούλα. Ουρά. Κλάψα και γκρίνια. Κι υστερα έληξε η αναβολή του κι ήρθε ο στρατός. Η μάνα του στα τηλέφωνα, παρακάλια σε βουλευτάδες, ξεροστάλιασμα έξω απ τα γραφεία. Μια καλή μετάθεση και αντάλλαγμα η ψήφος (7 σταυρούς είχε πίσω του, με τ αδέρφια και τη θεια του,όχι παίζουμε). Κι όταν τέλειωσε το φανταρικό, τότε μια απ τα ίδια. Συστάσεις από υποψηφίους βουλευτές, κομματάρχες και τοπάρχες. Τηλέφωνα σε παλιούς γνωστούς. Γλύψιμο και δημόσιες σχέσεις. Ένας γνωστός απ το χωριό, σύμβαση στην κοινότητα, ειδικότητα «χειριστής h/y».Καμία σχέση με το αντικείμενο, καμιά εξειδίκευση, καμιά γνώση ,αλλά με λίγο σπρώξιμο μπορούσε να κολλήσει στο γραφείο για τα καλά, αν μόνο του μετέτρεπαν τη σύμβαση σε αορίστου..

Κι έτσι στα 40 του, γραφιάς στο δημαρχείο, έχοντας πίσω του μια εκπαίδευση που κόστισε 5-10 χιλιάδες ευρώ στον φορολογούμενο, και την οποία ποτέ δεν αξιοποίησε για κάτι δημιουργικό. Έχοντας μπροστά του μια καριέρα ανοησίας που θα μπορούσε να την ακολουθήσει ο οποιοσδήποτε, με τα μισά λεφτά. Έχοντας από πάνω του βουλευτάδες, υπουργούς και δημάρχους που ψήφιζε για το καλό της τσέπης του, από μικρό παιδί.

Πολλαπλασιάστε το επί 10 εκατομμύρια. Το γινόμενο δε σας κάνει μια κρίση; Ή μάλλον, σας κάνει μόνο μία;

3.10.10

Η ...αττική οδός, τα 2,80 € και η peraiosi ton eklogon...



«Αττική Οδός»: Έτσι διάβασα πως ονόμασε τον συνδυασμό του για την περιφέρεια Αττικής, ο ...μπουμπούκος Άδωνης Γεωργιάδης. «Ελπίζω να μην μπερδευτούν οι ψηφοφόροι του και αντί για ψηφοδέλτιο βάζουν στον φάκελο 2,75 €», έγραφε γελώντας χθες ένας καλός φίλος. Και τι 2,75 € δηλαδή,που το έχουν πάει ήδη 2,80 € για να βολευτεί και ο Παπακωνσταντίνου...

Ο οποίος (φαντάζεστε γέλια;;) άμα το μάθει ότι κάνουμε τέτοια πράγματα χωρίς να τον ρωτήσουμε, είναι ικανός να κάνει ειδικό νόμο με τη διαδικασία του σούπερ ντούπερ υπερ κατεπείγοντος για να τα πάρει από το εκλογοδικείο να τα ρίξει να καλύψει το έλλειμμα (μόνο το οικονομικό, το άλλο, το νοημοσύνης, δύσκολα καλύπτεται...)

Υπάρχει και η άλλη ιδέα βέβαια, όπως ο Ψωμιάδης μοιράζει μπουκαλάκια νερό με τη φωτογραφία του, έτσι κι ο Άδωνης να δίνει δωρεάν e-pass, αλλά δεν την βλέπω να πολυπερπατάει.

Πρώτον, χρειάζεται χορηγός που θα αναλάβει το έργο («απλοί θυρωροί» που να τα βρουν τόσα λεφτά, στην πράσινη πολυκατοικία παραδοσιακά τα λεφτά ήταν στα ρετιρέ...).

Δεύτερον, υπάρχει πάντα ο φόβος να καλοαρέσει η ιδέα στον Παπακωνσταντίνου και να ανακοινώσει κανένα ειδικό «εκλογικό» e-pass που θα προαγοράζουμε υποχρεωτικά όλοι για να μπορούμε να ρίχνουμε το ψηφοδέλτιο μας στην αυτοματοποιημένη κάλπη: θα βγαίνεις από το παραβάν, θα πλησιάζεις την κάλπη, θα ενεργοποιείται το e-pass, θα ανοίγει η θυρίδα, θα ρίχνεις τον φάκελλο...
(παρεμβολή από blackberry: ouaouuuu, i love those ideas, poios den tha edine 2,80 euros to have the pleasure to vote...;; look, na to kanoume na plironoun 100 euros each kai na tous dinoume dorean 40 episkepseis stin kalpi... tha tous aresei, tha exoun na psifizoun for free mexri na apofasisei i Louka oti den xreiazetai na rotisi to Loverdos kai prepei na ypograpsi na perni o kosmos syntakseis...write it down Giorgos, sounds good, na to valoume sti Vouli Triti Tetarti, meta tha eimai away, exo podilatiko gyro, ta paidia tha to psifisoun, oti tous po tha kanoun, na to efarmosoume tora me ton Kallikrati gia arhi... think!! einai opportunity na peraiosoume kai me tis ekloges kai me tis alles dimokratikes diadikasies... kisses, George 2nd)

Τα ΜΜΕ στη δίνη της κρίσης...



Πικρές αλήθειες για τον τρόπο που λειτουργεί χρόνια τώρα η -κρατικοδίαιτη- ελληνική οικονομία επαναλαμβάνει σε σημερινό του άρθρο στην Καθημερινή της Κυριακής 03.10.2010 ο Πάσχος Μανδραβέλης. Ξεχωρίζω ένα χαρακτηριστικό απόσπασμα:
«...Αλλά γιατί να ανησυχήσουμε; Η ελληνική οικονομία ήταν χωρισμένη σε τρεις τομείς: στον στενό δημόσιο τομέα, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (ΔΕΚΟ) και στον ευρύτατο δημόσιο τομέα, αποκαλούμενο και ιδιωτικό. Ο χώρος των ΜΜΕ –για κατανοητούς σε όλους λόγους– είναι από τους κατ’ εξοχήν κρατικοδίαιτους. Από τα μαύρα «2% του τζίρου των εκδοτών» μέχρι και την υποχρέωση όλων των Α.Ε. και ΕΠΕ να δημοσιεύουν σε απίθανες εφημερίδες τους ισολογισμούς τους, όλες οι κυβερνήσεις φούσκωσαν έναν χώρο που η αγορά χρόνια τώρα έδειχνε πως δεν ικανοποιούσε τις ανάγκες της. Έτσι, δημιουργήθηκε το οικονομικό παράδοξο των ελληνικών ΜΜΕ. Δεν μιλάμε μόνο για τον απίστευτο αριθμό εφημερίδων, καναλιών ραδιοσταθμών κ.λπ., αλλά για την αντιστροφή των οικονομικών νόμων. Όταν μια αγορά συρρικνώνεται, ο αριθμός των επιχειρήσεων μειώνεται. Στην Ελλάδα συνέβη το ακριβώς αντίθετο. Όσο έπεφταν οι κυκλοφορίες, τόσο αυξάνονταν οι τίτλοι των εντύπων...»

Ακολουθεί ολόκληρο το άρθρο από την ηλεκτρονική σελίδα της εφημερίδας.

2.10.10

Βαφτίσια και ψηφοδέλτια



* του Σταύρου Τζίμα, από την Καθημερινή της 01.10.2010

Ο πατέρας επί τρεις τετραετίες δημοτικός σύμβουλος και για ένα διάστημα αντιδήμαρχος. Για το έργο του στην πόλη δύσκολα μπορεί να βρεθεί κάποιος να μιλήσει, αλλά αυτό ουδεμία σημασία έχει. Αξίωσε, παρά το προχωρημένο της ηλικίας, τη συμμετοχή του στο ψηφοδέλτιο της παράταξης στις αυτοδιοικητικές εκλογές, για τέταρτη θητεία, δηλαδή, και όταν του το αρνήθηκαν παζάρεψε τη συμμετοχή του γιου του.

Τα διαπραγματευτικά όπλα ήταν ισχυρά: διασυνδέσεις με πατριωτικούς κύκλους, μακρύς κατάλογος ευεργετηθέντων (ρουσφέτι, δηλαδή), άριστες σχέσεις με (παρ) εκκλησιαστικές οργανώσεις, ισχυρή επιρροή σε σωματεία αμφιλεγόμενης δράσης κ. ά. Φώναξε, λοιπόν, το βλαστάρι του και του είπε: «Άκουσε, παιδί μου, ήρθε η ώρα να αποχωρήσω από τα κοινά και θέλω να με διαδεχθείς. Eχεις όλα τα φόντα να συνεχίσεις και είμαι σίγουρος ότι θα πετύχεις. Εξάλλου, εγώ είμαι εδώ και μπορώ να σε βοηθήσω...». Ο γιος, που μέχρι τότε δεν σκοτιζόταν για τα δημόσια δρώμενα, δεν είχε και πολλές επιλογές. Σκέφτηκε ότι το «λειτούργημα» το οποίο υπηρετεί πλήττεται βαριά από την κρίση, άλλο τίποτα δεν ήξερε να κάνει κι έτσι δέχθηκε να πάρει τη σκυτάλη.

Έμπλεος υπερηφάνειας ο καλός μπαμπάς, έπιασε αμέσως δουλειά κινητοποιώντας όλους εκείνους που τον «τίμησαν» τόσα χρόνια, αλλά και ο ίδιος βοήθησε. Μανούλα σε κάτι τέτοια ο «παλιός», έκρινε πως ιδανικότερο ξεκίνημα από μια λαμπερή βάφτιση δεν θα μπορούσε να κάνει ο γιος του. Κανόνισε, λοιπόν, να γίνει ανάδοχος σ’ ένα από τα δίδυμα πολύτεκνης οικογένειας και να βαφτίσει, στην ίδια τελετή, το άλλο παιδί ο αρχηγός του ψηφοδελτίου, χοροστατούντος του επιρρεπούς στα πολιτικά πράγματα μητροπολίτη. Η κολυμβήθρα υπήρξε ανέκαθεν στην πολιτική μας ζωή αστείρευτη δεξαμενή ψήφων –πολύ περισσότερο τώρα που η τηλεοπτική εικόνα πολλαπλασιάζει τη δύναμη της– και από το αγιασμένο ύδωρ της, μαζί με τα νεοφώτιστα, θα αναδυόταν κι ένας αστέρας του δημόσιου βίου. Δεν ξέρω ποια θα είναι η τύχη του στην κάλπη, αλλά η περίπτωση ασφαλώς δεν είναι ούτε μοναδική ούτε αφορά αποκλειστικά στον νεποτισμό. Τα ψηφοδέλτια βρίθουν γόνων πάσης φύσεως τζακιών, που διεκδικούν την προτίμησή μας στις εκλογές με εφόδιό τους το όνομα και τις περγαμηνές του πατέρα, αλλά και υποψηφίων προερχομένων κυρίως από τον κόσμο της λάμψης και του παραγοντισμού, που φιλοξενούνται στις λίστες, μόνο και μόνο για να φέρουν ψήφους.

Μπορεί να μην ξεφεύγουν από τη μετριότητα, να μην έχουν όραμα και συναίσθηση της αποστολής τους, αλλά γι’ αυτούς που τους επιλέγουν υπεράνω όλων είναι τα κουκιά. Το άσχημο είναι ότι όλοι αυτοί θα αποφασίζουν για την καθημερινότητά μας, για τον αέρα που θα αναπνέουμε, για την οικονομική ανάπτυξη του τόπου τους, θα χρειαστεί να διαχειριστούν υπερσύγχρονα προγράμματα σε συνεργασία με άλλους Eυρωπαίους ή να διευθετήσουν διασυνοριακά ζητήματα.