28.6.10

Τρία χρόνια άτομο...



Τρία χρόνια πριν... Ένα ηλιόλουστο καi βαρετό απόγευμα στο γραφείο... Είχα από καιρό αποφασίσει να πειραματιστώ με τα social media και το blogging, ήταν το must της εποχής, πέρα από ένα εργαλείο έκφρασης ήταν και ένας τρόπος επαγγελματικής επικοινωνίας...

Ε, εκείνο το απόγευμα αποφάσισα να φτιάξω blog, για να μη μένω πίσω στις εξελίξεις... Έτσι είδε το φως του ήλιου «το άτομο», το «όνομα» που πέταξε βαριεστημένα λίγο πριν φύγει μια συνεργάτις μου και έκτοτε το ...κουβαλάω με συνέχεια και συνέπεια ως προσωπικό μου brand name, και μαζί του το blog αυτό «το άτομο, οι σκέψεις του κι αυτά που κάνει κέφι...».

Στην πορεία αυτή των τριών χρόνων, πειραματίστηκα με θεματολογίες και στυλ γραφής, γνώρισα ανθρώπους, απέκτησα τακτικούς αναγνώστες και σχολιαστές, έδωσα τα φώτα μου (τρομάρα μου...) σε άλλους και άλλες wanna-be-blogger (τιμή μου που υπάρχουν εκεί έξω κάποιοι που μνημονεύουν ότι αυτό που είπα ή έκανα τους βοήθησε να πάνε ένα σκαλί παραπάνω), έφτιαξα προφίλ στο Facebook, σελίδa για το γραφείο μου, σελίδα για το blog μου, προφίλ στο Linkedin, προφίλ στο Plaxo, στο Xing, στο Scribd, στο Sync.gr, αποφάσισα ότι το twitter δε μου πάει, τώρα «στήνω κανάλι» στο YouTube, φωτοθήκη στο Picassa, πειραματίζομαι με το ολοκληρωμένο προφίλ που μου δίνει το Google και άλλα πολλά, μπήκα τέλος πάντων σε ρυθμό, τι άτομο θα ήμουν άλλωστε...;;

Ά...!! Άλλαξα δυο φορές και το ...μαλλί μου, για να επιβεβαιωθεί το ρηθέν ότι «ο λύκος κι αν εγέρασε κι άλλαξε το μαλλί του, μηδέ τη γνώση άλλαξε, μηδέ την κεφαλή του...».

Όσο για το ταπεινό μου blog, απέκτησε δύο ακόμα αδελφάκια, ένα επαγγελματικό blog με το όνομα του γραφείου μου «TO ATOMO Consulting Services» και το -μωρό ακόμα- «το άτομο και οι μουσικές του...», όπου γράφω όσα ξυπνάει μέσα στο μυαλό μου η μουσική και παρουσιάζω τις μουσικές μου συλλογές...

Και προβλέπεται -μιας και αποφάσισα να κάνω το χόμπυ μου επάγγελμα- να αποκτήσει και πολλά ξαδερφάκια, τα διάφορα επαγγελματικά blog και άλλες σελίδες διαδικτυακής παρουσίας που στήνω και θα στήσω για διάφορους πελάτες...

Τρία χρόνια λοιπόν σήμερα, «το άτομο» (και οι σκέψεις του και αυτά που κάνει κέφι!!!) κόβει τούρτα με φραουλίτσες και μπόλικη σαντιγύ, και είστε όλοι καλεσμένοι, κι εσείς που διαβάσατε και διαβάζετε, κι εσείς που σχολιάσατε και σχολιάζετε, ακόμα κι εσείς που βρισατε, γιορτή έχουμε, περιμένουμε τον καλό σας λόγο με το πρωϊνό σας ξύπνημα (ή και αργότερα, δεν πειράζει...)
υ.γ. όσο για τα κεράκια, μη σας παραξενέψει το νούμερο, το πέντε βγαίνει όταν στο τρία (χρόνια) προσθέσουμε από ένα για τα δυο μικρά αδερφάκια... :-))

25.6.10

Εκρήξεις σκέψης για μια δολοφονία...



Ξαφνικές εκφράσεις σκέψης που μάζεψα από απογευματινές συζητήσεις, σχετικές από τη χθεσινή δολοφονία αξιωματικού της αστυνομίας... Ή -πιο σωστά- ξαφνικές εκρήξεις σκέψης ανθρώπων σκεπτόμενων...
«Αλήθεια, σκέφτηκε κανείς ότι αυτοί που πραγματικά θα ωφεληθούν είναι αυτοί που πουλάνε συστήματα για περισσότερη ασφάλεια ενάντια στα συστήματα για περισσότερη βία;;»

«
Άκουσες; Το ΚΚΕ καλεί το εργατικό λαϊκό κίνημα και το λαό σε επαγρύπνηση και εκφράζει τα συλλυπητήριά του στην οικογένεια του θύματος. Στον πολιτισμένο κόσμο αυτά τα δύο συμβαίνουν αντίστροφα...»

«Μήπως ο Χρυσοχοΐδης να έπαιρνε και τον Λοβέρδο μαζί στα συλλυπητήρια; Και καλή μοιρολογίστρα είναι και θα μπορέσει από πρώτο χέρι να εξηγήσει στη χήρα γιατί δεν δικαιούται τη σύνταξη του άντρα της...»


Εκείνο που με ανησύχησε δεν είναι ότι τα είπαν πολλοί και διαφορετικοί, είναι ότι τα άκουσα και δεν αντέδρασα... Ίσως γιατί στο βάθος έβλεπα ότι εκφράζουν μια άποψη πολύ κοντά στην αλήθεια, ότι ίσως και να έχουν δίκιο...

Ίσως γιατί βλέπω μια κυβέρνηση ανίκανη να δημιουργήσει έστω και κατ' ελάχιστον, ικανότατη όμως διαρκώς να υποχωρεί στις βουλές άλλων, απλώς να διαχειρίζεται κατ' εντολήν άλλων και ενδελεχώς να κατηγορεί και να απαξιώνει ότι δεν συμφέρει τους εν κρυπτώ εντολείς της...

Ίσως γιατί μπροστά στα παρακμιακά αδιέξοδα μιας ψευδοσοσιαλιζουσας πολιτείας, προσδοκώ ένα επαναστατικό, φιλελεύθερο, λαϊκό, διεκδικητικό μανιφέστο που θα συσπειρώσει το υγιές κομμάτι του ελληνικού λαού...

Επί της δολοφονίας Βασιλάκη...



Για να μην απορείτε, με τη δολοφονία του αστυνομικού Γεωργίου Βασιλάκη δε θα ασχοληθώ, είναι θέμα του κοινού ποινικού δικαίου χωρίς πολιτικές προεκτάσεις πέραν της δεδομένης ήδη ανικανότητας Χρυσοχοΐδη να προστατέψει τη νομιμότητα και τους πολίτες, για την οποία έγραψα, γράφω και θα γράφω.

Εξάλλου, ο γαντζωθείς γερά από την καρέκλα καθ' ύλην αρμόδιος υπουργός τον μόνο πολίτη που προστατεύει (κατ' επιλογήν;;) είναι ο εαυτός του, οπότε και η όποια πολιτική θλίψις του (η ανθρώπινη θλίψις θεωρείται δεδομένη από όλους πλην των δολοφόνων) για την απώλεια του οικογενειάρχη αξιωματικού την κρίνω μάλλον επιφανειακή και επίπλαστη.

Σε κάθε περίπτωση πάντως θα παρακολουθώ το θέμα ώστε να στιγματίσω ως συνένοχους και συγκαλύπτοντες όσους επιχειρήσουν να αποδώσουν ιδεολογικά, πολιτικά ή κοινωνικά κίνητρα στους άθλιους δολοφόνους προσφέροντας τους κοινωνικό άλλοθι αντί πλήρους κοινωνικής απέχθειας και απομόνωσης!!

Μεταφράσεις κατά το δοκούν...



«Το Μνημόνιο στα αγγλικά λέει FUCK YOU!»
«Κι εμείς πως το μεταφράσαμε;»
«Thank You!»

Μεταφράσεις κατά το δοκούν από ανθρωπάκια κατά το δοκούν...

Το μόνο που με ευχαριστεί στην όλη κατάσταση είναι ότι η έκτακτος ανάγκη η οποία μας υποδούλωσε στους διεθνείς δανειστές μας, πιέζει και αποκαλύπτει όλη αυτή τη μίζερη νοοτροπία και τους εκ των Ελλήνων μικροαπατεωνίσκους που την συντηρούσαν τόσα χρόνια...

Αποκαλύπτει όλον αυτό τον ενοχλητικό εσμό ανίκανων, λίγων, φαιδρών που πρέπει να εκριζώσουμε για να προχωρήσει ο τόπος μας μπροστά...!!

Kίτρινη κάρτα...



Συναντιούνται δυο φίλοι από τα παλιά στον δρόμο. Αγκαλιές, φιλιά, χαρές, αποφασίζουν να πάνε για μια μπύρα να θυμηθούν όμορφες στιγμές...

Μερικές ώρες και αρκετές μπύρες μετά, πετάγεται ο πρώτος και λέει: «Ρε Μήτσο, πρέπει να φύγουμε, ξεχάστηκα με την κουβέντα και είχα υποσχεθεί να γυρίσω νωρίς σπίτι για φαγητό, αλήθεια, θες να πάμε σπίτι να γνωρίσεις και την οικογένεια;»

«Ωραία ιδέα ρε φίλε,» απαντάει ο δεύτερος, «Πάμε!!»

Όταν έφτασαν, άνοιξαν την πόρτα και είδαν την γυναίκα του πρώτου φίλου να πλένει τα πιάτα.

Τους βλέπει εκείνη και αρχίζει: «Ήρθες, ρε ακαμάτη; Τι ώρα είναι αυτή; Βλέπω έφερες και το γομάρι τον φίλο σου... Εγώ μαγείρεψα μόνο για την οικογένειά μου, οπότε πάρτε τα κουβαδάκια σας και σε άλλη παραλία!»

Λίγο μετά μπαίνει ο γιος του στο σαλόνι: «Γεια σου, κωλόγερε!»
Από πίσω και η πεθερά: «Ήρθες, ρε μαλάκα; Γιατί δεν πας στο καλό, να αφήσεις το κοριτσάκι μου ήσυχο ρε;»

«Ρε φίλε», λέει ο δεύτερος, «δεν πάμε στο δικό μου σπίτι γιατί εδώ σε λίγο, θα φάμε και ξύλο; Εδώ τα πράγματα είναι πολύ άγρια...»

«Να πάτε στον αγύριστο!», φωνάζει η πεθερά.

Μόλις έφτασαν στο σπίτι του Μήτσου, βρήκαν τη γυναίκα του να μαγειρεύει.

«Ήρθες αντρούλη μου, κολόνα του σπιτιού μου;; Έφερες βλέπω και τον φίλο σου! Καλά έκανες, αγάπη μου!»

«Γεια σου μπαμπακούλη», του λέει η κόρη του σε στάση προσοχής.

«Γαμπρούλη μου, καλώς όρισες! Το φαγητό είναι έτοιμο, ωραίο και ζεστό!», πετάγεται από μέσα η πεθερά.

«Ρε φίλε», τρελαίνεται ο πρώτος, «πως τους καταφέρνεις όλους και σου φέρονται έτσι;»

«Να, είναι απλό. Όλα άρχισαν με το σκύλο.
Μια μέρα τον είδα να κοιμάται στο κρεβάτι μου. Του δείχνω μία κίτρινη κάρτα.
Μια άλλη μέρα, μπλέχτηκε στα πόδια μου. Του δείχνω δεύτερη κίτρινη κάρτα.
Τέλος μια άλλη φορά τον είδα να τρώει μέσα στο πιάτο μου!!!
Χωρίς άλλη σκέψη του βγάζω κόκκινη κάρτα αρπάζω την καραμπίνα και τον καθαρίζω».

«Δε σε καταλαβαίνω...», λέει ο πρώτος φίλος κοιτώντας με απορία...!!!

«Τι δεν καταλαβαίνεις φίλε;; Όλοι αυτοί που βλέπεις εδώ μέσα έχουν ήδη από δύο κίτρινες κάρτες!!!»

23.6.10

Αναρχικά μωρά...



Σε ένα «διάσημο» ζευγάρι αναρχικών, εκ των «ηγετών του κινήματος», η κοπέλα μένει έγκυος. Το μαθαίνει η ασφάλεια και γίνεται πανικός. Όλοι φοβούνται ότι θα πολλαπλασιαστούν οι αναρχικοί και θα καταλύσουν το κράτος! Έτσι αρχίζουν οι συσκέψεις σε υπουργεία Δημοσίας Τάξεως, Αμύνης, Εσωτερικών κλπ για να αντιμετωπιστεί το μέγα πρόβλημα.

Σε μια από τις συσκέψεις σηκώνεται ο αρχηγός της ΕΛΑΣ και λέει με στόμφο: «Κύριοι, βρήκα τη λύση! Αφού οι πληροφορίες μας λένε ότι η κοπέλα θα κάνει δίδυμα, την ώρα που θα γεννάει θα παρατάξουμε μέσα στο δωμάτιο μια διμοιρία ΜΑΤ. Όταν βγάλει το κεφάλι του το πρώτο, ο επικεφαλής θα του ρίξει μια δυνατή με το κλομπ. Το ίδιο θα γίνει και με το δεύτερο. Έτσι λοιπόν, θα πάθουν εκ γενετής αμνησία και αποκλείεται όταν μεγαλώσουν να γίνουν αναρχικοί και να σπάνε βιτρίνες».

«Μπράβο κύριε ταξίαρχε», του λέει ο Υπουργός, «τέτοια κεφάλια χρειάζεται η ΕΛΑΣ! Aντε και στρατηγός». Όλοι πλέον ησυχάζουν με το επιτελικό σχέδιο και επιστρέφουν στην καθημερινότητα τους.

Μετά από μερικούς μήνες, έρχεται η ώρα και την κοπέλα την πιάνουν οι πόνοι. Την τρέχουν στο μαιευτήριο με συνοδεία περιπολικών. Μόλις φτάνουν, τη βάζουν στο κρεβάτι ενώ η διμοιρία είναι ήδη μέσα με πλήρη εξάρτηση.

Μετά από λίγο σπάνε τα νερά, η κοπέλα αρχίζει να σπρώχνει φωνάζοντας και σε ένα λεπτό το πρώτο μωρό έχει βγάλει το κεφαλάκι του. Αμέσως ο αρχιματατζής του σβουρίζει μια δυνατή με το κλομπ στο κεφάλι.

Το μωρό μένει ακίνητο για μισό λεπτό, μετά συνέρχεται, τινάζει το κεφάλι του, γυρίζει πίσω και φωνάζει:

«Αδερφέ, αδερφέ, περίμενε, μη βγεις ρε!! Μας κάνουν ντου οι μπάτσοι!!»

Κρατικό νταβατζηλίκι...



Όσοι δεν το διαπιστώσατε ήδη, θα το διαπιστώσετε αν προσέξετε τον λογαριασμό της ΔΕΗ: οι νταβατζήδες της συντεχνίας των τελωνειακών είναι εδώ!! Όσο για τα φοβερά και τρομερά και απειλητικά που εκστόμιζε ο (ολίγος ελέω ΓΑΠ και ολίγον ελέω ΔΝΤ) υπουργός Γιώργος Παπακωνσταντίνου περί οικονομικής δικαιοσύνης, περί κατάργησης των προκλητικών προνομίων διαφόρων συντεχνιών, τελικά στην πράξη αποδείχθηκαν φούμαρα... Όπως αυτός που τα εκστόμιζε... Αλλά τώρα πια ποιος χαχόλος θυμάται...

Τους ψηφίσατε φίλοι μου, λουστείτε τα τώρα και μαζί λουστείτε και τα γέλια και την οργή ημών των υπολοίπων, για τον εαυτό μου διατηρώ το δικαίωμα να επιχαίρω έχοντας δηλώσει ευθαρσώς ότι δεν ψήφισα ΓΑΠΑΣΟΚ και ότι εκ των δύο κακών «το μη χείρον» ήταν το προηγούμενο διότι μπορούσε με κάποιο τρόπο να διορθωθεί... Τούτο το κακό, πέραν του ότι έχει αποδειχθεί απολύτως μη διορθώσιμο, είναι «βέλτιστον» αλλά μόνο για τη στενή παρέα του Γιώργου και τους εκτός Ελλάδος φίλους τους...

By the way, αναρωτιέμαι πως γίνεται αποδεκτό από το χρηματιστήριο (όπου η πολυμετοχική εταιρεία ΔΕΗ είναι εισηγμένη) μια εταιρεία παραγωγής και διανομής ηλεκτρικής ενέργειας να εκτελεί και εισπρακτικές εργασίες τρίτων, άσχετες με το φυσικό της αντικείμενο;

Επίσης να ρωτήσω αν η απευθείας ανάθεση μιας τέτοιας εργασίας στη ΔΕΗ παραβιάζει τους κανόνες του υγιούς ανταγωνισμού και την υποχρεωτική διαγωνιστική διαδικασία του Δημοσίου;

Γιατί το τέλος της ΕΡΤ ή το ΔΕΤΕ να μην το διαχειριζόταν π.χ. το ΚΕΠΥΟ όπως διαχειρίζεται τα τέλη κυκλοφορίας ή π.χ. ο ΟΤΕ που είναι ιδίου χαρακτήρα με την ΔΕΗ και παρά τον ανταγωνισμό έχει πρόσβαση στην πλειοψηφία των νοικοκυριών;

Και ποιος μου εγγυάται ότι η ΔΕΗ καταβάλλει κανονικά όλα αυτά που εισπράττει και δεν της ανήκουν, χωρίς μέρος των εισπραχθέντων να καταλήγει στο έλλειμμα της ή να πέφτει βορά κακών διαχειριστών ή χειρότερων συνδικαλιστών;;

Γιατί οι Δήμοι να μην στέλνουν οι ίδιοι τον λογαριασμό δημοτικών τελών στους δημότες τους και να τον εισπράττουν επίσης οι ίδιοι με τον μηχανισμό τους (τόσους άχρηστους υπαλλήλους έχουν έτσι κι αλλιώς) ώστε να έρχονται σε άμεση επαφή με τους δημότες τους, να τους ενημερώνουν έτσι για τον προγραμματισμό και ταυτόχρονα να γίνονται και δέκτες του παραπόνου, να είναι τέλος πάντων εμφανής η αντιπαροχή της δαπάνης...;

Στο τέλος τέλος, το νόμιμο και ηθικό είναι να πληρώνω το προϊόν και την υπηρεσία που απολαμβάνω, ανάλογα με την πραγματική αξία της, στον πάροχο της. Γιατί, όπως γίνεται σήμερα, αν δεν είμαι ικανοποιημένος από τις υπηρεσίες του Δήμου μου (π.χ. του Δήμου Αργυρούπολης που έχει αφήσει το νερό απλήρωτο για έξι χρόνια κατασπαταλώντας αλλού τα δημοτικά τέλη και τις κρατικές επιχορηγήσεις που ανελλιπώς εισπράττει...) και αποφασίσω να μην πληρώσω πια δημοτικά τέλη διαμαρτυρόμενος, κινδυνεύω σοβαρά να στερηθώ ένα άλλο αγαθό, το ηλεκτρικό ρεύμα, με τον πάροχο του οποίου μπορεί να μην έχω κανένα απολύτως πρόβλημα...

Όταν ο φασισμός συναντά την ανικανότητα...



Αλήτες. Και φασίστες. Αποφασίζουν και διατάσσουν. Σύγχρονη κόκκινη χούντα. Είναι το ΠΑΜΕ, ένα από τα εξαπτέρυγα του ΚΚΕ, και, στο προκείμενο, τα μίσθαρνα όργανα του στο λιμάνι του Πειραιά. Σήμερα λοιπόν, το κουκούτσι μυαλού που διαθέτουν γύρισε τούμπα και αποφάσισαν να ταλαιπωρήσουν μερικές εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες πρωιούσης της μέρας, επιβάτες. Όχι για να πετύχουν κάποιο κοινό καλό, απλά για να γίνει το δικό τους...

Ανίκανος. Και δειλός. Στα εύκολα είναι πρώτος να κάνει μεγαλεπήβολες δηλώσεις. Στα δύσκολα προτιμά να κρύβεται. Για να μην εκτεθεί. Για να μην λερώσει τα υψηλά, δοτά, νούμερα της δημοτικότητας του. Ένας σύγχρονος πράσινος λαϊκιστής. Είναι ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, από τα «χρυσά» παιδιά του ΠΑΣΟΚ, υπουργός «Προστασίας» (sic!!) του Πολίτη. Σήμερα λοιπόν, το κουκούτσι μυαλού που διαθέτει λειτούργησε και πάλι επικοινωνιακά, έτσι αποφάσισε ότι αν είναι να εκτεθεί η «καλή φήμη» του καλύτερα να ταλαιπωρηθούν μερικές εκατοντάδες, ίσως και χιλιάδες πρωιούσης της μέρας, επιβάτες. Όχι για να πετύχει κάποιο κοινό καλό, απλά για να γίνει το δικό του...

Σκέφτομαι λοιπόν κι εγώ... Μήπως να τους πετάγαμε στη θάλασσα;; Όλους μαζί και με τη μία;; Ή μήπως κινδυνεύουμε να μας βάλει πρόστιμο η Μπιρμπίλη διότι ρυπαίνουμε τη θάλασσα με απόβλητα, επικίνδυνα κοινωνικά απόβλητα;;

Σημείωση ακροτελεύτια... Διάβαζα στη σχετική ειδησεογραφία:
«Σημειώνεται ότι το ΠΑΜΕ αντέδρασε έντονα στην κήρυξη της απεργίας των σωματείων ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ ως παράνομης. "Με μια απόφαση κομμένη και ραμμένη στα μέτρα του εφοπλιστικού κεφαλαίου, χρησιμοποιώντας δικαστές εντεταλμένους, επιχειρούν να εμποδίσουν τους ναυτεργάτες να απεργήσουν βγάζοντας την απεργία των σωματείων ΠΕΜΕΝ και ΣΤΕΦΕΝΣΟΝ παράνομη", σημειώνει σε σχετική του ανακοίνωση».

Αν μια τέτοια ανακοίνωση την έγραφα και μοίραζα εγώ, ένας απλός πολίτης, σε λίγο θα είχα έξω από το σπίτι ή το γραφείο μου τον αστυνομικό να επιδίδει την κλήση του εισαγγελέα για να καταθέσω κάθε σχετική πληροφορία που διαθέτω ώστε να χαρακτηρίζω δικαστές ως εντεταλμένους εφοπλιστών. Διότι, όπως με κάθε ευκαιρία μου τονίζουν φίλοι δικαστικοί, ο δικαστής εντέλλεται μόνο από το σύνταγμα, τους νόμους και το περί δικαίου αίσθημα...

Αλλά εγώ είμαι απλός πολίτης, δεν είμαι πολιτικά προστατευόμενος φασίστας συνδικαλιστής...

22.6.10

«Εκεί που είναι,...ήμασταν...»



"Εκεί που είναι,...ήμασταν..."
της Τζένης Κ.

Τεράστιο πρόβλημα αντιμετωπίζει ο αγαπητός Ντιέγκο Μαραντόνα από της θέσεως του προπονητή της εθνικής ομάδας της Αργεντινής. Οι παίκτες του έχουν στασιάσει. Ο Μέσι τον κοιτά και δε μιλεί. Ο Ντεμικέλις κάνει πως βγάζει με το τσιμπιδάκι τα φρύδια του, για να πετύχει το λουκ του κοκέτη Ρονάλντο. Ο Ιγκουαΐν ξύνει με τη μύτη του παπουτσιού του το γκαζόν κι ο Ματσεράνο τραγουδάει το “Adios Nonino”αντί να παρακολουθεί τη μύτη του μολυβιού του Ντιεγκίτο που χαράζει το χαρτί και εικονογραφεί το σύστημα παιχνιδιού 3-4-3… Η χαλαρότητα με την οποία αντιμετωπίζουν οι «γκάουτσος» τον αγώνα με την Εθνική Ελλάδος, δεν έχει να κάνει με το γεγονός πως ό,τι και να γίνει, έχουν ήδη επιτύχει την πρόκριση στην επόμενη φάση του Μουντιάλ, ούτε με την οικονομία δυνάμεων που τους δίνεται η ευκαιρία να κάνουν… Απλώς, η «αλμπισελέστε», η ουράνια ομάδα της Αργεντινής κόλλησε τον ιό της ψυχοπονιάς. «Εkei pou einai los griegos, imathtan…» (εκεί που είναι οι Έλληνες, ήμαθταν…) απαντούν μηχανικά στον προπονητή τους, κάθε φορά που προσπαθεί να τους αποσπάσει την προσοχή από το πουθενά … «La Grecia e dounoutouta. Ε crima de lepidos…» (Η Ελλάδα έχει ΔΝΤ. Είναι κρίμα να την … ζορίσουμε …)

Αν το ευσπλαχνικό φρόνημα των Αργεντίνων δεν καμφθεί, θα παίξουμε απόψε με το γήπεδο ανοιχτό και τα σκυλιά δεμένα. Τι τα θες όμως… Κάλλιο να σε σκίζουν παρά να μη σ’ αγγίζουν (από οίκτο)…

πρωινό αλίευμα από το ΠΟΝΤΙΚΙ

21.6.10

Μήπως να επιδοτούσαμε τις παραιτήσεις;;



Παρακολουθώ τη συζήτηση που έχει ξεσηκωθεί για τις απολύσεις, για τις αποζημιώσεις... Τελικά, δεν έχω αποφασίσει ακόμα τι είναι πιο ενοχλητικό, η μιζέρια που αναδίνει ο «τραβάτε με κι ας κλαίω» υπουργός-βουβουζέλα ή η αναπαραγωγή και εξάπλωση της από την στρατευμένη δημοσιογραφία των «αρεστών» στο καθεστώς;; Μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που μόνο στόχο μπορεί να έχει τη χειραγώγηση των πολιτών, ειδικά όσων δεν έχουν εμπιστοσύνη στις δυνάμεις τους και τη μετατροπή τους σε κοπάδι από άβουλα πρόβατα, ποίμνιο πειθαρχημένο των τσομπαναραίων πολιτικών που τα ίδια εξέλεξαν...

Σκέφτομαι λοιπόν... Και αναρωτιέμαι...

Γιατί πρέπει να με ενδιαφέρει πως δεν θα απολυθώ;; Μήπως για να πειθαρχήσω, να μη μιλάω και να γίνω «αποδοτικός by far..», εργάτης αντί εργοδότης, απλός παραγωγός πλούτου για τρίτους αντί δημιουργός αξίας και ανάπτυξης για όλους;; Δεν είναι προτιμότερο να με ενδιαφέρει πως θα βρω, πως θα βρίσκω πάντα δουλειά αξιοπρεπή και ανάλογη των προσόντων και των ικανοτήτων μου;; Γιατί να επιδοτώ την απόλυση μέσα από επιδόματα ανεργίας, κατάλοιπα ενός αποτυχημένου μοντέλου, και να μη διαθέτω τους πόρους μου επιδοτώντας την παραίτηση και την αλλαγή δουλειάς μέσα από επιδόματα επιχειρηματικής μόρφωσης;;

Μήπως το ζητούμενο σε μια δημοκρατική και φιλελεύθερη κοινωνία πρέπει να είναι η ελεύθερη επιλογή και η αύξηση της κινητικότητας στην υγιή εργασία, η ύπαρξη κανόνων ένθεν κακείθεν και ο αυστηρός έλεγχος τήρησης τους από το κράτος, η σύνδεση της παραγωγικότητας με την απόδοση σε όρους πραγματικής οικονομίας, η απελευθέρωση από την «ελάχιστη εγγυημένη» -σοσιαλκομμουνιστικού τύπου- αμοιβή, η ελευθερία πρόσβασης στην γνώση και την εργασία με κατάργηση φραγμών προστατευτισμού όπως οι πανελλαδικές εξετάσεις και τα κλειστά επαγγέλματα...;;

Μήπως ξεχνάμε ότι οι εταιρείες, όπου παράγεται πλούτος, απαρτίζονται από ανθρώπους εργαζόμενους, που παράγουν αυτόν τον πλούτο;; Και ότι για να έχει λόγο ύπαρξης η όποια εταιρεία, ιδιωτική ή δημόσια, πρέπει να παράγει κάτι, προϊόν ή υπηρεσία, που να το έχουν ανάγκη κάποιοι άλλοι άνθρωποι;; Μήπως αυτός δεν είναι ο βασικός κανόνας της οικονομίας, η «απλοϊκή» ανταλλαγή αγαθών και υπηρεσιών με προσδιορισμό της αξίας εκάστου ανάλογα με τον καταβληθέντα κόπο, τις αναλωθείσες πρώτες ύλες, το πλήθος των ανθρώπων που το παρέχουν, το πλήθος των ανθρώπων που το αποκτούν...;;;

Μήπως τελικά ξεχνάμε ότι αν δεν υπάρχουν άνθρωποι εργαζόμενοι δεν υπάρχει εταιρεία...;; Μήπως λοιπόν σε μια κοινωνία πραγματικά φιλελεύθερη, με αρχές, αξίες, παιδεία και κανόνες, χωρίς λαϊκιστές σοσιαλιστές, δέσμιους συμφερόντων, τελικά θα είναι οι διοικούντες μια εταιρεία ή οι επιχειρηματίες που την χρηματοδοτούν (κεφαλαιούχοι ή δανειστές) που θα έχουν να φοβηθούν από εργαζόμενους παραιτούμενους ως αντίδραση σε ένα προβληματικό εργασιακό περιβάλλον, αντί να είναι οι εργαζόμενοι που θα έχουν να φοβηθούν τους εργοδότες που απολύουν για να συντηρήσουν το προβληματικό αυτό περιβάλλον;;

Μήπως τελικά η καλύτερη προστασία για τους κοινωνικά αδύναμους είναι οι κοινωνικοί πόροι να διατίθενται ώστε να ενισχυθεί η δυνατότητα επιλογής και η παροχή ευκαιριών για να είναι δημιουργικοί, παραγωγικοί και αποδοτικοί, επί ίσοις όροις με τους κοινωνικά δυνατούς;; Μήπως σήμερα οι κοινωνικοί πόροι, όπως διατίθενται, ενισχύουν κατά κύριο λόγο όσους αρνούνται να εξελιχθούν και να βελτιωθούν μέσα στο κοινωνικό γίγνεσθαι, όσους επιδιώκουν η κοινωνία να σταματήσει να εξελίσσεται ώστε να ζουν εις βάρος της για όσο καιρό απαιτείται;;

Να το πω πιο απλοϊκά, για το λόγο αυτό διάλεξα και την εικονογράφηση που είδατε, προτιμώ να ασχολούμαι με το πως θα γεμίζει το πιάτο με κάθε λογής καλούδια, χωρίς περιορισμούς άλλους από τις ορέξεις μου (ήτοι από το κάθε πότε, πόσο και με τι επιθυμώ να το γεμίζω εργαζόμενος) από το να καίγομαι και να προσπαθώ να μην αδειάζει... Γιατί αυτό το τελευταίο δεν είναι δημιουργία, δεν είναι ανάπτυξη, είναι όριο, είναι περιορισμός, είναι υποβάθμιση, είναι συμβιβασμός... Και δεν μου ταιριάζει ως ελεύθερου ανθρώπου...!!

Σκέφτομαι λοιπόν... Ότι τελικά η παραίτηση είναι για κάθε εργαζόμενο άνθρωπο έκφραση ελευθερίας, σιγουριάς και εμπιστοσύνης στις δυνάμεις του. Και αναρωτιέμαι... Αναρωτιέμαι τι από όλα αυτά είναι η μείωση προσωπικού μέσω απολύσεων για έναν εργοδότη... Τίποτα από τα παραπάνω δεν είναι... Είναι μάλλον έκφραση άμυνας και ανασφάλειας, δήλωση αποτυχίας του οράματος του και του σκοπού για τον οποίο επιχειρεί και παράλληλα μια απέλπιδα προσπάθεια να αντισταθεί στην αλλαγή, την εξέλιξη...

Αυτά σκέφτομαι, κι αν έχω κάπου λάθος, είμαι έτοιμος να ακούσω και να δεχθώ απόψεις και επιχειρήματα...

Διλήμματα...


«Εάν λέμε λάθος πράγματα και κάνουμε τα σωστά μετά τις εκλογές είναι επαινετέο», έφα Θεόδωρος Πάγκαλος, γνωστός και ως Αντιπρόεδρος ή Μεγάλος Τραγουδιστής ή... άσε καλύτερα...!!!

Αυτός ο άνθρωπος δηλαδή... Να μη με δει να προκόψω, να χαλαρώσω, αμέσως να με βάλει σε δίλημμα...!!

Ναι, ναι, και μάλιστα σε μέγα δίλημμα!! Διότι αν έχουν έτσι τα πράγματα, δύο τινά συμβαίνουν.

Ή επί πεντέμισι χρόνια στην αντιπολίτευση έλεγες κι έκανες ΛΑΘΟΣ πράγματα, οπότε γιατί ένας εχέφρων άνθρωπος να πιστέψει ότι μέσα σε οκτώμισι (ούτε καν εννιά!!) μήνες ανακάλυψες τα «σωστά» και κυρίως γιατί να πιστέψει ότι ΞΕΡΕΙΣ και ΜΠΟΡΕΙΣ να τα υλοποιήσεις...

Ή επί πεντέμισι χρόνια στην αντιπολίτευση έλεγες συνειδητά ΨΕΜΜΑΤΑ προκειμένου να φθείρεις τον αντίπαλο και να κερδίσεις τις εκλογές, οπότε γιατί ένας εχέφρων άνθρωπος να πιστέψει ότι είσαι κάτι άλλο από ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΑΠΑΤΕΩΝΑΣ...

Σκέψεις που φύτρωσαν σαν Ερινύες διαβάζοντας αυτά που έγραψε νωρίτερα η φίλη Αγγελική λεζαντογραφώντας ένα σκίτσο...

20.6.10

Λαλεί πουλί...



Θα είναι ένα χλιαρό καλοκαίρι. Με πολλή κουφόβραση...

Το καυτό ερώτημα εν μέσω καύσωνος είναι πότε θα λαλήσουμε, Ιούλιο; Αύγουστο;...

Ο κ. Λοβέρδος λάλησε ήδη! Δήλωσε ο αθεόφοβος στους Οικονόμου - Λυριτζή ότι «η πολιτική που εφαρμόζει (ο ίδιος) δεν πιστεύει ότι θα βοηθήσει τη χώρα!». Εμβρόντητοι οι δύο δημοσιογράφοι! έξαλλοι στη συνέχεια! ατάραχος ο κ. Λοβέρδος -τους λάλησε! (παρ' ότι αμετάβατο το ρήμα, λάλησε κι αυτό κι έγινε μεταβατικό).

Δεν παίζονται οι άνθρωποι -τρόπος του λέγειν άνθρωποι. Διότι οι όντως άνθρωποι γύρω μας είναι βυθισμένοι στη θλίψη.

Πρώτη φορά βλέπω τόσους πολλούς τόσον πολύ θλιμμένους για τόσα πολλά...

του Στάθη στο Ναυτίλο (Ελευθεροτυπία)

«Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει...», σχολιάζω εγώ ενθυμούμενος τον εθνικό μας ποιητή... Λαλεί πουλί... Και τι πουλί, Λοβερδοπούλι... Που σφυρίζει αδιάφορα... σαν βουβουζέλα...

Η μεγαλύτερη πλάκα είναι ότι ο εν λόγω έχει φτάσει πλέον αποτελεί το κωμικό στοιχείο της πρωινής τηλεόρασης, κλαυσίγελως είναι η σωστή έκφραση...

Τον φαντάζομαι να κάθεται στο -μεταμορφωμένο σε κέντρο επιχειρήσεων- γραφείο του, με τις τηλεοράσεις απέναντι του να έχουν κάθε μια και το κανάλι τους, με γραμματείς και φαρισαίους ένα σιωπηλό σμήνος να παρακολουθεί, να καταγράφει, να ενημερώνει τον υπουργό για τα δρώμενα, με τα τηλέφωνα αραδιασμένα στο τραπέζι μπροστά, έτοιμα, προγραμματισμένα, με το ταμπελάκι τους, αυτό SKAI, δίπλα ALTER, παραπέρα MEGA, ΝΕΤ και πάει λέγοντας... ή μάλλον κλαίγοντας !!


Γιατί ο υπουργός είμαι σίγουρος ότι κλαίει από το πρωί, με το που μπαίνει στο αυτοκίνητο για να πάει υπουργείο, εκεί μόλις ακούει τον οδηγό να του λέει «καλημέρα κε υπουργέ...», εκεί σκάει το πρώτο δάκρυ, ο πρώτος λυγμός, το πρώτο αναφιλητό... Κλάμα αμείωτο ως τη μαγική εκείνη ώρα που ο Κουτρουμάνης θα αναφωνήσει «τέλος για σήμερα... πήρε και ο Πρόεδρος, μας έβλεπε στο γυμναστήριο, καλά πήγαμε...»

Εκεί, τον φαντάζομαι να σηκώνεται πλέον ανακουφισμένος, μια ακόμα παράσταση έχει τελειώσει, να ανοίγει το παράθυρο, να αφήνει το φως να πλημμυρίσει το πρόσωπο του, το γραφείο του... Ηθοποιός σημαίνει φως... Και ο υπουργός μας το έχει καταλάβει πολύ πολύ καλά !!!

Εμπνεύσεις...



«Με ελαφρύ μειδίαμα κατανόησης αντιμετωπίζει το στέλεχος του Δ.Ν.Τ., τις εκδηλώσεις υποταγής, θαυμασμού και αγάπης από τους ιθαγενείς στην Ελλάδα. Ο εικονιζόμενος συμμετείχε στο φόρουμ με τίτλο "Η ανεργία ως χόμπι", όπου και αποθεώθηκε από τα μέλη του Σ.Ε.Β.»...

Για την έμπνευση Δημήτρης Φωτόπουλος, για την μεταφορά ... το άτομον μου!!

18.6.10

ΚάΝΕ αριστερά, ΠΑΜΕ Χίο!!!



Παρατηρείστε καλά τη φωτογραφία: αριστερά κάτω βλέπετε συγκρότημα φοιτητικών κατοικιών, δεξιά όμορφη και περιποιημένη παραλία... Πάμε τώρα να διαβάσουμε το κείμενο που βρήκα στην Καθημερινή της Κυριακής 13.06.2010 μήπως και τα συνδέσουμε τόσο μεταξύ τους όσο και με τον τίτλο μας...
Ο τουρισμός ως λαϊκό δικαίωμα στο Πανεπιστήμιο Αιγαίου
[του Στέφανου Kασιμάτη]

Στη Χίο, το Πανεπιστήμιο Αιγαίου διαθέτει φοιτητική εστία 180 δωματίων. Όσοι φοιτητές αποκτούν –βάσει κοινωνικών κριτηρίων– το δικαίωμα της στέγασης στο κτίριο της εστίας υπογράφουν σύμβαση, από την οποία απορρέει η υποχρέωσή τους να παραδίδουν στις πανεπιστημιακές αρχές τα δωμάτιά τους την 1η Ιουλίου και να επιστρέφουν σε αυτά την 1η Σεπτεμβρίου. Στη διάρκεια αυτού του διμήνου γίνονται οι απαραίτητες εργασίες για τη συντήρηση του κτιρίου, επίσης όμως τα κενά δωμάτια αξιοποιούνται είτε για τα θερινά σχολεία, που οργανώνει το πανεπιστήμιο, είτε για τη στέγαση των προσκεκλημένων σε επιστημονικά συνέδρια.

Με το καθεστώς αυτό όμως διαφωνούν οι φοιτητές της ΚΝΕ και άλλων αριστερών οργανώσεων, οι οποίοι εφέτος, όπως και πέρυσι, αρνούνται να εκκενώσουν τα δωμάτια. «Ελάτε να μας βγάλετε», απαντούν στις σχετικές εκκλήσεις των πανεπιστημιακών αρχών. Γιατί το κάνουν; Μα, για το ελληνικό καλοκαίρι, φυσικά! Διότι έτσι εξασφαλίζουν δωρεάν στέγη για δύο μήνες σ’ ένα όμορφο νησί, φωνάζουν τους φίλους τους, τις οικογένειές τους, τις φιλεναδίτσες τους και περνούν χάρμα εξόδοις του κορόιδου, δηλαδή του δημόσιου πανεπιστημίου, αφού αυτό πληρώνει τους λογαριασμούς για το ηλεκτρικό και το νερό. Συγχρόνως, δε, οι φοιτητές κάνουν και πολιτικό ακτιβισμό, αφού, καταλαμβάνοντας την εστία τους μήνες των πανεπιστημιακών διακοπών, πραγματώνουν το σύνθημα του ΚΚΕ ότι ο τουρισμός είναι «αδιαπραγμάτευτο, λαϊκό δικαίωμα».

Στον αγώνα των φοιτητών, για σπουδές που περιλαμβάνουν και δωρεάν διακοπές, συμπαρίσταται και ο σύλλογος του διδακτικού προσωπικού. Στη Σύγκλητο της περασμένης Πέμπτης, η εκπρόσωπος του Συλλόγου του ΔΕΠ ετάχθη αναφανδόν υπέρ της κατάληψης, επικαλούμενη τη βλακώδη ιδεολογία της εξιδανίκευσης της νεότητας, που θέλει τα «παιδιά» να έχουν μόνο δικαιώματα και σχεδόν καθόλου υποχρεώσεις. Τι σημασία έχει αν η κατάληψη ανατρέπει τους σχεδιασμούς του πανεπιστημίου για τις θερινές δραστηριότητές του και επιβαρύνει το κόστος λειτουργίας του; Τα «παιδιά» έχουν πάντα δίκιο!

Σύμφωνα με τη θεωρία όμως, η πραγματοποίηση των λαϊκών αιτημάτων δεν μπορεί να είναι αυτοσκοπός. Κάθε επιτυχία είναι ένα βήμα που οδηγεί προς τον σοσιαλισμό και, γι’ αυτό, τα λαϊκά αιτήματα πρέπει να γίνονται ολοένα πιο επιθετικά! Υπό αυτό το πρίσμα, οι φοιτητές της Χίου οφείλουν να κλιμακώσουν τον αγώνα για το λαϊκό δικαίωμα του τουρισμού, θέτοντας μια σειρά από στόχους, όπως: λειτουργία του εστιατορίου για δωρεάν σίτιση, κλιματιστικά στα δωμάτια, πισίνα ολυμπιακών διαστάσεων, pool bar και –γιατί όχι;– room service! Όσο για το υπαλληλικό προσωπικό που χρειάζεται για όλα αυτά, η λύση είναι απλή: Όλοι αυτοί οι αστοί καθηγητάδες που κάθονται το καλοκαίρι και πληρώνονται, τι νομίζουν ότι κάνουν; Δεν ξέρουν ότι αργία μήτηρ πάσης κακίας; Να επιστρατευθούν αμέσως και να τσακιστούν να σερβίρουν πινακολάδες στους φοιτητές στις ξαπλώστρες!

Για να σοβαρευτούμε όμως, το σοσιαλιστικό πείραμα που επιχειρείται στην πανεπιστημιακή εστία της Χίου δεν έχει σχέση με τον πραγματικό σοσιαλισμό. Είναι απλώς μια άσκηση «πειρατικού σοσιαλισμού», που γίνεται μόνον υπό συνθήκες καπιταλισμού και με την προϋπόθεση της ύπαρξης ενός κράτους το οποίο δεν τολμά να υπερασπισθεί τον εαυτό του και να προστατεύσει τη δημόσια περιουσία. Οι διακοπές υπό συνθήκες πραγματικού σοσιαλισμού (που σημαίνει το μοίρασμα της δυστυχίας σε όλους – εκτός από τα στελέχη του κόμματος, για τα οποία θα λειτουργεί αποκλειστικά ο Αστέρας στη Βουλιαγμένη...) είναι κάτι εντελώς διαφορετικό. Όποιος είδε τον «Ριζοσπάστη» της περασμένης Παρασκευής μπορεί να πάρει μια ιδέα από τη φωτογραφία της πρώτης σελίδας. Δείχνει μια ομάδα νέων, οι οποίοι, πιασμένοι από τους ώμους, σχηματίζουν κύκλο και χορεύουν (δημοτικά, κατά πάσα πιθανότητα...) ανεμίζοντας μια σημαία του ΚΚΕ. Η λεζάντα γράφει: «Από τις συλλογικά οργανωμένες διακοπές της ΚΝΕ στο Αχλάδι». Και, βέβαια, για τους μερακλήδες (σκληροπυρηνικούς) τους σοσιαλισμού θα υπάρχουν πάντα οι μπριγάδες για το ζαχαροκάλαμο στην Κούβα...

Όλο αυτό που διαβάσατε βάλτε το τώρα κάτω από την μπουρ-δεολογική ομπρέλα της δημόσιας δωρεάν παιδείας όπου το κράτος θα παρέχει υψηλού επιπέδου υπηρεσίες στους πολίτες του, προσθέστε τις οργίλες αντιδράσεις της μειοψηφίας τεμπέληδων της εύφορης κοιλάδας κάθε φορά που κάποιος τολμά να συζητήσει για μέτρηση και αναβάθμιση της ποιότητας των πανεπιστημίων μας, για σύνδεση της ανώτατης εκπαίδευσης με την αγορά εργασίας, για πραγματικά ελεύθερη πρόσβαση σε όλους και όχι μόνο στους λίγους κομματικούς εκλεκτούς, για άσυλο έρευνας, μάθησης, γνώσης, άποψης και γνώμης και όχι άσυλο παρανομιών, παραβατικών συμπεριφορών και εγκληματικών ομάδων κλπ. Και σκεφτείτε, όταν θα με ακούσετε να τους φτύνω και να τους φωνάζω «ούστ!!! ούστ!!! τεμπελχανεία!!! φασισταριά του κερατά...», σε ποια πλευρά θα επιλέξετε να είστε...

Το Πανεπιστήμιο ως μέρος της κρίσης



Στην Καθημερινή της Κυριακής 13.06.2010, ο Γιώργος Παγουλάτος έγραψε ένα σημαντικό (κατά τη γνώμη μου) άρθρο για τα ελληνικά Πανεπιστήμια και τη θεσμική κρίση που τα διέπει ή -καλύτερα- τη θεσμική κρίση της ανώτατης εκπαίδευσης της οποίας αναπόσπαστο μέρος και γενεσιουργό αιτία αποτελούν.

Στο άρθρο του ο κ. Παγουλάτος, αναπληρωτής καθηγητής στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών, αναφέρει και αριθμούς, μεταξύ άλλων, από τις πρόσφατες πρυτανικές εκλογές στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Αριθμούς απογοητευτικούς (6000 ψήφισαν από 81000...!!!) για το κύρος και τη νομιμοποίηση των πρυτανικών αρχών ως διοικητικού οργάνου του ιδρύματος. Για την ιστορία και καθώς εκείνες τις μέρες παρακολουθούσα τις πρυτανικές εκλογές του Πανεπιστημίου της Αθήνας θα σας τους αναφέρω, είναι εξόχως πιο απογοητευτικοί: 118000 εγγεγραμμένοι, 9000 ψηφίσαντες...

Το χειρότερο είναι ότι οι εκλεγέντες πρυτάνεις και αντιπρυτάνεις, αναλαμβάνουν να ασκήσουν διοίκηση και να διαχειριστούν πόρους (ανθρώπινους και υλικούς) και περιουσιακά στοιχεία (ανάμεσα τους και την παραγόμενη γνώση, περιουσιακό στοιχείο ολόκληρης της κοινωνίας), χωρίς να κρίνονται (έστω και δια της ψήφου) για την διοικητική τους εμπειρία (η οποία είναι και το ζητούμενο -τελικά- θέμα στην ιστορία μας...), παρά με μόνο «εφόδιο» την αποδεδειγμένη πολιτική «εμπειρία» τους (ιδιαίτερα σε προεκλογική διαπλοκή με οργανωμένες ομάδες ενδο- και εξωπανεπιστημιακών συμφερόντων). Αν αυτό δεν είναι παθογένεια, τι είναι;; Πάντως πρόοδο και ανάπτυξη δεν το λες...

Αναδημοσιεύω το άρθρο:
Το Πανεπιστήμιο ως μέρος της κρίσης

Τα πανεπιστήμια έχουν εκτοπιστεί τους τελευταίους μήνες από τα πρωτοσέλιδα της επικαιρότητας. Το δράμα που παράγουν δεν μπορεί να συναγωνιστεί την οικονομική κρίση. Η απουσία ειδήσεων είναι καταρχήν καλή είδηση: πράγματι, τελευταία τα κτίρια δεν καίγονται, οι Σχολές δεν τελούν υπό επαναστατική κατάληψη, οι καθηγητές δεν χτίζονται μέσα στα γραφεία τους. Ως εκεί πάμε καλά. Επίσης, από πέρυσι οι Ελληνες πανεπιστημιακοί έχουν εκλέξει ως συνδικαλιστικούς εκπροσώπους μια νέα σοβαρή ΠΟΣΔΕΠ που δεν τους κάνει να ντρέπονται.

Ομως, πίσω από τη φαινομενική ησυχία, η κανονικότητα του δημόσιου πανεπιστημίου παραμένει βαθιά προβληματική. Τίποτα δεν έχει αλλάξει σ’ ένα σύστημα που αποδεδειγμένα ισορροπεί μόνο όποτε απουσιάζει οποιαδήποτε προσπάθεια αλλαγής του. Πρόσφατα ολοκληρώθηκαν οι πρυτανικές εκλογές σε αρκετά ΑΕΙ, με το νέο σύστημα καθολικής συμμετοχής των φοιτητών. Το συμπέρασμα που προκύπτει είναι διπλό: οι φοιτητές δεν ενδιαφέρονται να ασκήσουν το εκλογικό τους δικαίωμα και η βία καλά κρατεί. Πολύ χαμηλό ποσοστό φοιτητών προσήλθε για να ψηφίσει. Στο Αριστοτέλειο, επί συνόλου 81.000 ψήφισαν 6.000. Επίσης, χαμηλή ήταν η φοιτητική συμμετοχή στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου τις εκλογές διάνθισαν οι παραδοσιακές αρπαγές καλπών και απειλές με λοστούς. Στη μεγάλη πλειονότητα, η συμμετοχή των φοιτητών συνιστούσε κινητοποίηση κομματικών στρατών και πελατειακών ψηφοφόρων. Στο Πολυτεχνείο, άγριο ξύλο από αριστεριστές εμπόδισε τους φοιτητές να ψηφίσουν και το πρυτανικό σχήμα εξελέγη χάρη στη συντονισμένη ψήφο των διοικητικών υπαλλήλων.

Υπάρχει άλλο πανεπιστημιακό σύστημα στον δυτικό κόσμο όπου η κομματοκρατία στην εκλογή των πρυτανικών αρχών να είναι τόσο εμφανής; Δεν το γνωρίζω. Υπάρχει άλλη χώρα όπου η ψήφος των φοιτητών, ανεξαρτήτως ποσοστού συμμετοχής, να ισοδυναμεί με 80% της ψήφου των διδασκόντων; Δεν την έχω ανακαλύψει. Είναι τυχαίο ότι η χώρα που εδώ και 30 χρόνια έχει παραδώσει τα πανεπιστήμιά της στον κομματικό φατριασμό, τον συντεχνιασμό και τη βία, είναι η ίδια ακριβώς που συγκλονίζεται σήμερα από τη χειρότερη οικονομική και πολιτική κρίση σε ολόκληρη την Ευρώπη; Δεν νομίζω.

Διαβάζω μια μελέτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την αποτελεσματικότητα της Ανώτατης Εκπαίδευσης σε 28 χώρες (Ε. Ε., ΗΠΑ και Ιαπωνία). Στους περισσότερους δείκτες η Ελλάδα υστερεί, σε άλλους στέκεται αξιοπρεπώς. Υπάρχουν όμως τρεις δείκτες στους οποίους η Ελλάδα είναι απόλυτος ουραγός. Ο ένας είναι η αξιολόγηση: το ελληνικό πανεπιστήμιο, παρά την παραλυτική γραφειοκρατία, εξακολουθεί να μη δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Μπλοκαρισμένα από μαχητικές Συγκλήτους που αψηφούν τον νόμο, τα ελληνικά ΑΕΙ αρνούνται να αξιολογηθούν.

Ο δεύτερος δείκτης όπου το ελληνικό Πανεπιστήμιο πιάνει πάτο είναι η αναλογία φοιτητών/διδασκόντων. Αντιστοιχούν 30,5 φοιτητές ανά διδάσκοντα - η δεύτερη χειρότερη αναλογία στις 28 χώρες της μελέτης. Ο μέσος όρος είναι κάτω από 20. Χώρες όπως η Ισπανία, η Πορτογαλία, η Γερμανία αλλά και η Βουλγαρία έχουν κάτω από 15 φοιτητές ανά διδάσκοντα. Προφανώς η μαζικότητα αυτή έχει επιπτώσεις στην ποιότητα. Ομως ο δείκτης στον οποίο έχουμε τη χειρότερη επίδοση είναι ο ρυθμός αποφοίτησης. Στο δείγμα των 28 χωρών, η Ελλάδα είναι τελευταία, με ποσοστό μόλις 9%: δηλαδή για κάθε 100 φοιτητές αποφοιτούν 9! (Στην Ιαπωνία 54, στην Ιρλανδία 33, στη Γαλλία 31).

Τώρα, σε μια χώρα που για χρόνια κουκούλωνε τις αδυναμίες της, αναβάλλοντας διαρκώς τις δύσκολες αποφάσεις, πολλοί μπορεί να θεωρούν τον φοιτητικό υπερπληθυσμό καλό πράγμα. Σίγουρα εξυπηρετεί. Βολεύει τα δύο κόμματα εξουσίας, που από τους αιώνιους φοιτητές αντλούν τους έμπειρους φοιτητοπατέρες τους. Εξυπηρετεί τις παρατάξεις της Αριστεράς, που καλλιεργούν ένα πανεπιστήμιο κοινωνικής αναταραχής, ιδεολογικού αυτισμού και εναντίωσης στην πραγματικότητα. Εξυπηρετεί τις κυβερνήσεις, που μοιράζουν ψεύτικες ελπίδες αυξάνοντας θέσεις εισαγομένων, σπέρνοντας τα ΑΕΙ και ΤΕΙ που υποκρίνονται ότι εκπαιδεύουν τους νέους που υποδύονται τους φοιτητές. Συντηρεί καφετέριες και σουβλατζίδικα της επαρχίας, συμπιέζει και τα ποσοστά ανεργίας. Ομως το μαζικό «δημοκρατικό» πανεπιστήμιο της «συνδιοίκησης», των παρατάξεων και της εκπαιδευτικής χαλαρότητας είναι η εθνική δεξαμενή του συντεχνιασμού, του κομματισμού και της μετριοκρατίας.

Παντού στον κόσμο, τα πανεπιστήμια διαμορφώνουν αυριανές ηγεσίες στα αμφιθέατρα της γνώσης και στα εργαστήρια της έρευνας. Στο ελληνικό πανεπιστήμιο της «συνδιοίκησης», τα τελευταία τριάντα χρόνια, οι αυριανές ηγεσίες ζυμώνονται στα υπόγεια των σχολών, στις παραταξιακές παρασυναγωγές, στις καλπονοθείες, στις συναλλαγές με υποψήφιους πρυτάνεις, στις φωνακλάδικες Συγκλήτους του ευτελούς συνδικαλισμού. Εκεί οι αυριανές ηγεσίες διακρίνονται με τη θρασύτητα και την ιταμότητά τους, εκεί εγκύπτουν στην παντελή περιφρόνηση του συνομιλητή τους, εκεί αφιερώνονται στις πιο εξωφρενικές συντεχνιακές διεκδικήσεις. Εκεί διαπρέπουν στον φατριασμό, εκεί εμπεδώνουν την απαξία της δημόσιας περιουσίας και του δημόσιου χώρου, τον οποίο, άλλωστε, έχουν σκεπάσει με τα παραταξιακά τους συνθήματα. Εκεί μαθαίνουν ότι αλήθεια είναι ό, τι μας βολεύει, ότι τα ατομικά δικαιώματα κάμπτονται, ότι οι νόμοι υπάρχουν για να καταπατούνται, ή, σε παραλλαγή, ότι το νόμιμο είναι και ηθικό. Και έτσι, όταν έπειτα από χρόνια καταφέρουν να αποφοιτήσουν, είναι πια πανέτοιμοι να μας κυβερνήσουν.

17.6.10

Παραζαλισμένα λόγια...



Δηλαδή τώρα εγώ τι να σχολιάσω... Κοτζάμ Στρατηγός... Θα μυρίσει καμένο λάστιχο...!!! Σου αρέσει ε; Καλά τότενες, κάτσε να βάλω μανταλάκι στη μύτη και να σχολιάσω... Αλλά μη φωνάζεις μετά... Οι φωνές με εξιτάρουν και δεν έχω ωτοασπίδες πρόχειρες...

Όταν λοιπόν σε ρωτάει κυρία μου το facebook (αυτοπροσώπως...!!!) «what's on your mind?» κι εσύ του απαντάς «Όταν κάνει ζέστη, εγώ βιάζομαι κι ο άλλος περπατά μπροστά μου σαν να χαζεύει αξιοθέατα θέλω να του ρίξω σφαλιάρα λέγοντας "εσύ ψήφισες ΠΑΣΟΚ /έτσι;" », εμένα μου κόβεις τα πόδια, με κάνεις να θέλω να κλάψω μαζί με τον Λοβέρδο που δεν τον παίζουνε τα άλλα παιδάκια στας Βρυξέλλας και τον βάζουν να διαβάζει αυτά που του γράψανε και υπόγραψε και όταν λέει άλλα τον διορθώνουνε... Με κάνεις να θέλω να βγω στο δρόμο με τη Μαριλίζα που της την πέφτετε όλοι γιατί πέντε χρόνια οι άλλοι δεν έλυσαν το πρόβλημα που τους είχε κληρονομήσει και τώρα της λέτε να δουλέψει από την πρώτη μέρα να το λύσει, δεν την αφήνετε ούτε δέκα είκοσι μήνες να χαλαρώσει [λιγουλάκι...], να χαρεί το κορίτσι μας την υπουργική καρέκλα...!!! Με κάνεις να θέλω να τα φτιάξω της Αννούλας και του Πανάρετου, να πω στον κόσμο πόσο ακάματα δουλεύει η Λούκα, να δώσω δυό τρεις μισθούς στον Ρέππα μπας και ξελασπώσει τον ΟΣΕ, να μην ξαναπώ Βοναπάρτη τον Μιχάλη μας παρά μόνο Ναπολέοντα, να ευγνωμονήσω τον Μεγάλο Τραγουδιστή Αντιπρόεδρο, να..., να...

Ας ξαναπάμε όμως πίσω στο θέμα μας... το ΠΑΣΟΚ που κολλάει κυρία μου, εεε;;; Και μη μου πεις κολλάει στο πρόγραμμα, στην πρωτοβουλία, στην ικανότητα υπουργών και στελεχών, αυτά που ξέρατε επί δεξιάς κομμένα... Διάλεξε!! Ή θα είσαι δεξιά ή επιδέξια... Μέση λύση δε δεχόμαστε!! Όταν λοιπόν λέω κολλάει, εννοώ που κολλάει στην όλη φάση που μας περιέγραψες... τι θες να μας πεις δηλαδή ότι οι κοιμισμένοι σ' αυτή τη χώρα είναι ΠΑΣΟΚοι;; Αποκλείεται!! Θα είχε πάρει τουλάχιστον 70% στις εκλογές...

Εκτός αν εννοείς ότι οι ΠΑΣΟΚοι είναι κοιμισμένοι... Αυτό να το συζητήσουμε λιγουλάκι... Δηλαδή εσύ αν είχες αρχηγό, ηγέτη, νεφεληγερέτη, μέγα κωπηλάτη και υπέρτατο ποδηλάτη τον σύντροφο Γιώργο δε θα κοιμόσουν ήσυχη;;; Γιατί λοιπόν να μην κοιμηθούν και οι ΠΑΣΟΚοι;; Εδώ κοιμάται [ήσυχος] ο Γιώργος...

Δεν έλεγε ότι «έχει πρόγραμμα» και ότι «λεφτά υπάρχουν» και μόνο οι ΠΑΣΟΚοι τον πίστευαν;; Να λοιπόν, όλα τα είχε κανονίσει: έβαλε τον Ντομινίκ, τον Όλι και τα άλλα παιδιά να φέρουν εδώ τα λεφτά τους και μετά τους άφησε και στο πόδι του μαζί με τον άλλο Γιώργο, τον Οικονομικ(ρ)ό, να τα κάνουν κουμάντο. Και λεφτά έχουμε τώρα και με πρόγραμμα γίνεται το όλο πράγμα. Ούτε άγχος, ούτε φασαρία, ούτε τίποτα... Τον είδα προχθές στη Βιέννη, χθες στα Βέλγια (ας το συνηθίσουμε αφού θα γίνουν δύο πλέον...), φράπα μαγουλάκι, φρεσκαδούρα σκέτη και τον χάρηκα...!!!

Και αυτό το «πίστευε τη δίβα και μη ερεύνα» μη μας το πετάτε έτσι κατάμουτρα, θα το χάψει κανείς και θα πάει να το εφαρμόσει κι εκεί απάνω θα του 'ρθει ντουβρουντζάς «ο ήλιος ο πράσινος ο ήλιος π' ανατέλλει...». Ναι, είναι γεγονός ότι από το βολτάρισμα [το περπατείν] κρίνεις και το στροφάρισμα [το μπρέιν στρόφινγκ], συμφωνώ ότι μπορεί και να υπάρχει ολόκληρη φιλοσοφία/θεωρία πως εκ της φυσιογνωμίας πηγάζουν συμπεράσματα περί της προσωπικότητας [αλήθεια, τη λοβοτομή στην καθομιλουμένη τη λένε Φώφη;; γιατί την αποχαύνωση ξέρω ότι τη λένε Πάκη...], μην τα ισοπεδώσουμε όμως και όλα...

Πάμε πίσω όμως στα κοιμισμένα. Μπορεί να τά 'χουν πλανέψει ακρογιαλιές δειλινά, μπορεί όμως, όπως πολύ ορθά γράφετε, ο Homus Hocus Pocus Pasokus Parazalismenus (βλέπε φωτό πάνω) να είναι απλά μια παρεξηγημένη προσωπικότητα ένας Homer Simpson με λίγο από Al Bandy, δεν είναι όμως σωστό εμείς να βγάζουμε το μυστικό του φόρα παρτίδα...!! Όταν του μιλάτε για «κομματική ανισορροπία στα ιδεολογικά άρρητα πεπραγμένα», όταν του λέτε ότι «όταν ένα σύστημα δεν είναι πλήρες, μπορεί κάλλιστα να είναι συνεπές», τον βάζετε στη γωνία, του θυμίζετε ότι κάποτε υπήρξε και Homus "Poly Oreous" Akoulinius, και Homus Horigius Mantelius, και Homus Menius, και Homus Laliotius Antimitsotakius και Homus Leventius Giannus, και Homus "Parta Ola" Tsoukatus, και Homus "Dosta Ola" Tsovolius, και..., και..., ότι κάποτε αυτός ήταν και το σύστημα και η συνέπεια και όλα... Περασμένα μεγαλεία...

Σας τα λέω αυτά καλή μου για να κατανοήσετε το δράμα και το ζόρι που μπορεί να τραβάει ο κάθιδρος μπροστινός σας, σκεφτείτε π.χ. ότι μπορεί να τον έχει βάλει βάρδια ο κόντε Παύλος να περπατάει σιγά σιγά και να κοιτά δεξιά αριστερά σαν τουρίστας για να νομίζουν οι ξένοι ότι ο τουρισμός μας ανθεί και βασιλεύει...!!! Ξέρεις τώρα πως είναι αυτά, σε βάζει βάρδια ο κόντες που είναι κλασάτος, πολιτισμένος άνθρωπος, με τα ραφτά πουκάμισα και κουστούμια του κ.λπ., και πάνω που το χαίρεσαι, νάσου και αναλαμβάνει την παρακολούθηση ένας σύντροφος πιο μπρουτάλ, πιο ΠΑΣΟΚ, μουσάκι, κοιλίτσα, ντοπιολαλιά και το βλέμμα κατευθείαν στην τσέπη, διαπεραστικό, σοσιαλιστικό, μη τολμήσει κανένα μονόλεπτο και κρυφτεί (τα μονόλεπτα, πεντάλεπτα τσε πούντα;;) και αποσταθεροποιήσει το σύστημα ολάκερο και έρθει και θυμώσει το ΔΝΤ και πάρει την Αγκέλα τηλέφωνο κι αυτή το Νικολά και δε μας δώσουν την άλλη δόση αν δεν αγοράσουμε αεροπλάνα και βαπόρια (τα υποβρύχια -το ζαβό δηλαδή- τα πήραμε και θα τα δώσουμε -το ζαβό δηλαδή- στην πεθερά της Μαριέττας να κάνει πάρτυ)...

Παραζαλίζεσαι λοιπόν ή δεν παραζαλίζεσαι;; Εδώ ολόκληρος Ήλιος την πάτησε, που ήταν και ιστορική ηγεσία, τον ξεγελάσανε λέει και τους έχει πάει στα δικαστήρια... Να, διάβασε, στα γράψανε... «Αύριο εκδικάζεται η υπόθεση του Ήλιου του ΠΑΣΟΚ. Βαρύτατες κατηγορίες εκκρεμούν εις βάρος υψηλόβαθμων στελεχών του ΠΑΣΟΚ για αποπλάνηση και ασέλγεια κατ' εξακολούθησιν εις βάρος του. Ο ενάγων υποστηρίζει πως για τρεις ολόκληρες δεκαετίες περίπου οι κατηγορούμενοι πρώτα τον μεθούσαν συστηματικά και στην συνέχεια προέβαιναν σε πράξεις που προσέβαλλαν την γενετήσια αξιοπρέπεια του. Ο ίδιος μάλιστα ισχυρίζεται πως το νέο έμβλημα του κόμματος, το πράσινο δένδρο, που καθιερώθηκε επί προεδρίας Γεωργίου [του 2ου] Παπανδρέου [του 3ου και μακρύτερου] δεν συμβολίζει την πράσινη ανάπτυξη αλλά αποτελεί ουσιαστικά προσβλητικό υπονοούμενο προς το πρόσωπο του, ότι δηλαδή τον είχαν πάρει τα φύλλα και τα δέντρα...».

Και καλά ο Ήλιος, έφαγε καλά, το γλέντησε, το 'φχαριστήθηκε, τώρα τους πάει και στα δικαστήρια για το χωνευτικό... Οι άλλοι όμως;; Το κίνημα ολάκερο;; Γι' αυτό σου λέω, behave yourself... Άσε τον κόσμο να περπατήσει λεύτερα, παραζαλισμένα, σοσιαλιστικά...

Έτσι μπράβο!!! Άστους να πάνε όπου θέ'νε... Θέ'νε εις τον Ήλιο, εις τον Ήλιο ας πάνε... Θέ'νε σταις παραλίες, σταις παραλίες... Έτσι μπράβο, χαίρομαι που το έπιασες το νόημα... Ναι, και εις τα θυμαράκια ολούθε ! Και γυμνοί ! Και στα πράσσειν' άλογα της ράχης απάνω ! Ότι θέ'νε, ότι θέλει ο λαός...!!!

υ.γ. πάρε κι ένα τραγουδάκι, άμα τον ξαναπετύχεις τον ΠΑΣΟΚο και θέλεις να τον πικάρεις, να βαδίζεις σιγά σιγά από πίσω του και να του το σιγοσφυράς... του έχουν απαγορέψει να σφυράει και να λαλάει όταν περπατάει, η Τίνα που ξέρει του είπε ότι έτσι κουράζεται διπλά, ανασαίνει περισσότερο, βγάζει διοξείδιο του άνθρακα και μεγαλώνει την τρύπα του όζοντος...



ΤΟ ΑΤΟΜΟ σημειώνει: πόνημα βασισμένο σε ένα παραζαλισμένο facebook status της φίλης e-divaς και τον παραζαλισμένο διάλογο που ακολούθησε... βρείτε την e-diva εδώ και τον σκανδαλώδη διάλογο εδώ... [προς e-diva: για το έργο της δικτύωσης μόνο χορηγίες δεκτές, όπως Μαντέλης, για πληροφορίες στην εισαγωγική ράβδο (που δεν πίπτει...) του ιστολογίου...]

ο στρατηγός...



Ένα νεαρό showgirl παντρεύεται έναν 97χρονο αποστρατευμένο στρατηγό με την πεποίθηση ότι δεν θα καταφέρει να επιβιώσει την νύχτα του γάμου τους και θα τον κληρονομήσει.

Την νύχτα λοιπόν του γάμου τους και όσο ο στρατηγός ήταν στο μπάνιο η νεαρή κοπέλα φόρεσε την πιο αποκαλυπτική νυχτικιά της και πήρε την πιο σέξι πόζα της πάνω στο κρεβάτι.

Όταν επιτέλους ο γέρος βγήκε από το μπάνιο ήταν εντελώς γυμνός εκτός από το ότι φορούσε ένα μανταλάκι που του έκλεινε την μύτη, ωτοασπίδες και προφυλακτικό.

Η κοπέλα φανερά ξαφνιασμένη τον ρώτησε γιατί είναι όλα αυτά.

Ο γέρο-στρατηγός τότε αποκρίνεται: «Το μόνο που δεν αντέχω κατά την διάρκεια του sex, είναι οι γυναικείες κραυγές και η μυρωδιά του καμένου λάστιχου!!!»

το βρήκα εδώ

16.6.10

Σε πελάγη γελοιότητας...



Σας μεταφέρω δύο ανακοινώσεις που διάβασα νωρίτερα στο site του Υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας.
Η πρώτη από τις 12 Ιουνίου, 2010
Δελτίο τύπου σχετικά με το ζήτημα που έχει ανακύψει με τα πλοία «ROPAX I» και «ROPAX II»
Σχετικά με το ζήτημα που έχει ανακύψει με τα πλοία «ROPAX I» και «ROPAX II» στο λιμάνι της Κορίνθου, έλαβαν χώρα οι ακόλουθες ενέργειες από πλευράς του ΥΠΟΙΑΝ:Οι υπηρεσιακοί παράγοντες του ΥΠΟΙΑΝ, με πνεύμα καλοπιστίας και αισθήματος δικαίου, έφεραν στο τραπέζι του διαλόγου και τις δύο πλευρές, προσπάθεια που συνεχίζεται μέχρι σήμερα. [...]

Η δεύτερη από τις 15 Ιουνίου 2010
Δελτίο Τύπου σχετικά με το ζήτημα που έχει ανακύψει με τα πλοία «ROPAX I» και «ROPAX II» στο λιμάνι της Κορίνθου

Το ΥΠΟΙΑΝ από την πρώτη στιγμή προσέφερε, με πνεύμα καλοπιστίας, τις υπηρεσίες του προκειμένου να βρεθεί μια συμβιβαστική λύση μεταξύ των εμπλεκομένων φορέων, προσπάθεια η οποία συνεχίζεται μέχρι σήμερα. Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι τα πλοία ROPAX I και ROPAX II δεν είναι RORO, δηλαδή δεν είναι οχηματαγωγά, όπως μέχρι τώρα εμφανίζονταν. Είναι επιβατικά, καθώς μεταφέρουν πάνω από 12 επιβάτες. Το ΥΠΟΙΑΝ, λόγω και της ηγετικής θέσης της Χώρας στην διεθνή ναυτιλία, λαμβάνει πολύ σοβαρά και εξετάζει όλα τα θέματα ασφάλειας ναυσιπλοΐας, επιβατών και προσωπικού των συγκεκριμένων πλοίων. Οι προσπάθειες διαμεσολάβησης συνεχίζονται ακόμη και τώρα, όπως έγινε άλλωστε γνωστό και με το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε το Υπουργείο το Σάββατο, 12 Ιουνίου 2010.


(οι επισημάνσεις δικές μου)

Αναρωτιέμαι λοιπόν τώρα εγώ ο αφελής: στη χώρα μας ισχύει αυτοδικία;; Γιατί αν ισχύει αυτοδικία καλώς το φασισταριό της ΠΝΟ και του ΠΑΜΕ κάνει ότι τους κατέβει, κλείνει λιμάνια και καταλαμβάνει με πειρατικά ρεσάλτα πλοία... Αν όμως δεν ισχύει (που δεν ισχύει εκ του νόμου αυτοδικία για να είμαστε κοινωνία και όχι ζούγκλα), το λιμενικό σώμα και οι σχετικές κρατικές ελεγκτικές αρχές είναι τα μόνα αρμόδια όργανα να ελέγξουν και να επιβάλουν την τήρηση του νόμου περί οχηματαγωγών και επιβατηγών πλοίων.

Μπορεί λοιπόν να μας απαντήσει η ανεκδιήγητη Υπουργός Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας και ο πανταχού απών εδώ και καιρό Υπουργός Προστασίας του Πολίτη (ή κάποιος από το τσούρμο των περί τα ναυτιλιακά αυλικών τους) τι πραγματικές ενέργειες έχουν κάνει τα Υπουργεία τους και οι υπηρεσίες των οποίων προΐστανται, εδώ και σχεδόν δέκα μέρες που τα πλοία «ROPAX I» και «ROPAX II» τελούν υπό πειρατική κατάληψη στο λιμάνι της Κορίνθου ώστε:
α. να εφαρμοσθεί η δικαστική απόφαση του Μονομελούς Πρωτοδικείου Πειραιώς που υποχρεώνει τους εκπροσώπους της ΠΝΟ να μην παρεμποδίσουν τη φόρτωση των πλοίων από το λιμάνι της Κορίνθου έως την 28 Ιουνίου 2010, ημέρα που θα συζητηθούν τα ασφαλιστικά μέτρα της εταιρείας.

β. να ελεγχθούν οι πλοιοκτήτες και τα πλοία για την εφαρμογή των Ευρωπαϊκών νόμων περί οχηματαγωγών και επιβατηγών πλοίων και αν είναι παράνομοι να εφαρμοστεί άμεσα ο νόμος.


γ. να συλληφθούν και οδηγηθούν στη δικαιοσύνη οι πειρατές του λιμανιού της Κορίνθου (παρανομούντες ήδη καθώς δήλωσαν ότι αρνούνται να εφαρμόσουν νόμο και δικαστική απόφαση και προχώρησαν σε αυτοδικία).
Να μας το εξηγήσουν μήπως και γίνει επιτέλους αντιληπτό ...το ζήτημα!! Διότι αυτό που διαβάζω εγώ στα δύο δελτία τύπου του υπουργείου είναι το άκρον άωτον της γελοιότητας: ο νόμος παραβιάζεται απροκάλυπτα και ουδείς ασχολείται με την εφαρμογή του, πολίτες αυτοδικούν και ουδείς τους συλλαμβάνει, θιγόμενοι μένουν απροστάτευτοι και ουδείς ασχολείται με αυτούς. Την ίδια ώρα η «υπεύθυνη» κυβέρνηση μιλάει για «αίσθημα δικαίου» (απορώ που το είδαν... στις πειρατικές ενέργειες της ΠΝΟ;;) και για μεσολάβηση σε διάλογο που a priori και με τον τρόπο που τίθεται νομιμοποιεί τετελεσμένα και παρανομίες...

Έλεος κα Κατσέλη μου, έλεος... Ως που θα φτάσει πια η ανικανότητα των λόγων και των πράξεων σας;; Πλέον οι πολίτες δε γελάνε μαζί σας, σας βλέπουν να πλέετε ευτυχής σε πελάγη γελοιότητας και κλαίνε από τα γέλια!!! Και αναρωτιούνται αν πρέπει κι αυτοί να «αυτοδικήσουν» και αποφασίζοντας ότι η χώρα και το Υπουργείο σας χρειάζονται Υπουργό και όχι γελωτοποιό, να έρθουν και να «αποδώσουν δικαιοσύνη» καθαιρώντας σας από την καρέκλα σας (την οποία παρεμπιπτόντως διόλου τιμάτε)...

Κι αν τον κρατήσουν εκεί...;;



Απόψε δε με βλέπω να κοιμάμαι... Μόλις διάβασα το παρακάτω δυσοίωνο άρθρο του κ. Σταύρου Τζίμα από την Καθημερινή της 15.06.2010... Και με έχει φάει η αγωνία... Μήπως μας τον φάνε, μήπως τον δελεάσουν και μείνει εκεί να διασκεδάζει τα πλήθη στα βάθη του Καυκάσου... Και μείνουμε εμείς, δηλαδή η βόρεια Ελλάδα, η Μακεδονία μας (ξακουστή του Αλεξάνδρου η χώρα, και του Άνθιμου βεβαίως βεβαίως...), χωρις σωτήρα... Χωρίς Ζορρό... Χωρίς ελευθερωτή...

O Παναγιώτης Ψωμιάδης κατακτά το Διάστημα
Του Σταύρου Tζίμα

Απόψε τα μεσάνυχτα το κοσμοδρόμιο του Μπαϊκονούρ στην έρημο του Καζακστάν, από όπου θα εκτοξευτεί το διαστημόπλοιο Σογιούζ 19 με προορισμό τον διεθνή διαστημικό σταθμό, αναμένεται να φιλοξενήσει έναν υψηλό επισκέπτη. Το όνομα αυτού Παναγιώτης Ψωμιάδης! Ναι, ο γνωστός Πανίκας…

Ας μην ανησυχεί ο λαός, δεν πρόκειται να ταξιδέψει για άλλους γαλαξίες από τη στιγμή μάλιστα που έχει μπροστά του τη μεγάλη επίγεια πρόκληση, να γίνει, δηλαδή, περιφερειάρχης ή, όπως λένε όσοι διατείνονται ότι διαβάζουν τη σκέψη του, ό, τι ονειρεύεται, πρώτος πρωθυπουργός της Μακεδονίας! Θα λείψει για λίγο για να ξεπροβοδίσει το πλήρωμα του Σογιούζ 19 με τους τρεις κοσμοναύτες, τον ελληνικής καταγωγής Θεόδωρο Γιουρτσίχιν ή Γραμματικόπουλο, έναν Ρώσο και έναν Αμερικανό, και μετά πάλι πίσω.

Καλά, και πώς βρέθηκε εκεί, θα αναρωτηθεί κανείς. Είναι, λέει, επίσημος προσκεκλημένος με την ιδιότητα του γνήσιου απόγονου, μολονότι Πόντιος, του Μεγαλέξανδρου, ενός Βλαδιμίρ Καϊσέφ, πρώην πρωθυπουργού της Καρατσάγεβα-Τσερκεζίας, αυτόνομης περιοχής νοτιοανατολικά της Τσετσενίας, κάπου στον Καύκασο, με πληθυσμό 500.000 ανθρώπων, αγνώστων λοιπών στοιχείων.

Πατριωτική υπερδιέγερση

Οι πληροφορίες ότι μεταφέρει σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας για να την υψώσει ο Γιουρτσίχιν στον διεθνή διαστημικό σταθμό και να πανηγυρίσει στην προεκλογική του εκστρατεία ότι τα ιστορικά δίκαια του έθνους διατρανώθηκαν, χάρη σ’ αυτόν, και από το Διάστημα, δεν είχαν επιβεβαιωθεί μέχρι χθες.

Ομως ο Παναγιώτης, καθότι απρόβλεπτος -στην Παναγία Σουμελά στον Πόντο πέρυσι παρά λίγο να τινάξει την τελετή στον αέρα καθώς ευρισκόμενος σε πατριωτική υπερδιέγερση άρχισε να ψάλει τον εθνικό ύμνο- μπορεί να αιφνιδιάσει και την ώρα του κατευόδιου να εγχειρίσει στον Γιουρτσίχιν το λάβαρο με το οποίο φιλοδοξεί να κατατροπώσει τους αντιπάλους του στις εκλογές του φθινοπώρου.

Αλλωστε, από τη Θεσσαλονίκη αναχώρησε για τις στέπες του Καζακστάν έμπλεως πατριωτικής υπερηφάνειας γαλβανισμένης από τους λόγους του Μητροπολίτη Θεσσαλονίκης κ. Ανθιμου και του προέδρου της Δημοκρατικής Αναγέννησης κ. Στέλιου Παπαθεμελή στην ετήσια εκδήλωση της νομαρχίας για τον μεγάλο στρατηλάτη στη Νέα Παραλία, με κεντρικό ομιλητή τον γνωστό δημοσιογράφο κ. Γιώργο Τράγκα. Ο τελευταίος μεταξύ άλλων έψεξε τη Μέρκελ και τον Στρος Καν λέγοντας πως δεν παραδέχονται ότι μας χρωστούν τριπλάσια από αυτά που μας ζητάνε, γιατί έχουν απέναντί τους τον κ. Γιώργο Παπανδρέου «σίγουροι πως δεν μπορούμε να του στείλουμε τον Μ. Αλέξανδρο με τον Βουκεφάλα να τους πάρει στο κατόπι…».

Ο κόσμος πάντως που ανταποκρίθηκε -καμιά διακοσαριά άτομα χωρίς τους περιπατητές, τους πωλητές του μαλλιού της γριάς, του Κολομβιανούς πλανόδιους μουσικούς, κ. ά. - ήταν απελπιστικά λίγος για μια υψίστης εθνικής σημασίας πρωτοβουλία, όπως είναι η επέτειος του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Να έφταιξε η ζέστη, που έστειλε τους Θεσσαλονικείς στη Χαλκιδική, ή μήπως μυρίστηκαν ότι επρόκειτο για προεκλογικό σάλπισμα του κ. Ψωμιάδη στη διαδρομή προς τον θώκο του αναβαθμισμένου περιφερειάρχη;

Ο ίδιος δεν ανέφερε τίποτα επ’ αυτού. Ομως, σε ένα από τα τοπικά τηλεοπτικά κανάλια τα οποία έχει πάρει σβάρνα, ίσως γιατί του ξέφυγε, όταν ερωτήθηκε για την προεκλογική του εκστρατεία είπε ότι ξεκινάει με την εκδήλωση για τον Μ. Αλέξανδρο και αμέσως μετά θα επισκεφθεί όλους τους μητροπολίτες της περιφέρειας.

Φορώντας γραβάτα φούξια, με ύφος αγέρωχο και υπό τους ήχους του «Μακεδονία ξακουστή», που παιάνιζε η μπάντα του άσπονδου φίλου του, δημάρχου Θεσσαλονίκης κ. Βασίλη Παπαγεωργόπουλου, ανέβηκε στο βήμα, αφού νωρίτερα οι κ. Ανθιμος και Παπαθεμελής είχαν φτιάξει ατμόσφαιρα.

Η συγκίνησή του ήταν τόσο μεγάλη που μπέρδεψε τον κ. Τράγκα με τον κ. Τριανταφυλλόπουλο, δηλώνοντας ενώπιον του πλήθους ότι κλέβει χρόνο για να διαβάσει καθημερινά την εφημερίδα του το… Veto, ενώ έφυγε από τον χώρο προτού ολοκληρωθεί η εκδήλωση για να προλάβει έναν από τους πολλούς γάμους, στους οποίους τρέχει τα Σαββατοκύριακα.

Η πρόκληση των Σκοπίων

Με συνεχείς αναφορές στον μεγαλοδύναμο και στον Παναγιώτατο, διακήρυξε από εξέδρας ότι ζει για τη Θεσσαλονίκη, τη Μακεδονία, την Ελλάδα, διαβεβαίωσε ότι δεν πρόκειται να υποστείλει τη Μακεδονία από τον ιστό της Ελλάδας και χτυπώντας το χέρι στο αναλόγιο έψεξε εαυτόν και όλους τους Ελληνες, γιατί «ενώ στα Σκόπια σε λίγες μέρες θα στηθεί άγαλμα του Αλεξάνδρου ύψους είκοσι δύο μέτρων εμείς καθόμαστε απαθείς».

Δεν εξήγησε στο ακροατήριο τι πρέπει να κάνουμε ως Ελληνες απέναντι σ’ αυτήν την πρόκληση, αν πρέπει δηλαδή να περιοριστούμε να αποδοκιμάσουμε τον εθνικισμό του κ. Γκρούεφσκι ή κάτι τολμηρότερο. Αλλά αυτό μπορεί να μας το επιφυλάσσει ως έκπληξη όταν ο προεκλογικός αγώνας φτάσει στην κορύφωσή του.

υ.γ. είναι αλήθεια, είναι αλήθεια, τι νομίσατε κοτζάμ Πανίκας και δε θα έφτανε στα πέρατα της γης να διατρανώσει την απόφαση του να εκλεγεί «περιφερειάρχης - σωτήρας» και να κατατροπώσει τους εχθρούς του όλους, και τους δικούς μας άμα προλάβει και τον αφήσουμε...;;

Καρκατσουλιό...



Όταν ζητάς την παραχώρηση ενός ιστορικού πλοίου (του μοναδικού ελληνικού πολεμικού πλοίου που έδεσε στην Κωνσταντινούπολη!!!) με προσχηματικό λόγο την διοργάνωση τελετών για τα 100 χρόνια από την καθέλκυση του επ' ευκαιρία της μεγαλύτερης διεθνούς έκθεσης που γίνεται στη χώρα σου και καταλήγεις να κάνεις ένα ακόμα γαμήλιο πάρτυ αποθέωση της κιτς επιδειξιμανίας, καλώντας ένα τσούρμο ξέκωλα, ένα μάτσο βλαχοσελέμπριτις και ένα κάρο νεόπλουτους του φυράματος σου, τότε μπορεί κάποιος να σε αποκαλέσει τουλάχιστον απατεώνα...



Απλά πράγματα... Η εφοπλιστική οικογένεια Πάτιστα (η μαμά Μαριγώ, ο υιός Λέο, η νυφούλα Μαριέττα κ.λπ.) εξαπάτησε ΣΥΝΕΙΔΗΤΑ το ελληνικό κράτος, εμένα κι εσένα. Κι όχι μόνο μας εξαπάτησε αλλά μας περιέπαιξε κι όλας... Απροκάλυπτα και κατάμουτρα...!! Και θα το πληρώσει, όπως της αξίζει... Διότι ο Έλληνας αντέχει πολλά, την ξεφτίλα όμως την τιμωρεί...!!!

Όσο για τον φαιδρό-έφεδρο «καπετάνιο» του Αβέρωφ, που πήρε διαταγή να φιλοξενήσει εκδήλωση για τα Ποσειδώνια και αντ' αυτής παρέδωσε την ιστορία του Ναυτικού μας στους ομοίως αυτού φαιδρούς τσιφτετέλληνες, δεν αρκεί η διοικητική απόλυση για να ξεπλύνει την ντροπή, πρέπων είναι ο άμεσος και σε δημόσια τελετή υποβιβασμός του σε ναύτη και ο μόνος τρόπος για να το προλάβει είναι η τιμητική αυτοκτονία του ως ελάχιστη έκφραση συγγνώμης προς τον ελληνικό λαό.

Απαραίτητη σημείωση: δεν θεωρώ ότι πρέπει να απαγορευτεί η χρήση μουσείων και μνημείων για καλλιτεχνικές δραστηριότητες, απλώς πιστεύω ότι πρέπει η χρήση αυτή να γίνεται σε σεμνά και κόσμια πλαίσια και σαφώς εναρμονισμένη με την φύση και την ιστορία του μουσείου-μνημείου. Δεν πρέπει να τα ισοπεδώνουμε όλα, όσο κι αν έχουμε μάθει να το κάνουμε αυτό με κυβερνητική παραίνεση από τον «πατερούλη» Ανδρέα εδώ και τριάντα χρόνια...

Και για να καταλάβετε τι εννοώ, έχει νόημα να προβάλεις το Μουσείο της Ακρόπολης επιτρέποντας τη φιλοξενία δεξίωσης ατόμου, ομίλου, συλλόγου, σωματείου, εκείνο όμως που αποτελεί υπερβολή και προσβολή είναι να εγκαταστήσεις ανάμεσα στις Καρυάτιδες έναν DJ και τα αναλογούντα φωτορυθμικά και να επιτρέψεις να φωτογραφίζονται αγκαλιά με τους Κούρους διάφορες μοντέλες που αργότερα θα συμπληρώσουν το εισόδημα τους σε παρακείμενα ξενοδοχεία ανάσκελα, μπρούμυτα, γονατιστά και σε όλες τις άλλες Τζούλιες στάσεις. Μου προκαλεί ακριβώς την ίδια αηδία, και είναι αηδία, με το καρκατσουλιό της λινάτσας του ΠΑΜΕ στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης...

15.6.10

Γράψε λάθος...



Είχαν λυσσάξει από την πρώτη στιγμή που πάτησε το πόδι του στην Ελλάδα Κινέζος επίσημος για να συζητήσει επενδύσεις με την τότε Ελληνική κυβέρνηση...

Μιλούσαν για ξεπούλημα, για προδοσία, λέγαν ό,τι μπορεί να κατεβάσει το κούφιο κεφαλάκι τους... Έφτασαν να λένε και να δηλώνουν ότι θα ακυρώσουν παρευθύς ως «εθνικά μειοδοτικές» τις συμβάσεις που το κράτος μας είχε υπογράψει...

Εξαπάτησαν τον λαό και εξελέγησαν, συντελούντος και του γεγονότος ότι η προηγούμενη κυβέρνηση δίστασε προκλητικά να πραγματοποιήσει αυτά για τα οποία εξελέγη το 2004 και επανεξελέγη το 2007...

Τις πρώτες μέρες που «ξαναπάτησαν» το δοβλέτι, θρασείς και προπετείς υπουργοί και βουλευτές παλαιάς κοπής έσπευσαν να υπερθεματίσουν σε δηλώσεις προσβολής μιας μεγάλης χώρας συμμάχου μας που είχε συμφωνήσει με την δημοκρατικά εκλεγμένη κυβέρνηση της χώρας μας να επενδύσει αρκετά εκατομμύρια ευρώ και να προσφέρει εργασία...

Βλέπετε το σενάριο είχε μια «αδυναμία»: η κυβέρνηση που είχε κάνει την επωφελή συμφωνία δεν ήταν η λαοπρόβλητη παιδική χαρά του γιωρΓΑΠη και ο εκπρόσωπος της δεν ήταν ο προπέτης παιδονόμος αντιπρόεδρος της (ή Μεγάλος Τραγουδιστής όταν εξυπηρετεί συμφέροντα ξένων δυνάμεων αντίθετα με αυτά της χώρας του)...

Ο οποίος προπέτης παιδονόμος αντιπρόεδρος (ή Μεγάλος Τραγουδιστής) εδώ και έναν περίπου μήνα έχει αρχίσει νέα θριαμβική γυμναστική επίδειξη, πραγματοποιώντας μοναδικές σε παλμό κυβιστήσεις και χαρακτηρίζοντας «παρεξήγηση...» τις πρότερες πολλαπλές, επαναλαμβανόμενες σε κάθε ευκαιρία, διαπρύσιες δηλώσεις κορυφαίων του κόμματος του.

Κι αν τη γλυτώνουν είναι γιατί με την προκλητική συμπαιγνία «παιδονόμου» Θόδωρου, «Βούδα» Λούκας και «ΔΝΤ» Γιώργου αυξήθηκαν οι τιμές και στα γαλακτοκομικά και στα ζαρζαβατικά παράλληλα με την μείωση των μισθών... Έτσι ούτε γιαούρτια ούτε ντομάτες μας περισσεύει να αγοράσουμε και να τους πετάξουμε, ούτε στα σκ@τ@ να τους ρίξουμε μιας και για να παραχθούν αυτά πρέπει να έχουμε να φάμε...

Τα καλά και συμφέροντα...



Το άκουσα στο ραδιόφωνο και μου έπεσαν τα μαλλιά...
«Χωρίς Μετρό θα είναι αύριο η πρωτεύουσα, λόγω της 24ωρης απεργίας που κήρυξε το Σωματείο των εργαζομένων. Οι εργαζόμενοι στο Μετρό διαμαρτύρονται για την απόφαση της διοίκησης να μην ανανεώσει τις συμβάσεις 275 συναδέλφων τους που λήγουν το επόμενο διάστημα, αλλά και στα οικονομικά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση και τα οποία έχουν οδηγήσει σε μείωση των αποδοχών τους».

Αν σας πω τώρα ότι όταν αυτοί οι 275 διορίζονταν πέρυσι (προεκλογικά...) οι ίδιοι εργαζόμενοι που τώρα αντιδρούν, αντιδρούσαν και τότε διαρρέοντας σε blog και δημοσιογράφους την πληροφορία για σκανδαλώδεις προεκλογικές προσλήψεις;; Ούτε να σχολιάσω το ότι ο Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης χαρακτήρισε μη νόμιμες τις προσλήψεις...!! Ποιος είμαι εγώ εξάλλου που θα τολμήσω να θίξω «τα καλά και συμφέροντα» της εργατικής (λέμε τώρα...) τάξης!!

14.6.10

Δευτέρα... και η παρανομία καλά κρατεί!!



Δεύτερη βδομάδα παρανομίας στο λιμάνι της Κορίνθου... Δεύτερη βδομάδα που το φασισταριό του ΠΑΜΕ και της Π.Ν.Ο αρνείται απροκάλυπτα και ατιμώρητα να σεβαστεί νόμους και δικαστικές αποφάσεις με πειρατικές πράξεις κατάληψης των οχηματαγωγών Ropax I και Ropax ΙΙ της ιταλoελληνικών συμφερόντων εταιρείας Adriatic Lines.

Την ίδια ώρα ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη (αν είναι λαθρομετανάστης, παράνομος ή δικός μας...), αρμόδιος και για το -κατά δήλωση του τοπικού εισαγγελέα- ανίκανο να επιβάλει την τάξη λιμενικό, είναι παντελώς εξαφανισμένος... Η δε πλοιοκτήτρια εταιρεία εγκαλείται δημοσίως από το Υπουργείο Οικονομίας κλπ. διότι, λέει, δεν προσέρχεται στον διάλογο... Με λίγα λόγια γιατί δεν δέχεται να είναι και κερατάς και δαρμένη...!!!

Στην περίπτωση του Υπουργείου προφανέστατα ισχύει το «όποιος δεν σκέπτεται, συσκέπτεται», αλλιώς ο αρμόδιος Γενικός Γραμματέας θα σκεφτόταν ότι δουλειά του είναι και η εφαρμογή των νόμων και των δικαστικών αποφάσεων και ότι ουδείς επιθυμεί να προσέρχεται σε οποιονδήποτε διάλογο τελών εν ομηρεία. Πολύ δε περισσότερο όταν στην προκείμενη συνάντηση καλούνται να συζητήσουν η εταιρεία που θίγεται και έχει υπέρ της δικαστική απόφαση που δεν εφαρμόζεται, οι παρανομούντες φορείς που αρνούνται να συμμορφωθούν με νόμους και δικαστικές αποφάσεις και επιμένουν να επικρατήσει το δικό τους συμφέρον και η κυβέρνηση που αρνείται να εφαρμόσει τον νόμο και τις δικαστικές αποφάσεις υπέρ της αδικούμενης εταιρείας για να μην στερηθεί μικροπολιτικά οφέλη από τους αδικούντες καταληψίες. Απόλυτα λογικό που η εταιρεία ζητά να παρίσταται και ο Ιταλός πρέσβης, τουλάχιστον έτσι θα παρίσταται και κάποιο κράτος να σέβεται τον νόμο και να ζητά την εφαρμογή του...

Και έστω ότι η Λούκα και η παρέα της δεν είναι και οι πλέον ικανοί στην διαχείριση κρίσεων, το πρόβλημα είναι ότι και η λοιπή κυβέρνηση περί αλλότρια τυρβάζει, έτσι τα Σαββατοκύριακα θα μπορούμε ελεύθερα να πηγαίνουμε στον Σχοινιά έως ότου οι φασιστόπαιδες της Αλέκας και του Περισσού αποφασίσουν περί του αντιθέτου ενώ, ...σύντομα, θα παίρνουμε το ποδήλατο μας και θα κόβουμε βόλτα στην παραλία της Αθήνας, φυσιολογική εξέλιξη μιας και ούτε δουλειά θα έχουμε ούτε χρήματα για να πληρώνουμε την υπερτιμημένη «σοσιαλιστική» βενζίνη... Ανίκανοι, άτολμοι και αδιάφοροι...

Παρεμπιπτόντως, τον «μεγάλο», τον Γιωργάκη μας, δεν τον ενοχλούμε, όταν δεν κάνει ποδήλατο ή κανό δίνει διαλέξεις για να επιμορφώσει τα ξένα πλήθη, ο δε Πάγκαλος με τον Παμπούκη δεν προλαβαίνουν γιατί παρακολουθούν την πορεία υλοποίησης του μνημονίου και της κυβερνητικής πολιτικής...

Και εμείς, οι απλοί πολίτες, βρισκόμαστε εν μέσω Σκύλλας και Χάρυβδης... Δε σας λέω ποιος είναι ποιος, διαλέξτε κατά βούλησιν, μέσα θα πέσετε...!!! Και μην τους ενοχλείτε... είναι αφοσιωμένοι στο έργο τους...

13.6.10

Γύρω, γύρω όλοι...



Σήμερα ίσως ήταν η τελευταία φορά που παρακολούθησα αυτή την ομάδα... Την Πέμπτη θα προτιμήσω να εργαστώ λίγο παραπάνω, την άλλη Τρίτη θα προτιμήσω να βγω μια βόλτα... Γιατί τελικά, μετά από ένα χαμένο Σάββατο, καταλήγω στο συμπέρασμα ότι και γυμναστικές επιδείξεις σχολείου να παρακολουθούσα καλύτερο θέαμα θα έβλεπα από αυτό που μου προσέφερε η εθνική ομάδα...

Μια ομάδα -όπως έγραψα το απόγευμα και στο Facebook- που εξήγαγε και στη Νότιο Αφρική όλη την παθογένεια της χώρας: δημοσιοϋπαλληλική νοοτροπία απόσεισης ευθυνών στην άμυνα, κρατικοδίαιτη ανάπτυξη παιχνιδιού στο κέντρο, αποτελεσματικότητα Δ.Ε.Κ.Ο. (=πιο αργή κι απ' τον θάνατο) στην επίθεση... Την εικόνα συμπλήρωνε στον πάγκο ένας γέρων ηγέτης που απολάμβανε τον ήλιο του μεσημεριού περιμένοντας πότε θα έρθει η ώρα του να κάνει την επόμενη περισπούδαστη δήλωση...

Στο ημίχρονο είμαι σίγουρος ότι οι εκπρόσωποι των παικτών συζήτησαν με την ποδοσφαιρική ηγεσία της χώρας για το επίδομα συμμετοχής στον αγώνα και το επίδομα έγκαιρης παρουσίας στις φάσεις... Κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, που δεν άλλαξε, σχηματίζω την εικόνα ότι δεν ικανοποιήθηκαν τα αιτήματα τους... Απλώς, προς το τέλος, έγινε ένας μικρός «ποδοσφαιρικός ανασχηματισμός», μπας και σωθούν τα προσχήματα... Που δεν σώθηκαν... Γιατί στον πάγκο, εκτός από τον Otto είχαμε σήμερα κι άλλο Γερμανό, τον Alzheimer...

Όπως αποδεικνύεται, τα έθιμα στην Ελλάδα είναι ισχυρά... Είθισται π.χ. τα Μουντιάλ να αποτελούν ευκαιρία συνταξιοδότησης για παπούληδες κόουτς και ημί-παπούληδες παίκτες... Ειδικά αυτούς που τον υπόλοιπο χρόνο γράφουν ένσημα βαρέα (εκ της βαρεμάρας) και ανθυγιεινά (εκ της αέναης καθιστικής ζωής στον πάγκο ή την εξέδρα)...

Δεν εξηγείται αλλιώς το φαινόμενο Χαριστέας ή το φαινόμενο Σεϊταρίδης... Οι οποίοι για το μόνο που ξεχωρίζουν εδώ και χρόνια είναι η σταθερότητα... Είναι σταθερά ανύπαρκτοι...!!! Και αυτοί και οι λοιποί «άσσοι» της παρέας... Όλοι εκλεκτοί εκφραστές της «και χάρη σας κάνω» συμπεριφοράς, του «πέσε-κλάψε-κλέψε-κέρδισε» παιχνιδιού, του «τσουκου τσούκου μπολ» ποδοσφαίρου, του «Μύκονος ερχόμαστε» αθλητισμού... Άσσοι, δηλαδή λίγο παραπάνω από το μηδέν...

Πραγματικά, ήταν τόση η απογοήτευση, ειδικά όταν είδα τις αλλαγές σωτηρίας με τον «πουθενά» Πατσά... (μπας και έβαλα λάθος τον τόνο...;;) και τον «βάλε ένα γκολ και ας πεθάνω, Καπετάνο Καπετάνο», που ξέχασα τις βουβουζέλες που δεν σταμάτησαν να βουβουζίζουν ούτε πάνω στον εθνικό ύμνο της χώρας μου (κάτι που θεωρώ μέγιστη αγένεια...) και έφτασα στο σημείο να παρακαλάω να καταλάβει το ΠΑΜΕ τις εισόδους των αποδυτηρίων, ζητώντας να προσλαμβάνονται Έλληνες ίσαμε το 20% του προσωπικού στα στάδια που αγωνίζεται η Εθνική ομάδα, μπας και επαναληφθεί το παιχνίδι με κανονικούς παίχτες και βάλουμε κανένα γκολ...

Ή έστω με παίκτες Subbuteo... Διότι ακόμα και εκεί καλύτερα θα παίζαμε... Και δε θα γινόμασταν για μια ακόμα φορά περίγελος της διεθνούς κοινότητας...
σημείωση επί της βουβουζέλας και της χρήσης της:

Δέχομαι την εθιμική χρήση ενός οργάνου που παράγει έναν άχαρο και ενοχλητικό ήχο, είναι δηλωτικό ενός πολιτισμού που δεν έχει εξελιχθεί ακόμα ώστε να παράγει πράγματα με χάρη και ομορφιά. Εκείνο που δεν μπορώ να δεχθώ είναι η αγενής συμπεριφορά από ανθρώπινα όντα προς τη σημαία και τον εθνικό ύμνο μιας χώρας, φαινόμενο καθιερωμένο πλέον στο μουντιάλ της Νοτίου Αφρικής...


Θα το πω λοιπόν κομψά (για να μην αρπαχτεί πάλι κανείς...): προτείνω άμεσα η τοπική κυβέρνηση και η διεθνής ομοσπονδία ποδοσφαίρου να μεριμνήσουν να διανέμεται στην κερκίδα των βουβουζελιστών «άρτος» πριν το «θέαμα» ώστε να κρατούν τα στόματα τους απασχολημένα με κάτι άλλο πλην της βουβουζέλας κατά την διάρκεια της ανάκρουσης των εθνικών ύμνων...

Προβλέψεις...



Σε μια περιοχή της Αμερικής, πλησιάζει χειμώνας. Οι Ινδιάνοι αναρωτιούνται για τον καιρό και ρωτάνε το μάγο της φυλής: «Ω μεγάλε μάγε, πες μας, πώς θα είναι ο χειμώνας που έρχεται;»

Ο μάγος σκέφτεται λίγη ώρα και απαντά: «Χμμμμμμ. Παιδιά μου, ένα έχω μόνο να σας πω. Ο χειμώνας φέτος θα είναι βαρύς. Κόψτε ξύλα.»

Έφυγαν λοιπόν οι Ινδιάνοι κι αρχίζουν να κόβουν ξύλα. Μετά από μια εβδομάδα, ξαναπάνε στο μάγο και ρωτάνε: «Ω μεγάλε μάγε, πες μας, τι καιρό θα κάνει φέτος το χειμώνα;»

«Χμμμμμ. Παιδιά ο χειμώνας φέτος θα είναι πολύ βαρύς. Κόψτε πολλά ξύλα.»

Φεύγουν λοιπόν οι Ινδιάνοι από το μάγο κι αρχίζουν να κόβουν κι άλλα ξύλα. Οι Ινδιάνοι έκοβαν ξύλα κάθε μέρα, αλλά συνέχιζαν να επισκέπτονται τον μάγο κάθε μέρα: «Ω μεγάλε μάγε, πες μας, θα είναι βαρύς ο χειμώνας φέτος;»

«Ρε παιδιά, τα είπαμε χίλιες φορές», λέει ο μάγος, «ο χειμώνας φέτος θα είναι πάρα πολύ βαρύς. Κόψτε ξύλα.»

«Μα καλέ μας μάγε μας λες να κόψουμε ξύλα τόσο καιρό. Είσαι σίγουρος;»

«Μα τι λέτε τώρα; Με αμφισβητείτε;» ρωτάει θυμωμένος ο μάγος. «Είμαι πάρα πολύ σίγουρος. Κόψτε ξύλα.»

Οι Ινδιάνοι έφυγαν ήρεμοι, αφού είδαν τόσο σίγουρο το μάγο. O μάγος όμως, μπήκε σε σκέψεις: «Μήπως κάνω λάθος για το χειμώνα;». Αποφάσισε λοιπόν να πάει στη διπλανή πόλη, για να ρωτήσει τους μετεωρολόγους για τον καιρό, ώστε να σιγουρευτεί και αυτός.

«Εσείς που είστε επιστήμονες, ποιες είναι οι προβλέψεις σας για τον ερχόμενο χειμώνα;» ρωτάει ο μάγος.

«Γέρο, φύγε να σωθείς», του λένε. «Περιμένουμε φέτος πάρα πάρα πολύ βαρύ χειμώνα!»

«Κύριοι, με τρομάζετε», τους λέει ο μάγος, «είστε σίγουροι;»

«Βεβαιότατα. Περιμένουμε τον πιο βαρύ χειμώνα των τελευταίων 25 ετών...!!!»

«Πω-Πω, δύσκολα τα πράγματα», σκέφτηκε ο μάγος.

«Και πώς είστε τόσο σίγουροι ρε παιδιά;» ρωτάει.

«Τι λες, ρε φίλε. Δεν βλέπεις τους Ινδιάνους; Έχουν κόψει όλο το βουνό!»

12.6.10

Το Θεώρημα των Αμοιβών...



Τακτοποιώντας κάποιες παλιές σημειώσεις βρήκα ένα ενδιαφέρον θεώρημα, το Θεώρημα των Αμοιβών.

Σύμφωνα με το Θεώρημα αυτό ένας Μηχανικός, εν γένει ένας επιστήμονας, δε θα μπορέσει ποτέ να πάρει αμοιβές τόσο υψηλές όσο ένα διοικητικό στέλεχος, ένας υπάλληλος ή ένας πωλητής. Το θεώρημα θα βρούμε να έχει πολλαπλή εφαρμογή τις τελευταίες δεκαετίες στη χώρα μας, σε πολιτικούς, καλλιτέχνες και άλλα συναφή...

Η απόδειξη του θεωρήματος, μια πολύ απλή μαθηματική εξίσωση, βασίζεται στα παρακάτω αξιώματα:

Αξίωμα 1ο: Η Γνώση είναι Δύναμη
Αξίωμα 2ο: Ο Χρόνος είναι Χρήμα

Δεδομένου λοιπόν ότι: Δύναμη =Έργο/Χρόνο
και επειδή: Γνώση=Δύναμη,
έχουμε: Γνώση = Έργο/Χρόνο
και εφόσον: Χρόνος = Χρήμα
έχουμε: Γνώση = Έργο/Χρήμα
οπότε, λύνοντας ως προς Χρήμα, παίρνουμε: Χρήμα = Έργο/Γνώση

Συνεπώς, καθώς η Γνώση τείνει στο 0, το Χρήμα τείνει στο άπειρο, άσχετα από το παραγόμενο έργο, ακόμα και αν η τιμή του είναι πολύ μικρή...

Από την άλλη, καθώς η Γνώση τείνει στο Άπειρο, το Χρήμα τείνει στο μηδέν, όσο μεγάλη και αν είναι η τιμή του παραγόμενου έργου...

Συμπέρασμα:
Όσα λιγότερα ξέρεις, τόσα περισσότερο χρήμα κερδίζεις!!!

11.6.10

Προστασία του πολίτη...



Στο αυτοκίνητο το πρωί συνηθίζω να ακούω ραδιόφωνο... Και να συλλέγω ενημέρωση... Όπως σήμερα...

Άκουσα λοιπόν ότι στην Κόρινθο, ένα τσούρμο ναυτεργάτες απαγορεύουν δικτατορικά τον απόπλου δύο φορτηγών πλοίων. Η δικαστική απόφαση δεν εκτελείται, άκουσα, παρά την προσταγή του τοπικού εισαγγελέα. Η απάντηση από το λιμενικό; «Δεν επαρκούν οι δυνάμεις μας...».

Σκέφτηκα ότι θα μπορούσε ο εκεί λιμενάρχης, τέσσερις μέρες τώρα, να έχει ζητήσει ενισχύσεις και να έχει φροντίσει να εφαρμόσει το νόμο και τις δικαστικές αποφάσεις.

Όπως το σκέφτηκα όμως το ξε-σκέφτηκα, εξάλλου πως μπορώ εγώ, ένας απλός πολίτης, να έχω γνώμη και άποψη για αυτούς που με προστατεύουν...

Άκουσα επίσης ότι στην Αθήνα, στον Βοτανικό, ένα τσούρμο Ρομά, (αθίγγανοι λεξικογραφικά, γύφτοι λαϊκά) έχουν κάνει από το 2004 κατάληψη σε έναν ιδιωτικό χώρο 29 στρεμμάτων. Και ότι η αστυνομία δεν έχει ως σήμερα καταφέρει να τους απομακρύνει, έτσι άκουσα, ενώ καθημερινά οι ιδιοκτήτες χρεώνονται με πρόστιμα από το Δήμο Αθηναίων, με την κατηγορία ότι ρυπαίνουν την περιοχή.

Σκέφτηκα ότι ο αστυνομικός διοικητής που δεν τα έχει καταφέρει δε θα έχει και αυτός δυνάμεις επαρκείς και θα ζήτησε ενισχύσεις που δε θα τους τις δώσανε (ίσως γιατί σκέφτονται να τις στείλουν στην Κόρινθο;), επομένως πως να εφαρμόσει τον νόμο...;;

Και θύμωσα που οι ιδιοκτήτες δεν τον καταλαβαίνουν και δεν του στέκονται στο πρόβλημα του και βγαίνουν και κάνουν δηλώσεις στα κανάλια και παραπονιούνται ότι βλέπουν την περιουσία τους να απαξιώνεται και κατηγορούν δημόσιους λειτουργούς πως δεν κάνουν καλά τη δουλειά τους...

Όπως τα σκέφτηκα όμως τα ξε-σκέφτηκα, εξάλλου πως μπορώ εγώ, ένας απλός πολίτης, να έχω γνώμη και άποψη για αυτούς που με προστατεύουν...

Κι από την άλλη, τι θέλω και σκέφτομαι και αγωνιώ, ο Μιχάλης μας είμαι σίγουρος ότι τα έχει κανονίσει όλα στην εντέλεια, ως πολίτη με προστατεύει ακόμα και από το να σκέφτομαι άσχημα πράγματα. Και κάτι λεπτομέρειες που ξεφεύγουν, ένα-δυό καράβια εδώ, καμιά τριανταριά στρέμματα εκεί, δεν είναι δα και λόγος ανησυχίας... Ο Μιχάλης δεν αγωνιά... Είναι σίγουρος...!!! Μη σας πω κιόλας ότι τον άκουσαν και να σιγοτραγουδά «Τα μπούτια σου Μαρία, σκοπιά καψιμί αγγαρεία»...
υ.γ. τι θα πει ποια είναι η Μαρία, αυτά είναι ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, άντε από δω μην πάρω καμιά ματσούκα και σας κυνηγήσω...

«Ούυυυυυυ!!!»... ιδέα του θα ήταν...



Το σκοτάδι είχε πέσει... είχε αρχίσει να βάζει λίγη ψύχρα... είχαν πει ότι την άλλη μέρα θα έβρεχε, η πόλη θα απολάμβανε Σαββατιάτικα λίγη δροσιά πριν το καυτό γαϊδουροκαλόκαιρο...

Ο πεζόδρομος της Διονυσίου Αρεοπαγίτου μπροστά του απλωνόταν άδειος... ή σχεδόν άδειος... άφησε πίσω του τη διασταύρωση με τη βουή από τις καφετέριες και τα πρώτα μαγαζιά της Πλάκας... ήθελε λίγη ηρεμία, θα περπάταγε ως κάτω το Θησείο, θα έπαιρνε το τρένο από κει...

Έριξε μια κλεφτή ματιά στο Μουσείο, ήταν εκεί και απόψε όπως πάντα, ειδυλλιακά φωτισμένο μέσα στη νύχτα, να του θυμίζει ότι μερικά πράγματα πρέπει να γίνουν για να τα εκτιμήσουμε...

Κοίταξε ξανά μπροστά του, είδε και το Ηρώδειο φωτισμένο, πρόσεξε την «έκτακτη πανίδα» της περιοχής, οδηγοί, ασφάλεια, καμεραμεν, ηχολήπτες, δημοσιογράφοι, σιωπηλοί παρατρεχάμενοι, κατάλαβε ότι είχε παράσταση και είχε και επισήμους... «Ας είναι», σκέφτηκε, «τι με χαλάει εμένα; θα τους προσπεράσω και θα συνεχίσω τη βόλτα μου...»

Και τότε το άκουσε... στην αρχή νόμισε ότι ήταν ο αέρας, το θρόϊσμα από τα φύλλα των δέντρων... συγκέντρωσε ασυναίσθητα την προσοχή του... ένιωσε στους γύρω του αυτή την απροσδιόριστη αναταραχή της πανίδας πριν την καταιγίδα... «Ουυυυυυυ...», ναι ήταν «ουυυυυυ...» και δεν ήταν ο αέρας...

Του φάνηκε παράξενο... αν ήταν Χριστούγεννα θα μπορούσε να το βάλει σκέτο μαζί με τα «γκι», θα ήταν διακοσμητικός ο ρόλος του... αλλά δεν ήταν Χριστούγεννα... το μυαλο του πήγε αμέσως στο θρίλλερ, «μήπως πέρασα σε άλλη διάσταση...;;», σκέφτηκε, και κοίταξε γύρω του ασυναίσθητα περιμένοντας μέσα στην αναστατωμένη πανίδα να διακρίνει τον λύκο πάνω στον βράχο να ουρλιάζει στο φως του φεγγαριού... ούτε αυτό όμως ήταν...

«Κλάμα είναι, λυγμός, απλά εγώ δεν το ακούω καλά...», είπε κι αναθάρρησε. Τα βήματα του τον είχαν φέρει έξω από το φτωχικό μιας νεαρής συγγραφέως, Βίκυ θαρρώ την έλεγαν, «την φτωχή...», σκέφτηκε ασυναίσθητα, «να δουλεύει τόσα χρόνια, να δανείζεται για να βάλει ένα κεραμίδι στο κεφάλι και να γηροκομήσει εκείνον τον συμπαθή γερο-υπουργό που αγάπησε ως κορίτσι και αυτοί να την κατηγορούν»... Κοίταξε προς το μέρος του παλιού σπιτιού, ήταν σκοτεινά...

Τότε τι «ουυυυυυυ» ήταν αυτό που άκουσε;; Γιατί δεν ήταν και γήπεδο εκεί κοντά, να έλεγε ότι το παρατεταμένο «ουυυυυυ» είναι η υποδοχή των γηπεδούχων θεατών στον φιλοξενούμενο... ή έστω η αποφώνηση μιας οικτρής εμφάνισης της ομάδας τους... δεν ήταν γήπεδο εκεί κοντά...

Σκέφτηκε ότι θα ήταν τίποτα σκυλιά, οι παρίες του μεγαλοαστισμού μας, που θα παιχνίδιζαν με τους περαστικούς, κι ετοιμάστηκε να αποδώσει στην κακή του ακοή το ότι δεν άκουσε το «...στ» που συνοδεύει το «ου...». Όμως ήταν προφανές ότι η έκτακτη πανίδα των παρατρεχάμενων, είχε εξορίσει προ πολλού τους μόνιμους κατοίκους του πεζόδρομου...

«Ουυυυυυυυυ!!!»... Το άκουγε ακόμα στο βάθος του μυαλού του... Λες να ήταν τελικά μόνο εκεί;; Να μην ηκούσθη ποτέ;; Λες να ήταν η φαντασία του;; Ώρα τώρα να τον είχε κυριεύσει κανένας κακός «αυτοκτονικός ου...δεασμός» να μην τον αφήνει να απολαύσει τη μέρα του... Μπα, τη Δευτέρα θα τηλεφωνούσε στο φίλο του τον γιατρό να το κοιτάζανε...

Ως τότε όμως τι θα έκανε με το «ου»;; Πως θα το αντιμετώπιζε;; Είχε φτάσει στου Φιλοπάππου, κανονικά έπρεπε να πάρει την κατηφόρα για το Θησείο, τα βήματα του όμως τον πήγαν από την άλλη... Κάθισε σε έναν βράχο να σκεφτεί... «Βρε παιδί μου, δε θέλω ου...», σκέφτηκε, αυτή ήταν η λύση για το Σαββατοκύριακο, και τότε θαρρείς και στάθηκαν μπροστά του οι πρόγονοι του που είχαν κάτσει στον ίδιο βράχο...

Άρχισε να σκέφτεται διάφορα...αυτή ήταν η λύση... όχι το «ούυυυυυυυ», το «δεν θέλω ου!!!»... Άρχισε να κάνει αναλύσεις με το μυαλό του για το ποιο είναι αυτό το «ου» και ποια χρήση και ερμηνεία έχει... π.χ. λέμε ως λαός «θέλεις; ναι ή ου, άλλη απάντηση δε χωράει», ε, όταν μας απαντούν «δεν θέλω ου!!!» πρέπει να μας ξεκαθαρίζουν αν τοποθετούν το κόμμα πριν το ου... διότι άλλο το «δεν θέλω ου!!!» κι άλλο το «δεν θέλω, ου!!!»...

Ένιωσε ότι κατέληγε κάπου... αυτό το κόμμα είναι που κάνει τη διαφορά... και τη διαφθορά... κι αν δεν το προσέξεις και το αφήσεις ανεξέλεγκτο να κάνει ότι θέλει στην πρόταση μπορεί να βρεθείς προ εκπλήξεων... γιατί το κόμμα έχει τη δική του (αναρχο)αυτόνομη ύπαρξη, χωράει παντού, και πριν από το «ου» και μετά από αυτό... ολόκληρο κόμμα είναι...

Κοίταξε το ρολόϊ του... με όλες αυτές τις σκέψεις η ώρα είχε περάσει... αποφάσισε να γυρίσει πίσω, θα άφηνε την υπόλοιπη βόλτα για άλλη φορά... Σηκώθηκε και τάχυνε το βήμα...

Λίγο παρακάτω, η «έκτακτη πανίδα», οι παρατρεχάμενοι ήταν σε αναβρασμό, τρέχαν γύρω γύρω, προσπαθούσαν να οργανωθούν, να βρουν τη θέση και το ρόλο τους μέσα στο βράδυ... Και τότε τον είδε, άναψαν τα φώτα και τον είδε...

Προσπάθησε να ακούσει... Δεν μπόρεσε... Αν και μίλησε αρκετή ώρα, δεν μπόρεσε να τον ακούσει... Ο ήχος δεν μπορούσε να περάσει, τον έπνιγαν οι παρατρεχάμενοι σε ρόλο ηχοπετάσματος...

Γύρισε σπίτι, έβαλε την τηλεόραση, τον άκουσε να μιλάει ήρεμα, ήσυχα, απλά... Είχε πάει να παρακολουθήσει μια παράσταση... μια ωραία παράσταση... μια πολύ ωραία παράσταση... και ήταν όλα τόσο όμορφα, τόσο ειδυλλιακά, τόσο υπέροχα εκείνο το βράδυ του Σαββάτου...

Άλλαξε κανάλι, και ξανά, και ξανά, τον είδε και πάλι, παντού, η ίδια εικόνα ηρεμίας και γαλήνης... Ησύχασε... Μόνο εκείνο το «ουυυυυυ» του στοίχειωνε το μυαλό... αλλά το είχε καταπολεμήσει... τώρα πια ήξερε... ήταν στη σκέψη του... δεν υπήρχε...

Η Δευτέρα είχε ήδη προχωρήσει, σχεδόν μεσημέριαζε... ευτυχώς ο Νίκος μπορούσε να τον δεχτεί κατά τις δύο, είχαν κανονίσει να τσιμπήσουν κάτι και να του πει το πρόβλημα, θα τον βοηθούσε με τη συζήτηση να βρει τη λύση, ήταν και οι δύο σίγουροι...

Μπήκε στο εστιατόριο, είχε φτάσει πρώτος... Κάθησε και άρχισε να ξεφυλλίζει την εφημερίδα μηχανικά, ήθελε να καθαρίσει το μυαλό του, να ξεφύγει από αυτό που τον έτρωγε, να μπορέσει να μιλήσει στο φίλο του χωρίς πίεση... και τότε το ξαναείδε... εκεί μπροστά του, τυπωμένο με ωραία μαύρα γράμματα...



Ντεζά Βούυυυυυυυ... νάτο πάλι... αναρωτήθηκε πως και δεν είχε ακούσει τίποτα στις ειδήσεις, παρ' εκτός από εκείνο το «ουυυυυυ» που είχε ζήσει το βράδυ της Παρασκευής... στον πεζόδρομο της Διονυσίου Αρεοπαγίτου...

Και τότε κατάλαβε... Ότι την Παρασκευή το βράδυ δεν είχε ζήσει τίποτα... Ότι δεν ήταν εκεί... Ότι ήταν σε μια άλλη, δική του, διάσταση... Και ότι τζάμπα είχε καταστρέψει τις μέρες του με την αγωνία...

Γιατί αν είχε περάσει την Παρασκευή το βράδυ στην «κανονική» διάσταση, τη διάσταση του Γιώργου και των Μέσων του, θα είχε ζήσει ένα όμορφο και ξεκούραστο Σαββατοκύριακο... Χωρίς έγνοιες... Χωρίς σκοτούρες...

Το οποίο θα μπορούσε να αρχίσει να ζει και σήμερα και τις επόμενες βδομάδες, όπως του εξήγησε αργότερα ο φίλος του ο Νίκος... Αρκεί... Αρκεί να ήταν πιστός στον ευγενή και καλοκάγαθο ηγεμόνα... Ο οποίος τα είχε όλα ρυθμίσει και φρόντιζε ώστε τίποτα, μα απολύτως τίποτα, να μην ενοχλεί τους πιστούς του υπηκόους...

Α... Και αρκεί να ξεχνούσε εκείνο το «ουυυυυυ»... να έκανε το «δεν θέλω ου» τρόπο ζωής... όπως ο ηγεμόνας... και να έβαζε το κόμμα μπροστά... πριν... τώρα που θα το καθάριζε κιόλας από παρενθέσεις, τελείες και παύλες...

10.6.10

Στην Ελλάδα ζεις, δεν υπάρχει ελπίς... (μόνο Ψωμιάδης υπάρχει...)



Δε θα μπορούσα να συμφωνώ περισσότερο με κείμενο, από όσο συμφωνώ με το σημερινό κείμενο του Στέφανου Κασιμάτη (από τη στήλη «Φαληρεύς») στην Καθημερινή με τον τίτλο «Ελλάδα της ελπίδας με τον... Ψωμιάδη;». Διαβάστε την αρχή του άρθρου και γελάστε...
Αν είχα μαλλιά, θα τα ξερίζωνα! Προσέξτε, παρακαλώ, τι δήλωσε χθες ο εκπρόσωπος της Ν.Δ., Πάνος Παναγιωτόπουλος: «Ως Ν.Δ., επισημαίνουμε την επισημοποίηση της υποψηφιότητας, για την Περιφέρεια στην οποία ανήκει, του κ. Πάνου Ψωμιάδη. Και θέλω, αφού επισημάνω την επισημοποίηση της υποψηφιότητας αυτής, που έγινε σήμερα, με συνέντευξη Τύπου που έδωσε στη Θεσσαλονίκη, να τονίσω ότι ο πρόεδρος της Ν.Δ., εδώ και πολύ καιρό, στις διαδοχικές συναντήσεις που είχε μαζί του, του είχε εκφράσει την στήριξή του και τον είχε ενθαρρύνει να προχωρήσει προς την κατεύθυνση αυτή».

Μετά συγχωρήσεως, αλλά όλα αυτά είναι bullshit, όπως θα έλεγε ο πρόεδρος της Ν.Δ. την εποχή που ήταν φοιτητής στο Harvard. Η ανακοίνωση της υποψηφιότητας του εν λόγω κυρίου και η αποδοχή της, άνευ όρων, από μία ασθμαίνουσα Ν.Δ. το μ
όνο που δείχνει είναι την αδυναμία του κομματικού συστήματος, όπως το γνωρίζαμε, να επιζήσει στην μετά Χρεοκοπίαν εποχή, η οποία –ως γνωστόν– ξεκίνησε στις 23 Απριλίου...



Αν θέλετε να γελάσετε κι άλλο (και να κλάψετε ολίγον...) διαβάστε και παρακάτω...
Ας αφήσουμε την πλάκα με τις καβαλαρίες του Ψωμιάδη, τις μεταμφιέσεις του, τα σουβλάκια που χλαπάκιαζε, τα μπουγελώματα κ.λπ. Μιλούμε για τον Ψωμιάδη που ελέγχεται από την Ευρωπαϊκή Ενωση για την καταστροφή της λίμνης Κορώνειας. Τον Ψωμιάδη που κατέτμησε τα δημόσια έργα σε «σαρανταπεντάρια», ώστε να μοιράζονται σε όλους τους κατασκευαστές. Τον Ψωμιάδη που χρηματοδότησε «καθ’ υπέρβασιν» (το παραδέχθηκε χθες) τη μεταφορά των μαθητών με μισθωμένα λεωφορεία. Τον Ψωμιάδη, που έχει επανειλημμένως παραδεχθεί ότι μειώνει τα πρόστιμα, λόγω «κοινωνικής ευαισθησίας». Μιλούμε, δηλαδή, για το άκρον άωτον του λαϊκισμού. Τι πρέπει να αλλάξει σε τούτη τη χώρα, τόσο σε επίπεδο πρακτικής όσο και νοοτροπίας; Ολα αυτά που πρέπει να αλλάξουν συμπυκνώνονται στο όνομα Ψωμιάδης. Ε, λοιπόν, αυτό το πράγμα (με την καλή έννοια...) υιοθέτησε η Ν.Δ. για την Περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας. Να το χαίρεται!

Πόσο χαίρομαι που υπάρχουν και άλλοι σώφρονες άνθρωποι που μοιράζονται, συμφωνούν ή ενισχύουν την ταπεινή μου γνώμη για τον πολιτικό (λέμε τώρα...) Παναγιώτη Ψωμιάδη (γιατί για τον άνθρωπο δεν μου πέφτει λόγος, ούτε με όρισε κανείς υπέρτατο κριτή, ούτε ο εν λόγω έχει ασχοληθεί μαζί μου σε προσωπικό επίπεδο)...

Γνώμη την οποία έχω εκφράσει προ πολλών ετών σε φιλικούς και κοινωνικούς κύκλους, αλλά και πάλι πρόσφατα γραπτά μέσω του blog μου, σε δημοσίευση με τον τίτλο «Αυτοδιοικητική αφεδρών»...

Όσο για την εικονογράφηση, έψαξα με τη φράση κλειδί «όμοιος ομοίω αεί πελάζει» και ήταν ότι καλύτερο βρήκα... Τυχαίο;; Δεν νομίζω... Εξάλλου δεν κοστίζει να είσαι γραφικός... Ούτε να γίνεσαι φαιδρός... Διότι την φαιδρότητα πολλοί εμίσησαν, τον φαιδρό ουδείς... Υπάρχει κοινοβουλευτικό παράδειγμα...