30.9.10

Περαίωση...

Ήταν ένας τύπος και ήθελε να πάει στην εφορία για ρύθμιση των οφειλών του .

Ρωτάει ένα φίλο του:
- Ρε Γιάννη, θα πρέπει να ντυθώ καλά ή πρόχειρα για να πάω;
- Το καλύτερο, του απαντάει ο φίλος του, θα ήταν να ντυθείς καλά για να φαίνεσαι σωστός και ευυπόληπτος κύριος .

Ρωτάει και τον Γιώργο.
- Το καλύτερο, του απαντάει ο Γιώργος, θα ήταν να πας ντυμένος πρόχειρα και σχετικά κακομοίρης για να μην σε περάσουν και για κανένα λεφτά και σε ξεσκίσουν .

Προβληματισμένος λοιπόν ο τύπος πάει και στη γιαγιά του και της λέει το πρόβλημα του.

- Θα σου δώσω την ίδια απάντηση που έδωσα στην αδελφή σου όταν με ρώταγε τι κιλοτάκι να φορέσει πριν το γάμο της . Να φορέσει άσπρο που είναι πιο αγνό ή κανένα μαύρο έξαλλο για να φτιάξει τον γαμπρό;

Της απάντησα : 'Ο,τι και να φορέσεις, το γαμήσι δεν το γλιτώνεις...

Δουλευόμαστε μεταξύ μας;


* δημοσίευση του Γιώργου Λακόπουλου (30/09/2010 ) στο www.protagon.gr

Είναι χάρμα οφθαλμών και ώτων να ακούει κανείς τον κυβερνητικό εκπρόσωπο να αναπτύσσει τις θέσεις της κυβέρνησής του. Ο Γ. Πεταλωτής δείχνει σαν να έχει αποφοιτήσει από τη σχολή του Δημήτρη Ρέππα που άφησε ιστορία στο πόντιουμ του πρες-ρουμ με τις χειμαρρώδεις απαντήσεις του, τις οποίες όταν ξαναδιάβαζες δεν καταλάβαινες σε τι ακριβώς έχει απαντήσει.

Ο Πεταλωτής διακρίνεται για την απολυτή αυτοπεποίθηση που αποπνέει για τον εαυτό του. Και για την απολυτή βεβαιότητα ότι πιστεύει με φανατισμό σ’ αυτά που λέει. Είναι ο ίδιος μια ομιλούσα κυβέρνηση. Για πορτ-παρόλ αυτό είναι προτέρημα. Για όσους τον ακούνε είναι απλώς βαρετό.

Μερικές φορές όμως, η ρητορική του κυβερνητικού εκπροσώπου απόκτα ιδιαίτερο ενδιαφέρον διότι διανθίζεται από ορισμένα καταπληκτικά επιχειρήματα. Όπως η απάντηση που έδωσε στην Έλλη Στάη το μεσημέρι της Τρίτης, όταν τον ρώτησε εάν η κυβέρνηση καλοβλέπει την ιδέα να παραπέμψει στο Ειδικό Δικαστήριο τον Καραμανλή. «Αυτό είναι θέμα της Προανακριτική Επιτροπής, κάνεις άλλος δεν έχει λόγο», απάντησε, με εντυπωσιακό αυτοματισμό.

Άραγε ο εκπρόσωπος εννοεί στα σοβαρά να μας πείσει ότι οι βουλευτές που μετέχουν στην Επιτροπή, κινούνται με δικαστική συνείδηση και ουδόλως από πολιτικές σκοπιμότητες; Ότι κρίνουν κατά συνείδηση και όχι με βάση τη γραμμή που παίρνουν από το κόμμα τους; Ότι η Προανακριτική είναι ανεξάρτητο δικαστικό όργανο; Και ότι οι αποφάσεις της δεν είναι τελικά αποφάσεις της πλειοψηφίας της, άρα του κυβερνώντος κόμματος;

Αν πράγματι θέλει να το πιστεύουμε αυτό, τότε πολύ άσχημη ιδέα έχει για όλους μας. Αν το πιστεύει ο ίδιος θα είχε την πλακά του να συμβεί το εξής: να βγει μια μέρα ένας από τους βουλευτές του ΠΑΣΟΚ και να πάρει διαφορετική θέση από τη θέση του ΠΑΣΟΚ σε κάποιο θέμα της Επιτροπής. Για πόσες ώρες θα παρέμενε μέλος της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ κύριε εκπρόσωπε; Είπαμε να λέμε ό,τι λέμε, αλλά να μην δουλευόμαστε και μεταξύ μας.

Κύριε πρέσβη μας κακομαθαίνετε...


Αυτό χθες δεν ήταν ήττα, αφορμή για διπλωματικό επεισόδιο ήταν... Δεν μπορεί να φέρεσαι τόσο σκαιά σε ολόκληρο πρέσβη...Θέλει τακτ...!! Πρέσβης είναι αυτός...!! Τι να κάνει δηλαδή που προ ημερών του έτυχε Playstation, χθες του κλήρωσε Sega, μεθαύριο θα του βγει xBox... Ευτυχώς κάποια στιγμή έβρεξε και βράχηκε το γκαζόν και σώθηκε ο πρέσβης από τα χειρότερα...

Μια ερώτηση που δεν απαντήθηκε χθες: ήταν σίγουρα διεθνές το παιχνίδι;; αφού αυτοί που έπαιζαν ήταν μια ομάδα της βόρειας και μια της νότιας Δανίας, ξαναρωτώ είστε σίγουροι ότι ήταν διεθνές το παιχνίδι;; ρωτώ και ξαναρωτώ γιατί θυμάμαι τις περυσινές δηλώσεις του Γιώργου (ότι θα γινόμασταν φέτος Δανία του Νότου) και πιστεύω ότι κάποια σχέση θα έχουν με το όλο θέμα: δεν μπορεί ολόκληρος ηγέτης να μην έχει προβλέψει να προστατέψει ολόκληρο πρέσβη!!! (είπα να πάρω τη βοήθεια του κοινού πριν πάρω τον Πεταλωτή και τον βάλω σε δίλημμα...)

Βέβαια, τώρα που τα λέμε, όπως επεσήμανε εύστοχα κι ένας από τους σχολιαστές μου, Νόμπλιας και Γιώργος έχουν αρκετά κοινά: βρήκαν στην αρχή έναν «πεθαμένο» αντίπαλο, έκαναν τα πάντα για να χάσουν αλλά δεν τα κατάφεραν, στη συνέχεια δυστυχώς για αυτούς τους πίστεψαν και από Σεπτέμβρη και μετά λούζονται την αποτυχία... Οπότε να μην ρωτήσω τον Πεταλωτή και τον προβληματίσω διπλά... Κι αρχίσει να κουτουλάει πέρα δώθε σαν τον Τζόρβα... Εκτός κι αν ο Νόμπλιας υπογράψει κι αυτός μνημόνιο με το Champions League για να ελέγξει τα spread: να έχει πλαφόν ήττα με τριάρα εκτός και Χ2 εντός με ένα γκολ διαφορά μάξιμουμ... Τότε αλλάζουν τα πράγματα και θα περιμένουμε να μάθουμε το πρόγραμμα των 100 πρώτων (αγωνιστικών) ημερών...

Ο Καραγκούνης, πάντως, θα μπορούσε άνετα να πέσει από ποδήλατο για να ζητήσει πέναλτι!!! Κι αν δεν τον αφήνουν να πάρει το ποδήλατο στο γήπεδο, με τις βροχούλες μπορεί να πάρει μαζί του το κανό. Με το κανό κερδίζεις πολλά πέναλτι: τσαλαβουτάς δεξιά πέναλτι, τσαλαβουτάς αριστερά πέναλτι. Αν μάλιστα παίζει κι ο Δαλούκας, πας για σκορ γουότερ πόλο... Όμορφα, σεμνά, πολυμετοχικά...
υ.γ. Παρεμπιπτόντως, ήξερα ότι συνήθως η αλλαγή προπονητή επηρεάζει την απόδοση της ομάδας, είναι η πρώτη φορά που η ομάδα επηρεάζεται από την αλλαγή «αντ' αυτού» προέδρου... Αυτή η κακοδαιμονία της αριστεράς πια, τέτοιο πλήγμα στην καρδιά της αστικής τάξης δεν το περίμενα...

29.9.10

Τα (βατο)παιδία παίζει... [ή τι πληρώνει σήμερα ο Κ. Καραμανλής]


Όταν μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, πολλές φωνές (της δικής μου συμπεριλαμβανομένης) ζητούσαν να ξεκινήσει άμεσα η διερεύνηση και η δικαστική κάθαρση των (πάρα πολλών) σκανδαλωδών ή έστω προκλητικών προς το δημόσιο αίσθημα υποθέσεων που «έρχονταν» από τα χρόνια της διακυβέρνησης Σημίτη (ΔΕΚΑ, χρηματιστήριο, διορισμοί, χρήσεις γης κ.λπ.) οι μεν «βαρώνοι» είτε εκώφευαν προκλητικά είτε ...όντως δεν άκουγαν, ο δε πρωθυπουργός ουδέποτε ανέλαβε πολιτική πρωτοβουλία επί του θέματος, με εξαίρεση την -ζωής ολίγων τέρμινων- «Μπαϊρακτάρειο» ρήση του περί «Νταβατζήδων»...

Όχι, δεν πιστεύω ότι ο Κωνσταντίνος Καραμανλής ήρθε σε συνδιαλλαγή με τους «νταβατζήδες», αυτό εξάλλου παλαιόθεν αποτελεί προνόμιο των σοσιαλιστών, όπως αποκαλύπτεται σήμερα από τις λίγες αυτές περιπτώσεις που αποκαλύπτονται καθώς δεν χωράνε πλέον καν στον -ήδη ξέχειλο- πράσινο βόθρο των σκανδάλων. Πιστεύω όμως ακράδαντα ότι όφειλε να ενεργήσει, να δράσει, να πάρει πρωτοβουλίες για να διαλύσει και να εξευτελίσει τους απατεώνες της προηγούμενης (από αυτόν) διακυβέρνησης ή, σε τελική ανάλυση, να μας εξηγήσει τι εννοούσε όταν ζητούσε την ψήφο μας για να «επανιδρύσει το κράτος».

Δεν δέχομαι επ' ουδενί ότι (δεν) ενήργησε όπως (δεν) ενήργησε για το συμφέρον του κράτους, θεωρώ (και το πιστεύω ακράδαντα) ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερο συμφέρον για ένα κράτος, για έναν λαό από το να τιμωρεί παραδειγματικά τους διεφθαρμένους ηγεμόνες του: αν το 2005 η παρέα των ΆκηδοΜαντελοΤσουκάτων περνούσε την πόρτα του Κορυδαλλού, αν η δικαιοσύνη κατεδίωκα βάσει νόμου όλους τους απλούς πολίτες, Έλληνες ή ξένους, συνενόχους των παρανομιών τους, τότε ίσως σήμερα να μην συζητούσαμε για το αυτονόητο του «αν είναι "κάρφωμα" το να καταγγείλεις ένα κατάστημα που δεν εκδίδει απόδειξη...» (όχι, δεν είναι κάρφωμα, είναι υποχρέωση καθενός μας προς τον εαυτό του, εκτός αν του περισσεύουν να πληρώσει από την τσέπη του για την φοροδιαφυγή του καταστηματάρχη... γιατί φοροδιαφυγή είναι και -τελικά- εμείς την πληρώνουμε...)

28.9.10

Λαϊκισμός ...απεραίωτος!!!


Επαγγελματικώς ψευδολογούντες... Έκφραση του Παντελή Μπουκάλα στη σημερινή Καθημερινή, την οποία δανείζομαι για να ομαδοποιήσω τις παρακάτω δηλώσεις τριών τρις μεγίστων φωστήρων της πολιτικής...

«Με την περαίωση υπάρχει ένα νέο χαράτσι, που επιβάλλεται με εκβιαστικό τρόπο… και είναι μία πρακτική που κάποια στιγμή πρέπει να την αφήσουμε πίσω μας», Γιώργος Παπακωσταντίνου, τότε εκπρόσωπος του λαϊκισμού, στις 29/8/2008 στο δημοσιογράφο κ. Φ. Καρζή.

«Η κυβέρνηση με τη ρύθμιση των ληξιπρόθεσμων οφειλών και την περαίωση φορολογικών υποθέσεων για τις μεγάλες επιχειρήσεις, ουσιαστικά τι κάνει; Επιβραβεύει και εξισώνει ελεγκτικά τις μεγάλες επιχειρήσεις με τις μικρές. Τους ασυνεπείς φορολογούμενους με όσους δηλώνουν με ειλικρίνεια τα εισοδήματά τους. Και μεταφέρει, επομένως, πόρους από τα χαμηλά και μεσαία εισοδήματα στους έχοντες και κατέχοντες», Λούκα Κατσέλη, τότε γκουρού του κυβερνητικού προγράμματος (το οποίο ακόμα δεν είδαμε...), στις 2/9/2008 σε συνέντευξη τύπου.

«Επανέρχονται, λοιπόν, τα κρινόμενα ως ατελέσφορα εισπρακτικά και άγονα μέτρα τύπου “περαίωσης”», Γιώργος Πεταλωτής, τότε βουλευτής, στις 16/12/2008 σε ερώτηση προς τον τότε Υπουργό Οικονομικών.

Δεκάδες παρόμοιες δηλώσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ μπορούν να αναφερθούν, δηλώσεις που έγιναν την περίοδο που η ΝΔ έφερε το νόμο για την περαίωση της περιόδου 2000-2006. Τότε καταδίκαζαν και κατηγορούσαν αυτά που τώρα επιλέγουν ως κύριο άξονα της πολιτικής τους. Επαγγελματικώς ψευδολογούντες... Και επιχαίροντες για αυτό...

Προσωπικά, αυτή τη φορά πολύ φοβούμαι ότι θα αρχειοθετήσω στον κάλαθο των αχρήστων την όποια πρόσκληση περαίωσης. Και γιατί δεν επιθυμώ να δικαιώσω έμπρακτα μια τόσο προκλητική λαϊκιστική απάτη αλλά και γιατί -πρακτικά- δε μου περισσεύουν... Και είμαι ήδη σίγουρος ότι η πλειοψηφία, η συντριπτική πλειοψηφία, θα καταδικάσει έμπρακτα και τον λαϊκισμό και τους λαϊκιστές του ΠΑΣΟΚ, τόσο τους φανερούς (καθώς εξ ανάγκης κάποιος έπρεπε να είναι υπουργός...) όσο και τους μουλωχτούς που στηρίζουν την αλητεία αυτή...!!
 
Τα σχόλια ανοικτά για τις δικές σας προσθήκες...
υ.γ. Κάποτε τους είχα αποκαλέσει «σύγχρονη κυβέρνηση Τσολάκογλου» και -θυμάμαι- εθίγησαν τα δημοκρατικά ένστικτα μιας «εν facebook» γνωστής (η οποία αργότερα με «διέγραψε» από γνωστό). Σήμερα οφείλω να απολογηθώ, η κυβέρνηση του Γιώργου δεν έχει σχέση με την κυβέρνηση Τσολάκογλου, η κυβέρνηση Τσολάκογλου είχε μια στοιχειώδη ηθική και μια συνέπεια, κάτι που η κυβέρνηση Παπανδρέου αρχίζω να πείθομαι ότι ουδόλως διαθέτει...

Η φόρμουλα του «αναγκαίου κακού»


* άρθρο του Παντελή Μπουκάλα από την Καθημερινή της 29.09.2010
* η φωτογραφία από πρόσφατη «συγκέντρωση» »επαγγελματικά ψευδολογούντων» στην Θεσσαλονίκη

Ώστε λοιπόν, αν ασπαστούμε όσα διατείνονται οι υπουργοί του ΠΑΣΟΚ στην προσπάθειά τους να πείσουν τους διαμαρτυρόμενους βουλευτές του κυβερνώντος κόμματος, η περαίωση είναι «αναγκαίο κακό». Είναι δηλαδή αναπόφευκτος ο εμπαιγμός των φορολογικώς συνεπών και αναπόδραστο το συχωροχάρτι σε όσους οφείλουν στη συστηματική φοροδιαφυγή ή και τη φοροκλοπή μέγα μέρος του πλούτου τους και του κοινωνικού ή και παραπολιτικού τους κύρους. Σαν αναγκαίο κακό μάς παρουσιάζουν επίσης οι κυβερνητικοί τη σκοπούμενη εκχώρηση του Ελληνικού στους κεφαλαιούχους του Κατάρ, παρότι ακόμα ακούγονται τα αστροπόβροντα που είχε εξαπολύσει ο κ. Γ. Α. Παπανδρέου μόλις ενάμιση χρόνο πριν, ως ηγέτης της αξιωματικής αντιπολίτευσης τότε, ότι «αποτελεί εγκληματική πολιτική το ξεπούλημα και των τελευταίων ελεύθερων χώρων που έχουν απομείνει στην πόλη».

Σαν αναγκαίο κακό εμφανίζουν επίσης το Μνημόνιο, για την επιβολή του οποίου κατέβαλαν εργώδεις προσπάθειες οι κυβερνώντες, όπως άλλωστε και οι κατά δήλωσή τους αντιμνημονιακοί της Νέας Δημοκρατίας.

Ασκήσεις παραλογισμού


* άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη, από την Καθημερινή της 28.09.2010

Τελικώς έχουμε συνηθίσει τόσο τον παραλογισμό που τίποτε δεν μας προξενεί εντύπωση. Δεν μας εκπλήσσει, για παράδειγμα, ότι οι μαζικοί φορείς (συνδικαλιστικά σωματεία κ.λπ.) προσφεύγουν στο ευρωπαϊκό δικαστήριο για να πάρουν λεφτά από ένα κράτος που δεν έχει λεφτά. Δεν εντυπωσιαζόμαστε από την επιχειρηματολογία τους, όπως την ανέπτυξε ο επικεφαλής της ομάδας νομικών που κάνει την προσφυγή, ο συνταγματολόγος κ. Γιώργος Κασιμάτης: «Η οικονομική κρίση δεν μπορεί να θεωρηθεί “κατάσταση ανάγκης”, με την έννοια που την προβλέπει το Σύνταγμα. Ούτε μπορεί η χώρα να κηρυχθεί σε κατάσταση ανάγκης για λόγους οικονομικής κρίσης - ούτε ακόμη και λόγω πτώχευσης. Όφειλαν, λοιπόν, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας να σεβαστούν αυτά τα δικαιώματα όταν επέβαλλαν τους όρους τους κι εμείς σήμερα οφείλουμε να τα προασπίσουμε» («Free Sunday» 12.9.2010). Με άλλα λόγια, οι εταίροι μας έπρεπε να σεβαστούν το δικαίωμά μας να παίρνουμε τα λεφτά τους και να μην τους δίνουμε λογαριασμό.

Δεν μας προξενούν εντύπωση οι πρακτικές των φορτηγατζήδων. Το να κλείνει κάποιος τα λιμάνια και τις οδικές αρτηρίες θεωρείται πλέον φυσιολογικό. Το να μην κάνει τη δουλειά της η αστυνομία, συλλαμβάνοντας αυτούς που παραβιάζουν τον νόμο, επίσης θεωρείται λογικό και πολύ δημοκρατικό.

27.9.10

Λίγα «ψίχουλα» δημοσιότητας...


Δεν θα έλεγα (ακόμα) ότι είναι καμερομανής ο κ. Πρωθυπουργός, αλλά φαίνεται ότι τη βρίσκει με τη δημοσιότητα, ότι το απολαμβάνει...

Δεν έχει περάσει μέρα απ' όταν ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας (για να τη θέσει υπό κατοχήν) που να μη δίνει μια-δυο συνεντεύξεις καθ' εκάστην, να μην οργανώνει «ανοιχτές» στον  Τύπο συνεδριάσεις, να μην ομιλεί διαρκώς παντού, σε αργόσχολους και μη, στο εξωτερικό και το εσωτερικό, αυτό το Σαββατοκύριακο το σώου συνεχίσθηκε μετά βαΐων και κλάδων στους Δελφούς -δεν έχει πια σημασία τι λένε! σχέδια επί σχεδίων, όπως αυτά που ανακοίνωσε η κ. Μπιρμπίλη στους Αθηναίους (τα ίδια από εικοσαετίας) ή στους Θεσσαλονικείς (τα ίδια από τεσσαρακονταετίας).

Ομως φαίνεται ότι ως γκάτζετ τουλάχιστον, ο κ. Παπανδρέου έχει γίνει το αγαπημένο πετ της ΝΕΤ. Το μισό και βάλε δελτίο ειδήσεων είναι το διαρκές ριάλιτυ σώου του κ. Γιώργου Α. Παπανδρέου. Παραπρασίνισε το πρόγραμμα και η πολλή χλωροφύλλη δηλητηριάζει πολλούς παρουσιαστές, από πρωίας έως νυκτός· οι οποίοι φαίνεται να απολαμβάνουν και οι ίδιοι το κουτόχορτο που προσπαθούν να ταΐσουν τους τηλεθεατές.

Ενδιαφέρον! Αλλο να 'σαι παπαγαλάκι και να λες, χάριν του αφεντικού, πράγματα που δεν πιστεύεις, κι άλλο να 'σαι μπούφος και να πιστεύεις ότι δουλειά του δημοσιογράφου είναι να την πέφτει στους πολλούς και τους απλούς...

του Στάθη από τον Ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας...


[ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: και καλά στη ΝΕΤ να λιβανίζουν το αφεντικό, στο κάτω κάτω αυτός τους πληρώνει μιας και «λεφτά υπάρχουν» (άσχετα αν είναι τα τελευταία δικά μας...) αλλά στο MEGA;; εκτός αν έχουν συμφωνήσει με την ΝΕΤ να παίζουν Γιωργάκη 50-50, έτσι για ξεκάρφωμα, μην τους κατηγορήσει κανείς για μονομέρεια...]

Ο Γιώργος της Αραβίας...


Αμέσως μετά τις ρηξικέλευθες προχειρότητες (ή μήπως τις θανατηφόρες δεσμεύσεις;) της χώρας μας με το Ισραήλ, η Ελλάδα άρχισε να εισπράττει τα πρώτα επίχειρα απ' τον Αραβικό κόσμο:

αίφνης το Αλ Τζαζίρα στο αφιέρωμά του προ ολίγων ημερών για την επέτειο της ίδρυσης της Τουρκικής Δημοκρατίας (που ταυτίζεται με την ήττα των Ελλήνων στην Ανατολία) απέδωσε στον ελληνικό στρατό την πυρπόληση της Σμύρνης, χωρίς προσέτι να βρει ούτε μία λέξη να πει για τη Μικρασιατική Καταστροφή -τους Ελληνες πρόσφυγες (τότε, κάτι σαν τους Παλαιστίνιους σήμερα)...

Λίγες μέρες μετά, η Συρία (πιάνοντας τον κυρ Δρούτσα και τον Γιωργάκη στον ύπνο -αλλά αυτό είναι το λιγότερο) αναγνώρισε τη FYROM με το όνομα που γουστάρουν ο σλαβομακεδονικός εθνικισμός και ο αμερικανικός (τουλάχιστον) ιμπεριαλισμός. Οσο για τον λαλίστατο (τρεις συνεντεύξεις την ημέρα στο εξωτερικό και δύο στο εσωτερικό) πρωθυπουργό μας, σιωπή, κιχ, μούγκα...

Βλέπετε, οι διεθνείς σχέσεις της χώρας έχουν περιορισθεί στο να μας αγοράζουν (Κατάρ) και να μας πουλάνε (Συρία) κατά το δοκούν (των αφεντικών τού Αλεξ Ρόντος)...

του Στάθη από τον Ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας...

Θα επεκταθεί η διαφάνεια και στην κα Αντιπροέδρου ή «τα εν οίκω μη εν δήμω»;;


Την Παρασκευή, στο δείπνο του ΑραβοΕλληνικού forum, αλλά και όλο το Σαββατοκύριακο από τηλεοράσεως, «απόλαυσα» τον κ. Αντιπρόεδρο να υπερθεματίζει περί της αχρηστίας της εκλογικής βάσης του κινήματος (αυτή εννοούσε αναφερόμενος στα άχρηστα δύο τρίτα των δημοσίων υπαλλήλων, δεν είναι δύσκολο να το καταλάβετε αρκεί να μετρήσετε τα χρόνια που κυβέρνησε η ...πασοκάρα και να το συνδυάσετε με την δήλωση του μεγάλου τραγουδιστή ότι όλοι διόρισαν...), αλλά και υπέρ της ανάγκης διαφάνειας ειδικά στα πολιτικά πράγματα. Ανάγκης με την οποία ουδείς μπορεί να διαφωνήσει...

Για κάποιο λόγο, κάτι μου έλειπε από την όλη εικόνα. Μέχρι που διάβασα το παρακάτω δημοσίευμα στο kourdistoportokali.com
Πόσο κοστίζει η προεκλογική καμπάνια της κας Παγκάλου;

Αλήθεια, πόσο κοστίζει η προεκλογική καμπάνια της κας Παγκάλου στα Λαγονήσια;

Αν κρίνουμε απο τα εκλογικά κέντρα που βρίσκονται σε σημεία μεγάλης προβολής, απο το προσωπικό που απασχολεί-όπως και ο αντίπαλός της φυσικά-δεν θα λέγαμε ότι πρόκειται για μια λιτή, σεμνή και ταπεινή, υποψηφιότητα. Η σύζυγος του κου αντιπροέδρου θα ξοδέψει χρήματα που στην εποχή του Μνημονίου, δεν είναι διόλου ευκαταφρόνητα.

Χαλάλι της, Θόδωρε κιμπάρη μου, χαλάλι της...


Κάτι φλάσαρε στο μυαλό μου και έψαξα. Έψαξα στο internet, στο ειδικό site που έστησαν οι υπηρεσίες του ...αναπληρωτή πρωθυπουργού Ραγκούση, ώστε οι υποψήφιοι στις δημοτικές και περιφερειακές εκλογές να καταχωρήσουν τις εκλογικές τους δαπάνες. Είπα μέσα μου «δεν μπορεί, για να μιλάει ολόκληρος αντιπρόεδρος για διαφάνεια, θα έχει πρώτα τακτοποιήσει τα του οίκου του...». Πήγα λοιπόν να δω... Περιφέρεια Αττικής... Δήμος Σαρωνικού... Συνδυασμός... Ωπ... Μόνο ένας, αυτός του νυν δημάρχου... Και η προθεσμία έληξε, 22 ή 23 Σεπτεμβρίου αν θυμάμαι καλά... Ιδού και το σχετικό τεκμήριο...


Θα εκτιμούσα κύριε αντιπρόεδρε λοιπόν, αύριο που θα διαβάσει κάποιος από την ομάδα σας το δημοσίευμα (γιατί θα το διαβάσει...) και θα σας ενημερώσει, να επιτιμούσατε δημοσίως την σύζυγο σας και τους συνεργάτες της (όπως κάνετε πολλάκις με μας τους κοινούς θνητούς...) καλώντας την να συμμορφωθεί άμεσα και εντός της ημέρας με την επιταγή διαφάνειας που αποτελεί κεντρική επιλογή του κόμματος σας (το οποίο και στηρίζει το ψηφοδέλτιο της συζύγου σας αν δεν απατώμαι...).

Καλό δε, θα ήταν να καλούσατε δημοσίως και όλους τους υπολοίπους στηριζόμενους υποψήφιους περιφερειάρχες και δημάρχους να συμμορφωθούν εντός της ημέρας, επί ποινή της άρσης της στήριξης και της δημόσιας αναφοράς τους ως αντιτιθέμενους στις κεντρικές επιλογές του κόμματος περί διαφάνειας στο πολιτικό χρήμα.

Ίσως τότε να θεωρήσω κι εγώ και οι πολλοί των πολιτών, ότι τώρα στα γεράματα σας (και τα πολιτικά και τα βιολογικά) «βάλατε μυαλό» και αποκηρύσσετε όντως την διαπλοκή, την αδιαφάνεια και το μαύρο πολιτικό χρήμα που τόσο έχει κοστίσει στον τόπο μας, ειδικά στα χρόνια της διακυβέρνησης του από εσάς και το κόμμα σας...

Ίσως τότε να δεχθώ ότι η όλη αγωνία σας για το δημόσιο χρήμα και τη χρηστή διαχείριση του είναι ειλικρινής και όχι υποκινούμενη από τα ταπεινά ένστικτα επιβίωσης και μετεξέλιξης του κομματικού κράτους που δημιουργήσατε επί δεκαετίες ομού μετά του πατρός του σημερινού πρωθυπουργού, αρχικά, και -στο μεσοδιάστημα- μετά του εντολοδόχου της οικογένειας....

Σημείωση: μη σπεύσετε να δώσετε δικαιολογία και άλλοθι στους δικούς σας, αναφερόμενος και μεμφόμενος τους υποψηφίους της Νέας Δημοκρατίας που δεν έχουν συμμορφωθεί, εσείς το είπατε ότι κάτι έχει το DNA τους... κοιτάξτε τα του οίκου σας πρώτα...!!

23.9.10

Ο εμίρης και ο κακοκοίρης...



Αριστερά ο εμίρης... Δεξιά ο κακομοίρης... Όχι δεν τα λέω ανάποδα, απλά συνδυάζω τα εξής απλά γεγονότα, όπως τα διάβασα εδώ:

[Α] Διακρατική συμφωνία με την κυβέρνηση του Κατάρ αναμένεται να υπογραφεί την Πέμπτη από τον Πρωθυπουργό (ο αριστερός) με τον εμίρη Αλ Θανί του Κατάρ (ο δεξιός...)

[Β] ...η συμφωνία, ύψους 5 δισ. ευρώ, θα δηλώνει την πρόθεση διμερούς οικονομικής συνεργασίας... ενώ σύμφωνα με δημοσιεύματα θα περιλαμβάνει και την εκμετάλλευση της περιοχής του πρώην αεροδρομίου στο Ελληνικό, με την αξιοποίηση μέρους της παραλίας στο ύψος του πρώην αεροδρομίου, κατασκευή μαρίνας ελλιμενισμού πολυτελών θαλαμηγών, ξενοδοχείου, συνεδριακών κέντρων, πλωτού καζίνου και μικρού αεροδρομίου που θα χρησιμοποιείται από lear jet και ιδιωτικά αεροσκάφη...

[Γ] ...θα παραχωρηθεί έως και το 30% του παλιού αεροδρομίου... 

[Δ] ...η πάγια προεκλογική θέση του ΠΑΣΟΚ αφορούσε στη μετατροπή ολόκληρου του χώρου του Ελληνικού σε ένα από τα μεγαλύτερα μητροπολιτικά πάρκα της Ευρώπης...

Άρα σωστά τα λέω, αριστερά ο εμίρης και δεξιά ο κακομοίρης... γιατί μόνο κακομοίρης θα ακούμπαγε σε καιρό κρίσης πέντε δις σε πρασινάδες, λίμνες και ρυάκια ...μπιρμπιλωτά! Και δε θέλω αντιρρήσεις...

Υπάρχει και μια άλλη περίπτωση, που δε θέλω καν να την σκέφτομαι: τώρα που το ΠΑΣΟΚ έγινε εξουσία, ο Giorgos -συνεπής αντιεξουσιαστής- το αποκήρυξε με fast track διαδικασίες, άρα το [Δ]έλτα δεν τον δεσμεύει πλέον και μπορεί να σχεδιάσει με άνεση το [Γ]άμα (διαβάστε το ολόκληρο, χωρίς ενοχές) και να το εφαρμόσει εφ' ημών... Διότι ο Giorgos είναι ΠΑΣΟΚ!!! Και επ'αυτού δε χωρεί αμφιβολία...

υ.γ.1 Απορία: εκείνος ο Ασεμπίγιο τι να έγινε βρε παιδί μου; Λες να τον προσέλαβαν οι Άραβες για σύμβουλο και πέρυσι -με το που ανέλαβε ο Γιώργος- να τον έστειλαν να διερευνήσει τι είναι προς πώληση;; Λες;; Αν είναι έτσι, θα τον ξαναδούμε σίγουρα...

υ.γ.2 Για να μην παρεξηγηθώ, ανωτέρω λοιδορώ ευθέως τον ΠΑΣΟΚικό λαϊκισμό όπως εκφράστηκε στα χρόνια της αντιπολίτευσης 2004-2009 και όπως εκφράζεται και σήμερα (ναι, και σήμερα) από τον επικεφαλής εκφραστή του, τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και Πρωθυπουργό Giorgos.

υ.γ.3 Δεν είμαι κατά της επιχειρηματικής εκμετάλλευσης μέρους της δημόσιας έκτασης στο παλαιό αεροδρόμιο και τις όμορες δραστηριότητες (129 Π.Υ, παλιά Αμερικάνικη βάση κ.λπ.) απλώς επιθυμώ όλο το έργο να σχεδιαστεί σωστά και ρεαλιστικά ως αυτοχρηματοδοτούμενη δραστηριότητα όχι μόνο για την κατασκευή αλλά και για την συντήρηση και ανανέωση και με ορίζοντα τουλάχιστον εκατό χρόνων... Ας γίνει επιτέλους και κάτι σωστό σε αυτό τον τόπο...

22.9.10

Αντι-κωλοτούμπες...



Δευτέρα 20 Σεπτεμβρίου 2010, βράδυ, στο πρώτο τηλεοπτικό debate για την περιφέρεια Αττικής (ALTER, Πρόσωπο με πρόσωπο, Νίκος Χατζηνικολάου), με προσκεκλημένους και τους 9 υποψηφίους (!!), ο υποστηριζόμενος από τη Νέα Δημοκρατία Βασίλης Κικίλιας ρωτά «είστε υπέρ ή κατά του μνημονίου;» και ο υποστηριζόμενος από το ΠΑΣΟΚ Γιάννης Σγουρός απαντά, χωρίς ενοχές, «είμαι κατά του μνημονίου όπως όλοι οι Έλληνες πολίτες»!

Τετάρτη 22 Σεπτεμβρίου 2010, πρωί, το Βήμα κυκλοφορεί με τη συνέχεια των δηλώσεων Σγουρού, για την ακρίβεια με την μεγαλειώδη κωλοτούμπα (;;) του: «Ποιος είπε ότι είμαι αντίθετος με το μνημόνιο; Εγώ δεν είπα ότι δεν συμφωνώ με το μνημόνιο. Απλώς είπα ότι τα 11 εκατομμύριατων Ελλήνων δεν θέλουν το μνημόνιο, το οποίο ωστόσο είναι αναγκαίο κακό».

Για να μην μπερδευτείτε, υπενθυμίζω ότι είναι κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ αυτή που επέλεξε, πρότεινε, διαπραγματεύτηκε, υπέγραψε, ψήφισε και εφαρμόζει το μνημόνιο με το ΔΝΤ, την Ε.Ε. και την Ευρωπαϊκή Τράπεζα (τη γνωστή τρόικα) για να μπορέσουμε να εξασφαλίσουμε δανεισμό «ελαφρώς τοκογλυφικό» για τις ανάγκες του δημοσίου.

Υπενθυμίζω επίσης ότι για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ και πρωθυπουργό το μνημόνιο αποτελεί στρατηγική επιλογή που περιλαμβάνει μεταρρυθμίσεις που εντάσσονται στην «επανάσταση του αυτονόητου».

Υπενθυμίζω τέλος την «ξεκάθαρη» δήλωση Σγουρού στην ίδια εκπομπή ότι «είναι απλό μέλος του ΠΑΣΟΚ», χωρίς να χρειάζεται να θυμίσω ότι επί ΠΑΣΟΚ είχε πολλάκις επιλεγεί σε κυβερνητικές / κρατικές θέσεις, ότι εξελέγη νομάρχης με ψηφοδέλτιο που πρότεινε και στήριξε το ΠΑΣΟΚ και ότι σήμερα απολαμβάνει τη στήριξη του ΠΑΣΟΚ, του οποίου στρατηγικές επιλογές προφανώς δεν τον εκφράζουν...

Τα υπενθυμίζω όλα αυτά βέβαια, απλώς για να γράψω κάτι, εξάλλου κι ο Γιώργος έχει δηλώσει προ εβδομάδος από το Όσλο όπου βρέθηκε πριν επισκεφθεί την Αθήνα, πως άν ήταν απλός πολίτης θα διαδήλωνε και αυτός κατά των μέτρων. Τελικά είμαστε ευτυχισμένη χώρα, έχουμε πρωθυπουργό, κυβέρνηση και κόμμα κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας αντιεξουσιαστές, το μέλλον μας είναι εξασφαλισμένο, μόλις τελειώσουν σε πέντε-δέκα-είκοσι-τριάντα χρόνια οι εξουσιαστές του μνημονίου τη δουλειά τους, θα αναλάβουν αυτοί... Τέλος!! (το δικό μας αλλά αυτό δεν είναι της παρούσης...)

Επομένως, ο κ. Σγουρός δεν έκανε κωλοτούμπα, αντι-κωλοτούμπα έκανε πιστός στην ιδεολογία, τις αρχές και το πρόγραμμα του κινήματος του οποίου είναι απλό, ταπεινό, μέλος... His humble self...

21.9.10

Τα λεφτά, τα λεφτά...



Πάλι ...τραγούδησε ο Μεγάλος Τραγουδιστής: «Η απάντηση στο ερώτημα που θέτουν οι πολίτες "που τα φάγατε τα λεφτά" είναι αυτή: "Σας διορίζαμε για χρόνια, τα φάγαμε όλοι μαζί. Ακολουθώντας μια πρακτική αθλιότητας, εξαγοράς και διασπάθισης του δημοσίου χρήματος"».

Kαι καλά για σένα «Μεγάλε», είναι προφανές ότι έφαγες και παράφαγες, γιατί όμως κρίνεις εξ ιδίων τα αλλότρια;; Αυτά ας τα έλεγες πριν από δεκαπέντε μέρες που είχες μαζεμένους όλους αυτούς που τα φάγατε μαζί στο Εθνικό Συμβούλιο... Και μη μου πεις «η Νέα Δημοκρατία...» και άλλες παπαριές, η υπερδιόγκωση του δημοσίου τομέα μέσα από τις πελατειακές σχέσεις των κλαδικών και των πρασινοφρουρών με τον εκβιαζόμενο (τοις πράγμασι) πολίτη ήταν μόδα που ξεκίνησε ο αλησμόνητος αρχηγός σας, ο περιβόητος Σιδερένιος, μαζί με τον «δε δικαιούσθε δια να ομιλείτε» δημοκράτη Μένιο και συνέχισε ο Κινέζος μπάτλερ της οικογένειας για να την παραδώσει στον υιό...

Μόδα που μαζί με τόσες άλλες σοσιαλιστικές «ομορφιές» τις οποίες οι κυβερνήσεις Καραμανλή δεν μπόρεσαν να ξεριζώσουν, δέσμιες κρατικοδίαιτων πολιτικών και θύματα του λαϊκισμού σας, οδήγησαν την Ελλάδα στον εξευτελισμό του Μνημονίου δια μέσου της σε βαθμό εθνικής προδοσίας λαϊκιστικής αδιαφορίας των κορυφαίων της κυβέρνησης σας για τη σωτηρία της, έστω και την ύστατη ώρα...

Όσο για τα λεφτά (υπάρχουν αλήθεια;; την άλλη φορά που θα έρθει ο George επίσκεψη στην Αθήνα να τον ρωτήσεις, να μάθουμε...), τα λεφτά μαζί δεν τα φάγαμε, χαριτωμένε μας Σαπιοκοιλιά, αγαπημένε μας Μεγάλε Τραγουδιστή, διότι πέραν του ότι δεν έχω δουλέψει ποτέ στο δημόσιο, δε διαθέτω με τη γυναίκα μου παραπάνω από τρεις γραμμές Ε9 (σπίτι, γραφείο και εξοχικό) ενώ το δικό σου Ε9 και της γυναίκας σου αγγίζει τις τρεις σελίδες αν διάβασα καλά... (Για των άλλων «παιδιών της Αλλαγής», π.χ. του σύντροφου Άκη, δε μιλάμε, κάνει τζιζ...)

Παρεκτός και όλα αυτά είναι για να μας πεις με τρόπο ότι, λόγω κρίσης, θα σταματήσουμε να τα «τρώμε μαζί» και θα «τα τρως» μόνος με τη γυναικούλα σου (που έχεις βάλει λυτούς και δεμένους να την κάνεις δήμαρχο στο δήμο Σαρωνικού που της έφτιαξες για να παίζει...) και την εκλεκτή σας παρέα των μεγαλοξενοδόχων (που φιλοξενεί τα καλοκαίρια στην «ιδιωτικοποιημένη» δημόσια παραλία τους την -κυριολεκτικά- ατελείωτη «παρουσία» σου...). Αλλά και πάλι, εσύ έχεις το μαχαίρι, εσύ και το καρπούζι, θα σταματήσω εδώ για να μην καταντήσω «Εξπρές του Μεσονυκτίου», σαν τον τελευταίο άνθρωπο που σε εμπιστεύτηκε, τον καημένο τον Οτσαλάν...

20.9.10

ΚΥΡ και AFROGREECE...



Xωρίς λόγια... Μόνο με σκέψεις...

Κούρασε το παραμύθι

«Αδυνατώ να καταλάβω το γιατί θα πρέπει κάθε βράδυ να διαπραγματεύεται το Υπ. Μεταφορών με τους υπουργούς μέσα από το δελτίο του Mega.

Κάθε μέρα ακούμε τα ίδια πράγματα δηλαδή πόσο άδικο έχουν οι απεργοί και πόσο χρήσιμη θα είναι η απελευθέρωση του επαγγέλματος. Το εμπεδώσαμε πλέον, εξάλλου είναι από τις λίγες φορές που ουδείς διαφωνεί με το λογικό της μεταρρύθμισης.

Όσο όμως κι αν πέσουν οι οδηγοί στα μάτια της κοινωνίας, δεν πρόκειται οι πολίτες να πάνε να σπάσουν τα μπλόκα. Η κυβέρνηση είναι η μόνη υπεύθυνη για τη διαχείριση του συγκεκριμένου προβλήματος. Εκτός κι αν όλο αυτό το τσίρκο το προτιμούν στα δελτία , σε σχέση πχ με την ενδεχόμενη επέκταση του μνημονίου...»

Αναδημοσιεύω από το Blog Παραπολιτική... Δε σχολιάζω γιατί θα πρέπει να ασχοληθώ με ανίκανους, φαιδρούς, τραμπούκους και αλήτες... Και αδυνατώ, δεν μου το επιτρέπει η ανατροφή μου να συνδιαλέγομαι με «κοινωνικά κατακάθια» είτε είναι υπουργοί, είτε είναι φασίστες απεργοί, οπαδοί των μονοπωλίων...

Αγελαίοι...



Ταχύτης, ποιότης, εξυπηρέτηση!!.. Άμεση ανταπόκριση, όλο το εικοσιτετράωρο!!.. «Περιποίηση» μετά μουσικής από χορωδία αδελφών νταλικέρηδων που θα καταδικάζουν το ανάλγητο κράτος που τους παίρνει τις περιουσίες όσο αυτοί θα καταστρέφουν τη δική σας!!.. Αλητεία ελληνικών προδιαγραφών που θα σας μείνει αξέχαστη!!.. Πληροφορίες και ραντεβού στον τοπικό «Τζωρτζάτο» στα διόδια και τις εθνικές οδούς της περιοχής σας!!..
Το έβαλα πριν λίγο ως «what's on your mind?» στο facebook. Δε μου ήρθε ξαφνικά, διαβάστε τι γίνεται από το πρωί στην Αθηνών-Κορίνθου:
Κινητοποιήσεις ιδιοκτητών φορτηγών [20.9.10]
Ένταση επικράτησε στη λεωφόρο Αθηνών, στην Αθήνα...

Ένα βυτιοφόρο κατευθύνθηκε προς την κλούβα, προκειμένου να την εμβολίσει, ενώ οι ιδιοκτήτες απειλούσαν ότι θα της βάλουν φωτιά με το πετρέλαιο του βυτιοφόρου.

Εξάλλου, ένταση δημιουργήθηκε και στο αντίθετο ρεύμα, όταν ιδιοκτήτες ανάγκασαν με έντονο τρόπο συνάδελφό τους, ο οποίος δεν συμμετείχε στις κινητοποιήσεις να σταθμεύσει στην άκρη του δρόμου...

Άλλως πως, φασισμός και τραμπουκισμός από νονούς της νταλίκας, κοινούς εγκληματίες πλέον του ποινικού δικαίου...

Σκέφτομαι αλήθεια, αφού τίποτε άλλο δεν γίνεται για να γλυτώσουμε από τα ελεεινά αυτά φασιστοειδή, μήπως να τους πετάγαμε Παπουτσή (όχι παπούτσι, όσο παλιό κι αν είναι είναι χρησιμότερο...) σε ένδειξη διαμαρτυρίας...;; Έτσι κι αλλιώς τζάμπα μάγκας είναι κι αυτός, μοναδικός στις μεγαλοστομίες και τον καταγγελτικό λόγο των άλλων αλλά παντελώς ανίκανος να κουνήσει ακόμα και το μικρό του δαχτυλάκι για να προστατέψει τη νομιμότητα και τους πολίτες... Να μου το θυμηθείτε δε, όταν λήξουν όλα αυτά θα θυμηθεί να μιλήσει και να μας πει ότι για τα έκτροπα στις εθνικές οδούς «φταίει η αντιπολίτευση!!»... Ο άχρηστος, ανίκανος και φαιδρός κρατικοδίαιτος σοσιαλιστής...

υ.γ.1. ο τίτλος αποτελεί ευγενική (όντως!!!) προσφορά φίλου επαγγελματία που σχολίασε τη δημοσίευση στο facebook...

υ.γ.2. όντως τώρα που το ξανασκέφτομαι, το παπούτσι, όσο παλιό κι αν είναι, είναι χρησιμότερο από τον Παπουτσή, με το παπούτσι μπορείς να πας κάπου, με τον Παπουτσή δεν πας πλέον πουθενά...!!!

19.9.10

Going home...



Έφυγε στις 18... Νέα Υόρκη... Θα γυρίσει στις 23... Πάει σπίτι μια βδομάδα, να ηρεμήσει λίγο, να ξεφύγει... Εδώ έτσι κι αλλιώς τα έχει ρυθμίσει, η παρέα του Ντομινίκ έχει το ταμείο, βοηθάει και ο μικρός Γιώργος λιγάκι, ο Γιάννης ανέλαβε τα διοικητικά, του υπέγραψε και πληρεξούσιο θα νομοθετεί κι από μόνος του, έβαλε και τον Πάγκαλο παιδονόμο, all OK..!!

Εξάλλου, back home, θα μπορέσει να δει με ηρεμία τον παλιό φίλο πρόεδρο Χριστόφια, τον πήρε τηλέφωνο και ο Τούρκος Πρόεδρος, ο Abdullah Gul, nice guy, κανόνισε και με αυτόν ένα meeting για chat, άσε που τον περιμένουν και άλλες σημαντικές συναντήσεις με ξένους ηγέτες, με ανθρώπους που δύσκολα τους συναντάει όσο καιρό εργάζεται στην Ελλάδα... Ας είναι καλά ο Alex, είναι χρήσιμο να έχεις έναν παλιό καλό φίλο around...

Αν δεν ήταν ο Alex, η αλήθεια ήταν ότι θα είχε μια δυσκολία να συναντηθεί με τον Πρόεδρο (Bamir Topi) και τον Πρωθυπουργό (Sali Berisha) της Αλβανίας, ούτε είναι σίγουρο ότι θα συναντιόταν με τον Πρόεδρο της Σερβίας (Boris Tadic). Για τους Άραβες (τον βασιλιά της Ιορδανίας Abdullah II, τον πρόεδρο της Παλαιστινιακής Αρχής, Mahmud Abbas και τον γενικό γραμματέα του Αραβικού Συνδέσμου, Amr Moussa) δεν το συζητώ, αν δεν ήταν ο Alex, θα έπρεπε πάλι o φον Δημητράκης να παρακαλάει δεξιά αριστερά... Και θα τον έπιανε πάλι η γκρίνια...

Άσε που ο Alex του έκλεισε και bonus meeting με εκείνον τον Γεωργιανό Πρόεδρο, τον Michael Saakashvili, τον ξέρει από παλιά είπε... «It's a pity που δεν μπορεί ο Barack», σκέφτηκε ο πρόεδρος, «ας είναι θα μου στείλει τον Joe Biden, αντιπρόεδρος είναι, ευκαιρία να κάνουμε κι εκείνη τη χειραψία που δεν κάναμε πέρυσι στη Χιλή, now let's enjoy the ride...». Έβαλε τα ακουστικά του iPod και ξάπλωσε πίσω στην καρέκλα του... Nice job, μέχρι και αεροπλάνο του έδιναν για να πηγαίνει σπίτι...

Γιατί οι Έλληνες «πάνε Βουλγαρία»...



* άρθρο του Γιώργου Κράλογλου από το capital.gr

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει:
Πριν διαβάσετε το άρθρο θα ήθελα μια ρητορική ερώτηση: Το έχει διαβάσει κανείς στο υπουργειο Ανάπτυξης; Και θα συνεχίσω με μια διαπίστωση και μια πρόσκληση.
Η διαπίστωση: έχοντας δουλέψει για να στήσω μια Ελληνική επένδυση στη Βουλγαρία, μπορώ εκ του ασφαλούς και εξ ιδίας πείρας να πω ότι η χώρα αυτή επιζητεί τις ξένες επενδύσεις και προσπαθεί να τις προσελκύσει χωρίς να απεμπολεί κυριαρχικά της δικαιώματα, χωρίς να εκχωρεί στους επενδυτές προνόμια ασυδοσίας. Σκεφτείτε τώρα τι κάνει η Ελλάδα, η ελληνική κυβέρνηση, τόσο οι προηγούμενες (τότε που δεν υπήρχε πρόβλημα και αδήριτη ανάγκη) όσο και οι παρούσες του Γ.Α.Π. που κυβερνούν εν μέσω οικονομικής κρίσης και που έχουν ανάγκη ελληνικών ή ξένων επενδύσεων για να αντιμετωπίσουν τα θέματα της υστέρησης εσόδων και της διόγκωσης της ανεργίας που προκαλεί η ασχετοσύνη περί τα οικονομικά, η αδυναμία διαμόρφωσης εθνικής οικονομικής πολιτικής και η ως εκ τούτης ετερόδουλη και οικτρή υποταγή στις δεσμεύσεις ενός μνημονίου εθνικής κατοχής και υποδούλωσης (με μόνο αμέτοχο τον κατ' όνομα μόνον «πρωθυπουργό», ο οποίος ...απλώς ταξιδεύει!).
Και η πρόσκληση: όποιος Έλληνας επιχειρηματίας επιθυμεί να επενδύσει ή να μεταφέρει τις δραστηριότητες του στη Βουλγαρία, μπορεί να αξιοποιήσει τις γνώσεις, την εμπειρία μου και το δίκτυο επαφών που διαθέτω στη Βουλγαρία. Αφήστε μήνυμα εδώ ή επισκεφθείτε το επαγγελματικό μου blog toatomoconsulting.blogspot.com
υ.γ. Νιώθω Έλληνας περισσότερο από τον καθένα, αλλά δεν είμαι και μαλάκας να ταΐζω με τον ιδρώτα μου κρατικοδίαιτους κηφήνες...

Ζητώντας συγγνώμη για την πολυλογία, σας αφήνω να διαβάσετε το άρθρο.
Έτσι "μαγνητίζει" η Βουλγαρία του Έλληνες επενδυτές...

Εάν πράγματι αποδώσει η άμεση και ουσιαστική ανταπόκριση του Γενικού Γραμματέα Βιομηχανίας του υπουργείου Ανάπτυξης, κ. Α. Φούρλα, να περάσει σε όλες τις υπηρεσίες και τους εισηγητές για την αναπτυξιακή πολιτική τις επισημάνσεις ομάδας ισχυρών επενδυτών για το πώς μας ανταγωνίζεται η Βουλγαρία στην επενδυτική πολιτική, τότε ίσως έχουμε κάνει το πρώτο ουσιαστικό βήμα για πάταξη της γραφειοκρατίας.

Η υπόθεση με τον παραλληλισμό των πολιτικών για προσέλκυση επενδύσεων μεταξύ Ελλάδος και Βουλγαρίας έχει και βάθος αλλά και ενδιαφέρον.

Αλλαγή σε αξίες και όχι απλώς υλικές μεταβολές



* άρθρο του David Brooks [The New York Times] που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 12.09.2010

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: εξαιρετικά ενδιαφέρον άρθρο, που κουμπώνει γάντι και στη σημερινή ελληνική πραγματικότητα, ειδικά αν διευρύνουμε τη βάση αναφοράς ώστε να περιλαμβάνει π.χ. και τους Έλληνες αγρότες... Διαβάστε το άρθρο και, όπως πάντα, αν επιθυμείτε αφήστε το σχόλιο σας!!

Οι περισσότεροι άνθρωποι που έζησαν το 1800 δεν ήταν πλουσιότεροι από αυτούς που ζούσαν το 100.000 π. Χ. Η διατροφή τους δεν ήταν καλύτερη, δεν ήταν ψηλότεροι ούτε μακροβιότεροι.

Κάποια στιγμή, λοιπόν, γύρω στο 1800, η οικονομική ανάπτυξη απογειώθηκε, πρώτα στη Βρετανία, αργότερα αλλού. Την απαρχή της ανάπτυξης αυτής περιγράφει στο βιβλίο του «Η Πεφωτισμένη Οικονομία» ο Τζόελ Μοκάιρ του Πανεπιστημίου Νορθγουέστερν, που ισχυρίζεται ότι η κρίσιμη μεταβολή συντελέσθηκε στον νου και τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Λόγω πολιτισμικών μεταλλάξεων, οι τεχνικοί απέκτησαν επιστημονικές γνώσεις, τις οποίες εφάρμοσαν στην πράξη. Για παράδειγμα, οι επιχειρηματίες χρησιμοποίησαν τις γεωλογικές έρευνες στα ορυχεία και τις μεταφορές.

Γρήγορα η Βρετανία κυριάρχησε στον κόσμο. Έπειτα όμως παρήκμασε. Και πάλι η καταλυτική μεταβολή συντελέσθηκε στον νου και τις αντιλήψεις των ανθρώπων. Σύμφωνα με τις καταγραφές του ιστορικού Κορέλι Μπάρνετ, οι επίγονοι εκείνων που οικοδόμησαν την αυτοκρατορία αποσύρθηκαν από το εμπόριο, προσπάθησαν να υπερβούν τις πρακτικές γνώσεις και υιοθέτησαν πιο συμπαθή στάση έναντι της ζωής.

Όλα αυτά είναι σήμερα πολύ επίκαιρα, καθώς το 65% των Αμερικανών πιστεύει ότι η χώρα τους διέρχεται περίοδο παρακμής, όπως προκύπτει από την τελευταία δημοσκόπηση των NBC / Wall Street Journal. Μάλλον έχουν δίκιο. Τα σημερινά οικονομικά προβλήματα είναι δομικά. Βρισκόμαστε στη μέση της εξόδου από την ανεργία. Οι μισθοί είναι στάσιμοι εδώ και δεκαετίες. Τέλος, τα προβλήματα στην αγορά εργασίας είναι σοβαρά και δυσεπίλυτα.

18.9.10

Σοσιαλισμός και επιχειρηματικότητα: βίος αβίωτος...



«...όλοι αυτοί πήραν τις επιχειρήσεις τους και τις πήγαν στη Βουλγαρία και αλλού και αφήσαν τους Έλληνες εργαζόμενους άνεργους...», έτσι έλεγε με απόγνωση και στόμφο κάποιος, προφανώς απολυθείς, προ ολίγου στο δελτίο ειδήσεων της ΝΕΤ...

Λάθος στόχο όμως έχει... Κανονικά πρέπει να στοχεύσει και να τσακίσει κυριολεκτικά όσους άσκησαν πολιτική τα τελευταία τριάντα χρόνια, κυρίως δε σε αυτούς που όρισαν τις στρατηγικές επιλογές της ανάπτυξης... Και σε εφαρμογή αυτών των στρατηγικών έκαναν του Έλληνες υπάλληλους, υφιστάμενους, «υπό» εν γένει, για να μπορούν να τους ελέγχουν, για να έχουν τη δυνατότητα να τους χρησιμοποιούν για την άσκηση της πολιτικής τους.

Αλλιώς θα τους είχαν μάθει τη σημασία και δύναμη του επιχειρείν... Έτσι τώρα δε θα κλαίγονταν, θα συζητούσαν, θα έβρισκαν τρόπο να φτιάξουν νέες επιχειρηματικές μονάδες, που θα κάλυπταν τις ανάγκες της ελληνικής αγοράς και, ωριμάζοντας επιχειρηματικά, θα μπορούσαν να «ανοιχτούν» και σε άλλες αγορές...

Αυτό όμως είναι το «μισητό» φιλελεύθερο μοντέλο, το μοντέλο των ίσων ευκαιριών, το μοντέλο της επιχειρηματικότητας και του συνεταιρισμού, το μοντέλο της υγιούς ανάπτυξης, της ισότιμης κοινωνικότητας, δεν είναι το σοσιαλιστικομμουνιστικό μοντέλο της προς τα κάτω ισοπέδωσης, της υποταγής του να τα περιμένεις όλα από τον «πατερούλη» κράτος, της χειραγώγησης, της υποδούλωσης στα «φίλια συμφέροντα», του ταξικού διαχωρισμού σε κομματικούς και μη...

Είναι το μοντέλο που εγκαθίδρυσε στη μεταδικτατορική Ελλάδα ο Ανδρέας Παπανδρέου, συντήρησε με επιμέλεια ο αχυράνθρωπος της οικογένειας Σημίτης και παρέλαβε για να διαιωνίσει ο «φυσικός διάδοχος» Γιωργάκης (γιατί Γιώργο δεν τον λες...), ένα μοντέλο που εχθρεύεται σφόδρα την επιχειρηματικότητα, καθώς η επιχειρηματικότητα αρνείται να υποταχθεί στα συμφέροντα των λίγων που ανήκουν ή χρηματοδοτούν την επιχειρηματική ελίτ. Και με κάθε ευκαιρία της κάνει τον βίο αβίωτο...

υ.γ. Η φωτογραφία δεν είναι άσχετη, είναι ο Γιωργάκης σε συνέδριο σοσιαλιστικών ιδεωδών του ΔΝΤ, ομιλών για την απασχόληση, απεχθανόμενος -ομού μετά των παρισταμένων εκπροσώπων μεγάλων συμφερόντων- την επιχειρηματικότητα... Ο βίος αβίωτος που λέγαμε...

16.9.10

Ρητορικές απορίες για τον τέως...



Γράφει που λέτε ο Ελεύθερος Τύπος, πρωτοσέλιδα, για το γεγονός ότι ο Πρωθυπουργός αποφάσισε να ορίσει Πρωθυπουργό ...παρά τω Πρωθυπουργό (άλλως πως έναν μικρό Πρωθυπουργό εσωτερικού) και εκφράζει ως απορίας άξιον: «Τι έχει απομείνει πλέον να κάνει ο κ. Παπανδρέου;»

Πως δεν έχει απομείνει... Ποδήλατο, Κανό, Τζόκινγκ, Γυμναστήριο, Ταξίδια, Συμπόσια, Ομιλίες σε συνέδρια... Εξάλλου, όλοι οι τέως έτσι δεν κάνουν;;

O πρώην κι ο επόμενος...



...ανώνυμος κι επώνυμος και γενικώς!..

Πως το έλεγε ο Δήμος Μούτσης;; Εντάξει μπορεί να το έλεγε για τις γκόμενες, που για όλα φταίνε, αλλά δείτε το σημειολογικά...

Δείτε π.χ. τον πρώην όπως κοιτάτε αριστερά (πάντα αριστερά, σωστά Γιώργο;;), μη μου πείτε πως δε σας μοιάζει «με ένα μικρό παιδί που τρυπάει το μπαλόνι του με δυο καρφιά, για να τρομάξει αυτό το κύριο, που καπνίζει το τσιμπούκι του και κούχου κούχ...», δηλαδή τον επόμενο, τον κύριο δεξιά!.. (τι θα πει «κι εγώ σοσιαλιστής είμαι» βρε Ντομινίκ, που το είδες γραμμένο ότι οι σοσιαλιστές δεν πάνε ποτέ δεξιά, α, για τον Γιώργο το λες, εντάξει, θα του το πούμε να το πει...)

Το έχω ξαναγράψει, ο Γιώργος σιγά σιγά παραδίδει, έτσι αποφάσισε ο Νίκος και η Μαμά, του χρόνου γυρίζουν σπίτι οικογενειακώς, έτσι το καλοκαίρι παρέδωσε στον Ντομινίκ τα οικονομικά, τώρα παρέδωσε στο Ραγκούση τα διοικητικά, ο Πάγκαλος έχει αναλάβει παιδονόμος, ο Παμπούκης «παιδί μηχανάκι» (πως αλλιώς θα το λέγατε λαϊκιστί το fast track;;), προχθές έβαλε και τον Καρχιμάκη λεσχειάρχη στην Ιπποκράτους, ολοκληρώνεται η εικόνα...

«Το να λέει όμως κανένας την αλήθεια, είναι μια πολύ κακή συνήθεια, που αν την έχεις την πληρώνεις κάπως ακριβά, αλλά από δω παιδιά αρχίζει άλλη ιστορία, άλλο κεφαλαίο και στην ουσία, κάτι τέτοια δεν λέγονται τραγουδιστά...»

Ενημέρωση... [Απντέιτ, που θα έλεγε και η δίβα]

Σας οφείλω μια γρήγορη ενημέρωση: λόγω αυξημένου επαγγελματικού φόρτου [κάτι σαν αυτό που βλέπετε δίπλα ένα πράγμα], για κάποιο χρονικό διάστημα είμαι υποχρεωμένος να περιορίσω την καθημερινή μου παρουσία με «φρέσκα» κείμενα. Καθώς όμως διαβάζω, και διαβάζω αρκετά, θα γεμίζω το κενό με επιλεγμένες αναδημοσιεύσεις που πιστεύω ότι αξίζει να μου μείνουν, όπου μπορώ και προλαβαίνω δε, θα τις συνοδεύω και με ένα σύντομο σχόλιο [από τα γνωστά και μη εξαιρετέα...]. Ευχαριστώ όλους για την κατανόηση...!!

14.9.10

Αρμοδιότητες...



«Όχι ρε Πάγκαλε!. Τα έχεις μπερδέψει!. Συντονιστής είναι ο χοντρός που βαράει το τύμπανο και μας δίνει ρυθμό!.»

Στιγμές υπέρτατης γελοιογραφικής αναγνώρισης για έναν πολιτικό που τελικά διατηρείται στα κοινά, υφιστάμενος την καζούρα φίλων και εχθρών, για να μπορέσει να ολοκληρώσει το έργο του: να αναδείξει τη σύζυγο του δήμαρχο «υπό την προστασία της υψηλής πύλης» και να της κληροδοτήσει τον εσωκομματικό του μηχανισμό, παράλληλα βοηθώντας μερικούς καλούς φίλους, όπως εκείνο τον καλό κύριο που έχει ένα ξενοδοχείο στην παραλία, στις θαλάσσιες (κυριολεκτικά...!!) εγκαταστάσεις του οποίου πάει ο κύριος αντιπρόεδρος και αναπαύεται ενίοτε...

Ντόμπρος άνθρωπος...

* το σκίτσο του Δ. Χατζόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ

Η πορεία διαμαρτυρίας του Γιωργάκη...



«Αν ήμουν απλός πολίτης μπορεί να διαδήλωνα κι εγώ κατά των μέτρων»
Γ. Παπανδρέου, Όσλο, Δευτέρα 13.09.2010.

Στην επέτειο του -ιστορικού πλέον- «λεφτά υπάρχουν»...
Σαν πέρυσι ήταν, το ξεχάσατε κιόλας...;;
Δεν πιστεύω να βρήκατε τα λεφτά και να με αφήσατε στην απόξω...
Ο πέλεκυς θα πέσει βαρύς !!!
Όχι από τη Σκύλλα στη Χάρυβδη, αυτό είναι ευχή...!!
Από τον Παμπούκη στον Πάγκαλο...!!
Που έχουν χρόνο μιας και δεν έχουν ακόμα αρμοδιότητες...

Πάμε όμως πίσω στα δικά μας...
Πρότυπο αντιεξουσιαστή ο Πρόεδρος Γιωργάκης που λέτε...
Τόσο πρότυπο που δεν διστάζει να διχάζεται για να αυτοτιμωρείται για το κακό που κάνει ασκώντας εξουσία...
Σκέτος Κράμερ εναντίον Κράμερ...
Ίσως γι'αυτό μετακόμισε το πρωινό briefing στη Βασιλίσσης Σοφίας, για να πηγαίνει από του Μαξίμου σε πορεία διαμαρτυρίας...

Καταλάβατε σύντροφοι...;;
Και η επανάσταση μόλις άρχισε...
Έχουμε ακόμα μέχρι τις 24 του μήνη και Βρυξέλλες και Νέα Υόρκη...
Με Σοσιαλιστική Διεθνή στη μέση...
Οπότε έχουμε να ακούσουμε πολλά...

13.9.10

Συζητήσεις του ουέμπ [κι αλίμονο]



Η Ρένια, η Αλεξάνδρα και η Ειρήνη (ο τίτλος της ανήκει!!) συζητούν... Το Άτομο παρατηρεί και παρεμβαίνει... Και εικονογραφεί δια χειρός Στάθη...
«...σκοτίστηκε αν μας ξεπούλησε, το 'χω ξαναπεί, χτίζει την εικόνα του στο εξωτερικό... δημόσιες σχέσεις σε μας....δεν είναι τυχαίο που μας θεωρούν υπανάπτυκτους....ότι δεν είμαστε ικανοί να στηρίξουμε ένα πρωθυπουργό του βεληνεκούς του γίγαντα Γκιωργκάκη (ουχί Γεώργιος)....δεν έχουμε λέει την υποδομή να τον καταλάβουμε...»

«Σαφώς...!! Αυτός και το Νόημα του Θεού. Δεν μπορούν να γίνουν αντιληπτά από τον ανθρώπινο εγκέφαλο. Μπορούν όμως από τον ζωώδη εγκέφαλο... Διότι κάποια στιγμή ξυπνούν τα ένστικτα και γίνεσαι αγρίμι!!..»

Λες...;; Και το αγρίμι όταν πεινάει δεν υπακούει παρά μόνο στα ένστικτα του... Λες...;;
«Με τους άμισθους συμβούλους έφτασε το έλλειμα σε αυτά τα χάλια...»

«...κι από τους "εθελοντές"..και τις πρωτοβουλίες!!!...»

«όχι βέβαια, από τους έμμισθους υπαλλήλους που βόλευαν οι πολιτικοί συμβουλευόμενοι τους άμισθους συμβούλους έφτασε...»

Ψέμματα...;; Μερσί Ρένια, Αλεξάνδρα και Ειρήνη...

12.9.10

Γιατί όχι και υπουργείο Μετονομασίας;



Μα γιατί δεν έφτιαξαν κι ένα υπουργείο Μετονομασίας; Αυτό αναρωτήθηκα μόλις ο κυβερνητικός εκπρόσωπος έπαψε να διαβάζει τον κατάλογο με τα ονόματα των νέων υπουργών και τους τίτλους των υπουργείων τους. Και δεν δίστασα να αναρωτηθώ φωναχτά...
...
Πώς λοιπόν να μην αναρωτηθείς γιατί οι ευρηματικοί άρχοντες του ΠΑΣΟΚ δεν επινόησαν κι ένα υπουργείο Μετονομασίας όταν ακούς ότι ναυπηγήθηκε υπουργείο Θαλασσίων Υποθέσεων, Νήσων και Αλιείας (αλήθεια, γιατί δεν το πρόσφεραν στον κ. Παπουτσή, ειδήμονα των θεμάτων αυτών από τον καιρό του «Σαμίνα») ή ότι δημιουργήθηκε υπουργείο Υγείας, Αθλησης και Διατροφής, ώστε να μη μείνει δίχως παρέα το υπουργείο Εσωτερικών, Αποκέντρωσης και Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης ή το υπουργείο Παιδείας, Διά βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων. Βέβαια, με το υπουργείο Υγείας, Αθλησης και Διατροφής υπήρξε κάποια σύγχυση, αφού με αυτό το όνομα ανακοινώθηκε κατ’ αρχάς, με άλλο όμως καταγράφτηκε από τις μισές εφημερίδες (υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης), και ποιος ξέρει με ποιο θα παραδώσει το πνεύμα στον επόμενο ανασχηματισμό...
...
Αλλά η αναγνωρισιμότητα δεν είναι το παν· μπορεί κάποιος να κάνει καλά τη δουλειά του και δίχως να συχνάζει στην τηλεόραση, ή μάλλον μόνο τότε έχει κάποιες πιθανότητες να ασχοληθεί με την καθαυτό δουλειά του...
...
Μολαταύτα, ένα υπουργείο Μετονομασίας, οργουελιανών ή μη προδιαγραφών, θα ήταν απολύτως χρήσιμο. Θα οργάνωνε την ονοματοδοτική μανία που διακρίνει το ΠΑΣΟΚ σχεδόν από την ίδρυσή του. Αυτό το αναβαπτιστικό πάθος δεν είναι παρά ένα τμήμα του γενικότερου γλωσσικού πάθους των πρασίνων, τα αποτυπώματα του οποίου είναι σαφή πάνω στο σώμα της γλώσσας...
...
Με οδηγό τον ορισμό «έστι το σχήμα ευφημισμός, αγαθή κλήσει περιστέλλον το φαύλον», που οφείλουμε στον λογιότατο Βυζαντινό Ευστάθιο Θεσσαλονίκης, σχολιαστή των ομηρικών επών, το εν λόγω υπουργείο, εκμεταλλευόμενο τη μακρά πασοκική πείρα, θα μπορούσε να επιδοθεί στην παραγωγή ευοίωνων ονομάτων προς επικάλυψη των δυσοίωνων πραγμάτων. Πώς λέμε γλυκάδι το ξίδι; Ε, έτσι να μας μάθει να λέμε Ευλογία το Μνημόνιο, συντονισμό το σκορποχώρι, πετρέλαιο θέρμανσης το πετρέλαιο κίνησης και άμεση λαϊκοσυμμετοχική δημοκρατία την ενός ανδρός αρχή. Κι αν φανούμε κακοί μαθητές, ας μας υποχρεώσει διά νόμου. Η Νέα Ομιλία δεν ανέχεται αντιρρήσεις.

Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο του Παντελή Μπουκάλα από την Καθημερινή της Κυριακής 12.09.2010 εδώ

Ο φεουδάρχης και οι ...φρουροί του


(AP Photo/Petros Giannakouris)

Αποσπάσματα από δύο άρθρα με ενδιαφέρον από τον τύπο του Σαββατοκύριακου με αφορμή τον νυχτερινό ανασχηματισμό της Πρώτης Κυβέρνησης του Γεωργίου του Β’ Παπανδρέου του Γ’ που κατεγράφη κάπου μεταξύ 01:30 και 01:40 της Τρίτης 07.09.2010.

Ο φεουδαρχικός χαρακτήρας του κυβερνητικού σχήματος
Ο ανασχηματισμός ήταν πάντα και μία άσκηση ισορροπιών και ένα επικοινωνιακό όπλο. Στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία, όμως, δεν υπάρχουν περιθώρια ούτε για πολιτικάντικες αισορροπίες ούτε για πειραματισμούς.
...
Παρά τις δραματικές εξελίξεις που έχουν μεσολαβήσει, ο Παπανδρέου συνεχίζει με χαρακτηριστική αντιθεσμική άνεση να «κόβει και να ράβει» υπουργεία. Για να αποφεύγονται αγκυλώσεις, η νομοθεσία επιτρέπει στον πρωθυπουργό να αλλάζει τη δομή της κυβέρνησης. Τα υπουργεία, όμως, είναι κυβερνητικές μονάδες, που πρέπει να έχουν σταθερότητα και θεσμική συνέχεια. Αλλαγές πρέπει να γίνονται με προσοχή και μόνο όταν το επιβάλλουν οι εξελίξεις στην κοινωνικοοικονομική δομή.
...
Στην περίπτωσή μας, όμως, έχουμε μία αντιστροφή του κανόνα: Αντί τα πρόσωπα να επιλέγονται με βάση τα υπουργεία, τα υπουργεία διαμορφώνονται με βάση τα πρόσωπα!
...
Η τάση των ισχυρών υπουργών να συγκεντρώνουν όσο το δυνατόν περισσότερες αρμοδιότητες δεν αντανακλά μόνο την εξουσιολαγνεία των προσώπων. Αντανακλά και τον «φεουδαλικό» χαρακτήρα του κυβερνητικού σχήματος. Η πείρα έχει αποδείξει ότι για να διακριθεί ένας υπουργός χρειάζεται ξεκάθαρο τομέα ευθύνης και ύπαρξη μηχανισμού επίλυσης των διαφορών μεταξύ υπουργείων. Δεν έχει ανάγκη πολλές αρμοδιότητες. Αντιθέτως, η συγκέντρωση πολλών αρμοδιοτήτων συχνά βραχυκυκλώνει ακόμα και ικανούς πολιτικούς.
...
Το πρόβλημα μ’ όλα αυτά δεν είναι το κόστος, όπως δημαγωγικά λένε ορισμένοι. Το πρόβλημα είναι η λειτουργικότητα.
...
Επιπροσθέτως, η παρουσία επτά υπουργών αναπληρωτών ενισχύει την παραδοσιακή τάση η πολιτική ηγεσία σε κάθε υπουργείο να μη λειτουργεί ως ενιαίο επιτελείο, αλλά σαν -περισσότερο ή λιγότερο- ανταγωνιζόμενα φέουδα.
...
Προφανώς, ο πρωθυπουργός έκρινε ότι το σχήμα αυτό [μηχανισμός ελέγχου και συντονισμού υπό τους Παμπούκη και Πάγκαλο] δεν λειτούργησε ικανοποιητικά. Αντί όμως να το αλλάξει, άφησε στον Πάγκαλο τον τίτλο του αντιπροέδρου, έδωσε στον Παμπούκη μία αρμοδιότητα για να παίζει και μετέτρεψε τον υπουργό Εσωτερικών σε παντοδύναμο Νο 2. Τον πλαισίωσε, μάλιστα, από μία ομάδα κυβερνητικών στελεχών, που -σύμφωνα με έκφραση «πράσινου» βουλευτή- «ανήκουν στη ΓΑΠ Α.Ε. παρά στο ΠΑΣΟΚ».

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο του Σταύρου Λυγερού από την Καθημερινή της Κυριακής 12.09.2010 εδώ.

Οι «φρουροί» του Γιώργου
...ο κ. Πρωθυπουργός διαπίστωσε έπειτα από έντεκα μήνες ταλαιπωρίας και απώλειας πολύτιμου χρόνου, πραγματικού και πολιτικού, ότι υπάρχει ζήτημα συντονισμού της κυβέρνησης. Το οποίο παρεμπιπτόντως αποτελεί κατά βάση δικό του καθήκον.
...
Η αλήθεια είναι ότι ο συντονισμός και η οργάνωση δεν είναι τα δυνατά του στοιχεία. Οσοι έχουν εργασθεί μαζί του έχουν να λένε ότι δεν είναι και ο πιο πειθαρχημένος πολιτικός που έχουν γνωρίσει.
...
Υπό αυτή την έννοια η δημιουργία ενός πολιτικού συντονιστικού κέντρου ήταν επιβεβλημένη εκ των συνθηκών. Το ερώτημα που τίθεται είναι αν η συγκεκριμένη σύνθεση του διευθυντηρίου εξασφαλίζει τον ζητούμενο απόλυτο συντονισμό.
...
Πολλοί θεωρούν ότι ο κ. Πρωθυπουργός συγκέντρωσε στο Διευθυντήριο πρόσωπα της εμπιστοσύνης του, τα οποία από τα χρόνια της αντιπολίτευσης συγκροτούσαν ένα είδος κλειστής επιτελικής ομάδας, μια μορφή «πολιτικής φρουράς» του κ. Παπανδρέου. Αρκετοί μάλιστα υποστηρίζουν ότι στην παρούσα συγκυρία μορφοποιήθηκε ακριβώς στο επίπεδο της κυβέρνησης εκείνη η ομάδα. Με τη διαφορά ότι άλλες είναι οι ανάγκες συντονισμού μιας κυβέρνησης και άλλες ενός κόμματος της αντιπολίτευσης.
...
Με άλλα λόγια τα Διευθυντήρια καλά είναι, αλλά συνήθως ούτε σώζουν ούτε προλαμβάνουν. Στις περισσότερες των περιπτώσεων τα σκληρά αναλαμβάνουν οι «μπαρουτοκαπνισμένοι». Και τέτοιοι κατά σύμπτωση δεν συμμετέχουν στο Διευθυντήριο.

Μπορείτε να διαβάσετε όλο το άρθρο του Αντώνη Καρακούση από Το Βήμα του Σαββάτου 11.09.2010 εδώ

11.9.10

Σοσιαλισταί...



Σοσιαλισταί... Σκεπτικοί... Συνοφρυωμένοι... Τεθλιμμένοι... Να ασφυκτιούν χαμένοι μέσα σε μνημόνια και δεσμεύσεις που απάδουν της σοσιαλιστικής τους ανεμελιάς... Υποταγμένοι να ασκούν το απεχθές καθήκον της εξουσίας καθ' υπέρβασιν, όντες φύσει και θέσει αντιεξουσιαστές... Υπέρβαση και υποταγή που μόνο ένας Λαοπρόβλητος Ηγέτης μπορεί να συλλάβει και να εξηγήσει... Ως το νέο που εμφανίζεται στην πολιτική πραγματικότητα του τόπου μας...

Στην πολιτικήν εφάνη / νέο σύστημα εσχάτως
καθώς είναι όλα νέα / στο πρωτότυπό μας κράτος.
Ιδιότροπα, ποικίλα, / αλλά και φαιδρά συνάμα,
ζωηρότητος μεγάλης / και φρενοβλαβείας κράμα.
Πλην στο σύστημα, νομίζω, / παλαιά πως είναι έξις,
και συνίσταται εις σπουδαίας / και μακράς συνδιαλέξεις.

Και ιδού καθένας Έλλην / και βεβαίως πατριώτης

ενώ ήσυχα στο δρόμο / και αμέριμνα βαδίζει
αίφνης τον καταλαμβάνει / μία αλλόκοτη φαιδρότης
και με γέλωτας μονάχος / αρχινά να ξεφωνίζει
«διατί να μείνει τούτο / και εκείνο να μη μείνει;
στου Πρωθυπουργού αμέσως / μια συνέντευξη να γίνει».

Κι ο Πρωθυπουργός στημένος / σ’ ένα μέρος ως Πυθία

εξηγεί όσα του λέγουν / και ανθρώπινα και θεία.
Και αμφιβολία πλέον / εκ της λύσεως δεν μένει
κι’ όλοι φεύγουν κεχηνότες / και κατενθουσιαμένοι
πως κατώρθωσε να λέγει / δίχως διόλου να προσκρούσει
πως κατώρθωσεν εξ ‘αλλου / τόσας ζευζεκιές ν’ακούσει.

* υπό Γεωργίου Σουρή

...να μας μείνουν και τα παπούτσια...!!

η φωτό από το http://tsalapetinos.blogspot.gr/

Το είπαν και στις ειδήσεις, η πολιτική μας -τουλάχιστον σε ηγετικό επίπεδο- «διεθνοποιείται»...

...Ο άνδρας πλησίασε τον κ. Παπανδρέου, την ώρα που ο επισκεπτόταν ένα από τα περίπτερα της 75ης ΔΕΘ. Ο άγνωστος πέταξε προς την κατεύθυνση του πρωθυπουργού ένα παπούτσι χωρίς να τον πετύχει. Αμέσως η ασφάλεια του πρωθυπουργού ακινητοποίησε τον άνδρα και η αστυνομία προχώρησε στη σύλληψή του...

Τρεις απορίες για την επίθεση με το παπούτσι, όπως τις δημοσιεύει η Παραπολιτική:

1. Μήπως έχουμε παρεξηγήσει το όλο σκηνικό; Μήπως απλά «ένας άνθρωπος του μόχθου» προσέφερε μαζί με το μισθό του και το παπούτσι του στον Παπανδρέου;

2.
Δεν πρέπει να παραιτηθεί ο Υπ. Προστασίας του Πολίτη; Επί Παπουτσή, παπούτσι;

3.
Θα βρεθεί κάποιος γραφικός να γράψει ότι «ο ελληνικός λαός απάντησε με παπούτσι στη μπότα των νεοφιλελεύθερων κατακτητών;»

Άντε Γιώργο, και σ' ανώτερα, και το επόμενο παπούτσι σου εύχομαι να το φας στη Νέα Υόρκη, ως γραμματέας...!! Να σε φροντίζουν άλλοι, να ησυχάσουμε κι εμείς, να βρούμε το δρόμο μας, να μας μείνουν και τα παπούτσια...!!

Η Παιδεία, η Φώφη και τα τσουνάμι...



Η απόφαση του Πρωθυπουργού να αποκτήσει η Παιδεία Φώφη (γιατί το αντίθετο ελέγχεται από ειδικούς επιστήμονες κατά πόσο είναι εφικτό πλέον να συμβεί) συμπίπτει με την ίδρυση από το αρμόδιο υπουργείο Παιδείας, Δια Βίου Μάθησης και Θρησκευμάτων «Εθνικό Κέντρο Προειδοποίησης για Τσουνάμι». Τυχαίο; Δεν νομίζω...

Προφανώς εκρίθη ότι η παρατήρησις υπό των επιστημόνων της καθημερινότητας της νέας αναπληρωτού και η αντιπαραβολή των συμπερασμάτων με αντίστοιχες παρατηρήσεις του παρελθόντος (αλλά και του παρόντος...) θα συνεισφέρει τα μέγιστα στην προστασία μας από τα απανωτά Τσουνάμι βλακείας και ανικανότητας που ενίοτε προκαλεί με τις αποφάσεις της η ηγεσία της παιδείας μας (π.χ. η κατάργηση της βάσης του 10 σε ΑΕΙ και ΤΕΙ...).

Έτσι, σε μια μοναδική πράξη αγάπης προς τον ελληνικό λαό από τον Λαοπρόβλητο Ηγέτη του, αποφασίστηκε η ίδρυσις Κέντρου όπου η επιστημονική κοινότης θα έχει τη δυνατότητα να μελετά και να αναλύει τα γενεσιουργά αίτια της τρικυμίας εν κρανίω και την συνεισφορά τους στα φαινόμενα τσουνάμι βλακείας και ανικανότητας δια της εκ του σύνεγγυς, οργανωμένης και συστηματικής παρατήρησης, ως κορυφαίου εκφραστού του προβλήματος, της καθ' ύλην αρμόδιας πολιτικής ηγεσίας που με περισσό αλτρουισμό προσεφέρθη...

Ο Ροΐδης και η Φώφη



* του Στέφανου Κασιμάτη [kassimatis@kathimerini.gr] από την Καθημερινή της 09.09.2010

Γνωστός Ελληνας συγγραφέας που διαπρέπει και στο εξωτερικό (το όνομά του δεν μπορώ να το αποκαλύψω, καθώς μου ζήτησε ρητώς να ενταχθεί στο πρόγραμμα προστασίας μαρτύρων της στήλης...), με παραπέμπει στο διήγημα του Εμμανουήλ Ροΐδη «Η Μηλιά», με την επισήμανση ότι στην ακροτελεύτια πρόταση βρίσκεται η εξήγηση για την προαγωγή της κυρίας Φώφης Γεννηματά στη θέση της αναπληρώτριας υπουργού Παιδείας.

Εν ολίγοις, η ιστορία της Μηλιάς (το όνομα της ηρωίδας) είναι ένα γνήσιο παραμύθι, υπό την έννοια ότι, εν αντιθέσει με τα ισχύοντα στην πραγματική ζωή, στο τέλος το καλό θριαμβεύει και επιβραβεύεται. Ετσι και η ορφανή Μηλιά παντρεύεται το βασιλόπουλο, το οποίο εκφράζει την ευγνωμοσύνη του προς το ζεύγος των πάμπτωχων και καλόψυχων γερόντων που την ανέθρεψαν, φροντίζοντας για την επαγγελματική αποκατάστασή τους.

Ιδού η τελευταία παράγραφος: «Ο βασιλιάς, για να τους έχει κοντά της η αγαπημένη του γυναίκα, εζήτησε να τους εύρη καμμιά δημόσια θέσι εις την πρωτεύουσάν του. Βλέποντας πόσον ήτο η γριά φρόνιμη, οικονόμα, νοικοκυρά, λιγόφαγη και εις όλα τακτική την έκανε υπουργίνα επί των οικονομικών. Ο γέρος όμως ήταν πλέον δυσκολοβόλευτος. Δεν ήξευρεν ο άνθρωπος ούτε να γράφει ούτε να διαβάζει. Ο βασιλιάς επονοκεφαλούσε να εύρη πώς ήτο δυνατόν να τον οικονομήσει, όταν έτυχε να αποθάνει ο επί της δημοσίας εκπαιδεύσεως υπουργός. Μη έχοντας πρόχειρον καμμίαν άλλην, έδωκεν εις τον γέρον την θέσιν του μακαρίτη, και από τότες εγεννήθη και σώζεται ακόμη εις πολλά μέρη η συνήθεια να δίδεται εις τον πλέον αγράμματον το υπουργείον της Παιδείας». (Και δη από βασιλόπουλα, παρακαλώ! Ας μην μας διαφεύγει αυτή η διάσταση, που φέρνει την ιστορία του Ροΐδη κοντύτερα στα καθ' ημάς...)

10.9.10

Στη Θεσσαλονίκη αδελφοί μου, στη Θεσσαλονίκη...



Κατηγορήθηκαν ότι, εν μέσω οικονομικής κρίσης και δραματικών περικοπών σε μισθούς και συντάξεις, πετάνε τα λεφτά του κόσμου από το παράθυρο κάνοντας εκδρομές και περιπάτους, πενήντα οι κυβερνητικοί και καμπόσοι τόσοι οι σύμβουλοι, οι οδηγοί, οι γραμματείς, οι αστυνομικοί φρουροί, οι παρατρεχάμενοι...

Αυτός όμως τους κάλυψε... «Ήρθαμε να κάνουμε δουλειά», είπε και με ένα καταπληκτικής ευελιξίας ελιγμό, τους έβαλε στα λεωφορεία, πέρασαν δίπλα από τους διαδηλωτές, έφτασαν στην ανακαινισμένη αποθήκη και εκεί, όταν μείναν μόνοι με την μαύρη κάμερα και τα κόκκινα τούβλα (στους τοίχους...) τους υπενθύμισε την βασική αρχή των κυβερνήσεων του: «...είμαστε εκπρόσωποι των πολιτών και όχι των υπουργείων και αντιεξουσιαστές στην εξουσία...»!!

Deja vu... Όπως είχε αρχίσει και πέρυσι... Τώρα πια μπορούμε να τα περιμένουμε όλα... Να παγώσει αυτή η κυβέρνηση τον νόμο της προηγούμενης για τους ημιυπαίθριους, να αλλάξει τον τρόπο υπολογισμού, χρέωσης και πληρωμής των τελών κυκλοφορίας, να συζητήσει την απόσυρση και μετά να την αποσύρει, να αλλάξει τους φόρους, να μιλήσει για τις αποδείξεις και πως πρέπει να τις χειριζόμαστε σωστά, να εμφανιστεί ο Ασεμπίγιο για να μας φτιάξει το παραλιακό μέτωπο, να ακούσουμε ότι λεφτά υπάρχουν αλλά μας συμφέρει να τα δανειστούμε από το ΔΝΤ με τη στήριξη της ΕΕ και για να μη «μας ρίξουν» θα υπογράψουμε κι ένα μνημόνιο για να ξέρουμε τι θα κάνουμε και τι θα μας κάνουν...

Deja vu... Με το Γιώργο να ταξιδεύει ξανά... Νέα Υόρκη 18-23 Σεπτέμβρη... Για αρχή... Χωρίς ενοχές... Και πολύ έκατσε στα καθ' υμάς... Σχεδόν δύο βδομάδες... Και να συναντάει πάλι τις διεθνείς παρέες του... Αυτούς με τους οποίους νιώθει άνετα... Και μιλάει για τον κόσμο όλο, για το περιβάλλον, και από τον Αμαζόνιο, πάει στην Αλάσκα και μετά, τσούπ, στις Ινδίες... Όπως η Μάγια που πάντα του άρεσε στα ντοκυμαντέρ της... Γνήσιος Πρωθυπουργός Εξωτερικού...

Εδώ, στους ιθαγενείς, αντ' αυτού, Δρούτσας... Και Ραγκούσης... Και (λίγος) Πάγκαλος... Και Χρυσοχοΐδης... Και Μιλένα... Και Σκανδαλίδης... Και Τηλέμαχος... Και Άννα... Και Φώφη... Και Λούκα... Και ΝταλαρΆννα... Και Τίνα... Και (βουβουζε)Λοβέρδος... Και Μπένυ... Και Ρέππας... Και Παπουτσής... Μην τυχόν και ανακαλύψει ότι οι βουλευτές του ψηφίζουν άσχετες τροπολογίες σε άσχετα νομοσχέδια και «τα πάρει» και αρχίσει πάλι τις ομορφιές... Και... Και... Όλος ο θίασος επί σκηνής, ακόμα και οι κομπάρσοι με τα άγνωστα ονόματα... Και η Θοδώρα... Στη μοναξιά του Διοικητηρίου... Γιατί τον Ξυνίδη δεν τον λες παρέα...

Κι εμείς, «με το πρόσωπο στον τοίχο», να περιμένουμε... έξω από τη σκηνή...
Ἡ σκηνή

Ἀπάνω στὸ τραπέζι εἴχανε στήσει
ἕνα κεφάλι ἀπὸ πηλὸ
τοὺς τοίχους τοὺς εἶχαν στολίσει
μὲ λουλούδια
ἀπάνω στὸ κρεβάτι εἴχανε κόψει ἀπὸ χαρτὶ
δυὸ σώματα ἐρωτικὰ
στὸ πάτωμα τριγύριζαν φίδια
καὶ πεταλοῦδες
ἕνας μεγάλος σκύλος φύλαγε
στὴ γωνιά

Σπάγγοι διασχίζαν τὸ δωμάτιο ἀπ᾿ ὅλες
τὶς πλευρὲς
δὲ θά ῾ταν φρόνιμο κανεὶς
νὰ τοὺς τραβήξει
ἕνας ἀπὸ τοὺς σπόγγους ἔσπρωχνε τὰ σώματα
στὸν ἔρωτα

Ἡ δυστυχία ἀπ᾿ ἔξω
ἔγδερνε τὶς πόρτες

* μόλις διαβάσατε ένα εξαιρετικό ποίημα από την ποιητική συλλογή «με το πρόσωπο στον τοίχο» του Μίλτου Σαχτούρη, ενός από τους σημαντικότερους μεταπολεμικούς Έλληνες ποιητές. Το ποίημα έλαβα νωρίτερα σήμερα από έναν καλό διαδικτυακό γνωστό και μου θύμισε αυτά που παραπάνω έγραψα...

Καληνύχτα σας...!! Και, όσοι κινηθήκατε στο κέντρο της Αθήνας σήμερα, κρατήστε τις γαλήνιες στιγμές... Τα σχολεία δεν είχαν ανοίξει, η κυβέρνηση ήταν εκδρομή, η κίνηση ανύπαρκτη, οι αποστάσεις αντίστοιχες του χρόνου, η μέρα μας παραδεισένια...

Τη Δευτέρα επιστρέφει η κόλαση, σε όλα τα μέτωπα... Μόνο που τώρα ξέρουμε... Κάθε φορά που θα πήζουμε, θα πηγαίνουμε στο Μαξίμου και θα φωνάζουμε «Στη Θεσσαλονίκη αδελφοί μου, στη Θεσσαλονίκη...»!! Ο Γιώργος δεν είναι μόνο αντιεξουσιαστής, έχει και μπέσα σ' αυτά τα πράγματα...

Η πολιτική, οι πολιτικοί και η αδιαφορία...



Άκουγα το πρωί στο ραδιόφωνο μια ανάλυση βασισμένη στα συμπεράσματα του
πολιτικού βαρόμετρου της Public Issue για τον ΣΚΑΪ και την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, που πραγματοποιήθηκε πανελλαδικά από τις 2 έως τις 6 Σεπτεμβρίου.
[...αστεία αστεία, το πολιτικό βαρόμετρο έφτασε στην 82η έκδοση... θα άξιζε και θα με ενδιέφερε να στήσω μια εκπομπή δημοσιογραφικής έρευνας, που θα μελετούσε διαχρονικά δείκτες και αποτελέσματα συνδυάζοντας τα με την πολιτική και κοινωνική πραγματικότητα της εποχής, πως εξελίχθηκε το πριν και το μετά σε βάθος χρόνου και πόσο επηρέασε την κοινή γνώμη, θα βοηθούσε πιστεύω και στην επικράτηση της ψύχραιμης και λογικής θεώρησης των πραγμάτων επί του λαϊκισμού...]
Επιστρέφω όμως στο θέμα για να μεταφέρω μια μέτρηση που επιβεβαιώνει αυτό που βλέπω και προσωπικά κάποιους μήνες τώρα στους κοινωνικούς χώρους (φυσικούς και ιδεατούς) που κινούμαι, όπως την επαλήθευσα από την διαδικτυακή έκδοση της Καθημερινής:
Μοιρασμένο είναι το ενδιαφέρον των πολιτών έναντι της πολιτικής, με ελαφρά υπερίσχυση εκείνων που δηλώνουν ότι ενδιαφέρονται (52%), ενώ 47% δηλώνουν ότι δεν ενδιαφέρονται. Σαφέστατη, όμως, είναι η δυσαρέσκεια για τον τρόπο που λειτουργεί η Δημοκρατία στην Ελλάδα, με το 81% των πολιτών να εμφανίζονται δυσαρεστημένοι και μόλις το 18% να δηλώνει ικανοποιημένο.

Αυτός ο δείκτης ουσιαστικά συμπυκνώνει την απογοήτευση για τη λειτουργία του πολιτικού συστήματος, που αποτυπώνεται και στα υπόλοιπα ερωτήματα της δημοσκόπησης, αποτελεί, όμως, ταυτόχρονα και δείγμα ανησυχίας για τη λειτουργία συνολικά των θεσμών που εγγυώνται τη σωστή και αποτελεσματική λειτουργία της Δημοκρατίας.

Αυτός ο δείκτης κατά τη γνώμη μου αποδεικνύει και κάτι άλλο, αποδεικνύει ότι οι Έλληνες πολιτικοί των τελευταίων δεκαετιών, τόσο με αυτά που έκαναν αλλά κυρίως με αυτά που δεν έκαναν, αποστέωσαν οι ίδιοι τον ρόλο τους. Έγιναν συντεχνία, κλειστό επάγγελμα, για να προστατέψουν τη δουλειά τους, τις παροχές τους, τις απολαβές τους, έτσι αποξένωσαν τον πολίτη από τα κοινά, τον έθισαν στην εύκολη και άκοπη λογική εξυπηρέτησης ατομικών συμφερόντων, τον τοποθέτησαν απέναντι στα κοινά, θεατή και κριτή αντί μέτοχο και διαμορφωτή.

Ο πολίτης που ανήκει στο 47% που δηλώνει πως «δεν ενδιαφέρεται» είναι αυτός που δεν κατανοεί π.χ. τον λόγο ύπαρξης μιας πλατείας αν δεν μπορεί να παρκάρει εκεί το αυτοκίνητο του, που πετά ανενόχλητος το πλαστικό ποτήρι του καφέ στο δρόμο αλλά ενοχλείται όταν οι άλλοι το κάνουν και αυτός ο δρόμος είναι έξω από το σπίτι του, είναι είναι αυτός που αντιδρά σε ότι θίγει τα εις βάρος του συνόλου κεκτημένα του αλλά δεν σκέφτεται ούτε προτείνει κάποια λύση γιατί δεν είναι δικό του πρόβλημα, είναι αυτός που αρνείται να αναλάβει ακόμα και διαχειριστής της πολυκατοικίας του καθώς «οι δουλειές του δεν του αφήνουν χρόνο να ασχοληθεί», χρόνο που όμως διαθέτει αφειδώς για να σχολιάσει και να κριτικάρει το έργο όσων ασχολούνται για να διαμορφώσουν και υπηρετήσουν τα κοινά...

Όταν το facebook βγάζει γέλιο...



Τελικά, μόνο στο facebook μπορείς να δεις ενημερώσεις όπως η παραπάνω: «MA... likes ΚΩΣΤΑ ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ - ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ- and Ψυχολογία-Ψυχοθεραπεία». Όχι, το πρώτο δε συνεπάγεται το δεύτερο, ούτε το προϋποθέτει... Τυχαίο γεγονός, σύμπτωση... Πρωινό αστείο για να γελάσει λιγάκι το χειλάκι μας... Να δεις που σε λίγο θα «περάσει» και η συνέχεια: «Γιώργος likes ΥΓΕΙΑ-ΔΙΑΤΡΟΦΗ-ΑΘΛΗΣΗ, ΤΩΡΑ ΚΑΙ ΣΕ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ... and Θέλω Ποδηλατόδρομο Ταχείας Κυκλοφορίας Από Την Εκάλη Στο Μαξίμου»... Για να κορυφωθεί το γέλιο... Μέχρι στίψεως εντέρου...

Εξουσιάζων εαυτόν μηδέποτε εξουσιαζόμενος...!!



«Εγώ πάντως, που θεώρησα προσβολή την εύλογη πρόταση γονέων και συγγενών να δουλέψω στη ΔΕΗ για την οποία είχα τρελά μόρια, τραβάω τα μαλλιά μου συναγελαζόμενος (κυριολεκτικά, αφού είμαι με τα σκυλιά μου) κάθε πρωί στο Λυκαβηττό 2 σαραντάχρονους συνταξιούχους ΟΑ και την 70χρονη μητέρα της μιας που παίρνει ακόμη τη σύνταξη του πατέρα της (!!!) ως ανύπαντρη κόρη ναυάρχου!! Επίσης είδα πρώην συμμαθητή (σίγουρα όχι τον ευφυέστερο της τάξης) που έχει το σώμα που είχαμε στα 18 (και το μυαλό των 12...), όντας Μονιμάς και τώρα συνταξιούχος!!»

Έτσι σχολίασε χθες ένας 42άχρονος συνομιλητής σε ανάρτηση στο facebook όπου μεταφέρονταν στοιχεία από δημοσίευμα της Καθημερινής σύμφωνα με το οποίο «το 30% των νέων θέλουν να εργαστούν στο δημόσιο τομέα και μόνο 1 στους 4 προτιμά τον ιδιωτικό». Για να προσθέσει αργότερα:
«Πέραν των προαναφερόμενων, η σύζυγος κολλητού μου, δικηγόρος, πήρε σύνταξη από ΔΣΑ στα 40κάτι και είναι παράλληλα Νομικός Σύμβουλος σε φορέα του Υγείας με "πέρασμα" καθ' εκάστην. Σούμα γύρω στα 2.500 το μήνα και κάάάάάάθεται!!!»

Είναι δυστυχώς η πραγματικότητα... Και είναι και ωραιοποιημένη... Γιατί το άσχημο δεν είναι να θέλεις κάτι, να θέλουν ένας στους τρεις να μπει στο δημόσιο, το άσχημο είναι ότι η προσδοκία αυτή εκτρέφεται και συντηρείται ανταλλακτικά από τους πολιτικούς που οι νέοι αυτοί και οι οικογένειες τους επιλέγουν, έτσι ένας στους τρεις (ίσως και κάτι παραπάνω) προσλαμβάνεται τελικά στο δημόσιο κατόπιν πολιτικής μεσολάβησης, με κάποια μορφή σύμβασης...

Μάλλον, σωστότερα, το όλο θέμα της ικανοποίησης της προτίμησης του δημοσίου αποτελεί κομβική παράμετρο επιλογής υποψηφίου, υπέρτερη του ήθους, των γνώσεων, των απόψεων και της διαδρομής στα ιδιωτικά και δημόσια πράγματα...

«Αυτά τα standard έμαθαν, αυτά τα standard θέλουν...», όπως σχολίασε άλλη συνομιλήτρια, μην παραλείποντας να μας θυμίσει ότι τη λεπτή γραμμή που χωρίζει το σοβαρό από το γελοίο, οι πολιτικοί μας (στην πλειοψηφία τους) την παραβίασαν «προσωρινομόνιμα» εδώ και μερικές δεκαετίες. Αστειευόμενοι στην πράξη, έως γελοιότητας πλέον, με εξόχως σοβαρά θέματα όπως το μέλλον της χώρας. Και καθιστώντας έτσι το παράδειγμα προς αποφυγή παλαιότερων δεκαετιών, υπόδειγμα προς μίμηση...

Ενός λαού που αν και «ήλθε στην εξουσία» με τιμές και δόξες προ τριακονταετίας εξακολουθεί να ζητάει τα ρέστα του εξουσιαζομένου από τον εξουσιάζοντα εαυτό του, από το κράτος που είναι πάντα αυτός για τα δικαιώματα και τις παροχές αλλά ταυτόχρονα οι άλλοι για τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις, εξουσιάζων εαυτόν και αλλήλους μηδέποτε εξουσιαζόμενος...!!

9.9.10

Εν αναμονή...



Το θέμα με αυτό το κόμμα (το ΠΑΣΟΚ βρε...) είναι ότι δε σε αφήνει να ησυχάσεις (με την καλή έννοια το λέω, κακεντρεχείς!!!), σε κρατά σε μια διαρκή ετοιμότητα και εγρήγορση, πάντα κάτι να περιμένεις...

Να, όπως τώρα, που ένα τσούρμο υπουργοί, αναπληρωτές και υφυπουργοί περιμένουν αρμοδιότητες... Και καλά τώρα είναι Θεσσαλονίκη για να συνεδριάσουν (άλλη μόδα και τούτη, οικονομία σου λέει μετά...), όταν όμως γυρίσουν Αθήνα τους περιμένει μέγα δράμα.

Για να καταλάβετε τι έχει να γίνει σας λέω μόνο τούτο: σήμερα στα στενάκια πάνω από την Ομόνοια, κοντά στην Κάννιγγος, παπατζής έκανε τη σχετική πρόβα αναφωνών «εδώ υπουργός... εκεί αναπληρωτής... που 'ναι οι αρμοδιότητες;; έλα να σας δω... λίγα βάζετε... πολλά παίρνετε...».

Με εννοείτε που σας εννοώ λοιπόν;; Έχει να πέσει γέλιο...

Ανασχηματισμός ανακύκλωσης...



Πέρσι, ήταν μεγάλο βήμα προς τα εμπρός το ολιγομελές κυβερνητικό σχήμα. Υποθέτω ότι τώρα είναι μεγάλο βήμα προς τα εμπρός ακριβώς το αντίθετο. Πέρσι, ήταν σημαντική αλλαγή η ίδρυση του Υπουργείου Οικονομίας και η κατάργηση του Υπουργείου Ναυτιλίας. Τώρα, φαντάζομαι πως είναι σημαντική αλλαγή η κατάργηση του Υπουργείου Οικονομίας και η επανίδρυση του Υπουργείου Ναυτιλίας. Πέρσι, η κυβέρνηση είχε έναν αντιπρόεδρο με συντονιστικά καθήκοντα. Τώρα, η κυβέρνηση έχει έναν αντιπρόεδρο με συντονιστικά καθήκοντα, αλλά και έναν Υπουργό Συντονιστή, ο ρόλος του οποίου θεωρητικώς προέκυψε μετά από εισήγηση διαφόρων ξένων συμβούλων. Υπάρχει και κάτι σταθερό ως προς το συντονισμό: ο Πρωθυπουργός, ο οποίος κατά το σύνταγμα συντονίζει την κυβέρνηση, αλλά αρνείται να παίξει αυτό το ρόλο. Και πέρσι και φέτος.

Οι αλλαγές τίτλων των Υπουργείων και η ανακύκλωση των ίδιων ανθρώπων, δεν αποτελούν λύσεις. Τις περισσότερες φορές είναι πρόβλημα. Η αλλαγή τίτλων ή και αρμοδιοτήτων απαιτεί προεδρικά διατάγματα με έγκριση από το Συμβούλιο της Επικρατείας που καθυστερούν μήνες και εν τω μεταξύ εντείνεται η χαοτική κατάσταση στη δημόσια διοίκηση. Η δε ανακύκλωση των ίδιων ανθρώπων επιβραδύνει τους ρυθμούς του κυβερνητικού έργου, διότι απαιτείται μια εύλογη περίοδος μερικών μηνών για εξοικείωση με τα νέα καθήκοντα.

Τρία πράγματα είναι τα βασικά για να πετύχει μια κυβέρνηση: Σωστή πολιτική. Ικανά πρόσωπα. Και αποτελεσματική δημόσια διοίκηση. Το τρίτο ούτε υπήρχε ούτε θα υπάρχει στο άμεσο μέλλον, διότι απαιτούνται επαναστατικές αλλαγές και χρειάζεται αρκετός χρόνος. Το δεύτερο, όσο υπήρχε μέχρι πρότινος, άλλο τόσο υπάρχει και τώρα, διότι μόνο μία Υπουργός βρέθηκε εκτός κυβέρνησης. Όσο για το πρώτο; Άλλα έλεγε το ΠΑΣΟΚ προεκλογικά, άλλα κάνει τώρα και ούτε το ίδιο ξέρει τι θα κάνει στο άμεσο μέλλον.

* σχόλιο του Κωστή Χατζηδάκη από το blog του στις 07.09.2010

8.9.10

Μικρό κι ευέλικτο...



Σαράντα εννέα κυβερνητικοί... Μαζί με τον πρωθυπουργό... Που θα πενηνταρίσουν μόλις αποφασίσουν ποιος θα κάνει παρέα του Καστανίδη που νιώθει μοναξιά στη Δικαιοσύνη... Τι διοικούν όλοι αυτοί; έναν δημόσιο τομέα βαρύ και δυσκίνητο... Με 768.000 δημοσίους υπαλλήλους (χώρια οι ΔΕΚΟ και η αυτοδιοίκηση)... Ήτοι κάτι παραπάνω από 15000 ανά κυβερνητικό...

Έναν δημόσιο τομέα βαρύ και δυσκίνητο... Αλλά, το κυριότερο ευθυνόφοβο (και τελικά ανεύθυνο) και αποπροσανατολισμένο από το ζητούμενο αποτέλεσμα που είναι η παροχή υπηρεσιών ποιότητας στον πολίτη και η διαρκής βελτίωση... Να περιμένει το μισθό και τα επιδόματα στο τέλος του μήνα και να αγωνιά μην τυχόν και δεν δουλέψει ο ιδιωτικός τομέας γιατί τότε θα παρουσιάσει πρόβλημα η συνταξιοδότηση τους...

Σαράντα εννέα κυβερνητικοί... Τόσοι χρειάζονται για την ομαλή πλεύση στον ωκεανό των συναρμοδιοτήτων και την αβλαβή διέλευση από τους σκοπέλους των συνυπογραφών... Τριπλασιάζονται, ίσως και να τετραπλασιάζονται, αν σε αυτούς προσθέσουμε και τους ειδικούς και γενικούς γραμματείς που ουσιαστικά ασκούν καθήκοντα υφυπουργού... Πενταπλασιάζονται σίγουρα αν προσθέσουμε και τον κυβερνητισμό των επικεφαλής ανεξάρτητων αρχών που ιδρύονται για να ασκήσουν ρυθμιστικό ρόλο εκεί όπου αδυνατούν οι υπηρεσίες των υπουργείων οι οποίες πλέον απολαμβάνουν την ραστώνη της μονιμότητας και της έλλειψης αρμοδιοτήτων... Όπως εκείνος ο Υφυπουργός Οικονομικών στη Θεσσαλονίκη που υποπτεύομαι ότι είπε ασμένως «Ναι» στην πρόταση υποψηφίου περιφερειάρχη ώστε επιτέλους να αποκτήσει καθήκοντα και αντικείμενο εργασίας, έστω και μέχρι τον Νοέμβριο...

Όχι, το πρόβλημα μου δεν είναι πως θα γίνει «μικρό και ευέλικτο» το κυβερνητικό σχήμα... Είναι εξάλλου προφανές, σε μια δεύτερη ανάγνωση, ότι οι επιλογές Παπανδρέου στοχεύουν στην τακτοποίηση φίλων και υποστηρικτών... Μήπως και ξυπνήσει το αγώι και ξυπνήσει και τον αγωγιάτη... Γιατί, ουσιαστικά είμαστε σε προεκλογική περίοδο... Με το που θα τελειώσουμε με τις αυτοδιοικητικές εκλογές, θα έχουμε τον πρώτο μας μνημονιο-προϋπολογισμό... Το «σοσιαλιστικό μεγαλείο» του οποίου δύσκολα θα εγκριθεί από τις Βρυξέλλες αν δεν προβλέπει «μικρό, ευέλικτο, λειτουργικό και οικονομικό κράτος»... Που δεν μπορεί να επιτευχθεί χωρίς ευθεία σύγκρουση του ΠΑΣΟΚ που εξετράφη με το ΠΑΣΟΚ που το εξέθρεψε... Σύγκρουση που δύσκολα θα αποφευχθεί, ιδιαίτερα από την ώρα που ο υπό πολλαπλή κηδεμονία τελών πρωθυπουργός δεν έχει πλέον ενδιαφέρον για τα εν Ελλάδι δρώμενα αλλά φαίνεται να επιλέγει το safe harbour των διεθνών οργανισμών...

Μικρό και ευέλικτο κράτος, και παραγωγικό, αυτό είναι λοιπόν το ζητούμενο... Ζητούμενο που δεν επιλύεται με απλές ανακατανομές θέσεων, με αυτόν που δεν έχει καρέκλα μόλις σταματήσει η μουσική να βγαίνει εκτός, όπως σ’ εκείνο το παιχνίδι που παίζαμε μικροί στα πάρτυ... Το πρώτιστο πρόβλημα είναι η αποτυχημένη πολιτική που εφαρμόζεται, έπεται το πρόβλημα της έλλειψης ικανότητας των στελεχών που την εφαρμόζουν...

Μικρό και ευέλικτο κράτος... Ζητούμενο που απαιτεί ηγεσία που να έχει όραμα, να παρακινεί με το παράδειγμα της και να αποπνέει σιγουριά και υπευθυνότητα... Που απαιτεί ηγετική ομάδα που να είναι σε θέση να παράγει πολιτική, να χαράξει στρατηγικές, να θέσει ρεαλιστικούς στόχους, να συμφωνήσει σε διεργασίες και μηχανισμούς υλοποίησης και ελέγχου... Που απαιτεί εκτελεστική ομάδα ικανή και προσηλωμένη στο αποτέλεσμα, την εξυπηρέτηση του πολίτη, με ξεκάθαρους ρόλους και καθήκοντα, με θέληση και δυνατότητα να αναλάβει πρωτοβουλίες, να υλοποιήσει στρατηγικές, να παράγει έργο ουσίας και όχι τύπων... Αυτά δηλαδή που δεν είδαμε στην πρώτη και δεν θα δούμε και στη δεύτερη κυβέρνηση Γεωργίου Ανδρέα Παπανδρέου...

Μικρό και ευέλικτο κράτος, πρώτα... Και κατόπιν, μικρή και ευέλικτη κεντρική κυβέρνηση... Και, μαζί, εμβάθυνση της αυτοδιοίκησης... Και επαναφορά της δίπλα στον πολίτη... Σε οριζόντιες δομές, χωρίς περιττές ιεραρχίες που κουράζουν, αποπροσανατολίζουν και κοστίζουν... Με μικρά και ευέλικτα αυτοδιοικητικά σχήματα, θεματοκεντρικά και ορισμένης αποστολής, που θα καταγράφουν την άποψη και την ανάγκη, και θα παράγουν έργο μέσα από στοχευμένες δράσεις... Και θα ολοκληρώνουν την παρουσία και την ύπαρξη τους μαζί με την ολοκλήρωση του έργου τους...