30.8.10

Εις υγείαν των κορόϊδων...



«Ζει ο Βασιλιάς Αλέξανδρος;», ρώτησε η γοργόνα... «Ζει και παίρνει και σύνταξη!», απάντησε ο Έλλην...!!

Έτσι μπορέσαμε και απογράψαμε και τον δεύτερο από τους 2,500 εν ζωή (2,499 για την ακρίβεια, μιας και εκοιμήθη ο Καντιώτης... ζωή σε λόγου μας... ) συνταξιούχους που απέγραψε η Στατιστική μας Υπηρεσία (ή Αρχή;; θα σας γελάσω...) από τους 8,500 συνταξιοδοτούμενους (8,499 για την ακρίβεια, για τον ανωτέρω λόγο...) άνω των 100 ετών...

Πληροφορίες λένε ότι ο λαοφιλής «υπουργός βουβουζέλα» έχει πάρει τα βουνά για να ανακαλύψει τους πεντακόσιους εξ' αυτών που τα κιτάπια του λένε ότι έχουν ξεπεράσει τα 110 (!!!) για να τους εξηγήσει ότι πρέπει να πάψουν πλέον να αποσταθεροποιούν το ασφαλιστικό του σύστημα και να τους προτείνει εθελουσία έξοδο και μετοικεσία «εν τόπω φωτεινώ, εν τόπω χλοερώ, εν τόπω αναψύξεως, ένθα απέδρα οδύνη, λύπη και στεναγμός». Βασικό επιχείρημα του πως «ναι μεν είπαμε ότι αυξήθηκε το προσδόκιμο ζωής, αλλά μην το ξεφτιλίσουμε κι όλας...»!!

«Κι εγώ για τιμωρία...»



«...θα κόψω την αναβολή μου, και θα πάω στου Βαγγέλη...!!!
Που με δέχεται και χωρίς μεταπτυχιακό...!!!
Και θα με ταΐζει και τζάμπα... Και από κέτερινγκ...
Και μπορεί και να μου δώσει και θέση, να με κάνει και αξιωματικό, έστω και έφεδρο......!!»

Αυτά αναφώνησε το νεαρό Αγγελούδι και ησύχως αποχώρησε....

Ακολούθησαν αστραπές και βροντές...

Όχι, δεν ήταν η ανταπάντηση του Μεγάλου Κωπηλάτη και Υπέρτατου Ταξιδευτή...

Άστραψε και βρόντηξε η κήνσωρ του νεαρού... θεωρήσασα εαυτήν θιγείσα... και απροστάτευτη...

Παρ' όλο που εκείνη είχε προστατεύσει τον Ηγέτη Παντών Των Σοσιαλιστών από τις ποταπές ορέξεις εκείνου του γερμανοτραφούς χρηματοδότη...

Χωρίς σχολείο, δηλαδή: χωρίς δημοκρατία



* άρθρο του Νίκου Γ. Ξυδάκη στην Καθημερινή της Κυριακής 29.08.2010

* Σημείωση: ως εικονογράφηση επέλεξα τον ...ανθό της ελληνικής νεολαίας, το σαπρό προϊόν του οικτρού συστήματος που ανέδειξε και επέβαλλε η Αλλαγή και ο Εκσυγχρονισμός...


Η εισαγωγή σε ανώτατες σχολές αποφοίτων λυκείου με βαθμό 4, 5, 3 ή και κάτω της μονάδος (0,91!) δεν εξέπληξε κανέναν. Όλοι γνώριζαν τι θα συμβεί με την κατάργηση της βάσης του μεσοσταθμικού 10. Το βλέπαμε να συμβαίνει επί σειρά ετών. Όπως βλέπαμε, εναργώς, ότι η μαζική και η άκριτη εισαγωγή μαθητών στα πανεπιστήμια δεν απέρρεε από ικανοποίηση του δημοκρατικού δικαιώματος στη γνώση, αλλά από τις δημαγωγικές διαθέσεις των κυβερνήσεων, την κόπωση, την ανικανότητα και τη ραθυμία του σύνολου εκπαιδευτικού συστήματος, την πονηρή απόκρυψη της νεανικής ανεργίας, τον ανύπαρκτο εθνικό σχεδιασμό αξιοποίησης του ανθρώπινου δυναμικού, την παθητική υποταγή των μαζών. Αυτές οι ελλείψεις και τα διαρκή εγκλήματα σωρεύτηκαν και οδήγησαν στους εισαγόμενους με 5 και 0,91, στους άνεργους αμαθείς πτυχιούχους, στα πτυχία χωρίς αντίκρισμα («παλιόχαρτα» τα είχε χαρακτηρίσει κάποτε ο Γερ. Αρσένης, ως υπουργός Παιδείας...). Αυτά τα διαρκή εγκλήματα αδιαφορίας, δημαγωγίας και ανευθυνότητας, οδήγησαν στην υποβάθμιση του δημόσιου σχολείου κάθε βαθμίδας, δηλαδή στην υποσκαφή των θεμελίων της δημοκρατίας.

Γιατί περί αυτού πρόκειται: η απρόσκοπτη και άκοπη είσοδος όλων σε σχολεία διαλυμένα και ανυπόληπτα, δεν είναι δημοκρατία. Είναι κοροϊδία για τις μάζες. Την ώρα που η αδύναμη οικονομικά οικογένεια στραγγίζεται για φροντιστήρια και κατόπιν για ακριβά τροφεία σε επαρχιακά φοιτητοπάρκινγκ, η ισχυρή οικονομικά οικογένεια παρακάμπτει ολοσχερώς το δημόσιο σχολείο, χορηγεί στο παιδί της μπακαλορεά ιντερνασιονάλ και το εγκαθιστά σ’ ένα πανάκριβο (και καλό) αμερικανικό πανεπιστήμιο.

Αν η ύφεση οδηγήσει σε έκρηξη



* άρθρο του Χρήστου Γιανναρά στην Καθημερινή της Κυριακής 29.08.2010

Η επιδίωξη της εξουσίας και η άσκηση της εξουσίας σήμερα βασίζονται κυρίως σε πρακτικές μη πολιτικές. Το φαινόμενο είναι διεθνές, η έκταση και ένταση του φαινομένου, συναρτήσεις της κατά κεφαλήν καλλιέργειας σε κάθε κοινωνία.

Πρακτικές επιδίωξης και άσκησης της εξουσίας είναι οι νομικοί θεσμοί, κομματικοί σχεδιασμοί, επιτελικές μεθοδεύσεις, στρατηγικές και τακτικές, χρήση τεχνολογικών δυνατοτήτων πληροφόρησης και έκφρασης. Πολιτικές ονομάζουμε τις πρακτικές που αποβλέπουν, κατά απόλυτη προτεραιότητα, να προκαλέσουν τη σκέψη, την κρίση, τον προβληματισμό του πολίτη, να δημιουργήσουν αίσθηση ευθύνης στον πολίτη για τις επιπτώσεις της ψήφου του. Μη πολιτικές πρακτικές ονομάζουμε τα πολυποίκιλα μηχανεύματα που εφευρίσκονται και επιστρατεύονται προκειμένου να παρασυρθεί ο πολίτης σε διαχείριση της ψήφου του άσχετη με οποιαδήποτε συνείδηση κοινωνικής ευθύνης. Δηλαδή:

Να χειραγωγηθεί έντεχνα ο πολίτης σε ακούσια και ανεπίγνωστη παραίτηση από τη σκέψη, την κρίση, την ευθύνη του. Να δίνει την ψήφο του με κριτήριο το ατομικό του και μόνο συμφέρον (διορισμός, δάνειο, προαγωγή, μετάθεση, κομματικό πόστο, διατήρηση προνομίων κ.λπ.). Να ψηφίζει υποταγμένος σε συμπλεγματικές ψυχολογικές εξαρτήσεις γονεϊκές, νεανικών στρατεύσεων, άκριτων προκαταλήψεων και εθισμών. Να έχει ανάγκη την ένταξη, την αίσθηση ότι επιτέλους «ανήκει» και αυτός κάπου, σε κόμμα, παράταξη, ιδεολογία.

26.8.10

Άννα ...Ντε Τούβλιμπους ή οι δύο διαφορετικές οπτικές του 0.91...



Κάποιος κακεντρεχής θα μπορούσε να σχολιάσει ότι την Λοζάννη από την Κοζάνη δεν τις χωρίζει τίποτα... Βάζεις στη μέση το 0.91 και το κοιτάς... το κοιτάς κατά τα δεξιά, κατά την Κοζάνη, βλέπεις 0.91... το κοιτάς κατά τα αριστερά, κατά την Λοζάννη, γίνεται 19.0... Σχεδόν Άριστα... Εξάλλου και η Καινή Διαθήκη μιλάει για τους «έσχατους» που «έσονται πρώτοι»... Αρκεί να τους κοιτάξεις κατά τα αριστερά... Σοσιαλιστικά... Χωρίς βάσεις (λαϊκή κατάκτηση: τις βάσεις τις διώξαμε τόσα χρόνια τώρα)... Χωρίς περιορισμούς (όχι πείτε μου εσείς που κοροϊδεύετε, γράφει τίποτα σχετικό το μνημόνιο;;)... Και χωρίς ενοχές... Όπως τις διακοπές...

Σαν πρόγραμμα χειμερινού κοινωνικού τουρισμού... «Τι Λοζάννη, τι Κοζάνη...», θα σκέφτηκε σίγουρα η Αννούλα ...Ντε Τούβλιμπους (Άννα των Τούβλων), «...και μιας και τα βλαστάρια σας δεν πρόκειται να δουν ποτέ τη Λοζάννη, ας δουν τουλάχιστον την Κοζάνη... Λεφτά γι΄αυτό θα βρείτε, να στηρίξουμε και την ελληνική περιφέρεια που μαστίζεται από την οικονομική κρίση...», θα συμπλήρωσε τη σκέψη της αναλογιζόμενη πως στις καταλήψεις του Δεκέμβρη, οι «λευκό-κολλίτες» πρωτοετείς μπορεί και να την φωνάζουν ...Αννούλα του (εκπαιδευτικού) χιονιά, που της θυμίζει το τραγούδι εκείνο του Καλογιάννη και που πολύ της αρέσει...

Όλα τα παραπάνω μόνο ως προϊόν κακεντρέχειας μπορεί κανείς να τα αντιμετωπίσει. Γιατί η Άννα στέκεται πάντα δίπλα στο λαό, τον βοηθά να επιβιώσει, να ορθοποδήσει οικονομικά. Και ξέρει να προνοεί... Απτό παράδειγμα: η Άννα κατάλαβε έγκαιρα αυτό που εμείς ακόμα δεν θέλουμε να δούμε. Ότι η βάση του 10 είναι απειλή...!! Απειλή για τις τοπικές οικονομίες...!! Που ήδη είχαν δεχθεί ένα πλήγμα πέρυσι με τις 20,000 κενές θέσεις, που ήδη υπέφεραν στη σκέψη ότι θα χάσουν τη σχολή τους (και τη σχόλη τους...) ήτοι τέλος το στάνταρ «φοιτητικό» εισόδημα και θα πρέπει να βρουν κάτι να παράγουν για να επιβιώσουν...!! Αυτά η Άννα τα είδε... Κι άκουσε και τους «κακούς φιλελεύθερους» να μιλάνε για συγχωνεύσεις και κλεισίματα ακόμα και ολόκληρων ΑΕΙ... Και –ως γνήσια (βεριτάμπλ, και από την Κοζάνη και με θητεία στη Λοζάννη... ε... στας Βρυξέλλας...) σοσιαλίστρια- προνόησε...

Κράτος άκρατον...



«Πιστεύεις ότι κάτι μπορεί να αλλάξει;» με ρώτησε χθες στο πλοίο από την Ζάκυνθο για την Κυλλήνη ο Γιάννης, ένας νεαρός συνεπιβάτης που πριν λίγο είχαμε γνωριστεί. «Είναι καθαρά θέμα νοοτροπίας, αυτή πρέπει να αλλάξει και πρέπει να αλλάξει σε βάθος, από τις νεαρές ηλικίες, και σε εύρος, σε όλα τα κοινωνικά στρώματα, σε όλες τις γεωγραφικές περιοχές της χώρας μας, από άκρου εις άκρον, πρέπει να αλλάξει, αν χρειαστεί ακόμα και με δημοκρατική επιβολή της ορθής νοοτροπίας», του απάντησα. Η κουβέντα μας συνεχίστηκε σε διάφορα θέματα, ανταλλάξαμε τηλέφωνα, συμφωνήσαμε να βρεθούμε ξανά, να πάμε στο εστιατόριο του Γιάννη στην παραλία Ασπροπύργου για ψαράκι...

Αργότερα, στον δρόμο για Αθήνα, σε κάποια συχνότητα έπιασα εκπομπή από το ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ. Ο δημοσιογράφος Δημήτρης Γιατζόγλου μιλούσε για τις Σπέτσες και τα γραφικά αμαξάκια. Συνομιλητής του κάποιος Σπετσιώτης αμαξάς.

Η συζήτηση, αφού περιπλανήθηκε στο γραφικό και όμορφο θέαμα του αμαξακίου και στην συμβολή του στο συνολικό αξιοθέατο του νησιού, έφτασε στην ερώτηση-κλειδί: «υπάρχει μέλλον σε αυτό που κάνετε;;» (...οι διάλογοι περιφραστικοί και περιληπτικοί, όπως τους συγκράτησα στο μυαλό μου...) η ερώτηση του δημοσιογράφου, «πρέπει να ενεργοποιηθεί και να μας στηρίξει η πολιτεία» η απάντηση του συμπαθούς κατά τα λοιπά αμαξά, «ναι, αλλά ενδιαφέρονται νέα παιδιά να μάθουν και να ακολουθήσουν το επάγγελμα του αμαξά;» ξαναρωτά ο δύσμοιρος δημοσιογράφος, «πρέπει να ενεργοποιηθεί και να μας στηρίξει η πολιτεία» η μόνιμη επωδός του συμπαθούς κατά τα λοιπά αμαξά... «Όλα καλά, αλλά όχι να βάλουμε και τα αμαξάκια στο ΕΣΠΑ...», το σχόλιο του δημοσιογράφου μετά το τέλος της τηλεφωνικής συνδιάλεξης...

Βουκολικόν...



Ο λευκός ιεραπόστολος ζούσε ειρηνικά σε ένα Αφρικάνικο χωριό εδώ κι ένα χρόνο περίπου. Μια μέρα ο αρχηγός του χωριού τον κάλεσε στη σκηνή του για να συζητήσουν για ένα μεγάλο πρόβλημα.

«Τι συμβαίνει αρχηγέ;» ρώτησε ο ιεραπόστολος.
«Εσύ σε μεγκάλο μπελά! Χτες ανιψιά μου γκέννησε λευκό παιντί. Εσύ μόνος λευκός στο χωριό. Αποφασίσω αν εσύ ζήσεις.»

Ο ιεραπόστολος κοίταξε πίσω από τον αρχηγό προς την πλαγιά του βουνού.
«Κοίταξε γέρο μου. Ξέρω ότι φαίνεται άσχημο. αλλά είναι απλώς μια παραξενιά της φύσης. Λέγεται αλβινισμός. Η διαφορετικότητα δε σημαίνει τίποτε. Παντού υπάρχουν εξαιρέσεις. Για παράδειγμα, κοίταξε εκείνο το κοπάδι με τα άσπρα πρόβατα που βόσκουν στο λόφο απέναντι.»

«Τα βλέπω.»

«Τότε θα πρόσεξες ότι στο κοπάδι υπάρχει κι ένα μαύρο πρόβατο. Είναι το μοναδικό μαύρο πρόβατο σε όλο το χωριό αρχηγέ.»

«Εντάξει, εντάξει. Αν εσύ ντεν μιλήσεις, ντεν μιλήσω κι εγκώ», είπε χλωμιάζοντας ο αρχηγός.

Eπιστροφή...



Επιστροφή... Όχι πλησίστιος... Χωρίς πανιά... Με τις μηχανές αναμμένες... Πλήρης παραστάσεων, σκέψεων, ιδεών... Και με μπόλικη διάθεση για δουλειά, για δημιουργία... Καλό φθινόπωρο!!..

24.8.10

Επανάληψις μήτηρ δια βίου μαθήσεως...



Βλέποντας την πρόσφατη επιτυχία αντίστοιχου εγχειρήματος σε πρωτεύουσα της Κεντρικής Ελλάδας, γνωστός επιχειρηματίας αποφασίζει να το επαναλάβει στην πόλη του, πρωτεύουσα της Νότιας Ελλάδας, προσβλέποντας στο σίγουρο κέρδος.

Έτσι νοικιάζει τριώροφη πολυκατοικία και εγκαινιάζει μετά βαΐων και κλάδων, πολυτελή οίκο ανοχής. Η επιλογή του κτιρίου μάλιστα έγινε σύμφωνα με μια ευρηματική ιδέα μάρκετινγκ, ώστε ο πρώτος όροφος να είναι «χώρος εργασίας» για μοντέλα, ο δεύτερος να «φιλοξενεί» νοικοκυρές και ο τρίτος καθηγήτριες...

Ενθουσιασμένος από την ιδέα αλλά χωρίς να προχωρήσει σε αναλυτικό marketing plan και έρευνα αγοράς, ο φίλος μας (άνθρωπος της πιάτσας!!) προσανατόλισε τις επενδύσεις του με το απλό σκεπτικό ότι οι -εθισμένοι στα μοντέλα- πελάτες θα προτιμούσαν τον πρώτο όροφο, άντε και τον δεύτερο άν στον πρώτο έπεφτε πολλή δουλειά.

Πρώτη εβδομάδα λειτουργίας ο όροφος με τα μοντέλα έβγαλε 1000 ευρώ, ο όροφος των νοικοκυρών επίσης 1000 ευρώ και ο όροφος των καθηγητριών 3000 ευρώ.

Την δεύτερη βδομάδα ο πρώτος έβγαλε 1500 ευρώ, ο δεύτερος 1000 ευρώ και ο τρίτος των καθηγητριών 3000 ευρώ.

Το αφεντικό τρελάθηκε. Πιάνει και ρωτάει ένα πελάτη που ήταν κάθε μέρα εκεί:
«Σε ευχαριστώ που μας τιμάς καθημερινά, μια απορία όμως έχω, γιατί προτιμάς τις καθηγήτριες;»

Και ο πρόθυμος και ικανοποιημένος τακτικός πελάτης του απαντά: «Ε, να, την πρώτη μέρα πήγα στα μοντέλα. Όλο "μη το ένα, μη το άλλο, μη θα μου σπάσει κανένα νύχι, μη θα χαλάσει το σώμα μου"...
Την άλλη μέρα πήγα στις νοικοκυρές. Αυτές ήταν συνέχεια "όχι στο κρεβάτι, μόλις το έστρωσα, όχι στον καναπέ, είναι καινούργιος, μην πατάς εδώ, μη θα χαλάσεις εκείνο"...
Τις καθηγήτριες τις δοκίμασα την τρίτη μέρα και κόλλησα. Και πως να μην κολλήσει κανείς, όταν μόλις τελειώνεις σε ρωτάνε: "Το καταλάβατε, ή να το επαναλάβουμε για να το εμπεδώσετε;"»...!!!!

23.8.10

Περιμένοντας τον (Γ)κοντό [ανασχηματισμό]...



Αποκάηκε η Κάρυστος (οι άνεμοι όμως ξεπερνούσαν τα έντεκα μποφόρ είπε η ΕΡΤ, άρα ουδείς πταίει, μιλάμε για θεομηνία...), κάηκε το φοινικόδασος στην Πρέβελη (σώθηκαν όμως ελάχιστα δέντρα είπε η ΕΡΤ, άρα ουδείς πταίει διότι η καταστροφή δεν είναι ολοκληρωτική...), απέδρασαν 8 από το Αστυνομικό τμήμα (να τις πταίει, τέθηκαν σε διαθεσιμότητα δύο αστυνομικοί είπε η ΕΡΤ, βλέπεις όφειλαν να εξηγήσουν στους κρατούμενους ότι μετά την ανάκριση ο σωτήριος νόμος Καστανίδη θα υποχρέωνε να τους αφήσουν ελεύθερους...)

«Ο Χρυσοχοΐδης σε αντίστοιχες καταστάσεις κραύγαζε για παραιτήσεις. Ο ίδιος θα κάτσει και άλλο εκεί;» σχολιάζει φίλος.

Ο Χρυσοχοΐδης;; Ποιός Χρυσοχοΐδης;; Μα... είναι ακόμα εκεί;; Έχω μήνες να τον ακούσω... Εκτός αν δικαιολογείται ως νιόπαντρος να περνά τον χρόνο του τραγουδώντας Πανούση [«τα μπούτια σου Μαρία, σκοπιά, ΚΨΜ, αγγαρεία...») και περιμένοντας τον (Γ)κοντό [ανασχηματισμό]... [κοντός λόγω που είπε ο Πεταλωτής ότι δε θα ξεπεταλώσουν όλα τα άλογα αλλά μόνο όσα κάνουν εθελουσία έξοδο κατά περιφέρεια μερια και κάτι Αστραχάν...]

Στον οποίο ανασχηματισμό έχει αποφασίσει να αναλάβει νέα, ουσιαστικά και σοβαρά καθήκοντα [αρσενικός Βούδας στη θέση θηλυκού] που θα σώσουν επιτέλους τη χώρα... Για την ακρίβεια, την ανάπτυξη, την οικονομία και την ανταγωνιστικότητα της... [Εντάξει, εντάξει, μαζί και η ναυτιλία, ο Μιχάλης έχει αποδείξει ότι -οσάκις χρειάζεται- είναι σε θέση να τα κάνει θάλασσα, το κατέχει το σπόρ, η σημερινή κάτοχος του θώκου -ο θηλυκός Βούδας της παραγράφου- ούτε αυτό δεν ημπορεί να κάνει σωστά...]

Τόση σιγουριά;; Μάλλον πρέπει να έχει πάρει το «χρίσμα» από την μαμά και ο Γιωργάκης κάνει πάντα ότι πει η μαμά...
* «Περιμένοντας τον Γκοντό (En attendant Godot)» είναι ο τίτλος ενός θεατρικού έργου (1948) του Σάμιουελ Μπέκετ, στο οποίο οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ. Η απουσία αυτή του Γκοντό έχει αποτελέσει το θέμα για πάμπολλες ερμηνείες του έργου από την πρώτη του θεατρική παρουσίαση. Στην αγγλική του μετάφραση από τον ίδιο το Μπέκετ, το έργο έχει υπότιτλο "τραγικωμωδία σε δυο πράξεις". Το έργο αποτελεί έκφραση του «Θεάτρου του παραλόγου». [πηγή]

Ούτε για ψάρεμα...



Άμα μπλέξεις με την ελληνική γραφειοκρατία, όχι μόνο δεν γ@μείς, ούτε για ψάρεμα δεν μπορείς να πάς...!!

Αντιγράφω χθεσινή δημοσίευση του Γιώργου Καισάριου στο market-talk.net
Ψάρεμα και γραφειοκρατία
Την τελευταία εβδομάδα είμαι αρκετά απασχολημένος με την τελευταία εβδομάδα των διακοπών μου. Ως εκ τούτου, δεν έχω πολύ χρόνο για την αγορά (η τις αγορές) και ούτε και πολύ όρεξη για γράψιμο. Η παρακάτω είναι μια συνομιλία από το facebook μεταξύ 2 φίλων. Νομίζω ότι είναι σχετικό με το θέμα μας. Ο φίλος μου ο Μιχάλης μου γράφει: Δεν... που δεν....., δεν πας για ψάρεμα;

Του Απαντώ:
Μιχάλη: Για να πας νόμιμα για ψάρεμα θέλει άδεια από το Δήμο, κοινοποίηση στη Νομαρχία, έγκριση Εφορίας ότι δεν είσαι επαγγελματίας, φορολογική ενημερότητα, έλεγχο Εφορίας ότι η ερασιτεχνική ασχολία σου δεν υποκρύπτει επαγγελματική δραστηριότητα, κονιοποίηση στο Λιμενικό, έκδοση άδειας Ερασιτέχνου Αλιέος.

Αν ψαρεύεις από βάρκα, θέλει άδεια Λιμενικού για το πλεούμενο, δήλωσή του σε Νομαρχία και Εφορία και πιστοποίηση από τον κατασκευαστή αν είναι σκληρού ή μαλακού πάτου. Θέλει άδεια για τις εξολέμβιες μηχανές, δήλωση του κυβισμού τους στην Εφορία. και επειδή θέλει κουβάλημα το πλεούενο και θες τρέϊλερ, αυτό θέλει και άδεια Υπουργείου Συγκοινωνιών, άδεια Νομαρχίας και υπεύθυνη δήλωση!

Αν είσαι Τουρίστας, πας στην Τουρκία και ψαρεύεις άνετα.

Να προσθέσω λοιπόν εγώ ότι από κει και πέρα πρέπει να διαθέτεις ζυγαριά και μέτρο καθώς αυτό που πιάνεις πρέπει να ζυγίζει εντός των ορίων που προβλέπει ο ...κανονισμός, και αναλόγως του πως ψαρεύεις πρέπει να έχεις άλλη απόσταση από την ακτή, (...παρεκτός και είσαι ναυαγός αν κατάλαβα καλά, οπότε ψαρεύεις από την ακτή με απόχη και διάφορα αγκιστρωτά εργαλεία...) και πάει λέγοντας...

Ψάχνοντας λοιπόν βρήκα ότι έχουν κυκλοφορήσει σχετικά ολόκληρα ΦΕΚ, η ενημέρωση που παρείχε κάποια Νομαρχία έλεγε επακριβώς ότι «Η ερασιτεχνική - αθλητική αλιεία διέπεται από τις διατάξεις του Π.Δ. 373/1985 (ΦΕΚ 131 Α΄) όπως τροποποιήθηκε με το το άρθρο 6 του Π.Δ. 86/1998 (ΦΕΚ 78 Α΄), καθώς και από τον Καν.(ΕΚ)1967/2006»...

Είπατε τίποτα...;;; Επαναλαμβάνω: με την ελληνική γραφειοκρατία, όχι μόνο δεν γ@μείς, ούτε για ψάρεμα δεν μπορείς να πάς...!!

Και να σχολιάσω ότι και στη γειτονική Τουρκία προφανώς υπάρχουν κανόνες, η διαφορά μας είναι ότι εκεί ασχολείται το κράτος με αυτούς, φροντίζοντας και να είναι ενήμερος ο πολίτης και να τους τηρεί, ενώ εδώ ασχολείται ο ίδιος ο πολίτης ο οποίος επιπλέον πρέπει να φροντίσει να μην κουράσει, ενοχλήσει ή εκνευρίσει τους κρατικούς λειτουργούς (sic)...

22.8.10

Τελικά είναι θέμα συνείδησης...



Απόψε στο χωριό έχει πανηγύρι, «πολιτιστική βραδιά» αν πιστέψουμε τις τοπικές αρχές. Τουτέστιν, μια εξέδρα στην κεντρική πλατεία, μία αοιδός παλαιάς κοπής και ολίγον ξεπέσασα, ένα δεύτερο όνομα σχετιζόμενο με την ευρύτερη περιοχή για να υπάρχουν και τα σχετικά κονέ, και γύρω γύρω τσίκνα, μπύρα κ.λπ.

Στη φωτογραφία βλέπετε κάτι από τα «κ.λπ.» του «γύρω γύρω». Αριστερά, ωσεί παρών, ο νόμος, δια του αστυνομικού οργάνου που «εφαρμόζει μέτρα τάξεως» ή κάτι αντίστοιχο (δεν μπορώ να γνωρίζω την ακριβή ορολογία που επέλεξαν οι προϊστάμενοι του για να δικαιολογήσουν την εδώ παρουσία του...). Δεξιά, ο αναγκαίος μικροπωλητής, ασιατικής καταγωγής, και η πραμάτεια του.

Έφτασε μιάμιση ώρα πριν αρχίσει η «πολιτιστική βραδιά», οδηγώντας ένα ταλαιπωρημένο και έμφορτο αυτοκίνητο με ελληνικές πινακίδες. Άραξε καταμεσής στη διασταύρωση, έκανε επόπτευση του χώρου, χαμογέλασε σε δυο τρεις ντόπιους που έπιναν καφεδάκι σε παρακείμενο καφενείο. Ένας, τον ρώτησε: «άδεια έχεις...;;». Δεν απάντησε, οδήγησε παραπέρα, πάρκαρε στο στενό, βγήκε, έστησε τον πάγκο του, ανάμεσα στα «μέτρα τάξεως» και υπαίθρια ψησταριά πωλούσα σουβλάκια... Επίσης χωρίς άδεια...

Και χωρίς απόδειξη... Αμφότεροι, μαζί και η υπαίθρια καντίνα (αμάξι ολόκληρο!!) που πουλάει ποτά και άλλα σχετικά... Και όλοι, έμποροι και πελάτες, χωρίς συνείδηση... Φορολογική συνείδηση... Το χειρότερο; Και χωρίς έλεγχο από αυτούς που είναι εντεταλμένοι να εφαρμόσουν τον νόμο...!! Και με πλήρη συνενοχή των λοιπών παρισταμένων...!! Τόση συνενοχή που όταν τόλμησα να αναφωνήσω «αλήθεια, αυτοί που πουλάνε εκεί πέρα έχουν άδεια, κόβουν αποδείξεις;;», έσπευσαν κάποιοι να με συνετίσουν λέγοντας μου ότι στον τόπο είμαι ξένος και αυτοί που ζουν εκεί ξέρουν πολύ καλύτερα το τι πρέπει να γίνεται και πως...

Έχω βρεθεί σε διάφορες αντίστοιχες εκδηλώσεις, τοπικά πανηγύρια, στην Αγγλία, τη Γερμανία, το Βέλγιο, την Ιταλία. Όλοι οι πάγκοι, ανεξαρτήτως δραστηριότητας, ήταν νόμιμοι, εφοδιασμένοι με την ταμειακή μηχανή, εξέδιδαν κανονικές αποδείξεις... Για τους ανθρώπους αυτούς ήταν κάτι απόλυτα φυσιολογικό... Και απόψε ντράπηκα γιατί διαπίστωσα ότι η απατεωνιά, τόσο η μικρή όσο και η μεγάλη είναι βαθιά ριζωμένη στη συνείδηση του νεοέλληνα... Για αυτόν είναι αυτό το κάτι απόλυτα φυσιολογικό...

Αυτό είναι το μεγαλύτερο εμπόδιο στην όποια μεταρρύθμιση: το τι θεωρεί κανείς απόλυτα φυσιολογικό!! Τα μεγάλα ψάρια θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό να μιζάρουν με εκατομμύρια τις δουλειές που βάζουν το κράτος να τους αναθέσει, είναι αυτή η φυσιολογική απατεωνιά τους, τα μικρά ψάρια αρκούνται στα κέρδη μιας βραδιάς στο περιθώριο ενός πανηγυριού... Και οι λίγοι «διαφωνούντες» ενημερώνονται «αρμοδίως» από τους «γνωστικούς» ότι στον τόπο αυτό είναι ξένοι...

Αυτό είναι και το μεγαλύτερο στοίχημα για την πολιτική και τους πολιτικούς: να αλλάξουν παγιωμένες νοοτροπίες αιώνων, να διαμορφώσουν νέες συνειδήσεις στην θέση των διεφθαρμένων από τα πάσης φύσεως μικρά ή μεγάλα συμφέροντα που διατράνωσαν με την ανοχή τους λαϊκιστές πολιτικοί (προεξάρχοντος ενός αλήστου μνήμης πρωθυπουργού) τις τελευταίες τρεις δεκαετίες (της Αλλαγής, του Εκσυγχρονισμού και του Ολυμπιακού «Μεγαλείου»), να αποδειχθούν ηγέτες που θα δώσουν όραμα και θα οδηγήσουν τον λαό με το παράδειγμα τους σε μια νέα πραγματικότητα τελείως διαφορετική από τη σημερινή.

Ο Γιωργάκης, μέχρι στιγμής, δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να το πετύχει, να γίνει αντί Γιωργάκης Γιώργος Α. Παπανδρέου, τόσο αυτός όσο και η επιτελική του ομάδα πιότερο φαντάζουν ως οι ύπατοι αρμοστές μιας, ξένης προς την Ελλάδα, παγκόσμιας διοίκησης. Όσο για τον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά και τους λοιπούς πολιτικούς αρχηγούς, παρ' όλο που οι περισσότεροι προς το παρόν ηγούνται «σχημάτων ευκαιρίας», αυτοί θα κριθούν όχι από τα τεχνικά μέτρα που θα προτείνουν -οι τεχνοκράτες ούτως ή άλλως δεν υπακούν στο χρώμα αλλά στο χρήμα της πολιτικής- αλλά από το πόσο και πότε θα μπορέσουν να βγουν μπροστά και να συσπειρώσουν τον λαό γύρω από ένα όραμα απτό, ρεαλιστικό, μετρήσιμο και εφαρμόσιμο...

Παρά λίγο...



Σκίτσο του ΣΤΑΘΗ από το ΠΑΡΟΝ... Χωρίς περισσότερα λόγια...
Α, και να μην το ξεχάσω, και χωρίς ενοχές...
Γιατί με ενοχές δεν βγαίνουν διακοπές...

Η ενημέρωση άργησε μια μέρα...

Η ενημέρωση άργησε μια μέρα... Εξάλλου τον Αύγουστο δεν υπάρχουν ειδήσεις... Εκτός αν αφορούν επιτυχίες και λαϊκές κατακτήσεις του κινήματος...

Όχι, δε με βάρεσε ο Αυγουστιάτικος ήλιος, απλώς διάβασα προ ολίγου ένα σκόρπιο ειδησάριο από το MediaBlog.gr με αφορμή μια επικίνδυνη και καταστροφική πυρκαγιά στην Κάρυστο... Χθεσινή πυρκαγιά, να εξηγούμαστε...
© Στις 10 η ΝΕΤ των 3500 υπαλλήλων μας ενημέρωνε ότι όποτε καταφέρει να βγάλει ζωντανή εικόνα από την Κάρυστο θα διακόψει για έκτακτο δελτίο. Ο ΣΚΑΪ των 500 είχε τελειώσει το έκτακτο με live εικόνα και απεσταλμένο στις 9:45!

Τι τα θες τι τα γυρεύεις σύντροφε αναγνώστη... Προβοκατόρικοι ερασιτεχνισμοί από τους εχθρούς των λαϊκών κατακτήσεων... Ερασιτεχνισμοί εξάλλου που αφορούν το χθες... Κοίτα να δεις τι έγινε...

Χθες ως γνωστόν ήταν Σάββατο βράδυ, δηλαδή τι Σάββατο, Κυριακή ήταν πια, είναι χρόνια τώρα κεκτημένο των εργαζομένων στην ενημέρωση η Κυριακή αργία να αρχίζει κάπου μεταξύ Τετάρτης και Πέμπτης!!

Ε, μέχρι να ενεργοποιηθεί ο σύντροφος κομισάριος που εκτελεί χρέη προϊσταμένου και να αποφασίσει ότι είναι πολιτικώς ορθό και σύμφωνο με τις αρχές της λαϊκής κυριαρχίας να βγει «έκτακτο» ζωντανό «επί τόπου»...

Και μέχρι να ευρεθούν κατόπιν οι μόνιμοι (διότι οι έκτακτοι ...τζούς!! όπως θα ενθυμείσθε...) σύντροφοι δημόσιοι υπάλληλοι που και θα συναινέσουν στην κατά το Σαββατόβραδο κοινωνική προσφορά στον λαό μας, η οποία και δε θα κοστίζει ο κούκος αηδόνι σε υπερωρίες...

Και μέχρι να ελέγξουν την ανωτέρω επιλογή και να γνωματεύσουν θετικά τέλος οι σύντροφοι βάρδιας του σωματείου, διότι πως είναι επιτρεπτό να αναλάβει τέτοιο ιερό λαϊκό καθήκον άνθρωπος που να μην ασπάζεται τις ιερές αρχές του σοσιαλισμού και του κινήματος!..

Ε, μέχρι να συμβούν λοιπόν όλα αυτά τα κεκτημένα του λαϊκού κινήματος, όλο και κάποιος αντιδραστικός που το παίζει (θλιβερός) «εραστής της ταχύτητας» με την οποία πρέπει να μεταδίδεται η είδηση σπεύδει να δημιουργήσει εντυπώσεις...

(Μη σας πω ότι την έβγαλαν και αδιασταύρωτη την είδηση... είδαν τη φωτιά και βουρ... ενώ εμείς δε βγάζουμε θέμα αν δε ρωτήσουμε πρώτα, αν δεν το διασταυρώσουμε με τους υπόλοιπους συντρόφους, έχουμε δεοντολογία εμείς...!!!)

Οικτροί ερασιτέχνες...

Μα πως πιστεύουν ότι μπορούν 500 άνθρωποι να ξεπεράσουν σε αποτέλεσμα 3500 «ιερούς» (κάτι σαν τις αγελάδες στην Ινδία...) δημόσιους υπάλληλους;..

Να, δείτε, οι ερασιτέχνες αύριο μεθαύριο θα φύγουν, θα σταματήσουν να ασχολούνται με το θέμα... Ενώ οι επαγγελματίες που στελεχώνουν την δημόσια τηλεόραση (τιμή και καμάρι χρυσοπληρωμένο για κάθε Έλληνα!..), θα είναι εκεί και αύριο και μεθαύριο και αντιμεθαύριο και όσο χρειαστεί (βασικά δηλαδή, μέχρι να πάρουν εκτός έδρας όλα τα παιδιά που με συνέχεια και συνέπεια στηρίζουν το συνδικάτο...).

(Τι πάει να πει, «αύριο μεθαύριο το θέμα θα έχει μπαγιατέψει;», τέτοιες νοοτροπίες υπονομεύουν βάναυσα τις λαϊκές κατακτήσεις, ο λαός γνωρίζει την πραγματικότητα και θα πρέπει να βλέπει το προίόν της εργασίας των συντρόφων που επιμελούνται την ενημέρωση του!! Εξάλλου, τα θέματα μπαγιατεύουν όταν εξυπηρετεί το λαϊκό κίνημα κι όχι όταν θέλουν εκείνα...!!)
Παράγραφος ακροτελεύτια: αν φτάσατε εδώ, για σκασμένους στα γέλια σας βλέπω... Σε κάθε περίπτωση τις απόψεις μου για την ΕΡΤ και τους βασικούς άξονες για να μπορέσει ποτέ να είναι λειτουργική θα τους διαβάσετε σε παλιότερη δημοσίευση μου με τίτλο «Μια νέα στρατηγική οργάνωσης και διοίκησης για την ΕΡΤ...» εδώ!!...

21.8.10

Με τα μούτρα στο διάβασμα...



Μοναδικό σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου από τα ΝΕΑ...

Ο -εποχούμενος ...κανό- Γιωργάκης μελετά μετ' επιτάσεως και προσοχής περισσής (βλέπεις, δε βοηθάει και η ρημάδα η γλώσσα...):
«Είμαστε καταδικασμένοι να νικήσουμε!.. Το χρωστάμε στον εαυτό μας!.. Το χρωστάμε στις γενιές που έρχονται!.. Το χρωστάμε στην πατρίδα!..»
Ο ...ντάντης, απολαμβάνων το κοκτέιλ του, απορεί και εξανίσταται:
«Τι αρλούμπες είναι πάλι αυτές;..»
Η απάντηση μονολεκτική (με άρθρο, σαν ορισμός σε σταυρόλεξο...):
«Η μαμά!..»
Σιγά μην καταλάβει ο ...ντάντης,
«Δηλαδή;»
ξαναρωτάει...

Οπότε ο μικρός Γιωργάκης του εξηγεί:
«Επειδή, λέει, όλο το καλοκαίρι κωλοβάραγα με βάζει τώρα να κάνω επαναλήψεις!..»
Και τρέχει το παιδί να προλάβει... Και τις διακοπές του να ευχαριστηθεί και να κάνει και αυτό που του ζήτησε η μάμά... Και μείναν μόνο τρεις βδομάδες ως τις 13 που ξανανοίγουν τα σχολεία...
υ.γ. είδατε...;; τα κατάφερα..!! όπως και ο σκιτσογράφος...!! μπόρεσα κι εγώ να γράψω ένα κείμενο χωρίς αναφορές στην τρέχουσα πολιτική πραγματικότητα...!! και τώρα επιστρέφω στις διακοπές μου...!! χωρίς ενοχές...!! :-))

20.8.10

Πολύ κουρασμένος...



Η εβδομάδα ήταν όντως κοπιαστική... Πολύ κοπιαστική... Μα πάρα πολύ κοπιαστική...

Τη Δευτέρα είχε να συναντηθεί με εκείνον τον Νετανιάχου... Μετά να τον βγάλει έξω για φαγητό... Μετά να τον πάει κρουαζιέρα μέχρι τον Πόρο για να του δείξει που μαζεύτηκαν φέτος οι σοσιαλιστές για να συμποσιαστούν...

Δεν είχε γυρίσει καλά καλά και έπρεπε να δει τον Παπακωνσταντίνου για να μάθει κανένα νέο από τα παιδιά της τρόϊκας... Με την ευκαιρία είδε και τον Προβόπουλο να βγάλει και την υποχρέωση, το μόνο που τον χάλασε λίγο που του είπε να μην πάει στα βαθιά και άπατα μπας και συναντήσει την οικονομία και δεν ξέρει τι να της πει...

Μετά είχε και την Τίνα... Αλλά με την Τίνα ήταν γρήγορος... Αυτή τη φορά... Τη ρώτησε αν της αρέσουν οι περιφέρειες, αυτή κοιτάχτηκε λίγο στον καθρέφτη, του θύμισε ότι όταν δεν είναι στο υπουργείο πάει γυμναστήριο και του απάντησε «όχι, εσένα θα σου άρεσαν...;;;», έτσι έλυσε και το θέμα της Περιφέρειας Αττικής...

Κουραστική βδομάδα όντως... Αφού κι εγώ που σας τα γράφω τόση ώρα κουράστηκα... Ε, Πέμπτη βράδυ πια είπε να πάει μέχρι την Κρήτη να ξεκουραστεί... Πήρε το πρώτο αεροπλάνο που βρήκε και... τα υπόλοιπα τα διαβάσατε ήδη στο ρεπορτάζ...

Είναι αλήθεια ότι και προχθές στην Πάρο και τις προάλλες στη Ρόδο, την Ικαρία, τον Πόρο και ούτε κι αυτός θυμάται που αλλού έδειχνε στα βίντεο κουρασμένος.. Πολύ κουρασμένος... Μα πολύ κουρασμένος...

Άσε που χθες που τον ξαναέβλεπα με τον Προβόπουλο έδειχνε σαν να είχε αρχίσει να χάνει και το χρώμα που με τόσο κόπο απέκτησε «εργαζόμενος» από παραλίας εις παραλίαν... Να δεις που ο ήλιος της Κρήτης κάνει καλό, να δεις που θα τον βοηθήσει να ανανεώσει το μαύρισμα του...

Ευτυχώς «λεφτά υπάρχουν»... Σκέψου να μην υπήρχαν και να έπρεπε να κάτσει στην Αθήνα... Ήταν ικανός να πλημμυρίσει την Κηφισίας και να κάνει τρίαθλο καθημερινά ως το γραφείο... Από την Εκάλη ως το Ζηρίνειο τροχάδην, μετά με το κανό ως την Αλεξάνδρας κι από κει με το ποδήλατο ως το Μαξίμου, έτσι να τον βλέπουν και τα Αμερικανάκια να περνάει και να τους μπαίνει και στο μάτι, του είχε πει ο Μπαράκ ότι θα ήθελε κι εκείνος να το κάνει και δεν τον αφήνουν κι από τότε το έκανε όραμα ζωής...

υ.γ. άσχετο αλλά αναρωτιέμαι αλήθεια πότε θα μας ανταποδώσει ο Νετανιάχου που έβαλε ο Γιώργος σκουφάκι για να καταθέσει στεφάνι για τους δικούς τους νεκρούς... κανονικά έπρεπε να τον βάλουμε να κάνει κατάθεση στεφάνου στον Άγνωστο Στρατιώτη με φουστανέλα ή έστω με φέσι... να υποθέσω ότι δεν έβρισκαν τσαρούχια ή φέσι στο νούμερο του...;; ρωτάω, γιατί ότι άλλο και να υποθέσω με παραπέμπει στο σκουφάκι και μου το συνδέει με την λέξη «υποτέλεια»... φτου... πάλι ελληνοαγγλικό λεξικό θα ψάχνουμε καλοκαιριάτικα...

17.8.10

Πράσινα θερινά όνειρα...



«Όταν βρώμαγε το χνώτο μου από την πείνα, πείθω τους Ευρωπαίους ότι είμαι πλούσιος και με βάζουν στο Ευρώ! Εκεί... αρχίζω να τρώω τις επιδοτήσεις, βγάζω ένα σκασμό λεφτά και μόλις με πάρουν χαμπάρι πείθω το ΔΝΤ ότι είμαι φτωχός και με βοηθά!.. Τι άλλο να κάνω ο πούστης;..»

Πράσινα θερινά όνειρα... Παρά θιν' αλός... Τώρα, που είναι η σκηνή που απεικόνισε ο Δ. Χατζόπουλος, στον Πόρο είναι, στην Πάρο, σε κάποιο από τα λοιπά νησιά που ετίμησε δεόντως φέτος ο Μέγας Κωπηλάτης, θα σας γελάσω... Και δεν το θέλω, πιστέψτε με...!!!

Νέα Ελληνική Πολιτεία ή καλοπληρωμένοι πρωθυπουργικοί αυλοκόλακες...;;;



Διάβαζα στην Καθημερινή του Σαββατοκύριακου την συζήτηση για το ...«Οβάλ Γραφείο» που ενδιαφέρεται να φτιάξει στο Μαξίμου ο πρωθυπουργός (του Μνημονίου και της Πάρου και του Πόρου...). Ενδιαφέρουσα σκέψη η προτεινόμενη από κάποιους σοβαρούς φιλέλληνες (όσο δεν βλέπω τα περί αμοιβής τους, δικαιούμαι να υποθέτω...) καθηγητές, πραγματικά δεν μπορώ παρά να είμαι θετικά προδιατεθειμένος απέναντι στη δημιουργία ενός οργάνου που θα συντονίζει τους πολιτικαντισμούς των υπουργών, που θα προωθεί δράσεις και πρωτοβουλίες για το αύριο και όχι απλώς για το σήμερα, που θα επισκοπεί και θα προτείνει μεταρρυθμίσεις για την λειτουργία του δημοσίου.

Αρκεί βέβαια να γίνει σωστά, με σύγχρονο οργανόγραμμα, πλήρη περιγραφή καθηκόντων, δικαιωμάτων και υποχρεώσεων, σεβασμό στο δημόσιο χρήμα, σωστούς μηχανισμούς ελέγχου και διαφάνεια, χαρακτηριστικά που είμαι σίγουρος ότι οι ξένοι σύμβουλοι του Γιώργου, που θα αναλάβουν την οργάνωση, θα προσδώσουν στο όλο εγχείρημα. Επιπλέον όμως, πρέπει να επιδιωχθεί και ευρύτερη πολιτική και κοινωνική συναίνεση, στοιχείο που θα ξεπεράσει τον σκόπελο που η ίδια η δημόσια διοίκηση θα θέσει, αντιστεκόμενη στην αλλαγή και τις ανατροπές της βολικής καθημερινότητας.

Το μεγαλύτερο όμως εμπόδιο, αλλά και ταυτόχρονα η μεγαλύτερη ευκαιρία για το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είναι το χαοτικό πολιτειακό μοντέλο που έχουμε σε λειτουργία στη χώρα μας, απόρροια των «κολοβών» συνταγματικών μεταρρυθμίσεων της μετά το 1981 περιόδου, οι οποίες αποκαθήλωσαν το Σύνταγμα από τον πραγματικό ρόλο του ως Κείμενο Αρχών και Αξιών που πρέπει να διέπουν τη λειτουργία της χώρας Ελλάδας στην ενιαία κοινότητα Ευρώπη αλλά και της παγκόσμιας κοινωνίας των Ελλήνων, σε ένα απλό Κείμενο συμπληρωματικό της Νομοπαρασκευής που επιχειρεί η εκάστοτε κυβέρνηση.

Και μιας και το όλο σκεπτικό του «Οβάλ Γραφείου», συνδυαζόμενο από την νέα «Καλλικράτειο» δομή της περιφερειακής και τοπικής διοίκησης και τα διαρρέοντα περί εκλογικού συστήματος με 120 διοριζόμενους και 180 εκλεγόμενους βουλευτές, μιλάει για ενίσχυση του πρωθυπουργικού ρόλου και καθώς –συνταγματικά- το πολίτευμα μας είναι προεδρευομένη δημοκρατία και όχι πρωθυπουργευομένη, είναι ευκαιρία λοιπόν να κάνουμε και μια ριζική αναδιοργάνωση του όλου πολιτειακού μοντέλου που διαθέτουμε.

Μια Νέα Ελληνική Πολιτεία δομημένη πλέον πραγματικά σε τρεις άξονες:
* την Προεδρία της Δημοκρατίας, υπέρτατη αρχή πλαισιωμένη και με ένα μικρό σώμα «γερουσιαστών», που θα διοικεί τις ανεξάρτητες λειτουργίες του πολιτεύματος (π.χ. Δικαστική εξουσία) και θα διαχειρίζεται την συνταγματική προσαρμογή των πράξεων νομοθετών και διοίκησης, θα εκλέγεται δε από ειδικό εκλεκτορικό σώμα στο οποίο θα συμμετέχουν όλοι οι αιρετοί εκπρόσωποι του λαού: ο πρωθυπουργός, οι βουλευτές, οι ευρωβουλευτές, οι περιφερειάρχες και τα περιφερειακά «κοινοβούλια», οι δήμαρχοι.

* την Βουλή, ένα κεντρικό όργανο πλαισιωμένο από τα δεκατρία μικρότερα «κοινοβούλια» των περιφερειών, όπου οι (απευθείας εκλεγόμενοι σε «τοπικό» επίπεδο) εκπρόσωποι του λαού θα νομοθετούν και θα ελέγχουν (π.χ. δια των ανεξάρτητων αρχών) την εκτελεστική εξουσία για την εφαρμογή των νόμων και των πράξεων της διοίκησης,

* τον Πρωθυπουργό (απευθείας εκλεγόμενο επίσης με χωριστό, εθνικό, ψηφοδέλτιο) και την (οριζόμενη από τον ίδιο και πλήρως ανεξάρτητη από τα παραπάνω όργανα) Κυβέρνηση που θα σχεδιάζει στρατηγικά το μέλλον του τόπου, θα εισάγει νόμους στη Βουλή προς ψήφιση, θα διαχειρίζεται και βελτιώνει τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης και θα υλοποιεί κυβερνητικές δράσεις μέσω των κεντρικών και τοπικών δημοσίων λειτουργών (εκλεγμένων ή μη).

Στο μοντέλο αυτό, σίγουρα έχει ουσιαστική θέση και πραγματικό ρόλο το, προτεινόμενο από τόσους ξένους «σοφούς» «Οβάλ γραφείο» του πρωθυπουργού και της κυβέρνησης. Και βέβαια, συνταγματολόγος δεν είμαι, αλλά το μοντέλο αυτό μου φαίνεται απείρως καλύτερο και λειτουργικότερο προς όφελος των συμφερόντων του «δήμου», των πολιτών, από το ισχύον μοντέλο της πρωθυπουργικής δικτατορίας (όπου το «Οβάλ γραφείο» δε θα αποτελεί παρά την εξουσιάζουσα καλοπληρωμένη αυλή του αρχηγού...) με επίφαση δημοκρατίας δια ενός διακοσμητικού προέδρου και μίας βουλής χειροκροτητών (άνευ ανιματέρ...). Τα οποία –για την ιστορία- καθιέρωσε ο «λαοφιλής» πατερούλης του σημερινού πρωθυπουργού (δι’ευνοήτους λόγους δια τους οποίους δεν δικαιούσθε δια να ομιλείτε...).

Αν ποτέ λοιπόν καθιερωθεί ένα παρόμοιο μοντέλο διακυβέρνησης, ίσως τότε να πάψουμε να εκφράζουμε σκέψεις όπως αυτή στου Στάθη στο σκίτσο που δημοσίευσε η Ελευθεροτυπία στις 12.08.2010...

16.8.10

Ή του Πόρου ή της Πάρου...



Ξεπερνώντας το προφανές, ότι ο άρτι αφιχθείς εκ Πάρου «πρωθυπουργός» Γιώργος προέρχεται από 35 και πλέον ημέρες διακοπών (εξ' ου και το «τροπικό» μαύρισμα....) την ίδια ώρα που ο άρτι αφιχθείς εκ θερμότερων κλιμάτων Βενιαμίν διατηρεί το λευκότερο λευκό του [οι κακεντρεχείς έγραψαν ήδη ότι αυτό δείχνει ποιος δουλεύει και ποιος μας δουλεύει...], δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω το «ενιαίο» του ντυσίματος των δύο κυρίων...

Με το σκούρο κουστουμάκι, το λευκό πουκαμισάκι και την ομοιόχρωμη και παρόμοιας σχεδίασης γραβάτα μου θύμισαν έντονα στελέχη πολυεθνικής που ανταλλάσσουν επισκέψεις... Σκέψη που ρίζωσε βαθιά μέσα στο μυαλό μου, όταν έμαθα και για το team building event στον Πόρο... Τελικά, να δεις που αυτή η κυβέρνηση στην προσπάθεια της να μην ...ενοχλήσει, έφτασε να είναι ή του Πόρου ή της Πάρου... Είμαι πεπεισμένος ότι το προβλέπει το μνημόνιο κάπου στις εκατό σελίδες εκείνες που κρίθηκε περιττό να μεταφραστούν...

14.8.10

Σκέψεις και πράξεις...



«Πρόσεχε τις σκέψεις σου, γιατί γίνονται οι πράξεις σου. Πρόσεχε τις πράξεις σου, γιατί γίνονται ο χαρακτήρας σου. Πρόσεχε το χαρακτήρα σου γιατί γίνεται το πεπρωμένο σου». (Ρητό των Εσσαίων)

Χθεσινή φωτογραφία από το γραφικό όρμο της Σχίζας, κάτω από το χωριό Καμπί στην έξω μεριά της Ζακύνθου, λίγο πριν το ηλιοβασίλεμα. Χρειάστηκε να «κρεμαστώ» στην άκρη ενός βράχου για να πετύχω τη συγκεκριμένη λήψη, όπως μου άρεσε, όπως «καρφώθηκε» στη σκέψη και το μυαλό μου... Σκέψη ριψοκίνδυνη, πράξη ριψοκίνδυνη, αποζημίωση όμως το όμορφο και μοναδικό αποτέλεσμα...

«Φον Φούφουτοι» ή κατσαπλιάδες;



Κάντε το εξής πείραμα σκέψης. Υποθέστε ότι, παρά το τεράστιο έλλειμμα, παρά τον δυσθεώρητα υψηλό δανεισμό, παρά την κρίση ανταγωνιστικότητας, η χώρα δεν αντιμετώπιζε οξύτατο πρόβλημα δανεισμού μετά τον Οκτώβριο 2009. Θα βγαίναμε στις διεθνείς χρηματαγορές και θα δανειζόμασταν. Θα καλύπταμε τα ελλείμματά μας, θα βουλώναμε τις τρύπες και θα συνεχίζαμε.

Τι ακριβώς θα συνεχίζαμε; Το αγαπημένο μας σπορ εδώ και τρεις τριετίες - τη λεηλασία των κοινών. Οι πολιτικάντηδες, μετρ της ανικανότητας και της φαυλότητας, θα συνέχιζαν τα ρουσφέτια τους, τις δωροληψίες τους, τις μίζες τους. Οι πολίτες, πρωταθλητές του μικροαστικού ωχαδερφισμού, θα συνέχιζαν να βρίζουν το κράτος, να φοροδιαφεύγουν, να χτίζουν αυθαίρετα, αλλά να απαιτούν και μια θεσούλα στο Δημόσιο. Και, φυσικά, με την ίδια άνεση που οι πολίτες εξαπατούν το κράτος, αυτό θα εξακολουθούσε να εξαπατά τους εταίρους του. Όλα είναι κύκλος. Μια λέξη αποδίδει την κυρίαρχη κουλτούρα της μεταπολίτευσης: λαθρεπιβασία - πώς να καρπώνεσαι ιδιωτικά οφέλη, αλλά να πληρώνει άλλος τον λογαριασμό!

Η αρχή του τέλους της λαθρεπιβασίας έγινε στις 6 Μαΐου 2010, ημερομηνία ψήφισης του Μνημονίου με τους δανειστές μας από τη Βουλή. Ανακαλύψαμε ξαφνικά τον οικονομικό νόμο της βαρύτητας: δεν υπάρχει δωρεάν γεύμα. Δεν μπορείς να μεταθέτεις τα προβλήματά σου στο μέλλον εσαεί. Δεν μπορείς να εξαπατάς και να αυταπατάσαι στο διηνεκές. Υπάρχουν όρια. Η «αρχή της πραγματικότητας» δεν εξαφανίστηκε επειδή την περιφρόνησες.

Οι λαϊκιστές ηγέτες χάιδεψαν το εγώ μας. Μας έπεισαν ότι μπορούμε να ικανοποιούμε όλες μας τις επιθυμίες. Καταπιεσμένοι ποικιλοτρόπως στη μετεμφυλιακή Ελλάδα, δίχως ελευθερία στη χουντική επταετία, θεωρήσαμε μετά στη μεταπολίτευση ότι η δημοκρατία είναι το πολίτευμα του κάνω-ό,τι-γουστάρω. Οι λαϊκιστές πολιτικοί, κολακεύοντας το πόπολο, εξέθρεψαν τον ναρκισσισμό του, εκμαύλισαν το ήθος του, του πρόσφεραν «συμμετοχή» σε όλα, ακόμα και στη διαφθορά. Οι θεσμοί ταυτίστηκαν με τον μυθοποιημένο «λαό»: αποδυναμώθηκε η διηθητική λογική τους, χαλάρωσαν οι κανόνες τους. Έννοιες κλειδιά ανασημασιοδοτήθηκαν: ο νόμος θεωρήθηκε αυθαίρετος περιορισμός, η νόμιμη εξουσία μεταφράστηκε σε παράλογη καταπίεση, η οικονομία εκλήφθηκε ως μια δευτερεύουσας σημασίας δραστηριότητα. Άντε τώρα να τα μαζέψεις…

Προσέξτε πόσο δύσκολα, ακόμα και τώρα, ξηλώνονται οι «βαθιές δομές» που καθηλώνουν τη χώρα.

Ολιγοπώλια και ανταγωνισμός



Η οικονομική θεωρία είναι σαφής. Σε μία αγορά όπου ο ανταγωνισμός θα λειτουργούσε τέλεια, σε όποιον τομέα παρουσιάζονταν κέρδη, νέοι παίκτες θα εισέρχονταν ρίχνοντας τις τιμές, μέχρι του σημείου που τα κέρδη να μηδενιστούν. Η πραγματικότητα στις ελεύθερες αγορές έχει ανάλογη τάση. Κέρδη διατηρούνται μόνο σε συνθήκες μονοπωλίου ή ολιγοπωλίου.

Κάθε μέρα, σε όλες τις ελεύθερες αγορές, οι εμπορικές διευθύνσεις των επιχειρήσεων ή κάποιοι εμπνευσμένοι επιχειρηματίες προσπαθούν να βρουν τρόπους να καινοτομήσουν και να διαφοροποιήσουν τα προϊόντα τους, ώστε να δημιουργήσουν, έστω και προσωρινά, ένα μονοπώλιο για να επιτύχουν κέρδη.

Το ενδιαφέρον του συστήματος όμως είναι στο «προσωρινά». Κάθε επιτυχημένη διαφοροποίηση γίνεται γρήγορα αντικείμενο μίμησης ή αντιγραφής, δημιουργείται έτσι ανταγωνισμός οι τιμές πέφτουν και τα κέρδη μειώνονται. Όσο πιο γρήγορα τα αντανακλαστικά των παικτών της αγοράς, τόσο γρηγορότερα αποκαθίσταται ο ανταγωνισμός.

Επομένως, οτιδήποτε συμβάλλει στη λειτουργία γρήγορων επιχειρηματικών αντανακλαστικών (μόρφωση, πρόσβαση στην πληροφορία, υποδομές, πρόσβαση σε κεφάλαια κ.λπ.) ή στην εξάλειψη εμποδίων (ευκολία αδειοδότησης, σαφείς, απλοί και εφαρμόσιμοι κανόνες, μηδενικό κόστος εισόδου κ.λπ.) συμβάλλει τελικά στη γρήγορη αποκατάσταση του ανταγωνισμού προς όφελος των καταναλωτών. Από την άλλη, όταν οι συνθήκες δεν επιτρέπουν την αποκατάσταση του ανταγωνισμού, οι τιμές παραμένουν υψηλές και τα κέρδη διατηρούνται. Τέτοιες περιπτώσεις είναι τα φυσικά μονοπώλια, τα μονοπώλια που δημιουργούνται από ευρεσιτεχνίες και πνευματικά δικαιώματα, οι κλάδοι με ακριβές ή σύνθετες υποδομές δικτύων και άλλα. Προφανώς, υπάρχουν και οι περιπτώσεις των ολιγοπωλίων που διαμορφώνονται και διατηρούνται με κρατική παρέμβαση.

Το κράτος έχει λόγους να εμποδίζει την αποκατάσταση του ανταγωνισμού, έχει λόγους να προστατεύει τα κέρδη κάποιου κλάδου, όταν θέλει να δώσει κίνητρα για επενδύσεις σε έναν τομέα που, χωρίς προστασία κερδών για κάποιο διάστημα, κανείς δεν θα επένδυε.

12.8.10

Η Αίγινα, το «μπακαλακιζειν δια του SMS» και η ηλεκτροδότηση την εποχή του σοσιαλισμού...



Στη ΔΕΗ έχω εργαστεί ως έκτακτος διοικητικός υπάλληλος ένα ολόκληρο εξάμηνο (ναι, άντεξα...), παλιά, το 1987, μεταξύ φοίτησης, στρατού και επαγγελματικής απασχόλησης. Η λογική των γονιών μου απλή, «να δουλεύει το παιδί για να μην αλητεύει μέχρι να τελειώσει το πανεπιστήμιο και μετά βλέπουμε»...

Τότε την ΔΕΗ τη γνωρίζαμε από τους τεχνικούς που σκαρφάλωναν στις κολώνες (και τους πλεονάζοντες βοηθούς/επιστάτες που κοιτούσαν με θαυμασμό από κάτω...), από τα πορτοκαλί αυτοκίνητα με τον φάρο που μετέφεραν τα (πολυμελή είναι η αλήθεια...) συνεργεία ηλεκτροδότησης, από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των υδροηλεκτρικών φραγμάτων, των ορυχείων και των εργοστασίων ηλεκτροπαραγωγής που διδασκόμαστε στα σχολεία ως καινοτομίες και επενδύσεις ανάπτυξης και προόδου...

Τα χρόνια εκείνα η αναλογία ήταν προφανής για μια εταιρεία παραγωγής και τεχνικού αντικειμένου: τέσσερις (περίπου) τεχνικοί προς έναν διοικητικό. Οι άδειες και τα όποια κενά καλύπτονταν από έκτακτους εξαμηνίτες (καλή ώρα...), ασφαλής δρόμος όπως έμαθα εκ των υστέρων για την προεκλογική μονιμοποίηση...

Μερικά χρόνια μετά, επί κυβέρνησης Μητσοτάκη, έμαθα και κάποια επιπλέον στοιχεία, ότι η ΔΕΗ ήταν μια μεγάλη εταιρεία που εργοδοτούσε περίπου 35,000 υπαλλήλους με αναλογία τρεις τεχνικούς προς έναν διοικητικό. Γνωρίζοντας από τη σύντομη διαδρομή μου ότι πολλοί τεχνικοί «αποσύρονταν» λόγω ηλικίας από το τεχνικό έργο και αναλάμβαναν καθήκοντα γραφείου (και έχοντας γνωρίσει κάποιους από αυτούς), καταλαβαίνοντας δε ότι η εξέλιξη της τεχνολογίας και η ολοκλήρωση κατασκευής τεχνικών έργων μπορούσε να μειώσει ελαφρά την ανάγκη τεχνικού προσωπικού, δεν έδωσα σημασία στην μικρή αυτή «ανατροπή»...

Ο τέταρτος δρόμος...



Το διάβασα... Το διαβάσατε κι εσείς... Έχουμε ανάγκη ενός «τέταρτου δρόμου» για τις αγορές... Αυτόν λοιπόν αναζητά απεγνωσμένα τόσο καιρό ο Γιώργος ταξιδεύοντας ανά την υφήλιο και συμποσιαζόμενος από νήσου εις νήσον με τους απανταχού της γης σοσιαλιστές...

Ναι, ναι, με τους σοσιαλιστές, μόνο αυτοί εξάλλου είναι διαθέσιμοι για συμπόσια, για χαρές και πανηγύρια, οι άλλοι έχουν να δουλέψουν, να πληρώσουν το γλέντι... Και αυτό και τα προηγούμενα και τα επόμενα... Γιατί ο Γιώργος το δήλωσε ξεκάθαρα, «δεν εγκαταλείψαμε το σοσιαλιστικό μας πρόγραμμα» είπε, απλώς η άλλη εναλλακτική θα ήταν η πτώχευση, η οποία «θα είχε πονέσει ακόμη περισσότερο»...

Για φαντάσου... Δηλαδή τόσα χρόνια που πηγαίναμε στον τρίτο δρόμο για τον σοσιαλισμό, στραβός ήταν ο γιαλός ή στραβά αρμενίζαμε Γιώργο...;; Ρωτάω γιατί είχα την εντύπωση ότι ο τρίτος δρόμος τα είχε όλα... Γιατί είχα δει ότι και μπουζούκια είχε και αεροσυνοδούς και διακοπές στις Ελούντες και γάμους στα Παρίσια και Ελβετίες και χιονοδρομικά και βίλες και πισίνες και gracia koskotas και «μεγάλους τραγουδιστές» και «ευχαριστώ» στους προστάτες και χρηματιστήρια και πούρα δίμετρα και μύκονο με ξαπλώστρες ...ψαρούδες και ...μοντέλες βιζιτούδες και κότερα και εθνικούς πρωταθλητές και τσοβόλες και άκηδες και μένιους και θεία βρέφη και τσουκάτους και μαντέληδες και μπακάλικα τεφτερια και ευρώ και βαγόνια που δεν χωράνε στις ράγες και υποβρύχια που γέρνουν και her christoforakous και... και... Είκοσι ολάκερα χρόνια χλιδής ήταν αυτά...

Κι εκεί επάνω που έλεγε ο ταλαίπωρος χωρικός που μίλαγα τις προάλλες ότι τα έχει δει και τα έχει ζήσει όλα, έρχεσαι Γιώργο μου και του την αμολάς έτσι μπαμ την κεραμίδα για τέταρτο δρόμο;; Ολόκληρο συμπόσιο πληρώσαμε τις προάλλες, μια βδομάδα ταΐζαμε και ποτίζαμε το κονκλάβιο του παγκόσμιου σοσιαλισμού, μόνο αυτό βρήκαν να σου πουν να πεις;; Κι έχουν πάρει και άδειες οι σύντροφοι στο mega και δεν υπάρχει κανένας να αναλύσει και να σχολιάσει, να δώσει υπεύθυνα τη γραμμή βρε παιδί μου...

Κι έτσι εγώ τώρα είμαι σε αδιέξοδο... Τι να του πω του χωρικού;; Ότι αυτόν το δρόμο τον τέταρτο δεν τον ξέρουμε καν που είναι ακόμα...;; Ότι ούτε εσύ τον ξέρεις...;; Και ότι τον ψάχνεις απεγνωσμένα (λέμε τώρα...) «με αεροπλάνα, με βαπόρια (έστω κανό...) και με τους φίλους τους παλιούς» που θα έλεγε και η συχωρεμένη η Μπέλου...;; Και ότι ακόμα κι αν τον βρεις, το μόνο σίγουρο για τον τέταρτο δρόμο είναι ότι θα έχει πετάλι... μα πολύ πετάλι... και μετά κουπί... μα πολύ κουπί... κι ότι αν τυχόν κάποιος τα καταφέρει και αντέξει, πριν τερματίσει θα έχει μπόνους πίστα με Κατσέλη, Ρέππα, Πάγκαλο και το λοιπό ιερατείο των σοσιαλιστών...;; Και ότι αν τυχόν τερματίσει θα τον βάλει ο Παπακωνσταντίνου να πληρώνει εφ' όρου ζωής μόνιμη έκτακτη εισφορά για το μοναδικό του επίτευγμα...;;;

Μα λέγονται αυτά βρε Γιώργο;; Αυτό ήταν που μας έλεγες να κάνουμε διακοπές χωρίς ενοχές...;; Δεν κανονίζεις να τους υποσχεθούμε καλύτερα τίποτα περισσευούμενα από το ΕΣΠΑ για ποδηλατόδρομους και πίστες για κανό;; Τουλάχιστον έτσι και θα γελάσουν και θα κρατήσουν τις ντομάτες για τη σαλάτα τους...

Σιέστα...



Μεσημέρι σε ένα μικρό ορεινό χωριό στο νησί... Ο ήλιος έχει βαλθεί να αποδείξει ότι οι γραμμούλες πάνω από το 35 στο θερμόμετρο δεν είναι διακοσμητικές...

Στον έρημο δρόμο δεν κινείται φύλλο... Οι τρεις φίλοι, μετά το φαγητό, έχουν αράξει στη σκιά και απολαμβάνουν λίγο δροσερό κρασάκι...

Εκεί που κουτσόπιναν, περνάει από τον δρόμο μια μηχανή με μεγάλη ταχύτητα...

Μισή ώρα αργότερα λέει ο πρώτος: «Μηχανή ήταν αυτό που πέρασε;»

Περνάει άλλη μισή ώρα και ακούγεται ο δεύτερος: «Ναι, μου φάνηκε σαν τον Παναή της Μαρούλας...»

Μια ώρα αργότερα αποφασίζει να μιλήσει και ο τελευταίος: «Μαλάκες, αν έχετε όρεξη για κουβέντα πείτε το μου να φύγω!!!!»

σημ. το κείμενο-επένδυση της φωτογραφίας αποτελεί παράφραση γνωστού ανεκδότου...

11.8.10

Συμφέροντα εν αγαστή συμπνοία...



Θυμάστε σίγουρα εκείνη την καραμπινάτη περίπτωση πειρατείας στο λιμάνι της Κορίνθου όταν ένα τσούρμο πειρατές της ΠΝΟ συνεπικουρούμενοι από ένα μεγαλύτερο τσούρμο από τσιράκια Κνίτες, έκαναν ρεσάλτο στους καταπέλτες των ROPAX I και ROPAX II καταλαμβάνοντας τα και απαγορεύοντας φασιστικότατα τον απόπλου...;; Σήμερα διάβασα και τη συνέχεια σε δημοσίευση του Τάσου Τέλλογλου στο protagon.gr
Τα δύο πλοία είχαν σε συντομότατο χρονικό διάστημα «κόψει» πελατεία από τους πλοιοκτήτες της Πάτρας επειδή ήταν φθηνότερα. Και ήταν φθηνότερα επειδή στην ουσία επιβίβαζαν ελάχιστους οδηγούς και μόνο ασυνόδευτες νταλίκες. Το σχέδιο ήταν απλό: τα δύο αυτά πλοία έπρεπε να εξαφανιστούν από την αγορά. Ομως αυτό είναι αντίθετο με την κοινοτική νομιμότητα και το άνοιγμα αγορών και επαγγελμάτων που προωθούν κυβέρνηση και τρόικα. Δικαστήριο του Πειραιά αποφάσισε ότι η Πανελλήνια Ναυτική Ομοσπονδία θα πρέπει στο εξής να απέχει από κάθε παρόμοια ενέργεια στο μέλλον–αποκλεισμό των πλοίων-αλλά εν τω μεταξύ η ζημιά είχε γίνει: Οι Ιταλοί αποφάσισαν προς δόξαν των εγχώριων νταβατζήδων που νέμονται τις γραμμές της Ιταλίας να διακόψουν τη γραμμή γιατί μετά από εβδομάδες αποκλεισμού τους στην Κόρινθο οι μεταφορικές εταιρείες είδαν και αποείδαν και αποφάσισαν να συμμορφωθούν και να μην… ξανακάνουν το λάθος να επιλέξουν αυτό που τους συνέφερε. Έτσι θέλοντας και μη οι μεταφορείς ξαναγύρισαν στην Πάτρα.

Συμπέρασμα: στην Ελλάδα δεν υπάρχουν μόνο κλειστοί κλάδοι και κλειστά επαγγέλματα αλλά ακόμα και κλειστά λιμάνια. Αλήθεια τι θα έλεγε η ΠΝΟ και οι Έλληνες εφοπλιστές αν οι Ιταλοί επέβαλλαν στις συνθέσεις των Ελληνικών πλοίων, ιταλικά πληρώματα διαφορετικά δεν τους επέτρεπαν να «πιάσουν» ιταλικό λιμάνι;

Καταλαβαίνετε τώρα;; Μαφιόζικου χαρακτήρα συμφέροντα, εν αγαστή συμπνοία κάνουν τα αδύνατα δυνατά - ακόμα και με πασιφανείς παρανομίες - για να διατηρήσουν αμείωτη την πίττα και απείραχτη τη μοιρασιά...

Που δηλαδή θα διέφεραν οι πρακτικές του Αλ Καπόνε ή των Σικελών μαφιόζων ή των Σομαλών πειρατών από αυτές των Τσιμπόγων, των Χαλάδων και της βρομερής κάστας που τους περιστοιχίζει;;
υ.γ. Λόγω λιμανιού, στην ιστορία μας δεν υπάρχουν διεφθαρμένοι σερίφηδες. Υπάρχουν όμως λιμενικοί επιλήσμονες του καθήκοντος τους, όπως ο επικεφαλής Λιμενικός στην Κόρινθο που δεν εφάρμοσε δικαστική απόφαση δηλώνοντας ότι «δεν έχει επαρκείς δυνάμεις» να συλλάβει τους πειρατές, οι -ανικανότεροι;;- προϊστάμενοι του που «αμέλησαν» να συνδράμουν και να τον ενισχύσουν και ο -ανικανότατος;;- αρχηγός του Λιμενικού Σώματος (παρατρεχάμενος του υπουργού Χρυσοχοΐδη άραγες;;;) που ...απλώς δεν ασχολήθηκε. Μήπως θα έπρεπε και αυτούς να τους καλέσει κάποιο δικαστήριο για άρνηση εκτέλεσης καθήκοντος;; Μήπως αντί να τους πληρώνουμε από τους φόρους μας, να τους απαλλάξουμε από τα καθήκοντα τους απολύοντας τους και να τους εργοδοτήσουν οι -τελικά- προστατευόμενοι τους;; Μήπως...;;;

10.8.10

Εις το χωριό ψηλά εκεί...



Εις το χωριό ψηλά εκεί,
είναι αυλή ερημική...

Η παρούσα «πινακίδα-επιγραφή» (ο θεός να την κάνει δηλαδή...), μαζί με τα υπερκείμενα αυτοσχέδια σήματα τροχαίας, στολίζουν την πόρτα μιας μικρής γραφικής αυλής. Τοποθεσία: ένα μικρό, στενό καντούνι σε ένα ορεινό χωριό της Ζακύνθου...

Ο γέροντας της αυλής οδηγά ένα αυτοκίνητο από τα ξεχασμένα από θεό, κράτος και ανθρώπους. Οδηγά, τρόπος του λέγειν... Βασικά μπαίνει μέσα, το βγάζει από την αυλή, διαλέγει κατηφόρα και το αφήνει να τσουλήσει. Έτσι «μαζεύει δυνάμεις» (και το όχημα και ο γέρων...) για την επιστροφή που είναι -λογικά-ανηφορική. Η πινακίδα όμως απτόητη, τονίζει σε περαστικούς, επισκέπτες και ντόπιους ότι «στη αυλύ απαγορεβετε πάσα όχυμα...». Ειδικά αν είναι από αυτά με ύψιλον... Ας πούμε ένα χύμα «όχυμα»...

Όσο πιάνει το μάτι σου...



Σήμερα, για πρώτη μέρα από την προηγούμενη Παρασκευή, βρήκα κέφι και διάθεση να γράψω, να δημοσιεύσω, να μοιραστώ κάτι μαζί σας...

Η εικόνα από το βόρειο άκρο της Ζακύνθου, εκεί που βρίσκομαι «διακοπεύων» αυτές τις μέρες. Μπροστά και χαμηλά ο φάρος στο ακρωτήριο Σχοινάρι, από κάτω οι γαλάζιες σπηλιές, στη μέση το Ιόνιο, στο βάθος η Κεφαλλονιά...

Η φωτογραφία τραβηγμένη από το μπαλκόνι ενός συγγενικού σπιτιού, μιλάει μόνη της και φανερώνει την ομορφιά και τη γαλήνη του τοπίου...

Αν σας αρέσουν τέτοιες εικόνες (μαζί με τα όσα ερεθίσματα μπορούν να γεννήσουν στο μυαλό σας...) του χρόνου σας περιμένω: η περιοχή διαθέτει πολλές μικρές ξενοδοχειακές μονάδες, με δωμάτια ή μεζονέτες σε όμορφα πετρόκτιστα («προϊόν» της περιοχής) σπίτια, με καλές τιμές και καλό, οικογενειακό service, ζητήστε μου συστάσεις και θα ανταποκριθώ...

υ.γ. ενώ η υπόλοιπη Ζάκυνθος (η τουριστική...) βράζει χθες και σήμερα στους 35 ως 37 βαθμούς Κελσίου, η περιοχή έχει ένα όμορφο βορειοδυτικό δροσερό αεράκι που διευκολύνει ακόμα και τη μεσημεριανή σιέστα...