29.7.10

Από αύριο διακοπές...



* το σκίτσο του Γ. Καλαϊτζή από την Ελευθεροτυπία

Το Άτομο βρίσκεται και θα βρίσκεται για τις επόμενες τρεις εβδομάδες σε κλίμα διακοπών (ήτοι εκτός εργασίας αλλά εντός ...χαράς), από το οποίο δεν προτίθεται να κάνει ...διακοπές εκτός άμα σκεφτεί, δει, διαβάσει ή ακούσει κάτι που να του κάνει κέφι... Πολύ κέφι... Μα πολύυυυυυ κέφι... Το ζητούμενο είναι να γεμίσουν οι μπαταρίες, να ανανεωθούν οι παραστάσεις, να ωριμάσουν οι σκέψεις, να καθαρίσει ο λόγος... Πιστεύω ότι πρέπει να κάνετε κι εσείς το ίδιο, πάντως ρίχνετε από καιρού εις καιρόν και καμιά ματιά, αφήστε και κανένα σχόλιο ή εδώ ή στο facebook, μη χάσουμε τελείως την επαφή, το αυτό θα κάνω και εγώ... Α, και να επιστρέψουμε (κάπου θα πάμε μερικές μέρες...) και όλοι και ολόκληροι...!! Καλό καλοκαίρι...!!!

28.7.10

Ανέκρουσε πρύμναν...




Ανακρούω πρύμναν θα πει υποχωρώ. Υποχωρώ με τρόπο όμως, τοίχο τοίχο, χωρίς να αφήνω εκτεθειμένα την πλάτη και τα οπίσθια μου...

Ειδικά όταν οι που έρχονται από απέναντι, μου συστήνονται όταν ρωτώ ως «Φον Φούφουτοι!!». Κι όταν ξαναρωτώ «Ποιοι Φον Φούφουτοι;;» μου απαντούν «Απ' την τρόϊκα την ξεσκούφωτη που είναι αδερφή της Ελένης!».

Είπε να τους ρωτήσει ο «φτωχός» κυβερνητικός κύριε Πρόεδρε «Ποιας Ελένης;» αλλά δεν το ρίσκαρε, οι άνθρωποι είχαν έρθει πολύ διαβασμένοι...

Θυμήθηκε και το τραγουδάκι «συμβιβασμούς δεν κάνω γι' αυτό υποχωρώ...» και έφυγε για «διακοπές χωρίς ενοχές», ο «φτωχός» κυβερνητικός...

Τι εννοείτε «αποχωρώ λέει, δε λέει υποχωρώ το τραγούδι!!» κύριε Πρόεδρε...;;; Ε, κι έτσι να είναι, κατά πως τα λέτε, για να είμαστε καλυμμένοι εμείς και υποχωρήσαμε και αποχωρήσαμε για διακοπές...

Ώδινεν όρος...



ώδινεν όρος και έτεκε μυν = κοιλοπόνησε το βουνό και γέννησε ποντίκι, η φράση λέγεται για εντυπωσιακές προσπάθειες που καταλήγουν σε ασήμαντο αποτέλεσμα.

Αν και εν προκειμένω, το σωστότερο θα ήταν να πούμε «ώδινεν Πόρος και έτεκε σπονδήν...», σπονδήν εις τον σοσιαλισμόν και την ευζωΐαν. Διότι, δυο βδομάδες μετά το περιβόητο συμπόσιο της καλοκαιρινής σοσιαλιστικής ραστώνης, οι μόνοι που έχουμε δει να ευημερούν είναι οι σοσιαλιστές αντιπολιτευόμενοι αντιεξουσιαστές κυβερνήτες μας.

Είναι και οι μόνοι που θα κάνουν εξάλλου διακοπές χωρίς έγνοιες, κυβερνούν κατ' όνομα χωρίς να αποφασίζουν κατ' ουσία, διαπιστώνουν τα προβλήματα χωρίς να προβληματίζονται για τις λύσεις, και ως σύγχρονες Εκάβες κλαίνε, χτυπιούνται, οργίζονται για να αποδείξουν ότι όλα αυτά τα τραβάνε -πρώτα αυτοί που σχίζεται η καρδιά τους και μετά εμείς που τι να καταλάβουμε από τις βαθύτερες έννοιες του σοσιαλισμού- γιατί οι κακοί δεξιοί προηγούμενοι σε τέσσερα χρόνια πέτυχαν και «ξεθεμέλιωσαν» τις «κοινωνικές επιτυχίες» και τον «εκσυγχρονισμό» εικοσιπέντε χρόνων «Σιδερένιας» ισοπέδωσης κάθε έννοιας αξιοκρατίας, κάθε ηθικού και κοινωνικού φραγμού και «Κινέζικης» και της ισοπέδωσης δια της με κάθε μέσο «απαλλοτρίωσης» (Χρηματιστήριο, μονοπώλια, ΔΕΚΟ...) του εισοδήματος του μέσου Έλληνα...

Εμείς;; Εμείς τι έγνοιες έχουμε;; Ε, πως...

Παρά θιν' αλός...



παρά θιν' αλός = στη θάλασσα, στην παραλία...

Εκεί, σε ένα τραπεζάκι, μόνος, σκεπτικός, κατηφής...
Ο συμπαθής ταβερνιάρης πλησιάζει να πάρει παραγγελία...
Ένα κινητό χτυπάει κι αυτός το απαντά και το δίνει στον ταβερνιάρη να μιλήσει...
«...είπατε μια μερίδα γαύρο, μια ταραμοσαλάτα, μια χταποδάκι, μια βλήτα και μία μπύρα... έγινε κε Αντώναρε...»
Λίγες «σταγόνες» ησυχίας μεσολαβούν, ακούγεται μόνο το κύμα που σκάει στα βότσαλα, το φτερούγισμα των γλάρων και οι ανάσες...
«...και με το συμπάθειο... πότε θα λύσει τη σιωπή του;;...» ακούγεται ο συμπαθής ταβερνιάρης να ρωτά...
Η συνέχεια σε κάποια παραγγελία προσεχώς...
Σχόλιο ΑΤΟΜικό και ακροτελεύτιο: το πρόβλημα δεν είναι πότε θα λύσει τη σιωπή του όσο το αν θα έχει ολοκληρωθεί ως τότε η αποδόμηση της βαρωνίας και του πρασινοφρουρισμού, των δύο μαστιγών που καταδυνάστευσαν τον ελληνικό λαό επί δεκαετίες και ακόμα τον καταδυναστεύουν στο οδυνηρό ξεψύχισμα τους... γιατί αν έχει ολοκληρωθεί τότε τα λόγια που θα αντικαταστήσουν τη σιωπή θα έχουν νόημα...

27.7.10

Η μητρότητα της ξανθιάς...



Τρεις κολλητές φίλες, έγκυες, πηγαίνουν στον γυναικολόγο για προγεννητικά τσεκ-απ.
Ο γιατρός ρωτάει την πρώτη, τη μελαχρινή: «Σε ποια θέση έγινε η σύλληψη;»
«Εκείνος ήταν από πάνω!», απαντά αυτή.
«Τότε θ' αποκτήσεις αγόρι!», λέει ο γιατρός.

Η ίδια ερώτηση και για τη δεύτερη, μια εντυπωσιακή κοκκινομάλλα.
«Εγώ ήμουν από πάνω!», λέει εκείνη.
«Τότε θ' αποκτήσεις κορίτσι!», λέει ο γιατρός.

Τότε, η τρίτη γυναίκα, που ήταν ξανθιά, ξεσπά σε κλάματα.
«Τι τρέχει;», λέει ο γιατρός, «ποιο είναι το πρόβλημα;»
Κι η ξανθιά με αναφιλητά: «Εγώ δηλαδή γιατρέ, θα κάνω κουταβάκια;»

26.7.10

«Μέχρι θανάτου...»



Αντιγράφω από την ειδησεογραφία των ημερών
«...Ο πρόεδρος της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Βυτιοφόρων Μεταφοράς Υγρών Καυσίμων Δ.Χ., Γιώργος Τσάμος, τονίζει ότι η απεργία θα συνεχιστεί «μέχρι θανάτου» μην αφήνοντας περιθώρια για ελπίδες ανεφοδιασμού της αγοράς σε καύσιμα...»

Μην ανησυχείτε κύριε Πρόεδρε, δεν πρόκειται να σας εμποδίσουμε, μέχρι θανάτου θέλετε, μέχρι θανάτου θα πάτε, θα προσευχηθούμε με όλη μας τη δύναμη για να πραγματωθεί η επιθυμία σας...

Σας πιστεύω, κατανοώ ότι δεν είναι ρητορικό σχήμα για να συνεπάρετε τα πλήθη που απεγνωσμένα προσπαθούν να βρουν λύση στο πρόβλημα της οδικής μετακίνησης τους, το οποίο τόσο αναιδέστατα προσθέσατε στα τόσα άλλα που έχουν...

Έχω πειστεί ότι θα επιμείνετε στ' αλήθεια στο «μέχρι θανάτου...» και δεν θλίβομαι καθόλου...!!! Δε θα μου λείψετε ούτε εσείς ούτε η συντεχνία σας ούτε το μονοπώλιο σας...

Μια θερμή παράκληση μόνο: πάρτε μαζί σας και τους κρατικιστές αδελφοποιτούς προστάτες σας, τόσο τους του ΠΑΣΟΚ όσο και τους της Νέας Δημοκρατίας, καλό στον τόπο θα κάνετε, μπας και καταργηθεί επιτέλους το απεχθές μονοπώλιο σας και απελευθερωθούν οι μεταφορές και δούμε άσπρη μέρα σε αυτόν τον τόπο...

Και μια ευγενική ερώτηση: ελπίζω να μη σας πειράζει, όταν με το καλό συμβεί το «μέχρι θανάτου...» να έρθουμε στην κηδεία, θα είμαστε καλά παιδιά, μόνο θα χαμογελάμε, δε θα κάνουμε τίποτα προσβλητικό, δε μας το επιτρέπει ούτε η ανατροφή μας, ούτε η παιδεία μας, ούτε ο πολιτισμός μας, ούτε η ηθική μας...
υ.γ. για να μην κουράζεστε, τις άγνωστες σας λέξεις τις έχω βάλει με έντονα γράμματα και κάθε μια οδηγεί σε επεξηγηματική σελίδα όπου εσείς και οι οικτροί συνοδοιπόροι σας μπορείτε να βρείτε την ερμηνεία της εις την καφρικήν σας καθομιλουμένην... κι αν πάλι κάτι δεν καταλαβαίνετε, μην ανησυχείτε, ούτε εμείς καταλάβαμε π.χ. την ανερμάτιστη σημερινή δήλωση του «κόκκινου Πάνου» και την μη-θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης (είναι υπέρ -υποτίθεται- ή κατά της απελευθέρωσης της αγοράς των μεταφορών...;; συμφωνεί -υποτίθεται- ή όχι με την κατάργηση των μονοπωλίων...;;) αλλά δεν είναι και για θάνατο, η πολιτική αγορά είναι από καιρού απελευθερωμένη οπότε κάπως θα βρούμε κι εμείς να κάνουμε τη δουλειά μας...

25.7.10

Καλοκαιρινό κουίζ...

Αγαπητοί επισκέπτες αναγνώστες, δείτε πολύ προσεκτικά το παρακάτω σκίτσο από την Κυριακάτικη έκδοση του Βήματος και πείτε μου πόσες φώκιες (ναι, φώκιες και δη μεσογειακές...) βλέπετε...



Για να μην μπερδευτείτε, μιλάω για φώκιες και όχι για ...δέντρα ή ...γοργόνες...!!! Εξάλλου, οι φώκιες δεν είναι δέντρα... Ούτε οι γοργόνες... Τώρα για το αν οι γοργόνες μπορεί να είναι και φώκιες όρκο δεν παίρνω, να ρωτήσω και να σας πω...

Όταν καείς απ' τον χυλό φυσάς και το γιαούρτι...



Διάβαζα νωρίτερα την ηλεκτρονική έκδοση του Βήματος όταν το μάτι μου σταμάτησε σε μια «υμνολογία» της κας Αθηνάς Δρέττα, γενικής γραμματέως του υπουργείου Εργασίας, σε «ποίηση» Νίκου Χασαπόπουλου... Σταχυολογώ και σας μεταφέρω δυο αποσπάσματα...
Θυμάται την Ισπανίδα του ΔΝΤ, την κυρία Μαριαλούς Μορένο Μπαντία, η οποία όχι μόνον αμφισβητούσε διαρκώς τα στοιχεία που της έδιναν, αλλά έφερνε μαζί της και... μεταφραστές από το ΔΝΤ: «Να σκεφτείτε ότι τους παραδώσαμε το τελικό κείμενο του Ασφαλιστικού μεταφρασμένο στα αγγλικά από το υπουργείο Εξωτερικών και μας το ζήτησαν και στα ελληνικά για να το μεταφράσουν οι ίδιοι. Καμία εμπιστοσύνη...»

Απορία που μου γεννήθηκε και σας στη λέω γιατί θα σκάσω... Η μετάφραση ήταν τόσο ακριβής όσο η αντίστοιχη της του Μνημονίου;; Απάντηση βέβαια δε θα πάρω, γιατί ...ο σωστός ο άντρας (ο «ποιητής» Χασαπόπουλος εν προκειμένω...) δεν τα ρωτάει αυτά ποτέ σε μια κυρία, ειδικά στην υμνολογία της... Να το πάρει στραβά και να μην μπορεί μετά να κοιμηθεί τα βράδια και να σβήνει στο ουίσκι τα δικά σου τα σημάδια;;

Αν και τα δοξαστικά και οι υμνολογίες δεν είναι από τα καλύτερα αναγνώσματα μου, είπα λοιπόν να συνεχίσω το διάβασμα... Μήπως...

«Κάντε διακοπές, χωρίς ενοχές»!!



Ο Γιώργος το είπε ξεκάθαρα προχθές στο Υπουργικό Συμβούλιο: «Κάντε διακοπές, χωρίς ενοχές!!».

Τώρα θα μου πείτε πως του ήρθε... Κοίταξε γύρω γύρω, είδε μερικούς προβληματισμένους, είπε να τους ανακουφίσει, να τους θυμίσει ότι δεν κυβερνούν πιά αυτοί, ότι κυβερνά το ...«Μνημόνιο», ότι αυτοί ούτε καν διαχείριση δεν ασκούν, τη διαχείριση την ασκούν τα «παιδιά» της τρόικας (απλώς δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμα η διαδικασία παράδοσης-παραλαβής και μερικοί θα ταλαιπωρηθούν λιγάκι ακόμα...), ότι ούτε καν έλεγχο δε χρειάζεται να κάνουν, υπάρχουν οι ελεγκτές της τρόικας να το κάνουν... Εξάλλου ο ίδιος έδωσε καιρό τώρα το καλό παράδειγμα: ταξιδάκια, μπανάκια, συμπόσια, μπορούν τώρα και οι υπουργοί να την κάνουν ένας ένας για μπάνια, για ξεκούραση...

23.7.10

Να υποθέσω...;;;



Na υποθέσω ότι όταν ο πρωθυπουργός του Ισραήλ επισκεφθεί την Ελλάδα θα καταθέσει στεφάνι στον Άγνωστο Στρατιώτη φορώντας φουστανέλα...;;;

Πηγή

22.7.10

Πανικός στο Μαντρί…



Μια μέρα ο τσοπάνης μάζεψε γύρω του όλα τα ζώα του μαντριού για να τους μιλήσει σοβαρά.

«Αγαπημένα μου πρόβατα, λατρεμένα μου κατσίκια, τιμημένα μου σκυλιά. Ξέρετε όλα σας για την κρίση που επικρατεί. Το γάλα που παράγετε λιγοστεύει συνεχώς, και μου βγαίνει όλο και πιο ξινό. Το κατσιασμένο μαλλί σας μόλις σάς κουρέψω γεμίζει σκόρους. Το κρέας σας είναι σκληρό και άνοστο. Ενώ εκείνο το Ευρωπαϊκό γάλα… είναι όλο άρωμα και γλύκα… εκείνο το ινδικό μαλλί, είναι σαν μετάξι… εκείνα τα κινέζικα κρέατα… είναι δέκα φορές πιο φτηνά…

Είμαι όμως ο τσομπάνης σας, από πάππο προς πάππο, και σάς αγαπώ απεριόριστα, γι’ αυτό και θα σάς σώσω. Δεν μπορώ να το κάνω αυτό μόνος μου, γιατί εκείνος ο άθλιος, ο ακατονόμαστος, ο άχρηστος, ο προηγούμενος τσομπάνης ντε, σάς είχε κακομάθει με τζάμπα σανό, κι έκλεβε ασύστολα στα στέγαστρα και στις ποτίστρες.

Τόσα χρόνια όμως έχουμε περάσει τόσα και τόσα μαζί… χαρές, λύπες, αγωνίες, επιτυχίες… Είμαι υπεύθυνος για σας, και πρέπει οπωσδήποτε να σάς σώσω, το θεωρώ χρέος μου. Όσο δύσκολες κι αν είναι οι αποφάσεις που πρέπει να πάρω, δύσκολες τόσο για σάς, όσο και για μένα.

Γύρω τα πρόβατα είχαν σαστίσει. ακόμα και τα συνήθως φωνακλάδικα και θρασεία τσομπανόσκυλα άκουγαν άφωνα και σκυθρωπά. Ο Τσομπάνης συνέχισε, πιο χαμηλόφωνα:

Μέσα σε αυτήν την εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση, ένας μόνος τρόπος υπάρχει για να σώσω το Μαντρί, και θα το κάνω, όποιο κι αν είναι το κόστος. Το σκέφτηκα από δω, το σκέφτηκα από κει, μέχρι και έρπη έβγαλα, αλλά το αποφάσισα και δεν θα κάνω ε τίποτα πίσω, κι ας μην ξαναεκλεγώ ποτέ τσομπάνης:

Θα σάς φέρω το λύκο.

Το έγραψε ο Μαύρος Γάτος στις 20.05.2010. Ευχαριστώ τον Φάνη που μου το έστειλε...

Του άντρα του πολλά βαρύ...



Η σκηνοθετική σύλληψη έρχεται από τα παλιά... Από εκείνα τα χρόνια που τα καραβάνια αλληλεγγύης μάζευαν καφέ στη Νικαράγουα, σιτάρια στο Σαλβαδόρ, καπνά στην Κούβα... Πρώτα βγαίνει ο αρχηγός και ορίζει τι είναι το καλό και τι είναι το κακό... Για να ξέρουμε και να μην ξεφύγουμε, επηρεασμένοι από τις σειρήνες του καπιταλισμού...
«Εμείς ως Πολιτεία έχουμε την υποχρέωση να περιφρουρήσουμε όσα έχουμε συμφωνήσει...αυτού του είδους τις αποφάσεις οι οποίες αντιστρατεύονται τις συλλογικές προσπάθειες όλων μας στην Ελλάδα, θα τις καταργήσουμε...δεν μπορεί κάποιοι καθόλου έξυπνοι αλλά ιδιαιτέρως πονηροί να επιφυλάσσουν για τον εαυτό τους τον ρόλο του καλού και να δείχνουν τους κάποιους υπόλοιπους σαν τους κακούς της ιστορίας. Πρέπει όλοι να αναλάβουν τις ευθύνες τους»... Α. Λοβέρδος, σοσιαλιστικό καλοκαίρι 2010...

Και μετά πέφτει μουσική κουρτίνα, ακούγεται ο ύμνος, και ο λαός προχωρά, στα χωράφια, να προσφέρει κοινωνική εργασία, να βοηθήσει να καλυφθούν τα χρέη και οι υποχρεώσεις...



Βροντάει ο Όλυμπος, αστράφτει η Γκιώνα / μουγκρίζουν τ’ Άγραφα σειέται η στεριά / στ’ άρματα, στ’ άρματα εμπρός στον αγώνα / για τη χιλιάκριβη τη λευτεριά
Ξαναζωντάνεψε τ’ αρματολίκι / τα μπράτσα σίδερο φλόγα η ψυχή / λουφάζουν έντρομοι οι ξένοι λύκοι / στην εκδικήτρα μας αντρίκια ορμή
Ο Γοργοπόταμος στην Αλαμάνα / στέλνει περήφανο χαιρετισμό / νέας ανάστασης χτυπάει η καμπάνα / μηνάν τα όπλα μας τον λυτρωμό
Σπάμε την άτιμη την αλυσίδα / που μας εβάραινε θανατερά / θέλουμε ελεύτερη εμείς πατρίδα / και πανανθρώπινη την λευτεριά

Κύκλοι προσκείμενοι στον υπουργό Α. Λοβέρδο διέψευσαν κατηγορηματικά φήμες ότι ο Φράνσις Φόρντ Κόπολα έστειλε πρόταση συμβολαίου στον λαοφιλή υπουργό για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία «Νονός 4» όταν ολοκληρώσει το έργο του και σχολίασαν:
«ο υπουργός, γνήσιος επαναστάτης αντιεξουσιαστής, δεν ακολουθεί τις ιστορίες άλλων, γράφει με τη λεβεντιά του τη δική του ιστορία...»

Και πάλι ακολουθεί μουσικό χαλί...



Του άντρα του πολλά βαρύ / μην του μιλάτε το πρωί / μην του μιλάτε το πρωί / του άντρα του πολλά βαρύ. (δις)
Ο λόγος του συμβόλαιο / κι έχει στην πιάτσα βέτο / το ούζο πίνει ανέρωτο / και τον καφέ του σκέτο.
Του άντρα του πολλά βαρύ / μην του μιλάτε το πρωί / μην του μιλάτε το πρωί / του άντρα του πολλά βαρύ. (δις)
Ψηλά φτάνει το χέρι του / μα χαμηλά κοιτάζει / μ' αγάπη ξέρει να μιλά / μ' αγάπη ν' αγκαλιάζει.
Του άντρα του πολλά βαρύ / μην του μιλάτε το πρωί / μην του μιλάτε το πρωί / του άντρα του πολλά βαρύ. (δις)

Εντάξει ρε παιδιά, μη βαράτε, πλάκα δεν είχε...;; Είναι σαφές ότι ο κ. Λοβέρδος δεν καταργεί την διαιτησία, τις αποφάσεις της καταργεί, και μάλιστα μόνον αυτές που διαφωνούν με τις δικές του...

Επίσης δηλώνω πεπεισμένος ότι δεν πρόκειται να καταργήσει την Δημοκρατία, εξ' όσον διάβασα κάτι τέτοιο δεν προβλέπεται στο Μνημόνιο που έχει υπογράψει, από κει και πέρα που γράφει για το πως πρέπει να εφαρμόζεται αυτή, που γράφει ότι πρέπει να έχει αρμοδιότητες;;; Τι πάει να πει «...στο Σύνταγμα», όποτε μας βολεύει το θυμόμαστε το Σύνταγμα, αλλά αυτό δεν το υπόγραψε ο κ. Λοβέρδος, το Μνημόνιο υπόγραψε, αυτό εφαρμόζει...

Φον Φούφουτοι!


* Άρθρο του Ι. Κ. ΠΡΕΤΕΝΤΕΡΗ από ΤΑ ΝΕΑ

Ο ΠΑΓΚΑΛΟΣ ΞΕΣΠΑΣΕ. Και, σύμφωνα µε το ρεπορτάζ, καταφέρθηκε εναντίον των «Φον Φούφουτων» της τρόικας, οι οποίοι «συµπεριφέρονται σαν πρωθυπουργοί και κάνουν µίνι υπουργικά συµβούλια». «Προσπαθούν να συγκυβερνήσουν και δεν είναι αποδεκτό» βροντοφώναξε ο Πάγκαλος.

Ε, ΛΟΙΠΟΝ, έχει απόλυτο δίκιο ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης. Είναι αλήθεια ότι η τρόικα συγκυβερνά. Αλλά σε ποιους τα λέει; Διότι οι «Φον Φούφουτοι» δεν είδαν φως και µπήκαν, ούτε είναι περαστικοί από τα υπουργεία.

ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ στην Ελλάδα επειδή τους έφερε η κυβέρνηση στην οποία µετέχει ο Πάγκαλος, ελέγχουν ένα πρόγραµµα το οποίο συµφώνησαν µε την κυβέρνηση στην οποία µετέχει ο Πάγκαλος, µε αρµοδιότητες που τους παραχώρησε η κυβέρνηση στην οποία µετέχει ο Πάγκαλος και επιβάλλουν µέτρα που ψηφίστηκαν στη Βουλή από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ στην οποία µετέχει ο Πάγκαλος.

ΜΕ ΑΛΛΑ ΛΟΓΙΑ, το περίφημο Μνημόνιο που εφαρμόζουν οι «Φον Φούφουτοι» είναι µια επίσημη συµφωνία την οποία συνοµολόγησε η κυβέρνηση και αποτελεί νόµο του κράτους τον οποίο ψήφισε η κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Αν, λοιπόν, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης έχει παράπονα από τη διαδικασία, µάλλον αλλού θα έπρεπε να αποταθεί και όχι στους «Φον Φούφουτους».

ΑΝΤΙΛΑΜΒΑΝΟΜΑΙ ΟΤΙ η προσγείωση είναι ελαφρώς ανώµαλη. Η κυβέρνηση καλείται τώρα να υλοποιήσει ένα πρόγραµµα µε τεράστιο κοινωνικό και πολιτικό κόστος, το οποίο ενδεχοµένως δεν είχε ούτε καν συνειδητοποιήσει όταν σε συνθήκες πανικού προσέφευγε στον «µηχανισµό στήριξης».

ΕΝΑΣ ΕΝΑΣ, λοιπόν, οι υπουργοί αρχίζουν να αντιλαµβάνονται το λούκι στο οποίο έµπλεξε η χώρα (δευτερεύον) και το λούκι στο οποίο έµπλεξαν οι ίδιοι (κυρίως...). Ευλόγως, δεν τους αρέσει καθόλου. Και οι περισσότεροι προσπαθούν να κρυφτούν στα του υπουργείου τους, µπας και τη βγάλουν καθαρή.

ΔΥΣΚΟΛΟ. Μετά την αποµάκρυνση από το ταµείο κανένα λάθος δεν αναγνωρίζεται. Αυτήν τη στιγµή, το κόστος της µη εφαρµογής του Μνηµονίου για την κυβέρνηση θα είναι µεγαλύτερο ακόµη κι από το κόστος της εφαρµογής του. Διότι ως γνωστόν τα «δεν ήξερα, δεν ρώτησα» ουδέποτε συγκίνησαν τους «Φον Φούφουτους».

Αναπηρική σύνταξη...!!



Αποφασίζει κάποτε ο Χριστός να κατέβει στη γη, να δεί πώς είναι τα πράγματα κάτω. Μπαίνει λοιπόν σε ένα μπαρ και κάθεται. Δίπλα του κάθονται και τα πίνουν ένας Γερμανός, ένας Γάλλος και ένας Έλληνας. Ο Χριστός δεν πίνει τίποτα.

Μετά από λίγο, τον κοιτάει ο Γερμανός, και λέει στον μπάρμαν: «...δώσε μια μπύρα από μένα στο παιδί που κάθεται εκεί, κρίμα είναι και φαίνεται να διψάει».

Δίνει λοιπόν ο μπάρμαν μια μπύρα στον Χριστό κι αυτός την πίνει.

Μετά από λίγο, κοιτάει τον Χριστό ο Γάλλος, φωνάζει τον μπάρμαν και του λέει: «...δώσε ένα μπουκάλι κρασί στο παιδί εκεί, κρίμα είναι να κάθεται έτσι μόνος του και να μην πίνει τίποτα. Εγώ κερνάω!!».

Πάει λοιπόν ο μπάρμαν στον Χριστό το μπουκάλι το κρασί κι αυτός το πίνει.

Δεν περνάει λίγη ώρα, φωνάζει κι ο Έλληνας τον μπάρμαν και του λέει: «...κέρνα από μένα το παιδί που κάθεται εκεί, ένα καραφάκι ούζο και πήγαινέ του κι ένα περιποιημένο μεζέ, γιατί σαν να φαίνεται πεινασμένος!!».

Πηγαίνει λοιπόν την παραγγελία ο μπάρμαν στον Χριστό, τρώει αυτός, πίνει, δείχνει ικανοποιημένος.

Κάποια στιγμή σηκώνεται ο Χριστός πλησιάζει τον Γερμανό, τον ακουμπάει στον ώμο. Τινάζεται τότε εκείνος και γεμάτος έκπληξη του λέει:
«Χριστέ μου, εσύ είσαι!»
«Πώς με κατάλαβες;», απορεί ο Χριστός.
«Αφού μόλις με ακούμπησες, μου πέρασαν τα αρθριτικά μου!!»

Πλησιάζει τότε ο Χριστός τον Γάλλο και καθώς τον ακουμπάει στον ώμο, αυτός τινάζεται, τον κοιτάζει και του λέει:
«Χριστέ μου, είσαι στα αλήθεια εσύ!»
«Μα καλά πώς με αναγνώρισες;», απορεί ο Χριστός.
«Μόλις με άγγιξες, μου πέρασε το άσθμα που με ταλαιπωρούσε χρόνια!»

Πλησιάζει τέλος ο Χριστός και τον Έλληνα. Πάει να τον ακουμπήσει, τραβιέται ο Έλληνας.
«Μα καλά τί έπαθες;», ρωτά ο Χριστός.
«Χριστέ μου», του λέει ο Έλληνας, «χαίρομαι πολύ που σε βλέπω μπροστά μου, αλλά χειρονομίες από σένα δεν θέλω... Είδα κι έπαθα να βγάλω μια ...αναπηρική σύνταξη !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!»

Αναγνωρισιμότητα...



Ένας λόρδος είναι καλεσμένος από έναν φίλο του, μέλος μιας αριστοκρατικής λέσχης. Η λέσχη έχει έδρα μια υπέροχη βίλα κοντά στον Τάμεση, με μια τεράστια πισίνα, όπου μέλη, σύζυγοι και φίλοι κάνουν μπάνιο, ή κάνουν ηλιοθεραπεία.

Ο λόρδος, αθλητικός τύπος, πηγαίνει στην εξέδρα για βουτιές και κάνει μια εντυπωσιακή βουτιά στην πισίνα, αλλά αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να χάσει το μαγιό του.

Ψάχνει μες στο νερό, αλλά είναι αδύνατο να το βρει. Οπλίζεται με θάρρος, πλησιάζει στην όχθη όπου βλέπει ακουμπισμένη μια εφημερίδα, την παίρνει και καλύπτοντας το κεφάλι βγαίνει και τρέχει προς μια καμπίνα.

Τρεις γυναίκες, τον παρατηρούν περίεργες.

Η μελαχρινή λέει: «Δεν είναι ο άντρας μου!»

Η κοκκινομάλλα λέει: «Εχεις δίκιο! Δεν είναι ο άντρας σου!»

Και η ξανθιά: «Δεν είναι ούτε καν μέλος της λέσχης!»

Δήθεν ανωνυμία...



Το θέμα της ανωνυμίας, της επωνυμίας και της ψευδωνυμίας πάντα με απασχολούσε, από την εποχή που ως φοιτητής έγραφα σε πρωϊνή εφημερίδα στην επαρχιακή πόλη που σπούδαζα. Τότε φοβόμουν ότι η δημοσίευση του ονόματος μου θα επηρέαζε αρνητικά την ακαδημαϊκή μου πορεία ως φοιτητή, όντας δεξιός ήμουν μειοψηφία στο πανεπιστήμιο και το περιβόητο άσυλο ουδόλως με κάλυπτε από αντεκδικητικές πρωτοβουλίες...

Ήταν ο πρώτος μου διευθυντής στην εφημερίδα (ο αγαπητός και σήμερα Βασίλης Κ.) που μου έμαθε τον δύσκολο δρόμο: να γράφω επώνυμα, σοβαρά, ουσιαστικά, τεκμηριωμένα, αποκαλυπτικά. Στοιχεία που αργότερα, ενίσχυσε η «πορεία» μου μέσα από την δημοσιογραφική και συντακτική ομάδα μεγάλης ημερήσιας εφημερίδας και οι συμβουλές του τότε αρχισυντάκτη της Γ. Μ. και του τότε συμβούλου έκδοσης της Χ. Π. αλλά και ως αρχισυντάκτης ενός μικρού, περιοδικού, νεολαιΐστικου πολιτικού εντύπου συνεργαζόμενος με τον τότε εκδότη και σήμερα γνωστό όνομα της αγοράς των δημοσίων σχέσεων Γ. Φ.

Η ουσία: ακόμα και «ψευδωνυμών» (όπως διαδικτυακά, όπου κυκλοφορώ ως «Το Άτομο» εδώ και χρόνια) είμαι επώνυμος, έχω το θάρρος της γνώμης μου, έχω το βάρος της τεκμηρίωσης της και της παραγωγής της σχετικής επιχειρηματολογίας, έχω την ευθύνη της υποστήριξης της σε διαλεκτικές αντιπαραθέσεις. Και, όπως τα κάνω όλα εγώ επώνυμα, προτιμώ και οι συνομιλητές μου να είναι επώνυμοι, συγκεκριμένοι. Με ενδιαφέρει να έχουν το θάρρος της γνώμης τους, να έχουν το βάρος της τεκμηρίωσης της και της παραγωγής της σχετικής επιχειρηματολογίας, να έχουν την ευθύνη της υποστήριξης της σε διαλεκτικές αντιπαραθέσεις.

Για το λόγο αυτό, αναδημοσιεύω το άρθρο του Mπαμπη Παπαδημητριου στην Καθημερινή της 21.07.2010, πιστεύω ότι λέει μερικά σημαντικά πράγματα που πρέπει ως κοινωνία να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε, μερικές αλήθειες που πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε. Ειδικά όσοι -όπως εγώ- επώνυμα εκφραζόμαστε και -άθελα μας (;;)- πολλές φορές δίνουμε έδαφος στην ασυδοσία της ανωνυμίας, στους κουκουλοφόρους του διαδικτύου, αντί να υποστηρίζουμε και να επιβάλλουμε δια του παραδείγματος μας, την υπευθυνότητα της επώνυμίας...

υ.γ. δεν θεωρώ τα πάσης φύσεως ανώνυμα παραδημοσιογραφικά site (τρωκτικά κ.λπ.) ως blogs, τα blogs είναι ένας τελείως διαφορετικός χώρος όπου και επωνυμία υπάρχει και το δικαίωμα του καθενός να μην γίνεται αυτή βορά των κυνών είναι σεβαστό...

Διαβάστε το άρθρο του κ. Παπαδημητρίου...
Αν ρωτούσε κανείς κάποιον δημοσιογράφο αν γνωρίζει την ταυτότητα ορισμένων ανωνύμων υβριστών του Διαδικτύου θα άκουγε: «Ο τάδε είναι! Αλλά δεν το λέει!». Η ηχηρή σιωπή που συνοδεύει, τα τελευταία χρόνια, ένα από τα πλέον επικίνδυνα για τη δημοσιογραφία φαινόμενα είναι (συν)υπεύθυνη για τον βίαιο θάνατο ενός ανθρώπου, ενός δημοσιογράφου. Όσο αποκρύπτουμε την αλήθεια που ενοχλεί, ενώ κρυφοκουβεντιάζουμε όσα θα έπρεπε να συζητούμε ανοιχτά και με θάρρος, προσφέρουμε τη χειρότερη υπηρεσία στον τόπο και στους ανθρώπους του. Όλους μαζί και τον καθένα χωριστά. Τα ψεύτικα δάκρυα όσων σπεύδουν να εκμεταλλευθούν τον ανθρώπινο πόνο, αυτό ακριβώς επιδιώκουν: να αποκρύψουν τις ευθύνες τους.

Μπλογκς όπως αυτό που δημιούργησε και συντήρησε ο μακαρίτης Γκιόλιας, ενίσχυσε την ηλεκτρονική παραδημοσιογραφία. Παρόμοιες προσεγγίσεις της κοινής γνώμης, ποτέ δεν καλλιέργησαν και ούτε πρόκειται ποτέ να ενισχύσουν την ελευθερία γνώμης και την αποκάλυψη όσων αμαρτημάτων οι διάφορες εξουσίες επιδιώκουν να αποκρύψουν. Η ανωνυμία δεν είναι το εμπόδιο. Εμπόδιο είναι η απόκρυψη πραγματικών προθέσεων, η αδιαφορία για τις επιπτώσεις και ο φασιστικής αντιλήψεως εξευτελισμός της προσωπικότητας όσων «πέφτουν στα νύχια» των πολλαπλών μπλογκο-ζηλωτών που ιδρώνουν, ώστε «τίποτε να μη γράφεται τυχαία!», όπως διαβεβαίωνε η απειλητική προμετωπίδα του συμπαθούς θηριόμορφου θηλαστικού.

21.7.10

Εγγύηση δικαιοσύνης πότε θα έχουμε...;;;



Γιατί νιώθω μαλάκας; Γιατί νιώθω ότι η δικαιοσύνη στη χώρα μας κρίνει με δύο μέτρα και δύο σταθμά; Γιατί για ορισμένους ύποπτους, για την ακρίβεια ομολογήσαντες παρανομία, ανάβει πράσινο, την ίδια ώρα που οι λοιποί απλά υφίστανται στο έπακρο τις συνέπειες του νόμου;;

Ζητώ συγγνώμη από τον συγκεκριμένο ανακριτή και τον συγκεκριμένο εισαγγελέα αλλά καθόλου δεν εμπιστεύομαι την συγκεκριμένη κρίση σας, την οποία θεωρώ έως και υποβληθείσα από κυβερνητικές ...«πηγές».

Γιατί αν ο κ. Αγγέλου, για τον οποίο υπάρχουν κατά την κρίση σας ενδείξεις περί παρανομίας του, πρέπει να πληρώσει εγγύηση 400,000 ευρώ για να αφεθεί ελεύθερος, πόση πρέπει να είναι η εγγύηση την οποία έχουν πληρώσει ο κ. Τσουκάτος (γελάει στη φωτό, μάλλον θα διάβασε αυτό που γράφω...) και ο κ. Μαντέλης, οι οποίοι παραδέχθηκαν ο πρώτος ότι εισέπραξε παράνομη χρηματοδότηση («μαύρο χρήμα») για τα ταμεία του κόμματος του και ο δεύτερος ότι εισέπραξε και δεν δήλωσε «προεκλογική χορηγία»...;;;

Γιατί την έχουν πληρώσει κι αυτοί αφού κυκλοφορούν ελεύθεροι και δεν έχει γίνει ακόμα η δίκη τους, έτσι δεν είναι;;

Και αν εσείς, ο συγκεκριμένος ανακριτής και ο συγκεκριμένος εισαγγελέας, ενεργήσατε αυτοβούλως και δεν γνωρίζετε τα λοιπά μεταφέρετε το ερώτημα στον προϊστάμενο σας (μιλάτε μαζί του, φαντάζομαι, σωστά;) να μας ενημερώσει εκείνος...

Αλλιώς, συγχωρείστε μας, αλλά οι αιτιάσεις μας για την (μη-)ανεξαρτησία της δικαιοσύνης όσο εκφράζεται από εσάς ως «λειτουργούς» της θα παραμένουν και θα ογκούνται...!!

«Δεν συγκυβερνούμε με την τρόϊκα...»



«Δεν συγκυβερνούμε με την τρόϊκα...», αναφώνησε χθες ο Πάγκαλος. Μεγάλη αλήθεια είπε, κι όσο πιο γρήγορα το συνειδητοποιήσουμε -αυτό και τα υπόλοιπα- τόσο καλύτερα... Γιατί ο Πάγκαλος δεν μας τα είπε όλα, μη μας στενοχωρήσει...

Δε μας είπε ας πούμε ότι «ζητήσαμε να συγκυβερνήσουμε αλλά μας απάντησαν ότι δεν χρειάζεται, μπορούν και μόνοι τους...», ότι απλά μας ζήτησαν λίγο χρόνο για να παραλάβουν κανονικά και -βέβαια- αναλυτική ενημέρωση... Α, ζήτησαν να τους περάσουμε και μερικούς νόμους μη και δυσκολευτούν με τα ελληνικά και κάνουν κανένα λάθος, αλλά αυτό το πήραν εργολαβία ο Παπακωνσταντίνου με το Λοβέρδο, οπότε δε μας αφορά προς ώρας...

Τι είναι αυτά που γράφω;;; Μα καλά, που ζείτε, πως νομίζετε, βρε κουτά ότι ο Γιώργος έχει τόσο χρόνο να πηγαίνει για ποδήλατο, για κανό, για συμπόσια, για σοσιαλιστικό οραματισμό, για να σώσει την Ευρώπη και τον κόσμο όλο;; Να σας ξαναθυμίσω την ιστορία...

Ο μεγαλύτερος προβληματισμός του Γιώργου, από την ημέρα που εκλέχτηκε, ήταν αν θα είχε χώρο στην ατζέντα του για να προσθέσει και τα πρωθυπουργικά καθήκοντα. Είναι γεγονός ότι δοκίμασε φιλότιμα να τα προλάβει όλα, να μη μας αφήσει ξεκρέμαστους που τον είχαμε φωνάξει να μας βοηθήσει, μέχρι εκείνη τη μέρα που βρέθηκε στο μακρινό Καστελόριζο και είδε τη μαγεία του τοπίου...

Εκεί κατάλαβε... Και γύρισε και είπε του Πεταλωτή: «αυτή είναι ομορφιά, εγώ σε τέτοια μέρη θέλω να ζω...». Μάταια δοκίμασε η Άγκελα να τον μεταπείσει, μισή ώρα του μίλαγε στο τηλέφωνο, κάνανε πλούσια την Deutche Telekom, κι όταν είδε ότι ο Γιώργος είναι αποφασισμένος, πήρε τηλέφωνο τον Ντομινίκ να έρθει να αναλάβει... Γιατί ακόμα κι εμείς, οι πτωχοί Έλληνες πολίτες, δικαιούμαστε να έχουμε έναν κυβερνήτη που να ασχολείται καθημερινά με τα του οίκου μας...

Τη διαδικασία παράδοσης, παραλαβής και ενημέρωσης των νέων κυβερνητών την έχει αναλάβει ο Πάγκαλος (γι' αυτό και οι φωνές) τώρα που έχει χρόνο, ένεκα που η γυναίκα του του έκανε έξωση τις καθημερινές από το Λαγονήσι -θέλει να είναι λέει «ανεξάρτητη υποψήφια δήμαρχος»- κι έτσι πάει για μπάνιο μόνο Σαββατοκύριακα...

Ο ίδιος ο Γιώργος, ηγέτης με τα όλα του, από καιρού εις καιρόν πετάγεται στην Αθήνα και παρακολουθεί αν όλα κυλάνε ομαλά, αν οι νέοι κυβερνήτες έχουν κανένα παράπονο, αν οι εκκαθαριστές που διόρισε (γιατί υπουργούς δεν τους λες) «προχωράνε τη δουλειά» και, κάθε φορά που έρχεται, φροντίζει να παραδειγματίσει το λαό, τους υπάκουους (και τους ανυπάκουους...) υπηκόους για τα μελλούμενα...

Όπως τότε που διέβλεψε ότι οι τιμές της βενζίνης θα τετραπλασιαστούν και -επειδή είχε υποσχεθεί να μην το πει- πήρε το ποδήλατο και βγήκε στο δρόμο: τώρα που η αμόλυβδη ωθείται προς τα δύο ευρώ το λίτρο, δεν μπορούμε να του πούμε ότι δε μας προειδοποίησε...

Ή όπως τότε που κατάλαβε ότι ένα «πήγαινε έλα» σε νησί του Αιγαίου με το καράβι της γραμμής και μια εβδομάδα διακοπών θα ήταν πλέον μια πρωτόγνωρη -τετραψήφια και πλέον- εμπειρία, έτσι πήρε το κανό και την μπαντάνα και πήγε σε ένα-δυο νησιά κωπηλατώντας... μπορούμε φέτος να του γκρινιάξουμε ότι δε μας προειδοποίησε...;; δεν μπορούμε...

Γιατί, μην το ξεχνάμε, «δεν συγκυβερνούμε με την τρόϊκα...», έγινε σαφές ή θα σας πάρω «απ' το αυτί και στον Πάγκαλο»;;

19.7.10

Αντίο Λούτσι...



Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, τα αθλητικά πρωτοσέλιδα και τα οκτάστηλα, ένας πραγματικά πολύ μεγάλος παίκτης αποχωρεί από τη χώρα μας και γυρίζει στην Αργεντινή. Το πρόβλημα υγείας που τον ταλαιπωρεί είναι σοβαρότατο και έτσι κλείνει άδοξα την καριέρα του. Όσοι τον γνώρισαν από κοντά, κατά την παραμονή του στη χώρα μας, έχουν να λένε για ένα απλό, χαμογελαστό παιδί. Ο Λούτσι πακετάρει και επαναπατρίζεται, προλαβαίνοντας πάντως να μας δείξει το τεράστιο ταλέντο του στα 2,5 χρόνια της παρουσίας του στους ερυθρόλευκους.

Ο Λουτσιάνο Γκαλέτι θα μείνει στο νου των ποδοσφαιρόφιλων ως ένα από τα καλύτερα δεξιά εξτρέμ, που έχουμε δει στα ελληνικά γήπεδα. Για τους φίλους του Ολυμπιακού, οποιοσδήποτε αγωνισθεί στη θέση του, θα υποβάλλεται αυτόματα, αναίτια και διαρκώς στη σύγκριση με τον μεγάλο Αργεντινό.

(από τα "ψιλά" της αθλητικής επικαιρότητας)

In Taberna, τι να ζηλέψει κανείς...;



Διάβαζα τις προάλλες μια ολόκληρη φιλολογία στις εφημερίδες για το ...τραπέζι που προτιμά ο πρωθυπουργός μας στις διάφορες ταβέρνες που ενδιαιτάται στις ανά Σαββατοκύριακο και ανά το Αιγαίο περιπλανήσεις του...

Μάλλον πρόκειται για φτηνή προσπάθεια δωρεάν διαφήμισης των τοπικών ταβερνιαραίων, με ασφάλεια μπορείς να την αποκαλέσεις έτσι, ειδικά αν του «δικού μας» Γιώργου (του ΔΝΤ και της Μαργαρίτας...) έπεται ο άλλος Γιώργος (της Ολλανδέζας) που προσπαθεί να συμψηφίσει το λογαριασμό με τη διαφήμιση εισπράττοντας επιπλέον και το ΦΠΑ και το αγγελιόσημο...

Φτηνή προσπάθεια λοιπόν... Γιατί τι έχεις να κερδίσεις εσύ ένας απλός πολίτης καθήμενος στην καρέκλα που φιλοξένησε τα ευγενή οπίσθια του «μικρού Γιώργου» (του Γιώργάκη ντε, της Μαργαρίτας), τι να ζηλέψεις...;; Να ήσουν σέλα ποδηλάτου ή κάθισμα κανό να το καταλάβω, να ζηλέψεις και να θέλεις να δεις πως είναι να «φιλοξενείς» οπίσθια επισήμων, αλλά τώρα που δεν είσαι;;

Ενώ ο ταβερνιάρης έχει... Διότι, σου λέει, θα μάθει η κυρούλα ότι εδώ έρχεται ο πρόεδρος, και θα θελήσει να τον χειροκροτήσει, να του δώσει κουράγιο που τραβάει κουπί μόνος του (...στο κανό, βεβαίως, βεβαίως!!), ε, θα καθίσει, μια σαλάτα θα την φάει, και μια μπύρα, και ένα μεζεδάκι να μην πάει ξεροσφύρι η μπύρα, νάτο το εικοσάρικο...!!

Εκτός βέβαια, αν το όλο θέμα το δούμε ανατρεπτικά, αν το συλλάβουμε και το αναλύσουμε ως προσπάθεια προστασίας της φήμης και πελατείας της ταβέρνας από μεγαλύτερα δεινά... Υπάρχει π.χ. η περίπτωση, κατά την προηγούμενη επίσκεψη του λαοφιλούς ηγέτη στην ταβέρνα, το υπόλοιπο κοινό να ευρέθη ξαφνικά «μες στην τρελή χαρά» και να αποχώρησε υπογράφοντας στους λογαριασμούς «εμείς ψηφίσαμε Γιώργο (του ΔΝΤ και της Μαργαρίτας), κερνάει εκείνος, μη φοβάσαι, λεφτά υπάρχουν...», γεγονός που οδήγησε τον πτωχό ταβερνιάρη ...στας αγκάλας του Μορφέως. Ήτοι πληρώθηκε από τον άλλο Γιώργο (τον της Ολλανδέζας) με ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου λήξης του 2020, ανάγκη την οποία προφανώς κάθε σώφρων Ευρωπαίος (και Ασιάτης και Αφρικανός πολίτης) επιθυμεί σφόδρα να αποφύγει και μόνον οι Έλληνες δεν μπορούν... Μπρρρρρ....

Το «εν καλοκαιρινή ραστώνη ευρισκόμενο» (λέμε τώρα...) άτομο

18.7.10

Φτώχεια καταραμένη...



«τον μισό του μισθό θα χρειαστεί όποιος αποφασίσει να περάσει τις διακοπές του σε ένα νησί του Αιγαίου...» έλεγε το ρεπορτάζ στις μεσημεριανές ειδήσεις του ΑΝΤ1...

Κάτι τέτοια άκουσε κι ο Γιώργος και είπε να μην ξοδευτεί, να κάνει φέτος μια βδομάδα διακοπές στον Πόρο, όπου και με αυτοκίνητο πας και φτηνότερα είναι...

Είναι πιθανόν μάλιστα, για να κάνει περισσότερη οικονομία της Άντας (σπουδάζουν και κόρη στας Ευρώπας κι έχουν έξοδα..), να πήγε με ποδήλατο ως τον Γαλατά, κι από κει στον Πόρο με κανό...

Φτώχεια καταραμένη... Να τραβάει κουπί όλο το χρόνο για να στρώσει τα στραβά, να τραβάει κουπί και το καλοκαίρι για να πάει να ξεκουραστεί... Πόσες δυνάμεις πια να έχει... Ολόκληρος ηγέτης...

Ηγέτης;; Ε, καλά, λέμε και καμιά βλακεία να περνάει η ώρα...

(η φωτό Γιώργου διακοπεύοντος στον πτωχικό Πόρο αναδημοσιεύεται από το Πρώτο Θέμα )

17.7.10

Δεν υπάρχει φωτιά...!!!



Έλληνα σοσιαλιστή πολίτη, μην αφήνεις τη δεξιά προπαγάνδα να σε αποπροσανατολίζει...!!!! Δεν υπάρχει καταστρεπτική φωτιά....!!! Αναδιανομή περιβάλλοντος είναι, όπως προβλέπεται στο Μνημόνιο Σωτηρίας της Πατρίδας...!!!

Έλληνα σοσιαλιστή πολίτη, δε χρειάζεται να ανησυχείς, δε βλέπεις που τα επίσημα μέσα ενημέρωσης σου δε λένε τίποτα;; Άρα δεν υπάρχει κάτι... Εξάλλου αν υπήρχε θα ήταν εκεί οι σύντροφοι αντιεξουσιαστές Μιχάλης και Τίνα...!!! Τους είδες;;;

Έλληνα σοσιαλιστή πολίτη, δεν πρέπει να αγωνιάς, έχε πίστη στη λαοπρόβλητη κυβέρνηση σου, η δεξιά μπήκε για τα καλά στο χρονοντούλαπο της ιστορίας, τις επόμενες μέρες θα κάνουμε και μια ειδική εξεταστική επιτροπή και θα αποκαλύψουμε τον καταστροφικό της ρόλο...

Έλληνα σοσιαλιστή πολίτη, δεν πρέπει να περιμένεις άδικα, συνέχισε τις δραστηριότητες σου για την παραγωγή φόρου, ο σύντροφος πρόεδρος δε θα προλάβει να σε καθησυχάσει σήμερα, είχε τέσσερεις μέρες διεθνές συμπόσιο στον Πόρο κι έχει πάει για ποδήλατο να ξεκουραστεί...

Έλληνα σοσιαλιστή πολίτη, σε χαιρετώ...!!! Καψαλίζεται ο κώλος μου...!!! Ξέρω ότι είναι ιδέα μου...!!! Απλά δεν μπορώ να γράφω και ταυτόχρονα να προσπαθώ να πειθαρχήσω το σώμα μου ότι δεν καίγεται, ότι όλα είναι στο μυαλό μου που το έχουν διαβρώσει τόσα χρόνια οι σειρήνες του φιλελευθερισμού...!!!

υ.γ.1 αρχηγός πυροσβεστικής είναι ακόμα εκείνος ο τύπος που έλεγε πέρυσι ότι με μια δυο βούτες με τα αεροπλάνα θα γλίτωνε την Ανατολική Αττική;; να φοβηθώ ή να ηρεμήσω;;; (UPDATE: ναι, δυστυχώς, αυτός είναι... το είδα προ ολίγου στην τηλεόραση, τον άκουσα να με διαβεβαιώνει ότι κάνει ότι μπορεί... τώρα μπορώ να φοβηθώ, μα πολύ να φοβηθώ...!!!!)

υ.γ.2 ενημερώνομαι (και τους ευχαριστώ γι' αυτό) από τον skai.gr και την τηλεόραση του ΣΚΑΪ...

16.7.10

Η διαφορά...



Η διαφορά είναι ουσιώδης... Χθες μου την εξήγησε ένας καλός φίλος την ώρα που μου ανέλυε την ρύθμιση για τις ανύπαντρες κορασίδες και την σύνταξη του πατρός τους και το τι μεσολάβησε και (ξανα)άλλαξε μέσα σε μια βδομάδα...
...άσχετο, ακόμα ο νόμος της προηγούμενης βδομάδας δεν έχει τυπωθεί σε ΦΕΚ, προτείνω λοιπόν για λόγους ομοιομορφίας να την πάρουν από τον νόμο τούτης της εβδομάδας και να την ενσωματώσουν κατευθείαν εκεί ...και μην ακούσω παπαριές για την ψήφο των βουλευτών και άλλα ψυχεδελικά, κανείς δε θα το προσέξει διότι ουδείς γνωρίζει τι ψηφίζει, ως πρόβατα συνάζονται στην αγορά και βελάζουν στο ρυθμό που δίνει ο τράγος του κάθε μαντριού...
Συνεχίζουμε όμως επί του θέματος, γιατί με καίει να σας ενημερώσω, να σας μορφώσω, να σας βοηθήσω να το καταλάβετε... Η διαφορά λοιπόν είναι ουσιώδης και ουσιαστική...
Όταν το ΠΑΣΟΚ ανακοινώνει, ψηφίζει και εφαρμόζει σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, τότε ο πολίτης αντιδρά με φρίκη και σκέφτεται... «Ντροπή!! Τους καημένους, αναγκάζονται να πάρουν μέτρα σκληρά, αντιλαϊκά, να έρθουν σε ψυχική σύγκρουση με την καθαρότητα της σοσιαλιστικής ιδεολογίας τους, και πληγώνονται τα ευαίσθητα φιλεύσπλαχνα αισθήματα τους...».
Όταν η Νέα Δημοκρατία ανακοινώνει (πριν ακόμα καν ψηφίσει και εφαρμόσει...) σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, τότε ο πολίτης αντιδρά με φρίκη και σκέφτεται... «Ντροπή!! Τους φασίστες, τα χοντρόπετσα γουρούνια, αναγκάζονται να πάρουν μέτρα σκληρά, να πιουν το αίμα του κοσμάκη, για να καλύψουν την ανικανότητα τους και σιγά μην ιδρώνει το αφτί τους...»

Είναι ουσιώδης και ουσιαστική η διαφορά, όντως... Διότι είναι προφανές ότι οι ΠΑΣΟΚοι έχουν μεταπτυχιακές σπουδές στον λαϊκισμό και την δημαγωγία, εκφάνσεις έκφρασης στις οποίες οι ΝεοΔημοκράτες αδελφοί ουδέποτε ενετρύφησαν...

Είναι και θέμα επαγγελματικού προσανατολισμού... Διότι, πως να το κάνουμε, στη χώρα τούτη ο λαός εργοδοτεί αφειδώς λαϊκιστές και δημαγωγούς... Αλλιώς δεν εξηγείται η επί τριάντα τόσα χρόνια την «τιμημένη» κεντροαριστερά του Καστανίδη...
...άσχετο, αλλά μόλις χθες κατάλαβα επίσης την αγωνία Καστανίδη για το μέλλον της κεντροαριστεράς, όταν είδα ότι ως παλιά ασφαλισμένη πρέπει να συμπληρώσει τριακονταετία για να πάρει σύνταξη ...τι λέτε, να μην τα βοηθήσουμε τα παιδιά;; είμαστε που είμαστε δεξιοί, θέλετε να μας πούνε και ανάλγητους;;
Είναι τέλος και θέμα επιβίωσης, νόμος της φυσικής... Διότι τον φελλό, όσο βαθιά στη θάλασσα και να τον πετάξεις, θα επιπλεύσει... Όταν μάλιστα μιλάμε για πολλούς φελλούς που τους ενώνει άρρηκτα η εξουσία, τότε το προϊόν είναι ακαταβύθιστο...

Oι ευθύνες της ελληνικής επιχειρηματικότητας



* άρθρο του Κώστα Kαλλίτση [kostas.kallitsis@yahoo. com] από την Καθημερινή της Κυριακής 11.07.2010

Ουδείς αναμάρτητος για τη σημερινή κατάσταση. Αλλά δεν έχουμε όλοι τις ίδιες ευθύνες. Η ελληνική επιχειρηματικότητα έχει τις δικές της.

Ενα τμήμα της συνήθισε να ευημερεί σε βάρος του Δημοσίου. Επένδυε αποσπώντας επιχορηγήσεις, έβγαζε κέρδη από την ίδια την επένδυση μέσω υπερτιμολογήσεων και, μετά, αδιαφορούσε για την πορεία του ξενοδοχείου ή του εργοστασίου - βρίθουν τα «κουφάρια». Κατά κανόνα, δεν έτρεφε εκτίμηση στο «τρίγωνο της γνώσης» παιδεία - έρευνα - τεχνολογία.

Συχνά, πάλι, αντί να εκσυγχρονιστεί, επέλεγε να μετακομίζει σε γειτονικές χώρες για να συνεχίσει να κάνει αυτό που είχε μάθει, να παράγει προϊόντα χαμηλής τεχνολογίας εκμεταλλευόμενη τη φτηνή εργατική δύναμη.

Στις μικρoμεσαίες επιχειρήσεις, οι καινοτόμοι επιχειρηματίες πνίγονταν αβοήθητοι στη ρουφήχτρα του άνισου ανταγωνισμού από έναν ωκεανό δήθεν επιχειρήσεων, που επιβίωναν από την εισφοροδιαφυγή και τη φοροδιαφυγή - αυτές που τώρα θα κλείσουν, όσα ΤΕΜΠΜΕ και αν θεσπιστούν. Κατά κανόνα προτιμούσαν την «ηδονή να είσαι αφεντικό», παρά τον συνδυασμό δυνάμεων που θα τους επέτρεπε να αξιοποιήσουν

Εναλλακτικές...



«κι αν δεν πετύχει η σοσιαλιστική μας επανάσταση σύντροφοι;»
«...έχουμε πλάνο Β! Σύντροφε πρόεδρε...»
«...θα πάτε πρόεδρος στον ΠΑΟ»
(σκίτσο Γιάννη Ιωάννου)

Τα θετικά σημεία της εναλλακτικής λύσης για το μέλλον του παιδιού μπορείς να τα εντοπίσεις εύκολα...
α. στην αθλητική φύση του - η λαοφιλής ομάδα θα αποκτήσει, «προεδρική ευνοία», τμήμα κανόε καγιάκ...
β. στην συσπειρωτική-παρακινητική φύση του - ο λαοφιλής πρόεδρος θα κάνει τζόγκινγκ παράλληλα με την προπόνηση της ομάδας, αποκτώντας από πρώτο χέρι γνώμη για τις ικανότητες του έμψυχου δυναμικού της ομάδας...
γ. στην πολιτική-οργανωτική του φύση - την ομάδα θα στελεχώσουν από την πρώτη μέρα ικανοί συμπολίτες μας, άξια στελέχη της ομάδας του προέδρου.

Έτσι, η Μαριλίζα που θα καλύψει τις ιατρικές δραστηριότητες της ομάδας (στην κερκίδα θα μοιράζει υπογλώσσια η Φώφη...), η Τίνα που θα φροντίσει η ομάδα να αγωνίζεται μόνο σε μέρη και γήπεδα που σέβονται το περιβάλλον της (και τον κορμοράνο του προηγούμενου προέδρου...), η Λούκα η οποία «θα» δημιουργεί ανάπτυξη (η οποία -δυσθεώρητη μεν, αλλά- θα υπάρχει, εξ' άλλου τι φταίει αυτή που στο πρωτάθλημα υπάρχουν και άλλες ομάδες...)...

Τεχνικός σύμβουλος και εκπρόσωπος στα όργανα του ποδοσφαίρου θα αναλάβει ο Θόδωρος (καλά κρασιά!!), ο Χάρης θα αναλάβει τη «διαχείριση» των σουϊτών (όταν τις φτιάξει ο Ρέππας...) όπου θα φιλοξενούνται οι διαιτητές της επόμενης αγωνιστικής, τη βουβουζέλα θα κάνει ο Λοβέρδος, ο Κουτρουμάνης θα απαντά σε ερωτήσεις στο ημίχρονο αναλύοντας την ωρίμανση του ασφαλιστικού, η Τζάκρη (σε ποιά παραλία να είναι απλωμένο άραγε αυτό το σοσιαλιστικό κορμί;;) θα ηγείται ομάδας μαζορετών, ο Σαχινίδης θα διαχειρίζεται τα κυλικία του γηπέδου (για ρέστα θα δίνει ομόλογα Παπακωνσταντίνου...), ενώ τον αντίπαλο Ολυμπιακό θα κατακεραυνώνει με το αετίσιο βλέμμα του ο Πεταλωτής...!!

Άνθρωπος του προέδρου σε ειδικό ρόλο ο Ραγκούσης, ο οποίος θα διαχειρίζεται τις δημόσιες διαβουλεύσεις για τις μεταγραφές της ομάδας, τη σύνθεση που θα κατεβαίνει στο γήπεδο, το σύστημα που θα παίζει η ομάδα σε κάθε παιχνίδι και άλλα συναφή, ενώ όποιος παίκτης επιθυμεί να παίξει στην ομάδα θα υποβάλλει το βιογραφικό του και τα όποια υποστηρικτικά στοιχεία στο openpao που θα αναλάβει να στήσει ο σύντροφος Πανάρετος...

Σημείωση ακροτελεύτια: οι φίλαθλοι θα απογραφούν ηλεκτρονικά, ώστε η ομάδα να γνωρίζει ποιοι καλύπτουν τις πομπές της αγοράζοντας εισιτήρια...

Όφου όφου μάνα μου...

15.7.10

Από το παράθυρο…

Θα χει ενδιαφέρον πάντως να δούμε στα σημερινά δελτία πως σχολιάζουν την πρόταση εξαγοράς από την Τράπεζα Πειραιώς των δυο κρατικών τραπεζών, όσοι συμμετείχαν στην αποστολή στη Νότια Αφρική με πληρωμένα όλα τα έξοδα…

[αναδημοσίευση από το www.mediablog.gr ...γιατί μερικές απορίες τις μοιράζονται περισσότεροι άνθρωποι...]

Hackers...



Πάει ο Άγιος Πέτρος στο Θεό και του λέει:
«Θεέ, Θεέ, οι άνθρωποι κατάφεραν να αποκωδικοποιήσουν το ανθρώπινο DNA!».
Και ο Θεός απαντά: «Καταραμένοι hackers, θ' αλλάξω password...»

Παπατζηλίκι...



του Πέτρου Ζερβού, από την Ελευθεροτυπία

14.7.10

For Room?



Διάλογος από το -διεθνοσημαιοστολισμένο- κοινοβούλιο:
Έρχεται μια πανύψηλη, μάλλον ξένη, και μου λέει «φόρουμ».
Δεν κατάλαβα και την ρωτώ... «for room?...»
«Yes» μου απαντά.
«Full» της λέω «Ακροδεξιά, Δεξιά, Κέντρο, Αριστερά... Όλα τα δωμάτια full!... Come Back τον Σεπτέμβρη!...»
Τον άκουσε -και κατέγραψε- ο Δημήτρης Χαντζόπουλος...

ΠΑΟ, σεισμός, Συνασπισμός...

Έγραφα χθες βράδυ για τα «Σοσιαλιστικά celebrities», τις αγωνίες Καστανίδη και το άδηλο μέλλον της Κεντροαριστεράς... Και σήμερα, τσουπ, να'σου το σκίτσο γελοιογραφία του Ανδρέα Πετρουλάκη στην Καθημερινή...



Πλέον, τα ποδοσφαιρικώς ζητούμενα (όχι ότι με νοιάζει ιδιαίτερα, συνεπής και συνετός Ολυμπιακός είμαι, απλά έχω έναν φίλο «πελάτη» που από χθες όλο αναστενάζει και είπα να ρωτήσω να μάθω...) είναι τα παρακάτω:
α. πόσος χρόνος θα χρειαστεί ώστε οι δύο ως τέσσερεις αντικρουόμενες απόψεις του πολυμετοχικού Παναθηναϊκού να γίνουν 2004 (ήτοι ποιος θα είναι το δεύτερο μηδενικό που θα παρεμβληθεί δίπλα στον πρόεδρο...) ώστε να επαναληφθεί το μη ολοκληρωθέν πείραμα του πολυφωνικού Συνασπισμού;

β. η ρητορική δεινότης της ομάδας αναβαθμίζεται με μια πρωτοφανή «εκτόξευση ήθους και δυναμισμού», δικαιούμενης και εντασσόμενης στο νέο διοικητικό πρότυπο και της «κλάψας Καραγκούνη» και της «ξυνίλας Κατσουράνη» (στοιχεία που συσπειρώνει με επιτυχία ο κυρ Νϊκος...), η αγωνιστική δεινότητα της με ποιο τρόπο θα αναβαθμιστεί;

γ.
θα προβλέπεται συμμετοχή του κυρ Νίκου στην συνέντευξη τύπου πριν από τα μάτς του Τσου-Λου ώστε να παρουσιάζει τις απόψεις του για τον ρεφορμιστικό ρόλο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς ή θα κάνει δηλώσεις στο ημίχρονο;;

δ. ο τρίτος δρόμος για τον σοσιαλισμό περνάει από τον Βοτανικό; αν όχι σε ποιο λιβάδι θα δοθεί η «αδυσώπητη μάχη με μπροστάρη το νέο πρόεδρο του Παναθηναϊκού, Νίκο Κωνσταντόπουλο»;;

ε. ποια είναι η πρόταση του σύγχρονου οικολογικού κινήματος για την βαρβαρότητα που υφίσταται το χορτάρι της Λεωφόρου, της Παιανίας, του ΟΑΚΑ και του νέου γηπέδου...;; μήπως να ζητηθεί από τους παίκτες να αλλάξουν τα ποδοσφαιρικά παπούτσια με καρφιά με γούνινα πασουμάκια ώστε τα πόδια τους να «χαϊδεύουν» το πράσινο...;;

Σημαντικά ερωτήματα... Τα θέτω και θα περιμένω απάντηση... Δεν πειράζει που ο σύντροφος πρόεδρος μπορεί ακόμα να μην είναι πλήρως ενημερωμένος, είμαι σίγουρος ότι εντός της ημέρας θα απαντήσει ο σύντροφος αντιπρόεδρος (όχι βρε ο Γόντικας, ο Βγενόπουλος...)
υ.γ.1 τι ομάδα είπαμε ότι είναι ο σύντροφος Κουβέλης;; Όχι Κουβέλης;; Δεν άκουσα καλά;; Μα καλά, ποιο άλλο επώνυμο αρχίζει από Κου...;;;

υ.γ.2 ο τίτλος από τον Καιρό της Ελευθεροτυπίας...!!! ε, ρε γλέντια...

13.7.10

Σοσιαλιστικά celebrities...



Δεν πρόλαβε να ακούσει η κοινωνία την αγωνία του σύντροφου Καστανίδη....
«...ή μια γενναία κυβέρνηση όπως αυτή θα σώσει τη χώρα αλλά η κεντροαριστερά θα εξαφανιστεί για 30 χρόνια ή θα πρέπει να υπάρχουν διαδικασίες νέας δημοκρατικής νομιμοποίησής της κυβέρνησης»
...και δόθηκε απάντηση, πρόταση, διέξοδος...
«Τον πρώην πρόεδρο του Συνασπισμού, Νίκο Κωνσταντόπουλο, θα προτείνει για την προεδρία της ΠΑΕ Παναθηναϊκός ο Γιάννης Βαρδινογιάννης»
Μην έχεις λοιπόν αγωνία σύντροφε Καστανίδη, η κεντροαριστερά δε χρειάζεται να ανησυχεί τι θα κάνει τα επόμενα 30 χρόνια που δε θα κυβερνά, θα κάνει ότι και τα προηγούμενα 30 που κυβερνούσε: ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΤΙΠΟΤΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΚΟ!!

Όσο για σας, τους εκφραστές της σοσιαλιστικής ιδέας, όλο και κάποιος «σύντροφος» μεγαλοεπιχειρηματίας θα χρειάζεται κάποιον «σύντροφο» celebrity στο διοικητικό συμβούλιο ή την προεδρία κάποιας εταιρείας του, χαμένοι δε θα πάτε...

Άσε που ένα δυνατό ευρώ-πακέτο γλυκαίνει κάθε ιδεολογική πικρία... Αρκεί να ρίξει κανείς μια ματιά στους ΤσουκατοΜαντελΆκηδες και θα καταλάβει...
υ.γ. έχω και μια ακόμα απορία: η πρωτοβουλία Τζίγκερ ήταν ολοδική του σκέψη ή μας προεκρίθη ανάμεσα σε διάφορες άλλες FastForward προοδευτικές ιδέες που σκέφτηκαν οι ταγοί του κινήματος χαριεντιζόμενοι παρα θιν αλός...;; Με βλέπω να πηγαίνω Πόρο να το κουβεντιάσω με τον Γιώργο... Μπρικ θα έχει άραγε;; Σολωμό έφαγα σήμερα...

12.7.10

Οταν ο πρωθυπουργός εκστομίζει κακές λέξεις...



Μιλώντας στη Βουλή για τα προβλήματα των νέων, ξέφυγε μια πολύ κακιά λέξη από τα πρωθυπουργικά χείλη. Τόλμησε να πει... «επιχειρηματικότητα»! Το κατάλαβε όμως και για να μην του βάλουν πιπέρι ο Ρέππας και οι άλλοι Ηρακλείς της ελληνικής εκδοχής του σοβιετικού μοντέλου, είπε αμέσως μετά: «Και όταν μιλώ για επιχειρηματικότητα, μην παρεξηγούμαι. Δεν την ταυτίζω μόνο με το άνοιγμα ή με το ρίσκο του ανοίγματος μιας επιχείρησης. Την ταυτίζω με τη δημιουργικότητα και τη συλλογικότητα του Ελληνισμού, που, σε δύσκολες στιγμές, ξέρει να πλάθει, ξέρει να δημιουργεί. Και το θέμα δεν είναι ότι του λείπουν τα χρήματα – κι αυτό το βλέπουμε είτε στον μύθο του πολυμήχανου Οδυσσέα, από την εποχή του Ομήρου, είτε στην υπέροχη συλλογική δημιουργία των Αμπελακίων, είτε στην παράδοση της Ικαρίας, που ακόμα και οι μαρξιστές θεωρούσαν ουτοπία, είτε στο Σύνταγμα του Βουνού, μέχρι και στην καινοτομία των νέων σήμερα».

Συγγνώμη, αλλά βγάζουν νόημα τα παραπάνω; Το θέμα της Οδύσσειας είναι πώς επιβιώνει ένας αδέκαρος Οδυσσέας; Και τι σχέση μπορεί να έχει η «κυβέρνηση» της Εαμοκρατούμενης Ελλάδας με την επιχειρηματικότητα; Εντάξει, του ξέφυγε μια απρεπής λέξη. Ηταν ανάγκη να προσπαθήσει να την σκεπάσει με ένα σωρό από αρλούμπες; Θα μπορούσε απλώς να ζητήσει συγγνώμη...

δημοσιεύεται χωρίς περαιτέρω σχόλια, θα ήταν περιττά εξάλλου...
κείμενο του Στέφανου Κασιμάτη (kassimatis@kathimerini.gr) από την Καθημερινή της Κυριακής 11.07.2010...
επιλογή εικονογράφησης από Το Άτομο (to atomo@gmail.com), βασισμένη σε φωτογραφική σύνθεση άγνωστης φίλης (που ευχαριστώ όπως και να έχει), τιτλοφορούμενη από εμένα «στα βράχια της επιχειρηματικότητας...»

Η «καινοτομία» στην εξουσία ή «...και γαμώ τα σχέδια!!!»



Ο διάλογος που ακολουθεί, έπεα πτερόεντα, εισήλθε εις την εμβελείαν των ευαίσθητων ώτων μου (κάτι σαν FIR ατομικό...) και κατεγράφη ενώ συνέχιζα την περιπλάνηση μου στην πέριξ της πλατείας Συντάγματος περιοχή χθες, πρωί Κυριακής...

Συμφωνώ, το ζητούμενο είναι η μείωση δαπανών στο δημόσιο, πως όμως να το πετύχουμε αν δε μειώσουμε προσωπικό;;
Και γιατί να μειώσουμε το προσωπικό; Τις δαπάνες δε μας ζητούν να μειώσουμε; Stick to the point !!!
Δηλαδή;;
Κοίτα... Θα τους βάλουμε να απογραφούν, μόνοι τους, θα τους πούμε κι ένα παραμύθι για ηλεκτρονική διακυβέρνηση και άλλα συναφή, θα πούμε και του Πάγκαλου να φοβίσει μερικούς δεξιά αριστερά, να σφίγγουν λίγοι οι κώλοι...
Καλά αυτά κι έπρεπε να είχαν γίνει χρόνια τώρα, είναι το καθήκον μας ως πολιτείας, αλλά τη μείωση δε βλέπω...
Κάτσε ντε...!! Μη βιάζεσαι...!! Τα πράγματα θα γίνουν όμορφα και σοσιαλιστικά, όπως πρέπει...
Δηλαδή;;
Λοιπόν... Ανακοινώνεις ημερομηνίες large... Για να νομίσουν ότι υπάρχει χρόνος... Όπως νόμισαν ότι υπάρχουν και λεφτά... χιχιχιχιιιι... Μετά βάζεις το σύστημα σε διαβούλευση και πειραματική λειτουργία... Να το δουν, να το χαρούν, να κάνουν τις παρατηρήσεις τους οι γκρινιάρηδες... Αυτούς τους τσιμπάς από το αυτί και στον Πάγκαλο, να 'χει να ασχολείται τα καλοκαιρινά απογεύματα που θα πρέπει να είναι στο Lagonisi να κάνει αβάντες στην κυρά του...
Μου λες διαδικασίες... Δε μου απαντάς...!!!
Υπομονή βρε, υπομονή, τίποτα πια δεν έμαθες τόσα χρόνια στο κίνημα;; Αφού το δουν λοιπόν και το χαρούν, τους λες ότι έφτασε η ώρα να το βελτιώσεις σύμφωνα με τις παρατηρήσεις τους, και κόβεις τον διαθέσιμο χρόνο απογραφής... χράααααααπ... στο μισό...!! Όσοι σκούξουν, είπαμε... Πάγκαλος για τα περαιτέρω...!!
Ναι, αλλά και πάλι, όλοι θα απογραφούν άρα όλοι θα πληρωθούν άρα μείωση δαπανών θα έχουμε είτε με μείωση μισθών είτε με απολύσεις...
Όχιιιι...!! Εδώ αρχίζει το όμορφο, το καινοτόμο, το σοσιαλιστικό...!! Ξεκινάει λοιπόν η διαδικασία κι εσύ έχεις κάνει τον λογαριασμό σου, έχουμε π.χ. ένα εκατομμύριο υπαλλήλους, θέλουμε 10% μείωση δαπανών, άρα κανονίζεις και «πέφτει το σύστημα με τεχνική βλάβη» μόλις απογραφεί το κρίσιμο νούμερο...

11.7.10

Στη μετά ΔΝΤ εποχή...



Η συζήτηση μεταξύ clochards σε «αυλή» της Αθήνας... Ρακένδυτος, γενειοφόρος, «εγκιβωτισμένος» γέρων ο πρώτος διαβάζει εφημερίδα με πρωτοσέλιδο τίτλο «Ικανοποίηση από την τρόϊκα» και ρωτά: «εσύ έχεις δει καμιά διαφορά από τότε που ήρθε το ΔΝΤ;». Ο συνομιλητής του, νεώτερος, αλλά εξίσου κουρελής και ατημέλητος, απαντά ανακατεύοντας τον καφέ του στο γκαζάκι: «μπα, όπως ήμουνα είμαι...». Για να έλθει αυτόκλητο το του γέροντος σχόλιο: «είδες το πρόγραμμα σταθερότητας;»

Αποκαλυπτικό το σκίτσο του Ηλία Μακρή, στην τελευταία σελίδα του «Κ» της Καθημερινής της 20 Ιουνίου 2010. Αποκαλυπτικό ως νόημα!!

Γιατί η μετά ΔΝΤ εποχή της χώρας διαμορφώνεται γύρω από με το περιβόητο μνημόνιο το οποίο υποκαθιστά πλέον δια της επιβολής του, δίκην λόγου υπερτάτου, τον ρυθμιστικό ρόλο που το Σύνταγμα μας διαδραμάτιζε στην κοινωνία και το πρόγραμμα σταθερότητας -έξωθεν εντολή διαχείρισης του τόπου προς τον σύγχρονο Τσολάκογλου και τους αυλικούς του- που αποτελεί την νομολογία αναφοράς.

Αυτή λοιπόν, η μετά ΔΝΤ εποχή της χώρα μας μία κατεύθυνση έχει και αυτή δεν είναι αναπτυξιακή (παρά τα κούφια λόγια), δεν εμπεριέχει έξοδο από την κρίση (παρά τις έωλες υποσχέσεις), μόνο ισοπέδωση, υποβάθμιση, πισωγύρισμα, κουτρουβάλιασμα εμπεριέχει.

Και δεκάδες δικλείδες ασφαλείας, μην τυχόν και ξεφύγει κανείς (εκτός γραμμής) και πάει προς τα πάνω, μην τυχόν και υπάρξει σε κάποιον τομέα ανάπτυξη που να μην ελέγχεται από το σύστημα, από την πολιτική και οικονομική ολιγαρχία που αφού εξαπάτησε συστηματικά τον λαό της εδώ και δεκατίες, υφαρπάζοντας ή υποθηκεύοντας εισοδήματα και αποταμιεύσεις, τώρα πτωχεύει τη χώρα έκουσα άκουσα για να αποφύγει την αποκάλυψη και τιμωρία και να μπορέσει να διαχειριστεί κατά το δοκούν, εν κρυπτώ και παραβύστω, γη και φυσικούς πόρους προς ίδιον όφελος...

10.7.10

Μια νέα στρατηγική οργάνωσης και διοίκησης για την ΕΡΤ...



Αν δεν το έχετε καταλάβει (που το έχετε καταλάβει...) από την 1η Ιουλίου πληρώνουμε 1047 συμβασιούχους λιγότερους στην ΕΡΤ. Λυπάμαι πραγματικά... Ειδικά γιατί αυτοί οι 1047 (έστω, η πλειοψηφία τους, ανάμεσα τους και γνωστά ονόματα όπως ο Γιάννης Πετρίδης και η ομάδα του) συμβασιούχοι ήταν αυτοί που κατά κύριο λόγο παρήγαγαν πρόγραμμα, έργο για την κρατική ραδιοτηλεόραση.

Έφυγαν λοιπόν όσοι εργάζονταν (εν γένει) παραγωγικά, λόγω του ότι είχαν συμβάσεις (δεν ήταν μόνιμοι δηλαδή...) και νόμος όριζε ότι πρέπει να λήξουν και να μην ανανεωθούν, έμειναν μερικές χιλιάδες ακόμα που τόσα χρόνια αδυνατούσαν να παράγουν ραδιοφωνικό και τηλεοπτικό πρόγραμμα και για το λόγο αυτό χρειάζονταν οι έκτακτοι... Αδυνατούσαν καθώς πολλοί από αυτούς δεν είχαν ποτέ αναρωτηθεί τι σημαίνουν οι άγνωστες λέξεις «εργάζομαι» και «παράγω»...

Το χειρότερο όμως δεν είναι αυτό, αν παρακολουθήσει κανείς την ειδησεογραφία και την περιρρέουσα σιγή θα διαπιστώσει την υφέρπουσα υπόσχεση επιστροφής των συμβασιούχων μόλις παρέλθει το από τον νόμο υποχρεωτικό τρίμηνο διακοπής της σύμβασης τους... Δηλαδή;; Μια τρύπα στο νερό...

Το θέμα της ΕΡΤ έχει εξελιχθεί τελικά σε ένα ακόμα Κυλώνειο άγος της πολιτικής μας σκηνής, γιατί δεν επιθυμούμε να αποφασίσουμε αν επιθυμούμε ως κοινωνία να έχουμε κρατική ραδιοτηλεόραση, ποιος επιθυμούμε να είναι ο ρόλος της, ποια η κοινωνική ανταποδοτικότητα της και ποια η επιθυμητή (θετική) σχέση κόστους προς απόδοση (μην το διαβάσετε λάθος, δε με ενδιαφέρει το χαμηλό κόστος με ενδιαφέρει πάντα το κόστος να είναι χαμηλότερο από την απόδοση, το έσοδο, δε με ενδιαφέρει να μην ξοδεύονται τα χρήματα μου αν είναι να πιάσουν τόπο, με ενδιαφέρει όμως να μην σπαταλώνται ασύστολα για να ευνοηθούν λίγοι εκλεκτοί...)

Όταν λοιπόν αποφασίσουμε τα παραπάνω, ψύχραιμα, συνετά, με επιχειρήματα και διάλογο ουσίας, χωρίς κραυγές και εξαλλοσύνες, τότε μπορούμε να πάμε παρακάτω και να δούμε πως θα το πετύχουμε.

Ο Πάγκαλος, το νόμιμον και το ηθικόν...



Ξεκίνησα να γράφω αυτό το κείμενο για να καταγγείλω τον Πάγκαλο που διόρισε την κόρη του πρώτα στο βουλευτικό του γραφείο και από 'κει στο Δημόσιο κ.λπ. κ.λπ.

Μετά το μετάνιωσα... Σκέφτηκα ότι αυτό που έγινε ήταν νόμιμο, απόλυτα νόμιμο, η κοπέλα ήταν συνεργάτης βουλευτού και ως συνεργάτης βουλευτή προσελήφθη όπως ο νόμος όριζε...

Άσε που τον λυπήθηκα κιόλας που του έχουν ανεβάσει το αίμα στο κεφάλι εκείνοι οι άθλιοι παλαιοδεξιοί που τόλμησαν μεν να κάνουν διορισμούς στον δημόσιο τομέα σύμφωνα με τους νόμους που το αγαπημένο του ΠΑΣΟΚ είχε ψηφίσει, παρέλειψαν όμως να εφαρμόσουν μια ρητή διάταξη (που δεν μπορούσε από τακτ να γραφτεί στους νόμους εκείνους του εκσυγχρονισμού): ότι για να ισχύουν οι νόμοι του ΠΑΣΟΚ πρέπει οι διοριζόμενοι με αυτούς να είναι και αυτοί ΠΑΣΟΚ...

Κατάχρηση εξουσίας...



Η είδηση αποκαλύπτει την πρόκληση... Το όλο θέμα δε, είναι και μια ακόμα περίπτωση κατάχρησης εξουσίας... Σπορ στο οποίο ειδικεύονται οι Έλληνες πολιτικοί (στην πλειοψηφία τους), με κορυφαίους ανάμεσα τους τους κυβερνητικούς (νεόκοπους και παλαιόκοπους) σοσιαλιστές πασόκους...

Η είδηση λοιπόν λέει ότι «περιπολικό της Τροχαίας συνέλαβε επ' αυτοφώρω στην περιοχή των Τεμπών και κατόπιν καταδίωξης τον ...υπουργό Προστασίας του Πολίτη Μιχάλη Χρυσοχοΐδη, για τα αδικήματα της παράβασης υπερβολικής ταχύτητας και παραβίασης διπλής διαχωριστικής γραμμής». Το ρεπορτάζ προσθέτει ότι οι παραβάσεις έγιναν περίπου στις 3 το απόγευμα και ότι ο υπουργός εκείνη την ώρα έκανε χρήση του υπηρεσιακού του αυτοκινήτου.

Ως εδώ έχουμε πρόκληση: ένας κρατικός λειτουργός κάνει κακή χρήση της κρατικής περιουσίας που του έχουμε διαθέσει για την διευκόλυνση άσκησης των καθηκόντων του. Κατακριτέο, τιμωρητέο αλλά εν γένει απλή(*) πρόκληση ενός σοσιαλιστή υπουργού (συνηθισμένα πράγματα δηλαδή...)

Από εδώ και πέρα αρχίζει η κατάχρηση εξουσίας (επίσης συνηθισμένα πράγματα στους σοσιαλιστικούς καιρούς μας...).

«...Ο κ. Χρυσοχοΐδης απένειμε τα εύσημα στους αστυνομικούς, μαζί με τις εξηγήσεις του. Ότι συχνά διαπράττει επίτηδες τροχονομικές παραβάσεις όταν αντιλαμβάνεται την ύπαρξη αστυνομικών μπλόκων στις εθνικές οδούς για να διαπιστώσει την ετοιμότητα και αντίδραση των αστυνομικών οργάνων. Στην προκειμένη δε περίπτωση φέρεται να είπε στους αστυνομικούς ότι ήταν η πρώτη φορά κατά την οποία τον καταδίωξαν, συγχαίροντάς τους».

Δηλαδή, ο κ. Χρυσοχοΐδης αποφάσισε να ελέγχει παρανομών το ετοιμοπόλεμο των υφισταμένων του... Οποία πρωτοβουλία... Και τους συνεχάρη, ως επιτυχόντες, που τον σταμάτησαν... Οι οποίοι υφιστάμενοι του «κλήση πάντως δεν του έκοψαν...», σύμφωνα με το δημοσίευμα... Δηλαδή εν τέλει δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους...!!! Γιατί η δουλειά τους δεν περιορίζεται μόνον στην εκ του μακρόθεν διαπίστωση των παραβάσεων αλλά -κυρίως- εκτείνεται στην σύλληψη του παραβάτη και την επιβολή της προβλεπόμενης από τον νόμο ποινής...!!!

Σώτερ σώσον ημάς...



Οι οικολογικές ανησυχίες του Γιωργάκη για τον Αγωγό Μπουργκάς - Αλεξανδρούπολη -ενθυμείσθε;- είχαν από καιρό συναντηθεί με ανάλογες ευαισθησίες του Βούλγαρου Πρωθυπουργού, κ. Μπορίσοφ. Ο οποίος, παρ' ότι αμερικανόφιλος, συγγνώμην αμερικανόδουλος, τώρα με το άγος της ΒΡ, αισθάνεται δικαιωμένος. Πράγματι, η Θράκη μας σώθηκε...

του Στάθη στο Ναυτίλο της Ελευθεροτυπίας 08.07.2010

Απορία: γιατί σε αυτόν τον τόπο πρέπει όλα και όλοι να είναι ή με την Αμερική ή με την Ρωσία; γιατί να μην μπορούμε να βρούμε κάποια στιγμή τις εθνικές μας ισορροπίες και να χτίσουμε τη δική μας αυτοδύναμη υπόσταση και παρουσία; αν δεχθώ ότι δε μας αφήνουν να το κάνουμε, αυτό σημαίνει ότι είμαστε κάτι σημαντικό, άρα έχουμε τη δύναμη να το κάνουμε έτσι κι αλλιώς, άρα γιατί δεν το κάνουμε; απορία... ρητορική... γιατί οι απαντήσεις απαγορεύονται...!! τώρα είναι καιρός για ΔΝΤ, δεν είναι καιρό για σκέψεις και απαντήσεις... με συγχωρείς Τζώρτζ που άνοιξα το θέμα... μου ξέφυγε...!!

Εντός προδιαγραφών...

Εύπορη αλλά μοναχική κυρία δημοσιεύει αγγελία ζητώντας σύντροφο:

«Κυρία σεβαστής ηλικίας με αμύθητα πλούτη (κινητά, ακίνητα, καταθέσεις κλπ) ζητά κύριο να τη συντροφέψει στο υπόλοιπο της ζωής της ο οποίος θα τηρεί τις εξής τρεις προϋποθέσεις:
1. Δε θα την εγκαταλείψει ποτέ,
2. Δε θα την χτυπήσει ποτέ,
3. Στο κρεβάτι θα είναι...ταύρος».

Η αγγελία δημοσιεύεται, η κυρία περιμένει 1 εβδομάδα, 1 μήνα, 1εξάμηνο, 1 χρόνο.... Έχει πια απελπιστεί: «Τι να τα κάνω τα πλούτη όταν δεν έχω έναν άνθρωπο δίπλα μου! Θα με φάει η μαύρη μοναξιά!».

Κάποια μέρα, ενώ μοιρολογεί, χτυπάει το κουδούνι της πόρτας!!! Η κυρία ακούει το κουδούνι και τρέχει να ανοίξει. Έκπληκτη αντικρίζει έναν κύριο σε αναπηρικό καρότσι χωρίς χέρια και πόδια.

«Γεια σας», λέει ο κύριος, «ήρθα για την αγγελία!!».

Η κυρία μένει έκπληκτη αλλά προσπαθεί να φανεί ψύχραιμη: «Δεν ξέρω αν το προσέξατε κύριε, αλλά υπήρχαν και κάποιες προϋποθέσεις».

«Το γνωρίζω...»

«Ναι, αλλά χωρίς να θέλω να σας προσβάλω, εσείς δεν έχετε πόδια...»

«Άρα δεν πρόκειται να φύγω ποτέ μακρυά σας!!»

«Ε, ναι....Ίσως έχετε δίκιο αλλά και πάλι χωρίς να θέλω να σας στενοχωρήσω εσείς δεν έχετε και χέρια...»

«Aρα δεν πρόκειται ποτέ να σας χτυπήσω!!»

«Ίσως έχετε και πάλι δίκιο αλλά δεν ξέρω αν προσέξατε ότι υπήρχε και τρίτη προϋπόθεση!!»

«Και πως νομίζετε ότι χτύπησα το κουδούνι κυρία μου;;;»

πηγή

9.7.10

Το πάρτυ τελείωσε, τα κεφάλια μέσα...



Ανέσκαψα και το ανέσυρα από την -προσωρινή- ...λήθη του διαδικτύου... Απολαύστε το... Θα μπορούσε να είναι τα απομνημονεύματα ενός παραζαλισμένου Πασόκου της γενιάς του Πολυτεχνείου... Θα μπορούσε... Θα μπορούσε να είναι και ο επιθανάτιος ρόγχος ενός συστήματος εξουσίας που εξέθρεψε και ανέδειξε ως κυρίαρχες αξίες τόσα χρόνια τη μίζα, τη διαφθορά, τον εύκολο πλουτισμό, τον ωχαδερφισμό... Ένας ρόγχος που δυστυχώς θα εξακολουθήσει κακόηχος να ηχεί έως ότου εξοντωθούν -και πολιτικά και βιολογικά- όλα τα τερπθέντα λαρύγγια που τον αρθρώνουν, όλες οι σαθρές αναμνήσεις ενός μαύρου παρελθόντος, του επαχθέστερου ίσως στη σύγχρονη ιστορία της Ελλάδας... Επαχθέστερου και από την εξωτερική εισβολή και κατοχή... Γιατί στην περίπτωση αυτή, τη σημερινή, ο εχθρός ήμασταν και είμαστε, εμείς...
Τη δεκαετία του `70 τη θυμάμαι σαν χθες. Κυκλοφορούσαν παντού τα Fiat 127, τα Zastava και οι μηχανές Floretta. Οι σπορτίφ τύποι είχαν Autobianchi Abarth (με 53 άλογα παρακαλώ), και οι σώφρονες Austin Morris Allegro! Το σάντουιτς με γύρο κόστιζε 3 δραχμές, με σουτζουκάκι 2, και το λεωφορείο μία δραχμή (με πάσο 50 λεπτά). Αν έδινες εικοσάρικο, ο εισπράκτορας ή ο σουβλατζής σε μάλωνε, διότι δεν είχε να στο χαλάσει. Τόσο καλά ...

Και μετά ήρθε η δεκαετία του 80. Και το ΠΑΣΟΚ. Και γέλασε το χείλι του κάθε πικραμένου. Το δημόσιο άνοιξε τις πόρτες του στον κάθε αναξιοπαθούντα που δήλωνε σοσιαλιστής, η Ελλάδα απέκτησε «ανεξάρτητη» διεθνή φωνή, μια νέα τάξη αναδύθηκε απ` το πουθενά, και οι ρεμούλες έγιναν κανόνας. Η χαρά του αφισοκολλητή. Το βασίλειο της συνδικαλιστικής αυθαιρεσίας. Όπως και της φτηνής ρητορικής. «Έξω οι βάσεις του θανάτου», «Ζήτω η Λιβύη», μελετήστε το «πράσινο βιβλίο» του Καντάφι, και άλλα πολλά παρόμοια... Ώσπου ήρθε το τέλος. Τα αναπόφευκτα σκάνδαλα οδήγησαν σε ειδικά δικαστήρια, ψευδεπίγραφους κήνσορες, και στο «Τσοβόλα δώστα όλα», και από κει πάνε κι`άλλοι. Και σκάει μύτη ο Μητσοτάκης με τον Μαυρίκη και τον Σωκρατάκια που έλεγε και ο μακαρίτης ο Κίτσος και μπρρρ.....

Ένα όνειρο τρελλό...

apatiblog

7.7.10

Ανακούφιση....



«Τι είναι αυτοί οι σάκοι του μποξ μέσα στη Βουλή Πρόεδρε;»
«Για να βγάλουν την αγανάκτηση τους για το νομοσχέδιο οι βουλευτές μας ...πριν το ψηφίσουν!!!»

5.7.10

Διαιτησία...



Δεν μέτρησε κανονικό γκολ των Άγγλων...

...και των Αμερικανών...
Δεν σφύριξε το οφσάϊντ των Αργεντινών...
Δεν σφύριξε το χέρι του Φαμπιάνο...
...απέβαλε άδικα τον Κακά...

...γι'αυτό σου λέω! τι την θες τη διαιτησία;; ...μόνο προβλήματα δημιουργεί!! (Λοβέρδος προς ΓΣΕΕ)

σκίτσο του Ανδρέα Πετρουλάκη, (ο οποίος τελικά εξελίσσεται σε σημαντικό «καταγραφέα» της σύγχρονης πολιτικοκοινωνικής ιστορίας μας...)

4.7.10

Όταν η εξουσία χαλαρώνει...



Με το Μουντιάλ δεν ασχολήθηκα... Συνειδητά... Περιμένω να τελειώσει η διαγωνιστική διαδικασία (την οποία τιμώ ως ποδοσφαιρόφιλος) για να γράψω για το όλο θέμα των μεγάλων διεθνών γεγονότων (Μουντιάλ, Ολυμπιάδες) που από γιορτή του αθλητισμού έχουν εξελιχθεί σε διεθνή φεστιβάλ προώθησης πωλήσεων μιας κλειστής κάστας πολυεθνικών εταιρειών, όχι μόνον αθλητικών...

Σήμερα δεν παραβαίνω τον κανόνα, καθώς το όλο θέμα είναι παρα-αθλητικό... Η φωτογραφία είναι από το Αργεντική - Γερμανία 0-4 και το μοναδικό θέαμα (όλα τα λεφτά!!!) που πρόσφερε στην κερκίδα η «χαρωπά τα δυό μου χέρια να χτυπώ» Άγκελα Μέρκελ...

«Να χαλαρώσει και εκείνη μωρέ λίγο... μην ξεχνάμε το ρόλο εκτόνωσης που έχει το ποδόσφαιρο...!!! Και για όσους έχουν γεννηθεί σοβαροί, ας περάσουν και εκείνοι λίγο από τα γήπεδα... θα τους κάνει καλό», σχολίασε η Τζίνα.

Να συμφωνήσω, αλλά εδώ το θέαμα είναι τελείως αταίριαστο... Πειράζει που το όλο θέαμα μου θύμισε κάποιον άλλο Γερμανό ηγέτη, πριν από εβδομήντα τόσα χρόνια, που -αταίριαστα- πανηγύριζε κι αυτός τις επιτυχίες της υπερέχουσας φυλής του επί των αλλοφύλων;;

Και πειράζει που η κυρία προσπαθεί εν ολίγοις να μας πείσει «δια το αυτόν» σήμερα, προβάλλοντας μας τα ασύγκριτα πλεονεκτήματα των πολιτών της, το ότι εργάζονται αγόγγυστα και περισσότερο από τους άλλους Ευρωπαίους, δεν απεργούν, δεν διαμαρτύρονται, αμείβονται με τα αναγκαία και συνταξιοδοτούνται με τα απολύτως απαραίτητα...

Και επιβάλλοντας μας το ότι επειδή οι πολίτες της παράγουν, το να χρηματοδοτούν και τους ταλαιπωρούμενους από Μαυρογιαλούρους πολιτικούς λαούς πρέπει να εξαργυρώνεται με υποτέλεια και με παραχώρηση από τους υποτελείς του δικαιώματος δια της ιδίας να ρυθμίζουν οι χρηματοδότες εργαζόμενοι «απολύτως» και «αυτοβούλως» τα της ύπαρξης των υποτελών...

Όπως τότε...

Διαθεσιμότητα...



Έχουν περάσει τα μεσάνυχτα και 2 τύποι μιλάνε μεγαλόφωνα έξω από κάποιο σπίτι σε μια φτωχογειτονιά. Οι φωνές τους όμως ενοχλούν τον ένοικο του σπιτιού, ο οποίος βγαίνει στο παράθυρο και τους λέει να πάνε πιο μακριά γιατί με τις φωνές τους δεν μπορεί να κοιμηθεί και το πρωί πρέπει να ξυπνήσει χαράματα για να πάει στη δουλειά του.

«Μάλιστα κύριε έχετε δίκαιο», του απαντάνε!

Ο άνθρωπος κλείνει το παράθυρο αλλά αυτοί μένουν εκεί και συνεχίζουν να μιλάνε δυνατά. Το παράθυρο μετά από λίγο ξανανοίγει κι αυτή τη φορά ο ένοικος του σπιτιού τους φωνάζει αγριεμένος ότι αν δεν απομακρυνθούν θα φωνάξει την αστυνομία.

«Μάλιστα κύριε έχετε απόλυτο δίκαιο», ξαναλένε πάλι αυτοί.

Ωστόσο δεν απομακρύνονται και συνεχίζουν τη θορυβώδη συζήτηση τους έξω από το παράθυρο του ανθρώπου που αυτή τη φορά βγαίνει πάλι στο παράθυρο με μια καραμπίνα και τους απειλεί ότι θα τους πυροβολήσει αν συνεχίσουν να τον ενοχλούν. Τότε ο ένας από τους δυο τύπους του λέει: «Έχετε δίκαιο κύριε να διαμαρτύρεστε αλλά έχουμε μια σοβαρή διαφωνία με τον φίλο μου από εδώ, στην οποία, ίσως εσείς θα μπορούσατε να δώσετε τη γνώμη σας ώστε να λήξει το θέμα και να πάμε όλοι για ύπνο....»

«Τι είδους διαφωνία είναι αυτή;» ρωτάει με περιέργεια ο ένοικος του σπιτιού.

«Να, εγώ», παρεμβαίνει ο άλλος, «ισχυρίζομαι ότι αν σε ένα άνδρα του προτείνουν ένα ποσό δέκα εκατομμυρίων ευρώ μπορεί να καθίσει να τον πηδήξει ενώ ο φίλος μου λέει ότι αυτό είναι αδύνατο. Εσείς τι λέτε; Θα καθόσασταν να σας πηδήξουν μια φορά για να πάρετε δέκα εκατομμύρια;»

Ο ένοικος του σπιτιού ξαφνιάζεται μπροστά στο ερώτημα, στέκεται στο παράθυρο σκεφτικός, ξύνει το κεφάλι του και ρωτάει για να βεβαιωθεί: «Δέκα εκατομμύρια είπατε; Ναι, βέβαια, για δέκα εκατομμύρια βρε παιδιά σίγουρα θα καθόμουν να με πηδήξει κάποιος...»

Τότε ο ένας από τους 2 τύπους λέει στον άλλο: «Τ' άκουσες που στο λεγα και δεν με πίστευες; Κώλοι διαθέσιμοι υπάρχουνε. Τα λεφτά δεν υπάρχουν...»

Ερώτηση...



Ερώτηση: «Γιατί οι γυναίκες βλέπουν μέχρι το τέλος μια τσόντα;»
Απάντηση: «Μα, για να δουν αν στο τέλος παντρεύεται η πρωταγωνίστρια ;-)»

3.7.10

Εθνικά ανάξιοι...



Μπορώ να κατανοήσω τη δυσκολία των περιστάσεων. Μπορώ να κατανοήσω την πίεση, την αντίδραση στην αλλαγή, ειδικά στην επώδυνη αλλαγή που θίγει κακώς κεκτημένα δεκαετιών και αποκαθιστά κοινωνική δικαιοσύνη. Μπορώ ακόμα και να κατανοήσω την ανάγκη προστασίας του κεκτημένου των ψηφαλακίων, ώστε να μην απειληθεί η επανεκλογή του λαοπρόβλητου στελέχους που υποχρεώθηκε εκ των πραγμάτων πρώτη φορά στη ζωή του να κάνει το σωστό.

Εκείνο που δεν αντιλαμβάνομαι και δεν μπορώ να εννοήσω και να κατανοήσω είναι την περιρρέουσα κουτοπονηριά, τα φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα, τον ραγιαδισμό.

Παράδειγμα ο κ. Λοβέρδος... Το παλεύει, αγωνίζεται, σκίζεται, ιδρώνει, αρκεί η αλλαγή να είναι εκτός μνημονίου, γιατί τότε μπορεί εκ του ασφαλούς να κερδίσει... Και κερδίζει... Έτσι κι αλλιώς το παιχνίδι είναι δικό του πριν ξεκινήσει, το έχει στήσει σωστά, να μην έχει αντίπαλο στο γήπεδο, μόνο στα χαρτιά και καλού κακού να έχει και τον διαιτητή δικό του...

Όταν όμως «παίζει Ευρώπη», εκεί που τα πράγματα είναι σοβαρά, που υπάρχει αντίπαλος προπονημένος, που ο διαιτητής δεν είναι δοτός, εκεί αρχίζουμε το «τσούκου-τσούκου μπολ», κλαίμε και διαμαρτυρόμαστε στα καλά καθούμενα (δίκην Καραγκούνη...) και -με την πρώτη ευκαιρία- ρίχνουμε και μία βουτιά στην περιοχή μπας και ξεγελαστεί κανείς και σφυρίξει το πέναλτι.

Κι όταν δεν το σφυρίζει ο -σοβαρός- διαιτητής γιατί είναι εκτός κανονισμού και μας βγάζει και κίτρινη, τσαντιζόμαστε, γκρινιάζουμε, κλαίμε, παρακαλάμε, φωνάζουμε και πάλι κι ύστερα ζητάμε και συγγνώμη από τον κόσμο, που δεν φταίμε εμείς που πήγαμε να ξεγελάσουμε και πήραμε κίτρινη, αλλά να ο διαιτητής θα μπορούσε να ήταν πιο ελαστικός στην εφαρμογή του κανονισμού, ...για το καλό του αθλήματος !!!

Ξαναδιαβάστε τώρα την παραπάνω παράγραφο, αντικαθιστώντας τις ποδοσφαιρικές ορολογίες με την σχετική ειδησεογραφία της προχθεσινής εκτός μνημονίου απόπειρας αύξησης των επιδομάτων των συντάξεων...

Φτηνά επικοινωνιακά τεχνάσματα, εκφράσεις αναξιοπιστίας και κακομοιριάς, συμπεριφορές υποτέλειας ανθρώπων μικρών και λίγων... Ανθρωπακίων, εθνικά ανάξιων, χωρίς ανάστημα και περηφάνια...



Οι οποίοι φυσικά και δε θα την γλυτώσουν και θα καταποντιστούν εκλογικά (όταν ο «υπέρτατος άρχων» Όλι αποφασίσει ότι μπορούμε να κάνουμε εκλογές...) όχι γιατί εξαπάτησαν προεκλογικά αλλά γιατί μετεκλογικά δεν είχαν το ανάστημα και την περηφάνια να το παραδεχθούν και να πουν χωρίς φιοριτούρες και τεχνάσματα τη σκληρή αλήθεια...

Γιατί εκεί που δεν μπορούν να σπάσουν αυγά σε αυτή την κυβέρνηση κάνουν την κότα... Εξαντλώντας π.χ. την ευαισθησία τους στις περί συνταγματικότητας επισημάνσεις του Ελεγκτικού Συνεδρίου ώστε να διατηρήσουν τα συνταξιοδοτικά προνόμια των βουλευτών στις δύο θητείες και των υπαλλήλων της Βουλής στα 28,5 χρόνια και αποφεύγοντας να εκτεθούν υποστηρίζοντας τις περί της ίδιας συνταγματικότητας επισημάνσεις του -αντιλαϊκού έτσι κι αλλιώς- ΔΝΤ περί μη ενοποίησης ταμείων, περί μη επαναφοράς του ΛΑΦΚΑ κ.λπ...

Και γιατί ο Έλληνας, όσο πιεσμένος και φοβισμένος και να είναι, περιμένει στα δύσκολα τους ηγέτες του να είναι περήφανοι, να ορθώνουν το ανάστημα τους, να βγαίνουν μπροστά, να θυσιάζονται στο όνομα του.

Να μη του θυμίζουν ότι κάποτε τον «κυβερνούσαν» κοτζαμπάσηδες προεστοί που απλώς μετάφεραν τις εντολές του οθωμανού πασά κατακτητή στο λαό και τους φόρους του λαού στην υψηλή πύλη.

Να μην του φέρνουν στο νου ότι αργότερα ένας αντιστράτηγος Τσολάκογλου, σύγχρονος «Εφιάλτης», αφού συνθηκολόγησε και παρέδωσε τη χώρα στον ξένο κατακτητή, παρέμεινε δωτός πρωθυπουργός της, υπέγραψε όχι ένα αλλά τρία μνημόνια συνθηκολόγησης ώστε να ικανοποιηθούν όλοι οι κατακτητές, διέλυσε με τη βοήθεια των κατακτητών εντολέων του τελείως την οικονομία υποχρεώνοντας τους πολίτες σε πλήρη ανέχεια, για να δικαστεί και καταδικαστεί μετά την απελευθέρωση για εθνική αναξιότητα.

Να μην του δημιουργούν οικτρές παραπομπές με το σήμερα που ζει...

Ότι λέει το μνημόνιο...



Ο Θανάσης με την ξανθιά [γιατί πάντα η απιστία πρέπει να είναι ξανθιά;; σχέδιο των μελαχρινών για να μην εκτίθενται, θα ναι...] στο κρεββάτι...

Η απατηθείσα σύζυγος ανοίγει την πόρτα, βλέπει το θέαμα και αναφωνεί: «ΘΑΝΑΣΗΗΗΗΗ!!!»

Και ο Θανάσης απαντά «Δεν γινόταν αλλιώς Ρούλα... το λέει το μνημόνιο»

Και ρωτάω εγώ τώρα κύριε σκιτσογράφε μας, κύριε Πετρουλάκη μας, ποιος Θανάσης;; Δεν υπάρχει Θανάσης...!! Αντρέα τον λένε... Τον άκουσα τις προάλλες, τον διάβασα κιόλας, δε θέλει να μας απατήσει, τον πονάει που μας το κάνει αυτό, αλλά το λέει το μνημόνιο... Κι έχει κι εκείνη την νυφίτσα στο Οικονομικών που δεν τον αφήνει να ανασάνει, να τιμήσει το στεφάνι του...!! Και διπλά στενοχωριέται... Κατάλαβες κύριε Πετρουλάκη μας, κατάλαβες;;