30.5.10

Ανανεωμένη Γραμματική της Ελληνικής γλώσσας

1. Τα λήγοντα εις - χώσεως, -χύσεως, -μπήξεως καθώς και ο αριθμός τρία συντάσσονται με το συμπάθειο.

2. Όλα τα εις -ούτσος λήγοντα, φανερώνουν ανδρεία ή σοφία π.χ. Ανδρούτσος (ανδρεία), Πανούτσος (σοφία). Εξαιρούνται το Γιούτσος και Πούτσος που σημαίνουν «έμπαινε».

3. Όλα το εις -άνα λήγοντα, ειναι ηδονής σημαντικά, π.χ. πουτάνα, φακλάνα, νταρντανα, γαγκλάνα κλπ. Εξαιρουνται το καμπάνα ως κρούσεως σημαντικό και Αλαμάνα ως ιστορικό τοπωνύμιο.

4. Όλα τα εις -αράς λήγοντα είναι, μεγέθους σημαντικά, όπως το Πουτσαράς , Κοιλαράς, Κωλαράς κλπ. Εξαιρειται το Φουκαράς.

5. Όλα τα εις -ακας λήγοντα δουλευουν επι 8ωρου βασεως, π.χ. δασοφύλακας, νυχτοφύλακας, χωροφύλακας, κλπ. Εξαιρειται ο Μαλάκας που δουλευει επι 24ωρου βασεως.

6. Όλα τα εις -ίδι λήγοντα, ειναι χρήσεως και εργασίας σημαντικά, όπως ψαλίδι, κατσαβίδι κλπ. Εξαιρειται το αρχίδι, το οποιο εμφανίζεται στις εξής μορφές:

α) Ως βρώσεως σημαντικό ( φάε ένα αρχίδι).
β) Ως κλάσεως σημαντικό στον πληθυντικό (κλάσε μας τα αρχίδια).
γ) Ως ορεκτικό (τσίμπα ένα αρχίδι).
δ) Ως δηλωτικό ποιότητος ατόμων:
- επαινετικα (Διευθυντής με αρχίδια)
- υποτιμητικά (αρχίδια Διευθυντής).

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σημειώνει: Μιας και μιλήσαμε για Μπαμπινιώτη...

Εν τούτω Πετσαλ...νίκα!! (εμβόλιμον...)



Πάω στοίχημα ότι ο Μέγας Πετσάλνικος ο Μακεδόνας θα βγάζει γέλιο για πολύ ακόμα... Έκων, άκων... Τόσο πολύ, όσο πολλές είναι και οι ατάκες που θα μπορούσε να έχει πει... Κι αν δυσκολεύεστε δείτε τι σκίτσαρε Κυριακάτικα ο Α. Πετρουλάκης στην Καθημερινή.

Επί του βήματος, η κα Διαμαντοπούλου (υπουργός Παιδείας κλπ, χωρίς το Εθνικής...), το θέμα η μείωση της διδακτέας ύλης. Παρίσταται σύμπασα η κυβέρνηση λόγω της σημασίας του θέματος. Υπέρ του βήματος ο, Πρόεδρος της Βουλής, Μέγας Πετσάλνικος ο Μακεδόνας, βγαλμένος από το πάνθεον των ηρώων του ΝεοΠασόκου Νεοέλληνα. Ο οποίος ήρως ...αστράφτει και βροντάει: «Οι τεχνοκράτες σας τα λένε αυτά κ. Διαμαντοπούλου; ...Είναι δυνατόν στην γεωγραφία της 2ας Γυμνασίου να υπάρχει μόνο μια σελίδα για την Καστοριά;»

Πρόεδρε, πάρε τ'άρματα !!! Επόμενος στόχος ο Μπαμπινιώτης !!! Κοίταζα το λεξικό του, μόνο επτά γραμμές για τα ηρωϊκά τιμημένα πατρώα χώματα...!!! Και η μία κολοβή...!!!

29.5.10

Εκσυγχρονιστές αυλικοί...



Ενδιαφέρουσα φωτογραφία... Όλα τα πρωτοπαλίκαρα μαζεμένα... Τσουκάτος, Μαντέλης, Πανταγιάς... Εκσυγχρονιστές αυλικοί εξ απορρήτων του «αρχιερέα της διαπλοκής»... Ο οποίος «θλίβεται και εξοργίζεται» κατά το κρατόν σήμερα προεδρικό μοντέλο του κινήματος (βλέπε ταξιδευτή στοχαστή Γιώργο αντιπολιτευόμενο εαυτόν)... Και προσπαθεί να μας πείσει ότι τότε δεν ήξερε τίποτα... Διότι -προφανώς- ως προεδρεύων δεν προλάβαινε τα μικρά, είχε απορροφηθεί στα μεγάλα, στο Χρηματιστήριο της σκανδαλώδους αναδιανομής εισοδήματος, στην ΟΝΕ των προκλητικών λογιστικών αλχημειών... Ο άνθρωπος ήταν αλλού... Και αλλού παραμένει...

Εν τούτω Πετσαλ...νίκα!! (σκηνή β')



Στα χαρακώματα ο Πετσάλνικος ο Καλλικρατοφάγος... Όχι ο πρόεδρος, ο άλλος... Για την Καστοριά, το χωριό του, ρε γαμώτο... Κραδαίνων λάβαρον επιγράφον «Λευτεριά στην Καστοριά»... Λεβέντικα... Για να μην πω Λεβεντομαλ... Άσε θα παραξηγηθούμε...

Και μπροστά ο Πρόεδρος να ρωτά «καλά, δεν λέγατε ότι ο Πρόεδρος της Βουλής αγωνιζόταν για τα προνόμια των υπαλλήλων της;» και ο άρτι δρέψας τας δάφνας του «Καλλικράτη» υπουργός να του απαντά «...το πρωί κύριε Πρόεδρε. ...τ' απόγευμα εργάζεται για το Δήμο Καστοριάς». Σκηνή αποτυπωμένη με το πενάκι του Γιάννη Ιωάννου.

Όπως έγραψα και τις προάλλες (ο «χωρικός» και ο «θεσμός»), το «εν τούτω Πετσαλ...νίκα» εξελίσσεται σε sequel, κάτι σε Χάρυ Πότερ ή Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, τώρα βλέπουμε τη σκηνή β', προ καιρού είχαμε το πρώτο μέρος και κύριος είδε τι έπεται...

28.5.10

Χατζή...Ανδρέας Γελω...βέρδος !!!



«Εδώ έπεσε ηρωικά μαχόμενος κατά της υπογραφής του στο μνημόνιο ο Ανδρέας Λοβέρδος», λέει ο κλόουν, μπροστά στον γαϊδαράκο που τίναξε τα πέταλα στο Μνημείο Μνημόνιο Μνημειώδες...

Στάθης... κεφάτος!!! Και, οφείλουμε να ομολογήσουμε ότι ο άνθρωπος βγάζει γέλιο... Γέλιο ατελείωτο... Όχι ο Στάθης, αυτός απλώς το μεταφέρει σκιτσογραφικά, ο άλλος είναι που βγάζει γέλιο, ο «δεν έχουμε σάλιο» ντε...

Που βλέπει τη σφαλιάρα (ή μούτζα ή ντομάτα ή ζαρζαβατικό της απολύτου επιλογής σας) να 'ρχεται και αγκομαχάει να πείσει εαυτόν ότι αυτός δεν ήθελε αλλά ο όφις τον εξαπάτησε...

Εαυτόν, εαυτόν... Ξέρω τι γράφω... Γιατί εμείς έχουμε πειστεί... Και γελάμε με την καρδιά μας... Μνημειώδες γέλιο... Τόσο που αν ζούσε ο συγχωρεμένος ο Σπαθάρης θα τον αξιοποιούσε σίγουρα επί σκηνής... Ως Χατζη...Ανδρέα Γελω...βέρδο!!! Να κάνει τα ρεπά του -αυθεντικότερου οσφυοκάμπτη- Χατζηαβάτη...!!!

27.5.10

Το Άτομο και οι μουσικές του... Καλή Αρχή...

Καλή αρχή... Από σήμερα ένα ακόμα blog αρχίζει την ευδόκιμο πορεία του στην ελληνική blog-όσφαιρα... Το Άτομο και οι μουσικές του... Στη διεύθυνση http://musicatomo.blogspot.com/

διαβάστε περισσότερα...

Εθιμικά...!!



Δήμος Αργυρούπολης... Χρωστάει στην ΕΥΔΑΠ... Έχει λέει να πληρώσει από το 2004... Και το χρέος έχει ξεπεράσει το ένα εκατομμύριο διακόσιες χιλιάδες ευρώ... Πλέον με δικαστική απόφαση η (εισηγμένη στο χρηματιστήριο) ΕΥΔΑΠ δεσμεύει τους λογαριασμούς του Δήμου έως του ποσού που της οφείλεται... Και απειλείται λέει η μισθοδοσία των υπαλλήλων...

Καλείται λοιπόν ο Δήμαρχος κ. Ευσταθιάδης σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή και ερωτάται: «πως και γίνεται να χρωστάτε τόσα πολλά κύριε δήμαρχε;;»... Η απάντηση συγκλονίζει: «ΕΘΙΜΙΚΑ!!»...

Δείτε όλο το αποκαλυπτικό ρεπορταζ από την εκπομπή Πρώτη ΓΡΑΜΜΗ της τηλεόρασης του ΣΚΑΙ εδώ.

ΕΘΙΜΙΚΑ λοιπόν...!!! Από το 2004...!!! Και κορυφώνει την υποκρισία ο δήμαρχος δηλών ότι «ζήτησε από τις υπηρεσίες του να ελέγξουν το ύψος της οφειλής... υπάρχουν ρολόγια που είναι θαμμένα και χρεώνονται κατ’ εκτίμηση...» και άλλα φαιδρά... Τώρα το θυμήθηκε... Τώρα που τελεσιδίκησε η οφειλή... Τόσα χρόνια δεν τους ένοιαζε... Κι ας είναι δήμαρχος ο ίδιος και πάλι από το 2006... Και πριν...

Συγκλονίζει και το στυλ απάντησης: ελαφρό μειδίαμα, ελληνικός ετσιθελισμός, η νίκη της υπέροχης νεοελληνικής μαγκιάς επί της λογικής... Μην ξεχάσουμε και το ενισχυτικό επιχείρημα, χρωστούν εθιμικά και άλλοι δήμοι, συνειρμικά καταλήγω ότι αφού οι άλλοι μπόρεσαν γιατί όχι κι εμείς... Να κλείσει ο κύκλος... Γιατί ο κάθε παρανομών βλέπει τους άλλους και λέει το ίδιο... Σκόπιμα παραβλέπων ότι ένας από αυτούς τους άλλους είναι και αυτός...

Α... και οι μισθοί δεν κινδυνεύουν... Μην το ξεχάσω, εν τω μεταξύ, εθιμικά ο δήμος αυτός (και οι άλλοι που αφού ο ένας μπορεί γιατί όχι κι αυτοί...) δανείζεται από τις τράπεζες όχι για ανάπτυξη αλλά για κάλυψη λειτουργικών δαπανών, τις οποίες φροντίζει να αυξάνει (παρά το ελλειματικό του χαρακτήρα του) προσλαμβάνοντας κόσμο, δημιουργώντας δημοτικές δραστηριότητες εξαρχής προβληματικές και ζημιογόνες, υποθηκεύοντας τα κοινά που τους εμπιστευτήκαμε να διαχειρίζονται και να συντηρούν... Και μας στέλνει τον λογαριασμό ως δημοτικά τέλη... Για να γεμίσει ένα βαρέλι δίχως πάτο...

Να τολμήσω να ρωτήσω πως αυτά τα χρέη εγγράφονταν τόσα χρόνια, μαζί με τις δαπάνες δικηγόρων κ.λπ., στους προϋπολογισμούς και απολογισμούς του Δήμου και ποιοί ήταν οι Σύμβουλοι εκείνοι που τους ψήφιζαν και ενέκριναν;; Όχι τίποτε άλλο αλλά θα είχε ενδιαφέρον να τους μάθουμε ώστε να τους ζητήσουμε να αναλάβουν –μαζί και οι δήμαρχοι- πλήρως τις ευθύνες της ψήφου τους... Πλήρως... Και οικονομικά !! Πριν την κλήση του εισαγγελέα...

Να τολμήσω να ρωτήσω επιπλέον ποιός είναι ο υπεύθυνος υπάλληλος που ελέγχει για την ορθότητα τους τους λογαριασμούς της ΕΥΔΑΠ, της κάθε ΕΥΔΑΠ, όταν φτάνουν στον Δήμο;; Όχι μόνο στον Δήμο Αργυρούπολης, σε κάθε Δήμο... Να τολμήσω, μπας και μας πούνε ποιός είναι και τον ρωτήσουμε έξι χρόνια αν έλεγχε και τι έλεγχε... Και μετά να τον απολύσουμε και να τον στείλουμε στο σπίτι του να «γευτεί» τους καρπούς της ανικανότητας του. Περιμένοντας την κλήση του εισαγγελέα...

Και τα ρωτώ αυτά γιατί όταν -προ διετίας- στην πολυκατοικία μας ο λογαριασμός ΕΥΔΑΠ των κοινοχρήστων ήρθε τριπλάσιος του κανονικού λόγω διαρροής που δεν είχαμε καταλάβει, η ΕΥΔΑΠ μας ενημέρωσε ότι η μη πληρωμή (του ενός λογαριασμού ενός τριμήνου!!) θα οδηγούσε σε διακοπή της υδροδότησης και απλώς δέχθηκε να συζητήσει μαζί μας τον διακανονισμό της οφειλής...

Ρε γαμώτο, Δήμος έπρεπε να είμαστε, όχι πολυκατοικία... Να χρωστάμε κι εμείς ΕΘΙΜΙΚΑ!! Αυτά είναι ωραία έθιμα, πρέπει να διατηρηθούν!! Παραδόσεις που δεν πρέπει να αφήσουμε να τα καταστρέψει ο Καλλικράτης, κανένας Καλλικράτης!! Δεν πάει άλλο... Θα μαζέψω υπογραφές να το στείλω στον Πετσάλνικο... Θα μας στηρίξει κι εμάς, είμαι σίγουρος, κι ας μην είμαστε το χωριό του...!!

Απέραντη αηδία...


ο πρώην Υπουργός Μεταφορών και γ.γ. του Υπουργικού Συμβουλίου Τάσος Μαντέλης
(για όσους θέλουν να δώσουν ένα όνομα στην αηδία του τίτλου)


Απέραντη αηδία... Μόνο και μόνο στο θέαμα... Το θέαμα ενός ψύλλου παλαιάς κοπής που -αθωωθείς δια της παραγραφής από τους ομοφρονούντες «συνεργούς» του- όχι μόνο βγήκε στο γιλέκο της κοινωνίας αλλά, ως υπέρτατος τιμητής, δικάζει πλέον δια της μαρτυρίας του αντιφρονούντες...

Το θέαμα ενός ψύλλου που με ιταμότητα περισσή στάθηκε «αγέρωχα» ενώπιον της εξεταστικής επιτροπής για τη Siemens και, βαφτίζοντας τη δωροδοκία «χορηγία», ομολόγησε ότι δωροδοκήθηκε από μια εταιρεία για να υπογράψει συμβάσεις εκατομμυρίων ευρώ.



Εξευτελισμός της κοινωνίας που ολοκληρώθηκε όταν ο βδελυρός αυτός ψύλλος αφού ομολόγησε τρία εγκλήματα απιστίας σε βάρος του Δημοσίου, για τα οποία δεν θα τιμωρηθεί, καθώς τα αδικήματα που διέπραξε έχουν ήδη παραγραφεί, εξήλθε του Κοινοβουλίου ανενόχλητος και ελαφρά κορδωνόμενος από τη Βουλή και απήλθε ατιμώρητος επιστρέφων στο Αζερμπαΐτζάν όπου και εργάζεται σήμερα...

Ενώ λίαν επιεικώς έπρεπε να εμβαπτιστεί σε πίσσα, να ενδυθεί με πούπουλα και να εξοστρακίστει δια παντός καθισμένος σε σιδηροδρομική ράγα... Έτσι για να αποκτήσει και λίγο χιούμορ η προσέγγιση μας... Διότι σε αντίθεση με την κρατούσα προσέγγιση στην κοινωνία που μάλλον προκρίνει άλλα πράγματα, πιο αυστηρά, πιο ρηξικέλευθα, τουλάχιστον η πίσσα, τα πούπουλα και ο εξοστρακισμός καβάλα στη σιδηροδρομική ράγα, προσφέρονται για παραδειγματισμό... Διότι το ζητούμενο, όπως πολύ εύστοχα σχολιάζει ο Φοίβος Καρζής στο blog του, είναι το πως δεν θα ξαναζήσουμε το εν λόγω συνώνυμο της αθλιότητας... Διαβάστε...
"Τάσος Μαντέλης", ένα συνώνυμο της αθλιότητας (και πώς δεν θα το ξαναζήσουμε...)
Πέμπτη, 27/05/2010 08:44

Πριν από 20 χρόνια, ένα βράδυ, μεσάνυχτα, σε ένα κανάλι που δεν υπάρχει πια και λεγόταν “Κανάλι 29”. Τότε εμφανίστηκε ο άλλοτε πανίσχυρος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και μέσα από ένα πολύωρο παραλήρημα, τελικά, ψέλλισε αυτό που όλοι ήξεραν, αλλά κανείς ποτέ δεν είχε ομολογήσει. Είπε “ναι”, είχε πάρει δύο εκατομμύρια ευρώ από τον Κοσκωτά, γιατί είχε (λέει) παιδιά που σπούδαζαν στην Αμερική και ήταν σε ανάγκη. Εκείνα τελείωσαν σε ένα Ειδικό Δικαστήριο, σε ένα “δεν δύναμαι” που ήταν τα τελευταία λόγια του και σε ένα θάνατο που πρόλαβε τη βέβαιη καταδίκη. Έτσι άφησε το όνομα “Κουτσόγιωργας” ως συνώνυμο της διαφθοράς, του ηθικού στίγματος, της πολιτικής απαξίας. Όταν κάποιος στην Ελλάδα θέλει να προσβάλει πολιτικό, τον αποκαλεί “Μένιο”.

Τουλάχιστον μέχρι σήμερα. Γιατί δεν περίμενα ποτέ ότι θα ξαναδώ σε ριμέικ εκείνα τα πλάνα, με τη θέση της υποκρισίας (που χαρακτήρισε την Ελλάδα της δεκαετίας του 80, τότε που ήθελε και τις αξίες σωστές και την τσέπη γεμάτη) να την έχει πάρει ο ακραίος κυνισμός (που χαρακτήρισε την Ελλάδα της δεκαετίας του 90, τότε που η γεμάτη τσέπη αρκούσε για κοινωνικό διαβατήριο και οι αξίες είχαν ήδη πάει περίπατο).

Όσο κι αν το ξέρουν και το ξέρουμε όλοι – η εικόνα ακόμη σοκάρει. Θα έλεγα “ευτυχώς”. Το τελευταίο παρήγορο μέσα στην αποκρουστική εικόνα του άθλιου αυτού υποκειμένου που φέρει τον τίτλο του “πρώην υπουργού” είναι ότι, άλλοι πραγματικά κι άλλοι δήθεν, έστω κάποιοι όμως αισθάνονται ή έχουν την ανάγκη να δηλώσουν σήμερα σοκαρισμένοι από το απεχθές θέαμα του Τάσου Μαντέλη.

Εκεί, στη Βουλή, όπου εμφανίστηκε άνετος και αμέριμνος, τεφλόν στη ρετσινιά και στο απυρόβλητο της ποινικής δίωξης, που θα είχαν στο κεφάλι τους όλοι οι άλλοι Έλληνες πλην των μελών του διεφθαρμένου αλλά προνοητικού πολιτικού συστήματος, τον είχαν στείλει παλιότερα οι πολίτες. Του είχαν εμπιστευθεί θέσεις δημόσιας ευθύνης, θέσεις τιμητικές – σε ένα άλλο καθεστώς όπου το δημόσιο αξίωμα περιποιούσε τιμή και δεν αντιμετωπιζόταν, όπως στην εκφυλισμένη ελληνική πολιτική συμβαίνει, ως ευκαιρία ατομικής εξασφάλισης και πλουτισμού δια της δημοπράτησης των δικαιωμάτων της εξουσίας.

Δεν θα τιμωρηθεί. Φρόντισε ο ίδιος και οι άλλοι. Για όσους -και είναι πολλοί- ανήκουν στη συνένοχη γενιά των πολιτικών, που ψήφισε τους νόμους περί ευθύνης υπουργών, δεν αρκεί ότι τώρα τους αλλάζουν. Χρειάζεται και η πολιτική χρέωση της ευθύνης τους, η αναγνώρισή της τουλάχιστον. Όπως και η διαλεύκανση, έστω για την ανάγκη κάθαρσης χωρίς κολασμό.

Αυτό που δεν μπορεί να κάνει ο ποινικός νόμος, γιατί τον ευνούχισαν αυτοπροστατευόμενοι, μπορεί να γίνει έστω σε κοινωνικό επίπεδο. Οι Μαντέληδες και όσοι αποκαλυφθούν όμοιοί τους δεν θα πάνε στον Κορυδαλλό. Εκείνος θα πάει στο Αζερμπαϊτζάν. Αλλά θα πρέπει να τον ακολουθήσουν κι άλλοι, και στο μέλλον όλοι να ξέρουν πως αυτό που δεν θα συμβεί είναι να βολτάρουν άνετοι στο Κολωνάκι και να απολαμβάνουν τα 26 τους ακίνητα, που επιμελώς κατέγραφαν στο κατά τα άλλα εξυγιαντικό “πόθεν έσχες”.

Και όχι πολλές απορίες για το δημόσιο αίσθημα που στρέφεται κατά της Βουλής. Ιδίως από εκείνους που συμβίωσαν με τον κ. Μαντέλη στα έδρανά της και συνέβαλαν στο να μπορεί να αποχωρεί χθες κυνικός και υπερήφανος, με το κουστουμάκι του, αδιάφορος για την κατακραυγή και το στίγμα.

Και η μομφή της κοινωνίας πρέπει να καταγραφεί και ατομικά, θα έλεγα ακόμη και κοινωνικά, με την περιθωριοποίηση όσων ελεγχθούν ενεχόμενοι και ένοχοι, με την μετάπτωσή τους σε κατάσταση πολιτικού και κοινωνικού, όμως, παρία – από όλους, ώστε ο επόμενος Μαντέλης να ξέρει ότι στα παιδιά σου δεν αφήνεις μόνον ακίνητα, αφήνεις και το όνομά σου, ώστε ο επόμενος Μαντέλης να γνωρίσει πως φυλακή υπάρχει και εκτός Κορυδαλλού, ώστε οι επόμενοι Μαντέληδες να ξέρουν πως ακόμη κι αν ζουν με άνεση, αυτό θα συμβαίνει στο Αζερμπαϊτζάν. Ποτέ ξανά εδώ...


26.5.10

Της Θοδώρας ...πόρισμα!!



«Ναι, ναι, ξέρω, θα μου πείτε ότι ο ελεγκτής δεν μπορεί να είναι υφιστάμενος του ελεγχομένου... Ότι ο έλεγχος έγινε Σάββατο, Κυριακή και Δευτέρα που ήταν του Αγίου Πνεύματος, ήτοι αργία... Πότε θέλατε να τον κάνουμε λοιπόν; Τότε είχαμε την επιφοίτηση, τότε τον κάναμε...!! Σας το είχα πει εξάλλου, είμαι αθώα της κατηγορίας, έκτακτη ανάγκη ήταν, την είδε ο Παύλος και απόφάσισε να την καλύψει... Φταίω εγώ τώρα που αποφάσισε να διαγωνιστεί ολόκληρο το χωριό μου...;; Λίγο ακόμα και θα μου πείτε ότι φταίω που στο διαγωνισμό τους βρήκαν καλύτερους από τους άλλους... Εμένα, της Θοδώρας σας... Ακόμα να καταλάβετε ότι εμείς δεν είμαστε σαν την δεξιά, εμείς είμαστε επαγγελματίες, δεν κάνουμε ερασιτεχνισμούς... Αμαν πιά... Τι λαός είστε εσείς βρε...;; Και να θέλουμε να σας δώσουμε λογαριασμό, είστε ικανοί να μας ζητάτε και απόδειξη... Α, και το ντύσιμο δεν έκανε ποτέ έξι χιλιάδες, αυτό ήταν το φόρεμα... Κομπλέ η Θεοδώρα σας ήταν από δέκα και πάνω (η επένδυση, το περιεχόμενο είναι ανεκτίμητο!!!)... Μη μας περάσουν και για φτωχούς στις Βρυξέλλες...»

Σαν αμερικανάκι...



Τελικά είναι κατάρα να είσαι «επί των εξωτερικών» σε τούτη τη χώρα... Ναι μεν γνωρίζεις κόσμο, ναι μεν εξαργυρώνεις τις γνωριμίες του μπαμπά, αλλά όλο ταξιδεύεις και χάνεις τα καλύτερα... Οι άλλοι συνάδελφοι σου να «μαγκώνουν» τις χορηγίες κι εσύ να μένεις «στην απόξω», στο χαμαλίκι, στη φτώχεια και τη ζεμπεκιά... Και να το μαθαίνεις δέκα χρόνια μετά... Και με αυτό τον τρόπο... Γιώργο μου, σε συμπονώ ειλικρινά στη δύσκολη στιγμή που βρίσκεσαι σήμερα... Σε συμπονώ... Και δεν ήταν ούτε ένα ούτε δύο... Ένα διακόσια ήταν, αν έκανα καλά την πράξη... 12%... Πως σου ξέφυγαν εσένα τόσα λεφτά...;;; Πως την πάτησες έτσι...;;; Σαν αμερικανάκι, Γιώργο, σαν αμερικανάκι...

Ο «χωρικός» και ο «θεσμός»...



Θέσις κομβική για την λειτουργία του πολιτεύματος... Θέσις της οποίας ο κάτοχος εκπροσωπεί θεσμό... Και, ως εκπρόσωπος θεσμού, εκ του συντάγματος, καθίσταται τρίτος στην ιεραρχία του πολιτεύματος, να αντικαθιστά τον πρώτο Πρόεδρο της Δημοκρατίας, εν τη μακρά απουσία του ή εν τη αδυναμία του... Είναι ο Πρόεδρος της Βουλής... Ως θέση και θεσμός...

Κατά βάθος είναι ένας «χωρικός», χωριάτης επί το λαϊκότερον... Όπως πολλοί εκ των συναδέλφων του βουλευτών... Ένας «χωρικός» με την αρνητική έννοια του όρου, όχι με αυτή του δουλευτή, του καλλιεργητή, του βιοπαλαιστή... «Χωρικός» σε λαϊκιστικά πιστεύω και ψηφοθηρικές συμπεριφορές... Είναι ο βουλευτής Καστοριάς κ. Πετσάλνικος... Ένας «χωρικός», εκπρόσωπος άλλων «χωρικών» και των μικρών συμφερόντων τους...

Άξαφνα, μιαν ωραίαν πρωίαν του Οκτωβρίου, ο «χωρικός» έγινε «θεσμός»... Αποκύημα της νίκης της υποκρισίας επί της λογικής... Φαινομένου που είχε εξήντα έξι ολόκληρα χρόνια να εμφανιστεί... Από εκείνη την ημέρα του Γενάρη του '33 που είχε ξαναεμφανιστεί στο Βερολίνο...

Και πήρε λοιπόν θάρρος ο «χωρικός» και ανέβηκε στο κρεββάτι...Και έκρινε ότι ναι μεν ο θεσμός υπάρχει για να λειτουργεί θεσμικά αλλά ο ίδιος, σαν «θεσμός», έχει και χωριό... Το οποίο δεν βλέπει αυτά που γίνονται θεσμικά... Βλέπει καλύτερα αυτά που γίνονται στο κρεββάτι...

Έτσι ο «θεσμός» Πετσάλνικος αποφάσισε ότι μπορεί να το παίξει δίπορτο, τον παίρνει να είναι όποτε θέλει «θεσμός» Πετσάλνικος κι όποτε θέλει «χωρικός» Πετσάλνικος... Το είχε προβάρει τότε που επιτίμησε τον Γερμανό πρέσβη και τη χώρα του για μια πράξη γερμανού πολίτη εκδότη περιοδικού... Όπως έκαναν και πολλοί άλλοι «χωρικοί» στα καφενεία...

Είπε λοιπόν να το προβάρει ξανά απόψε... Κοίταξε τα χαρτιά με τις υπογραφές που του είχαν στείλει οι πατριώτες του... Θυμήθηκε και πάλι το χωριό του... Και αποφάσισε να κατέβει από την προεδρική έδρα και να ανέβει στο κρεββάτι... Για να φαίνεται... Και να ζητήσει, «χωρικός» κι αυτός εκπροσωπών «χωρικούς», το χωριό του, το χωριό τους, να παραμείνει δήμος... Ώστε και οι ψήφοι να παραμείνουν δικοί του...

Και μετά το πέρας της μικρής αυτής παράστασης, εξεδύθη της «χωρικής» ενδυμασίας, ενεδύθη την προεδρικήν και επανήλθε στο «θεσμικόν» του βάθρον... Νικητής, επιχαίρων, μειδιών και πανηγυρίζων... Ως όφειλε... Ως «θεσμός χωρικός» και ως «χωρικός θεσμός»...

Αλλαγή, ηγέτες και ακόλουθοι...



«Ή θα βρούμε το δρόμο, ή θα τον ανοίξουμε...».

Η ρήση αυτή αποδίδεται στον στρατηλάτη - κατακτητή Αννίβα και είναι η χαρακτηριστικότερη αρχή της διοίκησης, αντιπαρατιθέμενη στην αντίσταση στην αλλαγή. Γιατί η αλλαγή είναι ο δρόμος μπροστά. Και γιατί στην κοινωνία, σε όλες τις εκφράσεις της, οι πολλοί δεν επιθυμούν την αλλαγή, προτιμούν τη συντήρηση, τα κεκτημένα, ατέρμονα προσπαθούν να μην αλλάξει τίποτα. Ακόμα κι όταν δεν μπορεί να γίνει αλλιώς... Ακόμα κι όταν η αλλαγή είναι συνυφασμένη με την επιβίωση...

Προτιμούμε να αλλάξουν οι άλλοι, να μην είμαστε εμείς αυτοί που θα επηρεαστούμε από το αναγκαίο και αναπόφευκτο, και το εκφράζουμε σε κάθε επιλογή μας, από τις απλές, καθημερινές, ως την κορυφαία, αυτή της ηγεσίας μας: αποφεύγουμε να επιλέξουμε αυτούς που θα προκαλέσουν την αλλαγή, τους πραγματικούς ηγέτες, αυτούς που θα διαμορφώσουν ένα διαφορετικό αύριο, αποφεύγουμε αυτό που φοβόμαστε ότι θα πρέπει να δουλέψουμε για να το δημιουργήσουμε, για να το κατακτήσουμε.

Και, αντί ηγετών, επιλέγουμε τους πειθαρχημένους ακολούθους που αυτοβαπτίζονται «ηγέτες». Αυτούς που θα πιστά θα εκτελέσουν, έκοντες άκοντες ακολουθούντες, αυτό που άλλοι θα διαμορφώσουν για εμάς και στη συνέχεια θα προσπαθήσουν να μας εξωραΐσουν το αναπόφευκτο, να μας πείσουν ότι υποχρεώνονται έξωθεν να προχωρήσουν σε αλλαγές που ...δεν συνάδουν με τη φιλοσοφία και την ιδεολογία τους, πιότερο γιατί πρέπει να πείσουν πρώτα τους εαυτούς τους, ότι δεν άλλαξαν, ότι η συντελούμενη αλλαγή δεν τους έκανε λιγότερο συντηρητικούς...

Δεν είναι τυχαίο εξάλλου ότι πάντα οι ηγέτες είναι λιγότεροι και λιγόλογοι, ενώ οι ακόλουθοι είναι πλήθος αλαλάζον εκ πλήθους αλαλάζοντος...

Θεατρινισμοί...



Έγραφε η Καθημερινή σήμερα στο κύριο άρθρο της:
Η μεγάλη πλειοψηφία των Ελλήνων πολιτών διακατέχεται από απαισιοδοξία και αβεβαιότητα για το μέλλον. Ο εκνευρισμός και το άγχος είναι πλέον ορατά σε όλες τις εκφάνσεις της κοινωνικής ζωής. Αυτά τα φαινόμενα δεν βοηθούνται από τη συμπεριφορά ορισμένων πολιτικών οι οποίοι πιστεύουν ότι με θεατρινισμούς και τεχνικές πρόκλησης συμπάθειας θα αντιμετωπίσουν τα σοβαρά θέματα τα οποία διαχειρίζονται. Το ασφαλιστικό, π.χ., είναι ένα καυτό θέμα που αφορά όλους. Δεν είναι δυνατόν να προκαλείται σύγχυση και να υπάρχει εσκεμμένα λανθασμένη ενημέρωση για το ποιες αλλαγές θα ψηφισθούν όταν είναι σαφές εξ αρχής τι προβλέπει το μνημόνιο δανεισμού από το ΔΝΤ και την Ε.Ε. Οι χωρίς τέλος διαρροές και οι δραματικές τηλεοπτικές εμφανίσεις δεν συνάδουν με τη σοβαρότητα των περιστάσεων και την ψυχραιμία που απαιτείται απ’ όλους, και ιδιαίτερα απ’ όσους χειρίζονται κρίσιμους φακέλους.

Συμφωνώ απόλυτα... Εκείνο που δεν κατανοώ είναι γιατί όταν το διάβασα το πρώτο πράγμα που μου ήρθε στο νου μου ήταν ο Λοβέρδος... Αφού η παιδική χαρά του Γιώργου έχει θεατρίνους ένα σωρό... Ολάκερος θίασος...

Λεονταρισμοί...



«Απίθανοι αυτοί οι Πασόκιοι! Στις συνεντεύξεις είναι παληκάρια, στις συνεδριάσεις κότες...»
* σκίτσο του Στάθη στην Ελευθεροτυπία

Η σύμβαση...



Ένας τύπος με κουστούμι και χαρτοφύλακα περιμένει στην αίθουσα αναμονής του γραφείου του Πάπα. Η γραμματέας του χαμογελάει συγκαταβατικά και του λέει: «Ο Παναγιότατος θα σας δεχτεί τώρα. Μπορείτε να περάσετε».

Ο τύπος γνέφει, σηκώνεται απότομα, μπουκάρει στην μισάνοιχτη πόρτα, ακουμπά το χαρτοφύλακα πάνω στο γραφείο του Πανιερώτατου, τον ανοίγει, τραβάει ένα χαρτί από μέσα, το προσφέρει στον Πάπα και λέει: «Θα περάσω κατευθείαν στο ψητό. Λέγομαι Jim Douglas και αντιπροσωπεύω την Coca Cola. Είμαι εδώ, γιατί η εταιρία μου έχει να σας κάνει την εξής γενναιόδωρη προσφορά: Σας ζητάμε να αλλάξετε τον στίχο του Πάτερ Ημών υπαριθμόν 8, το σημείο που λέει "τον άρτον ημών τον επιούσιον", έτσι ώστε να λέει "την Coca Cola ημών την επιούσια". Εμείς από τη μεριά μας θα σας δώσουμε το ποσό των 500 εκατομμυρίων δολαρίων σε νόμισμα της επιλογής σας. Δέχεστε;»

Ο Αντιπρόσωπος του ενός και μοναδικού Θεού, αφού ξοδεύει τέσσερα ως και εφτά δευτερόλεπτα για να καταλάβει τι συμβαίνει, άλλα ενάμιση ως δύο για να συγκεντρώσει τη φωνή του και περίπου τρία τέταρτα του δευτερολέπτου για σκίσει το χαρτί, φωνάζει γεμάτος έξαρση και θρησκευτικό φανατισμό: «Αν είναι ποτέ δυνατόν! Θα μας κάψουν οι ουρανοί. Τολμάτε και έρχεστε εδώ και ζητάτε τέτοιο πράγμα; Δεν υπάρχει ποσό για να αγοράσει τέτοιο πράγμα. Παρακαλώ να ανακαλέσετε την προσβολή που μας κάνατε.»

Ο Jim Douglas χαμογελά, τραβάει ένα δεύτερο χαρτί από τον χαρτοφύλακα του, το προσφέρει και λέει: «Αχά, το προβλέψαμε πως θα αντιδρούσατε κάπως έτσι. Η εταιρία μου είναι διατεθειμένη να ανεβάσει την προσφορά της στα 2 δισεκατομμύρια δολάρια και να συμπεριλάβει στο συμβόλαιο και ένα ετήσιο ποσοστό επί των κερδών της.»

Ο Πάπας πετάει κάτω το άσπρο σκουφάκι του γεμάτος οργή: «Σας παρακαλώ κύριε, δεν είναι δυνατόν να ζητάτε από τη καθολική εκκλησία να κάνει κάτι τέτοιο για οποιοδήποτε ποσό! Είμαστε η μεγαλύτερη εκκλησία στον κόσμο, έχουμε εκατομμύρια πιστούς, δεν μπορούμε να κάνουμε αλλαγές στην προσευχή μας και στα πιστεύω μας!»

«Άγιε πατέρα, ζητούμε συγνώμη αν σας προσβάλαμε. Παρακαλώ, σκεφτείτε την τελευταία προσφορά μας: Δίνουμε 5 δισεκατομμύρια δολάρια σε νόμισμα της επιλογής σας και ένα αρκετά σεβαστό ποσοστό επί των ακαθάριστων κερδών της εταιρίας ετησίως, ας πούμε πέντε τα εκατό.»

Παύση για σκέψη. Ο Πανιερώτατος έχει κάτσει στην πολυθρόνα του. Φαίνεται να το σκέφτεται, παίζει με το στυλό του και τελικά χτυπά το intercom, από όπου ακούγεται η φωνή της γραμματέας του να ρωτά πώς μπορεί να τον εξυπηρετήσει: «Ίνγκριντ κορίτσι μου, σε παρακαλώ, ψάξε στα αρχεία μας να δεις πότε λήγει εκείνη η σύμβαση με τους αρτοποιούς!»

Το Άτομο σχολιάζει: το θυμήθηκα πριν λίγο που διάβασα ότι η ...Συντεχνία (sic) των Αρτοποιών Αττικής κ.λπ. θα δώσει φτηνό ψωμί στον λαό, μειώνοντας την τιμή της φρατζόλας στο 0,50€. Λες να έληξε καμιά σύμβαση κι αυτονών και να έχουν μικρότερο λειτουργικό κόστος;;;

Μυωπία και αδιαφορία



Μήπως είμαστε ηλίθιοι; Η απάντηση είναι αρνητική. Το πρόβλημά μας δεν έχει σχέση με τη νοημοσύνη μας. Δεν είμαστε βλάκες. Είμαστε άρρωστοι. Πάσχουμε από δύο ασθένειες ταυτόχρονα: κοινωνική μυωπία και κοινωνική αδιαφορία. Μυωπία σημαίνει ότι βλέπουμε το σήμερα, αλλά όχι το αύριο. Έτσι πράξεις που βραχυχρόνια μας φαίνονται καλές, μπορεί να είναι καταστροφικές μακροχρόνια. Κοινωνική αδιαφορία σημαίνει ότι αδιαφορούμε για τις συνέπειες των πράξεών μας στη ζωή των άλλων. Π.χ., όταν παρκάρω το αυτοκίνητό μου στο πεζοδρόμιο, αδιαφορώ για τους πεζούς. Όταν χυδαιολογώ στο καφενείο μεγαλόφωνα, αδιαφορώ για τους διπλανούς μου. Όταν ο βουλευτής διορίζει τον ψηφοφόρο του με πλάγιους τρόπους, αδιαφορεί για τους φορολογουμένους. Όταν ο υπουργός δωροδοκείται, αδιαφορεί για την πατρίδα. Όταν ο πολιτικός αποφασίζει και δρα με κριτήριο το ατομικό του συμφέρον, αδιαφορεί για τον λαό.

(απόσπασμα από άρθρο του κ. Θεόδωρου Π. Λιανού)

Μπορείτε να διαβάστε όλο το ενδιαφέρον άρθρο του κ. Θεόδωρου Π. Λιανού στο Βήμα της Κυριακής 16 Μαΐου 2010 εδώ.

25.5.10

Παραγωγικότης εις την τετάρτην...



Γιάννης Μ. κερνάει: «Σήμερα έθεσα το ίδιο ακριβώς ερώτημα σε τέσσερα διαφορετικά στελέχη του ΟΑΕΕ και εισέπραξα τέσσερις (εντελώς) διαφορετικές κι άσχετες μεταξύ τους απαντήσεις. Κα-τα-πλη-κτι-κό!!!»

Γιάννης Τ. πίνει: «Είναι ν' απορείς... μα αν είχαν να σου δώσουν την ίδια απάντηση μπορεί και να την είχαν και γραπτή κάπου ώστε να μην χρειαζόταν να τους ρωτήσεις... αλλά πάλι αν δεν χρειαζόταν να τους ρωτήσεις, τότε μπορεί να μην χρειαζόταν να είναι εκεί που είναι και θα έπρεπε να βρουν κάτι άλλο να κάνουν... τζιζζζζζ...»

Τώρα, αν το καλοσκεφτεί κανείς, είναι και οι τέσσερεις παραγωγικοί... Υπερπαραγωγικοί... Δείτε με πόση επιμέλεια δημιουργούν λόγο για να εξακολουθήσουν να υπάρχουν εκεί...

Έτσι, ο Γιάννης Μ., αφού κρατήσει και τις τέσσερεις απαντήσεις και συσκεφθεί με τον εαυτό του και μερικούς ακόμα, θα επανέλθει και θα ρωτήσει τον ένα που η απάντηση του πλησιάζει αυτήν που ο ίδιος θεωρεί ως πιθανά σωστή...

Οπότε, σταυροειδώς κινούμενοι οι υπόλοιποι, θα σπεύσουν να παράγουν νέα επιχειρήματα που θα ενισχύουν τις δικές τους θεωρήσεις υπό το πρίσμα της μη συγκεκριμένης και εξειδικευμένης ερώτησης του πολίτου, μη κατακρίνοντας την επιλεγείσα άποψη από συναδελφική αλληλεγγύη και από τον φόβο ότι τελικά μπορεί και να είναι όντως η σωστή...

Και ο Γιάννης Μ. θα επανέλθει ξανά και ξανά, έως ότου προωθήσει το αίτημα του σε γνωστό (όποιον λάχει...) εργατολόγο ή φίλο δημοσιογράφο της πρωινής ζώνης ο οποίος και θα γνωματέυσει από τηλεοράσεως δίνοντας στην απάντηση το θέσφατον της ορθότητος η οποία δέον εγκυκλιοποιηθεί και ακολουθηθεί πάραυτα...

Γιατί γελάτε;;Έχω άδικο...;; Έτσι είναι αυτά τα πράγματα... Υπάρχει αλληλεγγύη... Πάντα και παντού... Γιατί σήμερα είσαι εσύ, αύριο είναι ο διπλανός σου... Άσε που δε φτάνει ο χρόνος στις πρωινές εκπομπές της τηλεόρασης για να καλύψει όλα τα θέματα, ειδικά αυτά που δεν αφορούν συνταξιούχους...

Μάθηση...



Η πιο αναγκαία μάθηση είναι το να ξεμάθει κανείς τις κακές συνήθειες...
Αντισθένης

Κακές συνήθειες... όπως το να σταματάς να μαθαίνεις όταν ολοκληρώσεις τον υποχρεωτικό μαθησιακό κύκλο, το σχολείο... το να αρχίσεις να αναπαράγεις ικανή ποσότητα «μονιμότητας» αντί του να παράγεις μια, έστω και ισχνή, ποσότητα «ανανέωσης»... το να αρνείσαι να συνεχίσεις να δημιουργείς, προφασιζόμενος ότι η ζωή σε κουράζει με τα πολλά ερεθίσματα και προκλήσεις δημιουργίας που προωθεί προς το μέρος σου... το να μην αλλάζεις για να μη δυσκολευτείς... το να μένεις στο λίγο σήμερα που απλώς υπάρχει και το διαχειρίζεσαι και να μην επιδιώκεις το περισσότερο αύριο που πρέπει να αγωνιστείς να δημιουργήσεις...

Ντροπής πράγματα...



»... Βέβαια, στην Ελλάδα, το σύνολο των ηλικιωμένων είναι υποσύνολο των συνταξιούχων. Το γεγονός ότι οι πραγματικά ηλικιωμένοι δεν απολαμβάνουν καλύτερης σύνταξης οφείλεται και στο γεγονός ότι συνταξιοδοτήθηκαν πολλοί που δεν είναι ηλικιωμένοι. Το χειρότερο είναι ότι οι μη ηλικιωμένοι συνταξιούχοι –πολλοί από τους οποίους παραοικονομούν εργαζόμενοι– χρησιμοποιούν τους ανήμπορους γέροντες για να δικαιολογήσουν στην κοινωνία τις δικές τους απαιτήσεις...

Τόσο η παραπάνω παράγραφος όσο και οι επόμενες αποτελούν αποσπάσματα από άρθρο του Πασχου Mανδραβελη, με τίτλο «Συντάξεις και κοινωνική αδικία», που δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή. Διαβάστε το πλήρες άρθρο εδώ. Αξίζει πραγματικά να το διαβάσει κανείς, όχι για να κάνει υπολογισμούς και αναλογιστικές σκέψεις αλλά γιατί περιέχει ένα σημαντικό μήνυμα: ότι η διαμόρφωση του μέλλοντος και των λύσεων που θα το διαμορφώσουν πρέπει να γίνει και με όρους του μέλλοντος, όρους που δεν μπορούν να αφήσουν ανεπηρέαστο το παρόν, ούτε μπορούν να μην συνυπολογίσουν το παρελθόν.
»... Σ’ αυτά τα παιδιά η γενιά μας αφήνει ένα δημόσιο χρέος της τάξης του 150% του ΑΕΠ. Δηλαδή, οι άνθρωποι που βγαίνουν τώρα στην παραγωγή θα πρέπει να δουλεύουν ενάμιση χρόνο τζάμπα για να αποπληρώσουν τα χρέη ημών και των προηγουμένων. Αν, φυσικά, έχουν δουλειά...

»... Τους κληροδοτούμε, επίσης, ένα ασφαλιστικό σύστημα το οποίο, σύμφωνα με μελέτες της ΓΣΕΕ, το 2050 θα χρειαζόταν 24% του ΑΕΠ για να πληρώνει μόνο συντάξεις. Δηλαδή, τα παιδιά που τώρα τελειώνουν το Λύκειο όταν γίνουν 58 χρόνων θα πρέπει, αν βγάζουν περί τα 2.000 ευρώ, να δίνουν 700 ευρώ για ασφαλιστικές εισφορές, συν 500 ευρώ από τη φορολογία για το ασφαλιστικό, συν να αποπληρώνουν το δημόσιο χρέος. Οπότε, ακόμη κι αν όλες οι άλλες σπατάλες του Δημοσίου περικοπούν, πάμε στην καλύτερη περίπτωση στη γενιά των 800 ευρώ. Συνεχώς και μέχρι τον θάνατό τους....

»... Μέχρι τότε, όμως, το κοινωνικά δίκαιο και το κοινωνικά άδικο δεν έχει την πολυτέλεια να μη λαμβάνει υπόψη του το μέλλον. Διότι μεθαύριο θα έρθει στα πράγματα η νέα γενιά και θα εξακολουθήσει να εξηγεί την κοινωνική δικαιοσύνη μόνο με όρους του παρόντος. Και τότε, οι συνταξιούχοι και πραγματικοί γέροντες δεν θα έχουν ούτε λεφτά, αλλά ούτε δικαιολογίες...
Όταν διάβασα το άρθρο, μου ήρθε στο μυαλό μου ένας παλιός μου συμμαθητής, Γιάννης κι αυτός, γεννημένος αρχές του '66, κι εδώ και έναν χρόνο πλέον απόστρατος, ήτοι συνταξιούχος... Του Δημοσίου... Συναντηθήκαμε πρόσφατα, στην ετήσια εκδήλωση του σχολείου μας, ο Γιάννης, υγιέστατος και ακμαίος στα 44 του, για να μην πλήξει, επέλεξε και παρακολουθεί πανεπιστημιακά μαθήματα, να πάρει κι ένα δεύτερο πτυχίο... Μετά βλέπουμε...

Πάω στοίχημα ότι ο παλιός μου συμμαθητής ενδιαφέρεται πλέον σφόδρα για την καλή υγεία και μακροημέρευση, τόσο εμού όσο και των υπολοίπων τουλάχιστον της τάξης μας. Είναι ο μόνος συνταξιούχος... Οι άλλοι (εξαιρουμένων των «δια βίου πλέον απόντων» Θανάση και Κώστα) παράγουμε... Και πληρώνουμε... Τόσο για μας, το κυριότερο όμως γι' αυτόν... Μακροημερεύοντα... Ομού μετά της συντάξεως του...

Δεν παραπονιέμαι...!!! Τουλάχιστον ξέρω ότι τώρα πια έχω έναν ακόμα που προσεύχεται για μένα...!!! Έναν ακόμα που, την ανάγκην ποιών φιλοτιμία, ασχολείται με Το Άτομον μου...!!! Που εύχεται να με δει μακροημερεύοντα να εργάζομαι άοκνα και να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου προς το κράτος, σε «ειδυλλιακά περιβάλλοντα» όπως αυτό της φωτογραφίας...

Το ενδεχόμενο τέτοια «ειδυλλιακά περιβάλλοντα» να είναι το μόνο διαθέσιμο περιβάλλον κατοικίας και εργασίας μετά από κάποια χρόνια, απορρίπτεται μετά βδελυγμίας διότι είναι προφανές ότι δεν ταιριάζει στην κρατούσα ιδεολογία (την των σοσιαλιστών) που μας κυβερνά...

Και πριν σχολιάσετε «αυτό που ζούμε», σας ξεκαθαρίζω για μια ακόμα φορά ότι τη χώρα δεν κυβερνούν οι σοσιαλιστές, κυβερνά η τρόϊκα ΕΕ-ΕΚΤ-ΔΝΤ, τους σοσιαλιστές του Γιώργου τους εκλέξαμε για να αντιστέκονται στους «κατακτητές», να φροντίσουν για το συμφέρον του λαού, απλά, λογικό είναι, είναι ακόμα αδύναμοι μπροστά στα διεθνή συμφέροντα και την έξωθεν επιβουλή και το μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να μας λένε γλυκόλογα για να μας απαλύνουν το τσούξιμο και τον πόνο, τώρα που είναι αρχή... Γιατί ακόμα κι η βαζελίνη ακρίβυνε, άσε που την έβγαλαν και από τη λίστα των συνταγογραφούμενων... Και δεν τους βοηθάμε κι εμείς, μόνο τους οικτίρουμε και τους σατυρίζουμε ρίχνοντας νερό στον μύλο των ξένων συμφερόντων αντί να ρίχνουμε στον μύλο των δικών τους... Ντροπής πράγματα δηλαδή... Ντροπής πράγματα...

Δια βίου...



Δια βίου... Έτσι λέμε στην λόγια γλώσσα, την σοσιαλίζουσα, των υψηλών και μεστών νοημάτων, αυτό που κρατάει μια ζωή...

Όπως η «Διά βίου Εκπαίδευση»... Ίδιον μιας χώρας όπου κρατάει μια ζωή να μάθεις τα βασικά, τα χρειώδη... Όπως η «Δια βίου Εργασία», βασικός πυλώνας του συστήματος... Που συνδυάζεται με την «Δια βίου Πληρωμή της Ασφάλισης»... Μην ανησυχείς, μια ζωή πληρωμής αρκεί για να απολαύσεις τα βασικά, τα χρειώδη... Στην άλλη ζωή...

Αλλά η χώρα αυτή σου προσφέρει «Δια βίου Προστασία του Πολίτη»... Αρκεί να είσαι πειθαρχημένος υπήκοος, ολιγαρκής πολίτης και να μη βρίσκεσαι στο λάθος μέρος λάθος ώρα... Και «Δια βίου Κοινωνική Αλληλεγγύη»... Ή τουλάχιστον έχει την πρόθεση... Απλά δεν την αφήνουν εκείνες οι κακές τρόϊκες που επιβουλεύονται την ευμάρεια μας...

Α, και «Δια βίου Υγεία»... Σου κοστίζει λίγο παραπάνω, όμως πως αλλιώς θα λειτουργήσει σωστά η «Δια βίου Εργασία», άρα και η «Δια βίου Πληρωμή της Ασφάλισης»... Τζάμπα να πάει η «Δια βίου Εκπαίδευση»;; Διότι μιας και δεν πεθαίνεις στην ώρα σου, τουλάχιστον να σε μορφώσουμε για να είσαι αποδοτικότερος... By far...

Είδες που όλα ξαναγυρίζουν εκεί, στην αρχή;; «Δια βίου Εκπαίδευση» στην «Δια βίου Εργασία» και «Δια βίου Πληρωμή της Ασφάλισης», στην «Δια βίου Πληρωμή» γενικώς... Όσο για τα ωφελήματα είναι και αυτά «Δια βίου», απλά έπονται αυτού του βίου που πληρώνεις, σε αυτό τον βίο πληρώνεις, στον επόμενο απολαμβάνεις...

Μην παραπονιέσαι, δες τις προηγούμενες γενιές πως το κανόνισαν και λειτουργεί: πλήρωναν έναν ολόκληρο «βίο» το κατιτίς τους και τώρα απολαμβάνουν πλούσια τα ελέη... Και μη μου πεις ότι από τότε ως τώρα έχουν αλλάξει πολλά, απλά στο παρελθόν οι άνθρωποι κοντόφθαλμα προσδιόριζαν τον «βίο» ως κάτι μικρό, πεπερασμένο, σαν τα σύνορα μας ένα πράγμα, κάπου μεσοστρατίς, στα 45-50 χρόνια ηλικίας τερμάτιζε... Ο βίος της πληρωμής...

Ενώ εμείς έχουμε ευρύτερους ορίζοντες, μπορούμε να συλλάβουμε ότι ο «βίος», ειδικά ο «βίος» που θα πληρώνουμε είναι κάτι ευρύτερο, ανοικτό, μη πεπερασμένο, σαν τα σύνορα της Τουρκίας στο Αιγαίο για παράδειγμα. Ο δικός μας βίος της πληρωμής επαναπροσδιορίζεται πλέον στα πραγματικά του όρια... Με κυλιόμενο το πέρας... Διαρκώς... Δια βίου... Προς τα πέρα... Κι ακόμα παραπέρα... Να τείνει στο άπειρο... Εκείνο που δεν άλλαξε είναι ότι θα πληρώνουμε το κατιτίς μας (λίγο αυξημένο είναι η αλήθεια...) για να απολαμβάνουν οι παλιότεροι πλούσια τα ελέη...

Αυτό όμως είναι Κοινωνική Αλληλεγγύη... Και Πρόοδος... Και Ανάπτυξη... Πράσινη ανάπτυξη... Αλήθεια, αυτό το χρώμα δεν έχουν και τα μούσκλια, αυτά τα παράσιτα που μαζεύονται πάνω στους αιωνόβιους κορμούς των δέντρων εκείνων που δεν λένε να πεθάνουν και -μιας και είναι απέθαντα- όλο και τα υποχρεώνουμε να παράγουν;;

Ανεπίδεκτος μαθήσεως...



Πάει μια ζωντοχήρα εξαιρετική, με κάτι μπαλκονάρες δίπατες και καπούλια μουλαρίσια, σε ένα μαγαζί κατοικίδιων ζώων και βρίσκει τον τύπο που είναι ο ιδιοκτήτης: «Γεια σας είμαι ζωντοχήρα και θα ήθελα ένα σκυλάκι για συντροφιά».

«Α, αυτό το μαγαζί είναι για πολύ περίεργα και εξωτικά ζώα, και όχι κοινότυπα όπως σκύλους, γάτες και καναρίνια, περάστε στο βάθος να σας δείξω κάτι καλό για την περίπτωσή σας», της απαντά εκείνος και την οδηγεί σε κάτι πίσω απόμερα δωμάτια. «Να, βλέπετε, αυτός εδώ ο βάτραχος, είναι εκπαιδευμένος για στοματικό σεξ σε μοναχικές γυναίκες, θα σας ενθουσιάσει».

«Μμμμμ, με σοκάρετε βέβαια, αλλά θα τον πάρω!», λέει αμέσως ενθουσιασμένη η ζωντοχήρα. Αφού πληρώνει, παίρνει λοιπόν τον βάτραχο υπό μάλης και βουρ στο σπίτι, κάνει αφρόλουτρα, ανάβει κεριά, βγάζει σαμπάνια, ξαπλώνει, ανοίγει τα πόδια και τον βάζει «εκεί» και περιμένει.

Έλα όμως που ο βάτραχος δεν αντιδρούσε. Τον χάϊδεψε, του κουνήθηκε, τίποτα, τον έφερε πιό κοντά, τίποτα πάλι, τον χάϊδεψε απαλά, τίποτα, τίποτα, μηδέν εις το πιλήκο...

«Α, θα πάρω τηλέφωνο στο μαγαζί να διαμαρτυρηθώ!», αποφασίζει η χυμώδης ζωντοχήρα.

Τηλεφωνεί λοιπόν και της απαντά ο τύπος του μαγαζιού: «Περικαλώ;»

«Από σας πήρα πριν λίγο ένα βατραχάκι για χμμμμ...»
«Ναι σας θυμάμαι, τι πρόβλημα υπάρχει;»
«Με κοροϊδέψατε, δεν κάνει τίποτα το παλιόζωο...»
«Μα πως, τι μου λέτε κυρία μου, μην ανησυχείτε, έρχομαι αμέσως να δω...»

Μετά από λίγο ντριιιιιιιιιιιιιιιν το κουδούνι. Φοράει ένα νυχτικό η κυρία και ανοίγει την πόρτα λέγοντας στον καταστηματάρχη: «Να, ελάτε να δείτε, ο βάτραχος σας δεν κάνει τίποτα...»

«Μα πως;; Για δείξτε μου παρακαλώ τι κάνατε...», της λέει εκείνος έκπληκτος.

Γδύνεται λοιπόν αυτή, ξαπλώνει, τα ανοίγει και τον βάζει πάλι εκεί, ο δε βάτραχος παντελώς άπραγος χάζευε. Τότε ο τύπος βγάζει την γραβάτα και το πουκάμισο και λέει στον βάτραχο:

«Λοιπόν φίλε, θα στο δείξω πάλι, αλλά για τελευταία φορά!!!!!!»

Τι 30, τι 40, τι 50....



Το είχα δει στην τηλεόραση προ πολλών ετών... Όμορφη ελληνική κωμωδία... Την ξαναβλέπω που και που... Μόνο που από τα γέλια πάντα ξέχναγα, πάντα ξεχνάω να ξεψαχνίσω τον τίτλο... Τι 30, τι 40, τι 50... Τι νόημα να έχει άραγε...

Ευτυχώς στην Ελλάδα του Σοσιαλισμού ο πολίτης μπορεί να μάθει τα πάντα...!!! Και όχι έτσι απλά, αλλά να τα μάθει και διασταυρωμένα και να έχει και επιλογές... Ας είναι καλά ο γιός του πατερούλη της αλλαγής...

Άμα π.χ. παρακολουθείς και αγαπάς τον καλό σοσιαλιστή κύριο Λοβέρδο, μαθαίνεις ότι το «τι 30, τι 40, τι 50;» είναι τα χρόνια που πρέπει να περιμένεις για να πάρεις σύνταξη (και λέω περιμένεις γιατί για να δουλέψεις πρέπει να υπάρχουν και ευκαιρίες για δουλειά...). Έτσι λοιπόν του λέει η κακιά τρόϊκα, όταν ο καλός κύριος Λοβέρδος τους λέει ότι τα 30, άντε τα 35 είναι αρκετά... Και μετά μαθαίνεις και ότι ο καλός κύριος Λοβέρδος θα αμυνθεί του πατρίου εδάφους, θα μας υπερασπιστεί, θα πέσει μαχόμενος, δε θα παραδωθεί έτσι, μέχρι και το προσδόκιμο ζωής «ελέω πείνας» είναι ικανός να μειώσει (παρέα με τον Παπακωνσταντίνου βέβαια, γιατί μόνος του κωλύεται, δε θα το πετύχει γρήγορα...) για να μην της περάσει της τρόϊκας...!!! Αμ πως !!!

Αν τώρα δε σας αρέσει αυτή η ερμηνεία και θέλετε να εξασκήσετε το δικαίωμα σας στις πολλαπλές επιλογές (multiple choise επί τω προωθυπουργικότερον...), η σοσιαλιστική κυβέρνησις μας προέβλεψε και γι’αυτό...

Όσοι π.χ. παρακολουθούν και αγαπούν την καλή σοσιαλίστρια κυρία Διαμαντοπούλου, μαθαίνουν ότι το «τι 30, τι 40, τι 50;» είναι η απάντηση που δίνει -«νομοσχεδιακά»- στην ανάγκη της χώρας για εξοικονόμηση πόρων που σήμερα σπαταλώνται. Έτσι, θα μεγαλώσουν τα σχολικά τμήματα και θα έχουμε σε κάθε τάξη από 30 έως 35 παιδιά (αντί των 20-25 που υπάρχουν σήμερα) προκειμένου να μειωθούν οι ανάγκες σε καθηγητές και συνεπαγωγικά να μειωθούν και τα έξοδα. Και γιατί μόνο 30;; «Τι 30, τι 40, τι 50;»!! Θα μειωθούν ακόμη περισσότερο και τα έξοδα. Για το επίπεδο της εκπαίδευσης μην ανησυχείτε, θα μπουν διαδραστικοί πίνακες στις τάξεις και θα εφαρμοστεί το ηλεκτρονικό βιβλίο!! Γκέκε, ντε;; Γκέκε;;

Γι’αυτό σας λέω, άγιο είχαμε που βγάλαμε αυτή την κυβέρνηση που έχει κάνει σημαία της τις πολλαπλές επιλογές και τη δια βίου μάθηση... Αφού ακόμα κι εγώ, σιγά σιγά αρχίζω και καταλαβαίνω... Μπράβο του του Γιώργου, αυτό θα πει κυβερνήτης... Να μην αφήνεις τον πολίτη με την απορία, να διαθέτεις έναν υπουργό «δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν»...

Απορίες ...εν συμπτώσει!!



Το τριήμερο, εν μέσω ανάπαυσης και ραστώνης, έσκασαν και από τηλοψίας οι νέες «βατοπέδιες» αποκαλύψεις... Προβληματίστηκα... Και προβληματίστηκα περισσότερο όταν οι δημοσιογράφοι που, «εργολαβικά», είχαν χρεωθεί την ενημέρωση επί του θέματος, αν και υπερέβησαν εαυτούς δεν κατάφεραν να μου απαντήσουν μερικές κρίσιμες απορίες...

Π.χ. ποια σχέση έχει η «αποκαλυπτική» κυρία διευθύντρια υπουργείου που παίζει πρώτο θέμα στα κανάλια όλο το Σαββατοκύριακο με την κυρία εκείνη που είχε παίξει πάλι πρώτο θέμα προ μηνών, αρκετά μετά την αλλαγή κυβέρνησης, όταν η υπουργός της την κυνήγαγε να φέρει πίσω το αρχείο που είχε πάρει σπίτι της ...για να το αντιγράψει;; Αλήθεια, τι έγινε τελικά με εκείνη την κυρία, τη δεύτερη;; Μας τα γύρισε τα αρχεία;; Πλήρη;; Το ελέγξαμε;; Και, ήταν νόμιμο αυτό που έκανε;; Και ηθικό;;

Ή ποια σχέση έχει ο γνωστός συνήγορος της «αποκαλυπτικής» κυρίας με γραμματοκομιστή γνωστού, πρωτοκλασάτου, «δεν δικαιούσθε» υπουργού του παρελθόντος που «πούλησε» νόμο σε απατεώνα έναντι 2.000.000 δολαρίων ή με τον παραθερίσαντα στον Κορυδαλλό, ογκόλιθο ηθικής, γραμματέα του υπουργικού συμβουλίου του αλήστου μνήμης «σιδερένιου» πρωθυπουργού μας;; Δε λέω, τη δουλειά του κάνει ο άνθρωπος σήμερα, τη δουλειά του έκανε κι ο άλλος όμως τότε... Το ζήτημα είναι ο εντολέας, ο πραγματικός εντολέας...

Μπορεί να είναι απλές συμπτώσεις... Ή ίσως και απλές συνωνυμίες... Μάλλον αθώοι θα είναι οι άνθρωποι... Διότι «ένοχος ένοχο ου ποιεί» και αυτοί ενοχοποιούν τέως υπουργούς... Που μπορεί και να είναι ένοχοι, μπορεί και να μην είναι... Αλλά που έως ότου αποδείξουμε με στοιχεία που δεν επιδέχονται αμφισβήτησης –ήτοι όχι «σού’πα, μου’πες...»- την ενοχή τους, είναι αθώοι είτε μας αρέσει είτε όχι... Άρα για να ενοχοποιούν μάλλον αυτοί δεν είναι ένοχοι... Γιατί αλλιώς έχουμε πρόβλημα...

Παρακαλώ;; Τι θα πει κύριε μου ότι «...ο κατηγορούμενος δικαιούται ακόμη και να ψεύδεται. Πολύ περισσότερο, αφού πριν από δύο ημέρες -και για προφανείς λόγους- ψηφίστηκε ειδική ρύθμιση, με την οποία ακόμα και κατηγορούμενος μπορεί, καταγγέλλοντας υπουργό, να απαλλαγεί από την ποινή»... Ποιος είστε εσείς;; Δεν πιστεύω να υπονοείτε κε Νεράτζη μου ότι ο κ. Καστανίδης... Ούτε να το σκέφτεστε... Η ηθική της κυβέρνησης τούτης είναι αδιαπραγμάτευτη !! Εξ’ άλλου το’πε και ο Πεταλωτής... Κι όχι μία, πολλές φορές...

23.5.10

Κάνε κουράγιο, Άννα...



Είσαι Υπουργός Παιδείας, σκέτο (το Εθνικής έτσι κι αλλιώς δεν είχε νόημα εδώ και καιρό)... Και έχεις ένα σχολείο... Για την ακρίβεια, έχεις όσα σχολεία θες... Όσα Δημόσια σχολεία θες... Και για μετά, Πανεπιστήμια, Δημόσια Πανεπιστήμια... Και δίνεις τα πάντα για να πείσεις τον κόσμο να τα προτιμά... Είναι το όραμα σου... Δημόσιο σχολείο και Δημόσιο Πανεπιστήμιο... Για όλους...

Και είσαι και μάνα... Κι έχεις και έναν γιο... Λεβέντη, παλικάρι, μαθητή της δευτέρας Λυκείου... Με όνειρα και όραμα για το μέλλον του... Το πανεπιστημιακό του μέλλον... Και δυνατή προσωπικότητα... Αυτόνομο σε πολλά... Και το χαίρεσαι...

Και ξαφνικά μαθαίνεις ότι ο γιος σου προδίδει το όραμα σου για το δικό του... Αντί να προτιμά τα δικά σου σχολεία, διαλέγει και φοιτά ...στου Γείτονα (κυριολεκτικά!!). Και αντί να παρακολουθήσει το δικό σου, το Ελληνικό πρόγραμμα, να προτιμήσει τα δικά σου Πανεπιστήμια, διαλέγει και παρακολουθεί το International Baccalaureate (αυτό που είσαι ίσως η μόνη Ευρωπαϊκή χώρα που δεν αναγνωρίζεις ως κριτήριο εισαγωγής στα Πανεπιστήμια σου!!!), αποφασίζει δηλαδή να φύγει για σπουδές στο εξωτερικό...

Τελικά είναι δύσκολο να είσαι Υπουργός Παιδείας (το Εθνικής έτσι κι αλλιώς δεν είχε νόημα εδώ και καιρό)... Και το κάνει δυσκολότερο να σε προδίδουν έτσι τα παιδιά σου, να μην μοιράζονται το όραμα σου, να θέλουν να γίνει το δικό τους... Κι εσύ να μην ξέρεις τι να κάνεις... Πως να αντιδράσεις... Που αν το πιάσεις, ως μάνα, από το μαλλί το παλιόπαιδο να το φέρεις στα λογικά σου, θα ξεσηκωθεί η σοσιαλίστρια υπουργός που κρύβεις μέσα σου, για να συνετίσει εσένα...

Κάνε κουράγιο Άννα...
Πάλεψε τα χρόνια.
Άννα μου, με τις αλλιώτικες συνήθειες,
τις αλλιώτικες κινήσεις.
Είχες πολύ καλούς τρόπους.
Φαινόταν ότι ήσουν από άλλο κόσμο.
Όμως, εσύ έκανες ό,τι μπορούσες
για να μην το δείχνεις.



Κάνε κουράγιο Άννα... Παιδί είναι... Θα μεγαλώσει και θα σε καταλάβει...

Άννα;; Τι εννοείς να ξαναγράψω το κείμενο;; Δεν είμαστε καλά... Τι εννοείς ότι το παιδί δε φταίει σε τίποτα;; Τι θα πει είναι μικρό και δεν μπορεί να πάρει αποφάσεις;; Δηλαδή, τα ιδιωτικά σχολεία και τα Διεθνή Μπακαλορεά δεν τα ζήτησε εκείνος;; Και τότε ποιός;; Η μάνα του η σοσιαλίστρια;; Δεν το πιστεύω... Ο πατέρας του ο σοσιαλιστής;; Αποκλείεται...

Αν είναι έτσι Άννα, τότε σας πλάνεψαν, μαζί με σας και το παιδί...!!! Να βγεις να το καταγγείλεις δημοσίως...!!! Είναι προφανές, είναι μια ακόμα βρώμικη προβοκάτσια του συστήματος της δεξιάς και των συνοδοιπόρων της, είναι ενέργεια που προσπαθεί να σε χτυπήσει, να σε μειώσει πολιτικά, και μαζί με σένα τον Γιώργο, τον υπέροχο ηγέτη μας, τον φανταστικό ποδηλάτη, τον μοναδικό κωπηλάτη... Τον Σωτήρα μας !!

Εγώ πάντως Άννα το κείμενο δεν το ξαναγράφω... Ουφ... Ας το έλεγες νωρίτερα... Θα το αφήσω στη blog-όσφαιρα ως μνημείο υποκρισίας... Κι αυτοί που ξέρουν θα καταλάβουν... Μη φοβάσαι !! Την πατήσανε κι αυτοί, οι λασπολόγοι... Θυμάσαι τι είχαν κάνει του Τσιτουρίδη με τη μεταγραφή του παιδιού του;;

Χαβαλέ... Τσοκ Χαβαλέ...



Ξεχάσαν το βασικότερο:
Ευχαριστώ αφεντικό..... Μερσί Ρετζεπ μπέη
(...που χτύπησες πρώτα την πόρτα...)

22.5.10

...ένας «νέος» ταξιδεύων...



Κορώνα... Τρίτη, Τετάρτη Μαδρίτη... Πέμπτη Βηρυτός... Παρασκευή είχα καλεσμένους από Κίνα και Λιβύη... Επιτέλους μια βδομάδα από τα παλιά... Τι ωραία που ήταν... Ησύχασα... Ταξίδια, ξενοδοχεία, ξένοι φίλοι, δημοσιογράφοι, μπόρεσα να μιλήσω ελεύθερα, στη γλώσσα μου, να τους εξηγήσω το όραμα μου, τις σκέψεις μου, τις εσωτερικές μου αναζητήσεις, χωρίς να έχω αγωνία τι θα πουν οι άλλοι... Ευτυχία...

Γράμματα... Τρίτη, Τετάρτη Μαδρίτη... Πέμπτη Βηρυτός... Παρασκευή είχε καλεσμένους από Κίνα και Λιβύη... Επιτέλους μια βδομάδα από τα παλιά... Τι ωραία που ήταν... Ησυχάσαμε... Δουλειά, σπίτι, φίλοι, γνωστοί, μπορέσαμε να μιλήσουμε ελεύθερα, στη γλώσσα μας, να συζητήσουμε το πρόβλημα μας, τις σκέψεις μας, τις αγωνίες μας, χωρίς να έχουμε το φόβο ότι θα μας ακούσει και θα τα κάνει πάλι θάλασσα... Ευτυχία...

Κορώνα... Γράμματα... Οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος... Του νομίσματος όπου απεικονίζεται ...ένας νέος (λέμε τώρα!!) ταξιδεύων... Πανί με Πανί... Μποστ-ιακά...

Ταξιδεύων... Ακόμα και άνευ ζωτικής σημασίας... Ίσως είναι καλύτερα από το παραμένων, το «μη ταξιδεύων»... Τουλάχιστον μας αφήνει το περιθώριο έτσι να εργαστούμε, να παράγουμε, να διορθώσουμε κάτι... Γιατί ως ταξιδεύων, είναι μη παρεμβαίνων... Και αρχηγού μη παρεμβαίνοντος, παιδία μη ξεθαρρεύοντα...

Διότι, ξεθαρρεύοντα, τα κυβερνητικά παιδία παίζειν... Παίζειν (αττική σύνταξις) με το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας... Παίζειν παρουσιάζοντας «προγράμματα σταθερότητος» των οποίων η αποτυχία είναι εξασφαλισμένη από χέρι... Και, άμα τη παρουσιάση και είτα αυτής, συνεχίζει παίζειν αόκνως, με τα νεύρα μας, με την υπομονή μας, με τις περιουσίες μας, με το υστέρημα μας, με την προοπτική μας, με τη ζωή μας, ως παιδία επίμονα και κακομαθημένα, παιδία που πρέπει να γίνει το δικό τους για να κατευναστεί το κακομαθημένο μένος τους... Ακόμα και όταν το «να γίνει το δικό τους» σημαίνει ότι πρέπει να επιτύχει η δεδομένη αποτυχία...

Καλύτερα λοιπόν ταξιδεύων... Και μη παρεμβαίνων... Διότι το ένστικτο αυτοσυντήρησης μπορεί να καλύψει τις αδυναμίες που η ανικανότης προκαλεί... Όταν όμως αντικαθίσταται από το ένστικτο δημοσιότητος τότε οι αδυναμίες που η ανικανότης προκαλεί αναδεικνύονται... Σκληρώ τω τρόπω... Με τα παιδία, ανθ' ημών αποφασίζοντα και εφ' ημών φασίζοντα... Τη παραινέση του ηγεμόνος... Και των παιδονόμων της αυλής του... Η οποία αυλή φροντίζει πάντα και παντού να μην μελαγχολεί ο «μη ταξιδεύων»... Στήνουσα επί σκοπού και επί σκοπόν τον προσφέροντα θεάματα εις τον ηγεμόνα λαόν...

Καλύτερα λοιπόν ταξιδεύων... Διότι, συν τοις άλλοις, με τα ταξίδια γνωρίζει κόσμο... Και μπορεί να ξεχαστεί κάπου, να του αρέσει καλύτερα και να αυτοανακηρυχθεί «μεταναστεύων» εβδόμη φορά... Εβδόμη και τυχερή...

Του «ηγεμόνος» μας απαλλασσομένου της υποχρέωσης να αντιληφθεί στην πλήρη του διάσταση και να εξηγήσει «εν οίκω» ότι ο ίδιος και ο οίκος-κυβέρνηση του πρέπει να φέρουν εις πέρας τους επόμενους μήνες το μεγαλύτερο και δυσκολότερο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων των τελευταίων εξήντα ετών στη χώρα...

Και ημών απαλλασσομένων τουλάχιστον της προεκλογικής ιταμότητος την οποία οποία διεδέχθη ο μετεκλογικός λαϊκισμός συγκαλύπτων την ανυπαρξία προτάσεων, την ανεπάρκεια παραγωγής τους και την ανικανότητα διαχείρισης ακόμα και της απλούστερης πραγματικότητας, όλα «προτερήματα» της περιστοιχίζουσας τον «ηγεμόνα» παιδικής χαράς αυλικών, αυλοκολάκων και παιδονόμων...

Γιατί των συνεπειών της περιήγησης και του παιγνίου τους εις τα καθ'υμάς θα αργήσουμε να απαλλαγούμε... Καλά καλά δεν έχουμε αρχίσει την προσπάθεια... Αρχή της οποίας θα είναι η αντικατάσταση του ηγεμόνος με πρωθυπουργό και της «περιστοιχίζουσας παιδικής χαράς» (ιδέ ανωτέρω) με κυβέρνηση...

υ.γ. ερέθισμα γραφής του παραπάνω κειμένου πήρα από το σχόλιο της Καθημερινής που μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Ως εικονογράφηση επέλεξα σκίτσο του Μποστ, ο τίτλος προέκυψε από αυτό.

20.5.10

Ξεκούραση μετά την πορεία...



...και, by the way, δεν είναι χοντρός, είναι ψηλός γεροδεμένος πολεμιστής με κοτσίδες!! Κι άμα δε με πιστεύετε, διαβάστε αύριο τις εφημερίδες...

Τα καρφιά...



«Πρόεδρε, ίσως να'ναι νωρίς για ανασχηματισμό...»
«...αλλά μάλλον χρειαζόμαστε έναν υπουργό προστασίας πασόκων από πασόκους...»

Δίκιο έχουν τα παιδιά... Είναι πολλά τα καρφιά, Γιώργο... Ούτε σόλα σε παπούτσι δεν έχει τόσα...

Σόλα είπα...; Παπούτσι...; Παπουτσήηηηηηςςς... Ιιέφτασιεεεεεε...

Νέες ισορροπίες...

Και έτσι εμείς μείναμε χωρίς Άντζελα...
Και ο τουρισμός μας χωρίς ιέρεια...
Γλυκά πονούσε το μαχαίρι...



Βλέπεις αυτός λέγεται Τόλης, όχι Τζούλης...
Και δεν πηγαίνει γυμναστήριο...
Ούτε έχει λεπτές καλλιτεχνικές ανησυχίες...
Είναι ένα κλικ (ίσως και δύο) πιό μπρουτάλ...



Α, και ο τιμονιέρης λέγεται Γιώργος, όχι Ανδρέας...
Και δεν του πάει ο ρόλος ο δεύτερος...
Έτσι...;;;



Πάντως, έχει ενδιαφέρον να δούμε τις νέες ισορροπίες που θα διαμορφωθούν σε κυβερνητικό επίπεδο όπως τις φανερώνει το «μετά Άντζελαν» δίδυμο του ΥΠΠΟ...

Από τη μία ο στοχαστής Πωλ Τζερούλανος...



Ο στοχαστικός υπουργός και ο τέλειος αυλικός... (του Στεφανου Κασιματη / kassimatis@kathimerini.gr)
Τον υπουργό Πολιτισμού Παύλο Γερουλάνο είναι αλήθεια ότι ακόμη δεν τον έχουμε γνωρίσει πλήρως. Ομως τον στοχαστή Πωλ Τζερούλανος είχαμε την ευκαιρία να τον απολαύσουμε στα εγκαίνια της έκθεσης του Τούρκου φωτογράφου Αρά Γκιουλέρ στο Μουσείο Μπενάκη, δύο ημέρες πριν από την έλευση του Ταγίπ Ερντογάν στην Αθήνα.

Ο Πωλ ξάφνιασε το κοινό του, αποκαλύπτοντας ότι όταν πρωτοείδε φωτογραφίες του Γκιουλέρ ένιωσε θυμό. Αιτία του θυμού ήταν ότι ο κόσμος που απεικόνιζε ο Γκιουλέρ τού ήταν γνώριμος, ταυτοχρόνως όμως και ξένος: «Οι ίδιες φωτογραφίες περιέγραφαν έναν κόσμο σκληρό. Δύσκολο. Ανυπέρβλητο». Η ποίηση των φωτογραφιών ήταν σε αντίστιξη με την σκληρότητα που κατέγραφαν: «Η γειτονιά ήταν φτωχή. Η εκκλησία ήταν εγκαταλελειμμένη. Το τσεμπέρι της γιαγιάς δεν ήταν το ίδιο με αυτό που εμείς μεγαλώσαμε. Κάτι άλλο συμβόλιζε. Κάτι που δεν ήθελα να ξέρω ή κάτι που δεν ήθελα να θυμάμαι». (Εδώ εγείρεται το ερώτημα αν η γιαγιά του υπουργού φορούσε τσεμπέρι – αλλά είναι μάλλον δευτερευούσης σημασίας...)

Ο απλούς, λαϊκός άνθρωπος –φερ’ ειπείν ο Τόλης– θα έλεγε απλά ότι «έπαθε την πλάκα του». Ο υπουργός–στοχαστής το προσδιόρισε με ακρίβεια και ειλικρίνεια – σπαρακτική ειλικρίνεια για όσους μπορούσαν να την συναισθανθούν: «Στον δικό μου κόσμο, ο Αρά είχε αξιοποιήσει κάθε τι γνώριμο για να μου κλέψει την πρώτη αντίδραση και να μου υπογραμμίσει κάθε τι που ενώνει τους λαούς μας. Και μέσα σε αυτό το συναίσθημα εισέβαλε με όλα τα στοιχεία από όλα αυτά που μας χωρίζουν. Και έκανε και κάτι ακόμη πιο σκληρό: υπογράμμιζε ότι τα πράγματα που μας χωρίζουν δεν είναι τίποτε άλλο από τις δικές μας, τις κοινές ανθρώπινες αδυναμίες μας».

Από εκεί, ο Πωλ τόλμησε –ανεπαισθήτως για το κοινό του– το άλμα στον ελληνοτουρκικό διάλογο: «Η τέχνη του διαλόγου όμως είναι να κρατάς τον άλλον συνδεδεμένο μαζί σου ακόμη και αν τα συναισθήματα που του έχεις προκαλέσει είναι σκληρά. Και από την μεριά σου να μείνεις συνδεδεμένος όταν όλα σου τα ένστικτα σου λένε να τον εγκαταλείψεις. Και αυτό πέτυχε ο Αρά. Με κράτησε προσηλωμένο σε αυτόν τον διάλογο, μέχρι που με κατέστησε υπεύθυνο των δικών μου φανατισμών, των δικών μου προκαταλήψεων».

Δεν χωρεί αμφιβολία η εμβριθεστάτη και τόσο προσωπική προσέγγιση του υπουργού στο έργο του καλλιτέχνη, αλλά και η σημασία της για τον ρόλο της τέχνης γενικότερα, άγγιξαν βαθιά το ακροατήριό του. Τη διάχυτη, πλην άφατη, συγκίνηση εξέφρασε, με τον απαράμιλλο τρόπο του, ο διευθυντής του Μουσείου Μπενάκη κ. Αγγελος Δεληβορριάς. Λαβών τον λόγο αμέσως μετά, παρεκάλεσε τον κύριο υπουργό να του παραδώσει το ακριβές κείμενο της ομιλίας που είχε μόλις εκφωνήσει, ώστε να τον καταχωρίσει στα αρχεία του Μουσείου, όπως έχει κάνει και με άλλη ομιλία του κυρίου υπουργού, διότι ήταν καταπληκτική ομιλία κ.λπ. Η εντύπωση ορισμένων εκ των παρεστώτων, εκείνες τις στιγμές, ότι άρωμα λιβανωτού επλανάτο στην αίθουσα δεν ήταν τίποτε περισσότερο από ψευδαίσθηση, οφειλόμενη στην έντονη πνευματική συγκίνηση που είχε προκαλέσει η ομιλία του υπουργού...

...και από την άλλη ο σοσιαλιστής Γιώργος Νικητιάδης !!



Τουριστικό κουίζ (του Σταύρου Θεοδωράκη)
Βρείτε σε ποιο σάιτ, τίνος πολιτικού αναφέρονται οι φράσεις που ακολουθούν και κερδίστε τους νέους ταξιδιωτικούς οδηγούς της Ελλάδας:
- Ο σοσιαλισμός, προκειμένου να τεθούν υπό έλεγχο οι αχαλίνωτες δυνάμεις της αγοράς, αποτελεί ξανά ζητούμενο για τους λαούς σε ολόκληρο τον κόσμο
- Ήρθε η ώρα το σύστημα του άκρατου φιλελευθερισμού που μέχρι σήμερα έφερε τον κόσμο στο χείλος του γκρεμού, να αλλάξει.
- Το σύστημα επέτρεψε η συνολική περιουσία των 200 πλουσιότερων ανθρώπων στον κόσμο να ξεπερνά το ένα τρισεκατομμύριο δολάρια, όταν τα συνολικά έσοδα των 582 εκατομμυρίων που ζουν στις 43 λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες, είναι μόλις 146 εκατομμύρια δολάρια.

Ναι, είναι αποσπάσματα από την προσωπική ιστοσελίδα του νέου υφυπουργού Τουρισμού Γιώργου Νικητιάδη! Βουλευτή Δωδεκανήσου, διαπρεπή δικηγόρου, συγγραφέα και πνευματικού τέκνου του Κώστα Σκανδαλίδη. Ο πολιτικός εν ολίγοις που θα προσπαθήσει να ξεπεράσουν οι αγορές το σοκ από τον χωρισμό της Άντζελας.

(Κερδίσατε όλοι και μόλις τυπωθούν οι νέοι τουριστικοί οδηγοί θα σας τους μοιράσουμε - άλλωστε δεν νομίζω ότι θα έχουμε και μεγάλη ζήτηση από τουρίστες).

Ο απόλυτος σουρρεαλισμός...
Η φαντασία στην εξουσία...
Η φαντασία του Γιώργου...
Όχι όποια κι όποια...

Καλά έλεγε ένας φίλος χθες ότι ζούμε σε ενδιαφέροντες καιρούς...
Πολύ ενδιαφέροντες...



Καλημέρα σας...!! Αδέλφια μου, αλήτες, πουλιά...

ο ενθουσιασμός και η εμπειρία...



Ήταν δύο ταύροι, ο ένας σεβάσμιος γέροντας κι ο άλλος νέος, μέσα στα ντουζένια του...

Μια μέρα κει που περπατούσαν, βρίσκονται στην κορφή ενός λόφου...

Κοιτάνε κάτω και βλέπουν ένα τεράστιο κοπάδι με γελάδες...

Γυρίζει ο μικρός, λοιπόν με ενθουσιασμό και λέει:

«Κοίτα γέροντα! Ένα μεγάλο κοπάδι γελάδες! Λέω να τρέξουμε κάτω και να γαμήσουμε μία από δαύτες!»

Και απαντά ο γέροντας: «Εγώ λέω να κατέβουμε ήρεμα και περπατώντας και να τις γαμήσουμε όλες!!!!!!!!»

19.5.10

Από την Άγκελα ...στην Άντζελα!!



Ο Α. Πετρουλάκης σκιτσο-αναμεταδίδει από τη σύνοδο της Μαδρίτης: «...Και της λέω, εγώ δεν σηκώνω πολλά, Άγκελα, και πρόσεξε, Άγκελα, μαζί μου δεν παίζουν, γιατί εγώ σε σβήνω, Άγκελα...». Και τότε εκείνος ο εξ'αριστερών δάχτυλος της αντίδρασης σπεύδει να χαλάσει το όραμα του μεγάλου ηγέτη: «Άντζελα, πρόεδρε...». Ηγέτης χωρίς όραμα γίνεται; Και έτσι, πίσω στο σπίτι, ένας ολόκληρος λαός καβάλησε τα ποδήλατα και άρχισε να τρέχει για να ξαναβρεί το χαμένο όραμα του Γιώργου...

Το πικρό ποτήρι...



Εγώ πάντως έμεινα με την απορία: μπορείς να είσαι βουλευτής άμα χρωστάει ο σύντροφος σου (politically correct expression...) 5,5 εκατομμύρια στο δημόσιο εδώ και 17 χρόνια, το χρέος αυτό είναι τελεσίδικο εδώ και επτάμισι μήνες και το κράτος που εκπροσωπείς δεν κάνει τίποτα (δια των τέως συναδέλφων σου υπουργών και των υπαλλήλων που διοικούν) για να το εισπράξει;

Γιατί υπουργός δεν μπορείς να είσαι, σίγουρα, προκύπτει πλέον και από το πολιτικό δεδικασμένο διαδοχικών κυβερνήσεων. Και καλά, νόμιμο μπορεί να είναι, θα το κοιτάξει βέβαια και ο Πετσάλνικος αλλά μπορεί να είναι, ηθικό είναι; Γιατί του Βουλγαράκη δεν ήταν...

Και θα μείνω καιρό με την απορία ως φαίνεται... Να γυρίσει πρώτα ο Γιώργος σπίτι, να βγάλει τη στολή του κωπηλάτη υπερπόντιου κυβερνήτη, να βάλει την couler-local στολή του ποδηλάτη αρχηγού, να βρει τον Παπουτσή στη σωστή στιγμή (μη του διακόψει πάλι τίποτα ευχάριστες προσωπικές στιγμές από αυτές που τον κρατούν μακρυά από οδυνηρές ψηφοφορίες...), να το κουβεντιάσουν πιο διεξοδικά... Και μετά να περιμένουν να έρθει ο σοσιαλισμός στη χώρα για να αποφασίσουν...

Όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά για να μπορέσουν να έχουν ενιαία, κοινωνικά, σοσιαλιστικά κριτήρια... Γιατί τα όρια της ηθικής είναι τελείως διαφορετικά μεταξύ ενός υπουργού κυβέρνησης ΔΝΤ κι ενός σοσιαλιστή βουλευτή... Σας το είπα και προχθές, είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια και δεν τα βλέπεις καθως λένε με το πρώτο...

Ξανθή, Αγαπημένη, Παναγιά...



- Μαργαρίτα... πάει κι η Άντζελα!..
- Δηλαδή... Πρέπει να του βρω μια άλλη Ξανθή, Αγαπημένη, Παναγιά;...
- Ακριβώς!.. Ξανθή για να επικοινωνούν, Αγαπημένη για να τον στηρίζει και Παναγιά για να μην κλέβει!..

Κλαυσίγελως ή, άλλως πως, κακιούλες δια χειρός Δημήτρη Χατζόπουλου, από Τα Νέα.

Τα πρώτα...



Η ελληνική ταβέρνα ξανάνοιξε και στο πρώτο τραπέζι κάθονται πεινασμένοι τράπεζες, μίζες, κερδοσκόποι (=τζογαδόροι) και ...τα δικά μας παιδιά...
«Που πάνε τα πρώτα 20 δις αφεντικό...;;», ρωτάει ο φορτωμένος σερβιτόρος.
«Εκεί που πήγαιναν πάντα...!!», απαντάει ο, σκυμμένος στους λογαριασμούς του, ...κυβερνήτης του μαγαζιού.

Τα ανωτέρω σχολίασε σκιτσάροντας ο Γιάννης Ιωάννου στις 12.05.2010

Δεν ανησυχώ παρ' όλη την κρίση!! Τώρα που θα έχουμε νέα ΔυΝαΤή κυβέρνηση και ο Γιώργος μας θα απελευθερωθεί να κάνει διεθνή καριέρα (θα τον πάει η Μάγια εκεί που δεν έχει ξαναπάει να κηρύξει τον σοσιαλισμό ως νέος, σύγχρονος Κύριλλος και Μεθόδιος), σύντομα θα βρεθούμε στην κορυφή, όλο και κάποια Ελλάδα του Νότου ή του Βορρά θα μας προκύψει...

Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις...



Κατ’ αρχήν να του ζήσει να το χαίρεται... Οι ευχές στον Αλέξη Τσίπρα που μόλις πριν λίγες μέρες έγινε πατέρας. Τον Αλέξη Τσίπρα που, όπως διαβάζω, επέλεξε ένα ιδιωτικό μαιευτήριο για την γέννα, στο οποίο κατέθεσε το σεβαστό ποσό των δεκατεσσάρων χιλιάδων ευρώ. Ο καθένας για το παιδί του κάνει το καλύτερο σύμφωνα με τα όσα χρήματα έχει στη διάθεση του...

Δε με αφορά το ποσό, κουμάντο στο πορτοφόλι του κάνει ο καθείς αφ’ εαυτόν, αρκεί να είναι συνεπής στις υποχρεώσεις του προς τα κοινά, αυτό λέει η φιλελεύθερη λογική που πρεσβεύω. Το όλο θέμα όμως θέλω να το δω και από μια άλλη διάσταση του, την πολιτική. Γιατί ο Αλέξης Τσίπρας είναι πολιτικός και μάλιστα πολιτικός όχι φιλελεύθερος, πολιτικός της αριστεράς, πολιτικός που πρεσβεύει ένα συγκεκριμένο μοντέλο όπου το κράτος θα αντικαταστήσει την ιδιωτική πρωτοβουλία.

Και θέλω να το δω από αυτή την πλευρά γιατί ο κ. Τσίπρας επέλεξε να είναι πολιτικός, δεν του προέκυψε (όπως π.χ. προέκυψε στην ατυχήσασα Κερκυραία Άντζελα για να καλυφθούν οι παρανομίες του συζύγου της...). Άρα περιμένω να ακούσω από τον ίδιο τους λόγους για τους οποίους επέλεξε να εμπιστευθεί και να πληρώσει αδρά ένα ιδιωτικό μαιευτήριο την ώρα που θα μπορούσε να εμπιστευθεί και να πληρώσει πολύ λιγότερα σε ένα δημόσιο μαιευτήριο, το οποίο ειρήσθω εν παρόδω πληρώνει και ο ίδιος καθημερινά από την φορολογία του. Και περιμένω να ακούσω και την ολοκληρωμένη πρόταση του για το πως το συγκεκριμένο μοντέλο -που και ο ίδιος επικρότησε- θα αντικατασταθεί από ένα κρατικό μοντέλο υψηλής ποιότητας παρεχόμενης υπηρεσίας.

Γιατί, στο τέλος, είναι κοινός τόπος για τους παροικούντες την ...Ιερουσαλήμ, ότι γύρω από τη γέννα έχει στηθεί εδώ και χρόνια ένα μονοπωλιακό κύκλωμα φίλων και αρεστών που στρεβλώνει τον υγιή ανταγωνισμό στην κοινωνία, επενδύοντας στην εξαθλίωση του δημόσια παρεχόμενου αγαθού ώστε να αναδεικνύεται δια της απουσίας αξιόπιστης εναλλακτικής η καταναγκαστική και άνευ κριτηρίων ποιότητας μοναδικότητα του ιδιωτικά παρεχόμενου (ιδίου) αγαθού.

Έτσι, τα δημόσια μαιευτήρια αφήνονται (τυχαία;) σε κακή (ως και άθλια...) κατάσταση αλλά τα πληρώνουμε παράλληλα και αδρά από τους φόρους μας, μόνη διέξοδος για αξιοπρεπέστερες (κατά τα προβαλλόμενα) υπηρεσίες τα αισθητά ακριβότερα ιδιωτικά μαιευτήρια, τα ταμεία υποχρεωτικής δημόσιας ασφάλισης δεν καλύπτουν παρά ένα μικρό μέρος του κόστους των ιδιωτικών, οι ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες έχουν προ πολλών ετών εξαιρέσει τις δαπάνες αυτές από τις καλύψεις τους και βέβαια ουδείς έλεγχος ουσίας γίνεται για το αν το κόστος ανταποκρίνεται στην παρεχόμενη υπηρεσία (για το τι φορολογείται και πως, δεν το συζητώ...). Το αποτέλεσμα είναι σήμερα το κόστος να υπερτερεί της αξίας της οικογένειας...

Στο παρελθόν δεν έτρεφα ελπίδες –και δικαιώθηκα- ότι η Παπαρήγα («...η καλή») θα μας απαντούσε αντίστοιχα τεκμηριώνοντας την επιλογή της σε ιδιωτικό -και δη αμερικάνικο- εκπαιδευτήριο, τουλάχιστον ο νεώτερος και με λιγότερες (σαφώς!) αγκυλώσεις Τσίπρας ας το πράξει δίνοντας ένα σαφές μήνυμα στην κοινωνία: ότι έχει όραμα που δικαιολογεί τις πράξεις του και ότι ο λόγος του δεν είναι κενός περιεχομένου και ότι οι πολιτικοί πρέπει να αντιμετωπίζονται με πολιτικά κριτήρια και μόνο. Α, και ότι «και με μαμή να ξεγεννούσε η σύντροφος του, ο ίδιος δεν θα γινόταν πιο αριστερός», όπως διάβασα σε ένα blog...

18.5.10

13 μέρες μετά... Οι δολοφόνοι ακόμα ελεύθεροι...



05.05.2010, μεσημέρι. Εχθροί της κοινωνίας... δολοφονούν τρεις αθώους σε κατάστημα τράπεζας στην οδό Σταδίου γιατί επέλεξαν να ασκήσουν το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της εργασίας...

05.05.2010, βράδυ. Καληνύχτα Ελλάδα... Και καλή τύχη...

12.05.2010 Οι δολοφόνοι ακόμα κυκλοφορούν ανάμεσα μας...

18.05.2010 Δεκατρείς μέρες μετά... τρεις αθώοι στερήθηκαν βίαια το κοινωνικό αγαθό της ζωής την ίδια ώρα που οι δολοφόνοι τους βάναυσα και προκλητικά το καταχρώνται... χωρίς τα εντεταλμένα όργανα της πολιτείας να τους έχουν συλλάβει, να τους έχουν οδηγήσει στη δικαιοσύνη...

Επανέρχομαι και θα επανέρχομαι, με κάθε ευκαιρία, στο θέμα. Σήμερα, αφορμή πήρα από την ανακοίνωση Βγενόπουλου για την ολοκλήρωση της προσωπικής του έρευνας σχετικά με το περιστατικό.

Επανέρχομαι και θα επανέρχομαι όμως, γιατί το θέμα είναι ευρύτερο από τον συναισθηματικό, ανθρώπινο πόνο για τις τρεις ζωές που χάθηκαν. Οι άνανδροι δολοφόνοι, τα μίσθαρνα αυτά ανδρείκελα που διαφεύγουν τη σύλληψη και κρύβονται στο σκοτάδι, στόχο είχαν και έχουν τα δικαιώματα μας, στην προκείμενη περίπτωση το δικαίωμα μας στην εργασία, θεμελιώδες δικαίωμα όλων και στενά συνυφασμένο και με τις ζωές μας.

Θα επανέλθω λοιπόν... Ξανά και ξανά...Όσο αυτοί ζουν ελεύθεροι και επιβουλεύονται τις ζωές μας και τα δικαιώματα μας, θα επανέρχομαι...

Διαβάστε την επιστολή Βγενόπουλου, προσέξτε τις επισημάνσεις που έχω με πλάγια έγχρωμα γράμματα, και τα ξαναλέμε... Η επιστολή:
Φίλες και φίλοι συνάδελφοι.
Δεκατρείς μέρες μετά τα τραγικά γεγονότα η οδύνη μας δεν έχει υποχωρήσει και η οργή μας έχει μεγαλώσει. Με την ιδιότητά μου, του μη εκτελεστικού Προέδρου του Ομίλου της MARFIN POPULAR BANK, ολοκλήρωσα σήμερα τη δική μου έρευνα για τις συνθήκες της άνανδρης δολοφονίας, αφού είχα και προσωπικές επαφές με το Σύλλογο Εργαζομένων στην MARFIN – ΕΓΝΑΤΙΑ και με τους διασωθέντες συναδέλφους του Καταστήματος Σταδίου.

Γνωρίζετε όλοι σας ότι, προτού καν κηδεύσουμε τους νεκρούς μας συναδέλφους, δεχθήκαμε μια απίστευτη επίθεση λάσπης κυρίως μέσα από blogs που δημοσίευαν ανώνυμες ή «επώνυμες» επιστολές ανύπαρκτων συναδέλφων μας. Τα ασύστολα ψεύδη των ανώνυμων ή «επώνυμων» δήθεν συναδέλφων υιοθετήθηκαν χωρίς κανέναν έλεγχο αλλά, αντίθετα, με ενθουσιασμό, από όλους αυτούς που ψάχνουν αφορμή για να τα βάλουν με το κεφάλαιο και την «κακή εργοδοσία», από αυτούς που τα κομματικά τους στελέχη και οι θιασώτες τους φώναζαν έξω από κατάστημα «κάψτε τους» και πετούσαν πέτρες σ’αυτούς που προσπαθούσαν να διασωθούν.
Η αλήθεια όμως είναι διαφορετική.

Η MARFIN – ΕΓΝΑΤΙΑ είναι ένα παράδειγμα εργοδοσίας που έχει άριστες σχέσεις με τη συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων της. Πραγματοποιήσαμε συγχώνευση τριών τραπεζών και παρόλο που προέκυψαν πολλοί υπεράριθμοι δεν απολύθηκε κανείς. Τα αιτήματα των εργαζομένων που μας διαβιβάζονται μέσω του Συλλόγου τους ικανοποιούνται πάντα, στον βαθμό που αυτό είναι εφικτό. Και φυσικά, ποτέ δεν έχουν υπάρξει οποιασδήποτε μορφής εμπόδια για όποιον εργαζόμενο θέλει να απεργήσει. Ποτέ δεν έχει υπάρξει επίπτωση σε έναν εργαζόμενο που έχει απεργήσει ούτε για την προαγωγή του, ούτε για τη μισθολογική του εξέλιξη, ούτε για το bonus του. Ποτέ δεν μου έχει καταγγείλει ο Σύλλογος ότι υπήρξε περίπτωση διάκρισης σε βάρος εργαζομένου που έχει απεργήσει. Οι εργαζόμενοι στο κατάστημα της Σταδίου δέχθηκαν επίσκεψη από εκπροσώπους του Συλλόγου και στις 4 Μαΐου αλλά και στις 5 Μαΐου το πρωί για να ενημερωθούν για την απεργία. Οι διασωθέντες συνάδελφοι με διαβεβαίωσαν ότι ουδείς τους πίεσε ή τους πιέζει να μην απεργήσουν. Τη λάσπη λοιπόν αυτή ότι δήθεν οι εργαζόμενοι στην Τράπεζά μας πιέζονται ή απειλούνται να μην απεργήσουν την γυρίζουμε πίσω σε όλους αυτούς που με χαρά την πέταξαν. Δεν μας αγγίζει.

Στις 5 Μαΐου, με ευθύνη των Διευθυντών επτά καταστημάτων σε όλη την Ελλάδα που ανησύχησαν, τα καταστήματά τους δεν λειτούργησαν για πολλές ώρες ή και καθόλου. Στην Τράπεζά μας, εάν υπάρχει οποιαδήποτε ανησυχία σε θέματα ασφαλείας, τα καταστήματα δεν λειτουργούν. Ουδείς πίεσε ποτέ τους Διευθυντές καταστημάτων για το αντίθετο. Το κατάστημα Σταδίου, έχοντας πολλές προηγούμενες εμπειρίες όπου ακόμα και επίθεση με βόμβες μολότοφ έχει αντιμετωπισθεί και η φωτιά έχει σβήσει με τη χρήση πυροσβεστήρων, δεν ανησύχησε από τη μεγάλη ειρηνική πορεία που εξελισσόταν υπό τη φρούρηση των ΜΑΤ. Εάν ανησυχούσαν, δεν θα τους εμπόδιζε κανείς να κλείσουν το κατάστημα και να φύγουν. Όταν ανησύχησαν από την επίθεση των κουκουλοφόρων στο απέναντι βιβλιοπωλείο πήραν την απόφαση ότι ήταν πιο ασφαλές να μείνουν μέσα στο κατάστημα, παρά να βγουν έξω. Τη λάσπη ότι δήθεν οι συνάδελφοί μας ήθελαν να φύγουν από το πρωί και κάποιος δεν τους άφησε τους τη γυρίζουμε πίσω. Δεν μας αγγίζει.

Το κατάστημα Σταδίου είχε όλα τα από το νόμο προβλεπόμενα μέτρα ασφαλείας, πυρανίχνευση, πυρασφάλεια με 16 πυροσβεστήρες, έξοδο κινδύνου, ενισχυμένα τζάμια, με τους περιορισμούς όμως ενός διατηρητέου κτιρίου που δεν μπορούσε από την υφιστάμενη νομοθεσία να μετατραπεί σε φρούριο. Η Τράπεζά μας συνεργάζεται και με εξωτερικούς συμβούλους, εξειδικευμένη εταιρεία η οποία μας αναφέρει κάθε μήνα μετά από επί τόπου επιθεώρηση εάν υπάρχει κάποια έλλειψη ή παράλειψη για τα μέτρα ασφαλείας και για το κατάστημα αυτό δεν υπήρχε καμία παρατήρηση. Μάλιστα, το κατάστημα αυτό έχει δεχθεί επανειλημμένα επιθέσεις και με πυροσβεστήρες είχε σβηστεί και πυρκαγιά που ξέσπασε από απλές βόμβες μολότοφ. Όμως εδώ επρόκειτο για άριστα οργανωμένη δολοφονική επίθεση που δεν θα σταμάταγε αν δεν υπήρχαν νεκροί. Το τζάμι χτυπήθηκε με αλλεπάλληλα χτυπήματα από δύο βαριοπούλες και, παρόλο που δεν έσπασε, σε κάποια σημεία υποχώρησε και κάπου ανοίχτηκε μια τρύπα υπό συνθήκες που ασφαλώς θα μας εξηγήσει το πόρισμα των ανακριτικών αρχών. Από εκεί πετάχτηκαν ειδικές μη συνηθισμένες βόμβες μολότοφ και αδειάστηκε το περιεχόμενο ενός μπιτονιού που περιείχε ένα ειδικό εύφλεκτο υλικό που προκαλεί άμεσα πυκνό καπνό και συνθήκες ασφυξίας. Οι διασωθέντες το παρομοιάζουν με «βόμβες napalm». Ένας συνάδελφος χρησιμοποίησε πυροσβεστήρα και εγκατέλειψε την προσπάθεια όταν είδε ότι δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Μια άλλη συνάδελφος έπιασε ένα πυροσβεστήρα που δεν πρόλαβε καν να τον χρησιμοποιήσει, λόγω των συνθηκών ασφυξίας που είχαν δημιουργηθεί. Το όλο δράμα εκτυλίχτηκε μέσα σε 4 λεπτά το πολύ. Τη λάσπη λοιπόν ότι δήθεν δεν υπήρχαν μέτρα ασφαλείας ή ότι δεν δούλεψαν αποτελεσματικά τους τη γυρίζουμε πίσω. Δεν μας αγγίζει.

Την ώρα όπου εξελισσόταν το δράμα οι συνάδελφοι μας που προσπαθούσαν να διαφύγουν δεχόντουσαν επίθεση με πέτρες και φραστικές επιθέσεις από ένα τμήμα των διαδηλωτών που φώναζαν «κάψτε τους» και «να πεθάνουν οι απεργοσπάστες τα γουρούνια». Ένας συνάδελφος που διέφυγε από την κυρία είσοδο, που σύμφωνα με τη λάσπη ήταν κλειδωμένη, κινδύνεψε να λιντσαριστεί δια λιθοβολισμού. Αυτοί οι λίγοι υπάνθρωποι είναι κυρίως αυτοί που προσπαθούν να ολοκληρώσουν το έργο τους μέσω των μηχανισμών που διαθέτουν πετώντας λάσπη. Τους τη γυρίζουμε πίσω. Δεν μας αγγίζει.

Είμαι υπερήφανος για τους συναδέλφους που αποφάσισαν να απεργήσουν, όμως είμαι υπερήφανος και για τους συναδέλφους που αποφάσισαν να δουλέψουν.

Είμαι υπερήφανος για την υποδιευθύντρια και τον ταμία που την ώρα που οι δολοφόνοι χτυπούσαν με τις βαριοπούλες το τζάμι το πρώτο μέλημά τους από υπερβολική ευσυνειδησία ήταν να βάλουν τις επιταγές των πελατών στο χρηματοκιβώτιο και μετά να φροντίσουν για την αποχώρησή τους (γενναία πράξη που βέβαια δεν πρέπει να επαναληφθεί από κανέναν συνάδελφο σε παρόμοιες περιστάσεις).

Είμαι υπερήφανος για τους δύο συναδέλφους που διέσωσαν άλλους πέντε συναδέλφους με κίνδυνο της ζωής τους.

Είμαι υπερήφανος που η Τράπεζά μας δεν έχει πάρει καμία κρατική ενίσχυση και που όλοι μαζί, Διοίκηση και εργαζόμενοι, προσπαθούμε να προστατέψουμε με την εργασία μας την ανεξαρτησία της Τράπεζας και τη διατήρηση των θέσεων εργασίας.

Φίλες και φίλοι,
Για να μην ξαναθρηνήσουμε θύματα ούτε εμείς, ούτε άλλοι εργοδότες, ούτε η κοινωνία, η υπόθεση της δολοφονίας των συναδέλφων μας πρέπει να εξετασθεί με ηρεμία, ειλικρίνεια και σε βάθος από όλες τις αρμόδιες Αρχές ως προς την ενεργητική ή παθητική συμμετοχή όλων των κατά νόμο εμπλεκομένων, Αστυνομία, Πυροσβεστική, Πολεοδομία, Επιθεώρηση Εργασίας, Εργοδοσία και για την απόδοση τυχόν ευθυνών αλλά και για προληπτικούς λόγους για το μέλλον.

Ως προς την ουσία όμως του τραγικού περιστατικού σας διαβεβαιώνω και προσωπικά ότι δεν πρόκειται να ησυχάσουμε ποτέ αν δεν βρεθούν και τιμωρηθούν οι δολοφόνοι των συναδέλφων μας. Όσο για τους ηθικούς αυτουργούς και τους κομματικούς και συνδικαλιστικούς μηχανισμούς που τους συντηρούν και τους φανατίζουν ας λογοδοτήσουν στην οικογένειά τους, στην κοινωνία και στο Θεό. Εμείς στην οικογένεια της MARFIN – ΕΓΝΑΤΙΑ με μεγαλύτερη συσπείρωση και αποφασιστικότητα από ποτέ, είμαστε υποχρεωμένοι να συνεχίσουμε τη δουλειά μας για τους εαυτούς μας και τις οικογένειές μας και προς όφελος της ελληνικής κοινωνίας και οικονομίας. Θα εξακολουθήσουμε να θεωρούμε και το δικαίωμα της απεργίας αλλά και το δικαίωμα της εργασίας ιερά. Και δεν θα ξεχάσουμε ΠΟΤΕ τους συναδέλφους μας. Το τραγικό κατάστημα στην Σταδίου δεν θα λειτουργήσει ποτέ ξανά. Η 5η Μαΐου θα είναι πάντα για μας μέρα αργίας και μνήμης των συναδέλφων μας και οι οικογένειές τους έχουν γίνει ήδη και δικές μας. Η λάσπη δεν μας αγγίζει. Η οδύνη μας βαραίνει, αλλά και μας δυναμώνει για τη κρίσιμη περίοδο που διανύουμε. Αναπάντητο όμως μένει το ερωτηματικό σε ποια Πολιτεία και σε τι κοινωνία ζούμε επιτέλους.

Στο φανάρι...



Είμαι με ένα συνάδελφο μου στο αυτοκίνητο της δουλειάς περιμένοντας το πράσινο στο φανάρι...

Έρχεται μια πολύ όμορφη κοπέλα και περιμένει...

Βρίσκει ευκαιρία ο συνάδελφος και της λέει:

«Συγνώμη κοπελιά μπορώ να σου πω κάτι;»

«Παρακαλώ», απαντάει με ευγένεια η κακόμοιρη...

«Σου έχει πει κανείς ότι έχεις πολύ όμορφα ματάκια;» τη ρωτάει!

«Ναι φυσικά», απαντάει η κοπέλα χαρούμενη και με υφάκι!

Και η ερώτηση: «Θέλεις να στα πετάξω έξω;»

Ωρέ που πάμε ρε, που πάμε...

17.5.10

Ιδιωτικά...



Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
«Ο κ. Βοσκόπουλος είναι ένας ιδιώτης και από όσο προκύπτει και από το δημοσίευμα, υπάρχουν δικαστικές εκκρεμότητες, ως προς τις υποχρεώσεις του για τη φορολογική καταβολή και τακτοποίηση...». Ένας ιδιώτης... Ένας απλός ιδιώτης, αδέλφια μου αλήτες πουλιά...

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
«...ένα δημοσίευμα το οποίο αναφέρεται -έτσι όπως το διαβάσαμε όλοι - με τα ελλιπή στοιχεία, δεν μπορεί πραγματικά να δώσει εκείνες τις διαστάσεις που ίσως έχει μια υπόθεση...».

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
«...η Άντζελα Γκερέκου υπέβαλε την παραίτησή της για λόγους ευαισθησίας και ευθιξίας και προκειμένου να μην υπάρξει η παραμικρή αφορμή για να πληγεί η Κυβέρνηση, παρά το ότι, όπως ενημέρωσε τον πρωθυπουργό, ουδεμία εμπλοκή έχει στις φορολογικές εκκρεμότητες του συζύγου της». Χμ... συζυγικές αμαρτίες... που το είχα ξανακούσει, να δεις, το σενάριο... Με ένα Γιώργο και μια Κατερίνα ήταν...

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
Άμα ο άνθρωπος ξέρει από πετάλωμα... αντηλαλούν τα καλντερίμια μέχρι τη Μαδρίτη... Όχι σαν την πτωχή πλην όμως τιμία κορασίδα που πριν 17 χρόνια περιμάζεψε έναν πένητα (=πτωχό) τραγουδιστή για να τον γηροκομήσει και της ξέφυγε τόσα χρόνια να τον ρωτήσει γιατί εκείνοι οι κακοί κύριοι στην εφορία τον κυνηγούν και θέλουν να του πάρουν και αυτά που δεν έχει...

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
«... και φυσικά δεν πρόκειται να κάνουμε πίσω στα περί διαφάνειας, ευνομίας και καλού παραδείγματος που δίνουν τα μέλη αυτής της κυβέρνησης». Πάλι χάθηκα, κάπου μπέρδεψα το νόμιμο με το ηθικό... γαμώτο...

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
Κάτσε... Στάσου... Πρέπει να μου εξηγήσεις... Τι θα πει εκείνο το «η κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να αποκαταστήσει την πλήρη τήρηση των νόμων και να αντιμετωπίζει όλους του πολίτες ως ίσους...»;
Γιατί το βάζεις σε χρόνο μέλλοντα...; Ποιά κυβέρνηση θα την αποκαταστήσει...;

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
Στάσου... Που πας... Πρέπει να μου εξηγήσεις και το άλλο... Τι ήταν αυτό που διάβασα, ότι «...αφού έχασε όλες τις προφυγές στη Δικαιοσύνη ζήτησε από την αρμόδια επιτροπή του υπουργείου Οικονομικών τη διαγραφή του χρέους λόγω αδυναμίας εξόφλησης. Η αρμόδια επιτροπή απέρριψε το αίτημά του στις 25 Σεπτεμβρίου του 2009...»; Οκτώ μήνες από τότε... Παρά κάτι μέρες... Μετράω καλά; Μήπως να το συζητάγαμε αλήθεια...;;

Κλοπ... Κλοπ... Κλοπ...
Εντάξει, καταλαβαίνω, σκοτείνιασε στην μακρινή πατρίδα του Θερβάντες και σταμάτησαν οι ανεμόμυλοι... ο Δον Κιχώτης αναπαύεται... κι εσύ, ένας απλός Σάντσο Πάντσα, δεν μπορείς να έχεις όλες τις απαντήσεις... Ειδικά μέσα στα σκοτάδια... Δεν πειράζει, θα περιμένω το πρωί... Είναι παράξενα της Ίντιας τα φανάρια και δεν τα βλέπεις καθως λένε με το πρώτο...

Με το φτωχό μου το μυαλό (γράφει ο Α. Πανούτσος)



Η πιο συνηθισμένη διαμαρτυρία σε mail είναι το «όλοι τα ξέρουν, αλλά εσείς δεν τα γράφετε». Μόνο που ο νόμος στην Ελλάδα είναι έτσι, που αν γράψεις ότι ο γιος έπαιξε ένα εκατομμύριο στην ήττα της ομάδας του μπαμπά για να πάρει επτά, μπορείς να ετοιμάζεσαι για αγωγή, αφού είναι σαν να έγραψες το όνομά του.

Ο περί Τύπου νόμος που έφτιαξε ο Ευάγγελος Βενιζέλος έχει τη λογική να μην μπορείς να γράψεις όνομα, ούτε καν να φωτογραφίσεις. Deep inside στο μυαλό του Ευάγγελου, για να προστατεύονται οι πολιτικοί από τον Τύπο. Το αποτέλεσμα ήταν να προστατεύονται οι οφθαλμοφανώς ένοχοι, αφού και αποδεικτικά χαρτιά να έχεις ο άλλος αν σου κάνει αγωγή θα πας δικαστήριο. Και μέχρι να αθωωθείς θα έχεις φάει μίνιμουμ τρεις και μάξιμουμ μέχρι και 15 εργάσιμες ημέρες, όπως σε μια υπόθεση που έχω πάει πέντε φορές μάρτυρας και ξεκίνησε από ένα άσχετο, κατά τη γνώμη μου, δημοσίευμα φίλου δημοσιογράφου το 2002.

Το καλό με τη βιομηχανία των αγωγών είναι για τους δικηγόρους που εισπράττουν τα παράβολα. Το κακό, ότι οι υποθέσεις που έχουν βάση θάβονται μέσα στο βουνό από τις αγωγές που γίνονται για εκφοβισμό. Τέλος πάντων, έτσι είναι ο νόμος περί Τύπου. Οπως οι περισσότεροι νόμοι στην Ελλάδα. Στη θεωρία φτιάχνονται για να προστατεύουν τον κόσμο, αλλά στην πράξη είναι για να προστατεύεται η βουλευτική πελατεία των ισχυρών. Στη θεωρία για να προστατεύεται η ανωνυμία των υπόπτων. Στην πράξη είναι τα λευκά σεντόνια που καλύπτουν τους επώνυμους που την πουλεύουν από τα κότερα. Ο πολίτης στην Ελλάδα είναι κάτι σαν τον gay και τον πούστη στο ανέκδοτο. Είσαι λεφτάς και από το Κολωνάκι; Είσαι gay. Είσαι στεγνός και από το Περιστέρι; Είσαι πούστης. Είσαι ύποπτος για τρομοκρατία και συλλαμβάνεσαι; Μέχρι οδηγία πέφτει στην εφημερίδα να μη βάλουν το όνομά σου. Είσαι μπάτσος; Το όνομά του ήταν γραμμένο από την πρώτη μέρα και δεν χρειάστηκε όχι να γίνει η δίκη, αλλά ούτε πραγματογνωμοσύνη για να βρεθεί ένοχος. Το δίκαιο στον Τύπο είναι αυτό που δικαιώνει τις επιθυμίες των αναγνωστών του.

Το μόνο, όμως, που τα αλλάζει όλα είναι η πραγματικότητα. Είναι ο μεγάλος οδοστρωτήρας που περνάει και ισοπεδώνει καθετί που ξεπεράστηκε από την εποχή. Το ίδιο συμβαίνει και με τις εφημερίδες, που με το Internet και στο εξωτερικό έχασαν ένα μέρος της κυκλοφορίας τους, αλλά στην Ελλάδα γίνεται η σφαγή των κιναίδων. Για δύο κυρίως λόγους. Ο ελληνικός Τύπος, που στο μεγαλύτερο μέρος του έχει δικά του sites, δεν καταλαβαίνει ότι τις ειδήσεις που θα βγάλει αύριο ο αναγνώστης τις έχει διαβάσει κατά 90% παντού. Οχι μόνο στο ίδιο το site της εφημερίδας, αλλά και στα υπόλοιπα, που ζουν από το ρεπορτάζ των Μέσων. Δεν ξέρω, αλλά έχω την εντύπωση ότι κάπου οι εφημερίδες έχουν μείνει στην εικόνα ενός αναγνώστη που κάθεται κάτω από τον πλάτανο του χωριού μαζί με τον παπά και τον δάσκαλο και ανοίγει την «Ακρόπολη» για να μάθει τα νέα της προηγούμενης. Μπορεί το ποσοστό των Ελλήνων που συνδέονται στο Internet να είναι μικρότερο από τις άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά είναι και το κοινό που το ενδιαφέρει να ενημερώνεται περισσότερο από τον υπόλοιπο κόσμο.

Ο δεύτερος λόγος που οι αθλητικές, συγκεκριμένα, εφημερίδες περνούν κρίση είναι η νοοτροπία του πολέμου των σελίδων, που ξεκίνησε τη δεκαετία του '90 με το «Sportime». Είναι δυνατόν μια χώρα των 11 εκατομμυρίων κατοίκων που ενδιαφέρεται για το ποδόσφαιρο και λίγο για το μπάσκετ να βρίσκει ειδησεογραφία των 64 σελίδων; Ούτε στα παραμύθια. Και, δυστυχώς, επειδή τα παραμύθια είναι και δύσκολη ιστορία για να γραφτούν, καταφεύγει σε διαγωνισμούς καλλιέπειας. «Τριάντα σχολιογράφοι σάς γράφουν για το μέλλον του Λεβαδειακού» και με επανάληψη, που υπάρχουν μέρες που διαβάζεις δύο σελίδες για τους πανηγυρισμούς της ομάδας στα μπουζούκια στο ρεπορτάζ, τρία μικρά παραλειπόμενα από τα μπουζούκια και αν είσαι τυχερός και ένα bonus σχόλιο για τη βραδιά στα μπουζούκια. Μόνο που η προπαραδείσια εποχή του ενός κιλού χαρτιού για να επαναλαμβάνονται ειδήσεις πλησιάζει στο τέλος της. Οποιος ακούει το μουγκρητό του οδοστρωτήρα της πραγματικότητας μπορεί και να διορθώσει την πορεία του και να τη γλιτώσει.

Το ίδιο ισχύει και για τους παράγοντες του αθλητισμού, που νομίζουν ότι ζουν στην προπαραδείσια εποχή, που καθόντουσαν κάτω από το δέντρο του Υφυπουργείου Αθλητισμού και τα φρούτα έπεφταν στις παλάμες τους. Μόλις πριν από πέντε χρόνια το να γινόσουν υφυπουργός Αθλητισμού ή γενικός γραμματέας σήμαινε ότι μπορούσες να χρηματοδοτείς την Ερασιτεχνική ομάδα της ΠΑΕ της εκλογικής σου περιφέρειας με εκατοντάδες χιλιάδες, ξέροντας ότι τα τμήματα είναι ανύπαρκτα και τα λεφτά θα περάσουν στην ΠΑΕ. Στη Θεσσαλονίκη έχει επιδοτηθεί μέχρι και ομάδα street hockey. Επίσης, αυτός που είχε το ταμείο του υφυπουργείου και κατά προέκταση του ΟΠΑΠ μπορούσε να ζητάει απ' όσους θέλουν να διοργανώσουν ένα τουρνουά τένις να δίνουν τη διοργάνωση στην εταιρεία της αρεσκείας του ή να φέρνει τον Ουσέιν Μπολτ και να τον κάνει μια βόλτα σε δύο σχολεία δίνοντάς του 200 χιλιάδες ευρώ. Σήμερα το μοναδικό που μπορείς να ζητήσεις από τον Μπιτσαξή είναι να σε βάλει φυλακή. Αλλά, χαμένοι στο διάστημα, οι παράγοντες συνεχίζουν να περιμένουν τα κρατικά λεφτά που δεν θα έρθουν ποτέ.

Οι μηδενιστές λέγανε ότι όλα πρέπει πρώτα να καταστραφούν για να ξαναχτιστούν από την αρχή. Το καλό με την οικονομική κρίση στην Ελλάδα είναι ότι συμβαίνει αυτό που λέγανε οι αναρχικοί. Μόνο που αυτό που θα αντικαταστήσει το προηγούμενο σάπιο σύστημα θα είναι κάτι που θα μοιάζει με τα άλλα ευρωπαϊκά συστήματα. Μια κοινωνία που οι εφημερίδες θα κλείνουν όταν δεν θα υπάρχουν αναγνώστες να τις συντηρούν και οι ερασιτέχνες παράγοντες του αθλητισμού δεν θα είναι 10 και 20 χρόνια πρόεδροι σε ομοσπονδίες αγνώστου λοιπού επαγγέλματος. Και να βγούνε να σκούζουνε στους δρόμους, να κρατήσουν την αναπνοή τους μέχρι να γίνουν μπλε και να πεθάνουν, ο οδοστρωτήρας δεν σταματάει. Το κείμενο γράφτηκε στη μνήμη του Αντώνη Καρκαγιάννη, που πριν ξεκινήσει να γράφει σκεφτόταν τι πιστεύει και όχι τι θέλει να διαβάσει το κοινό.

* άρθρο του Αντώνη Πανούτσου στην SPORTDAY της 15.05.2010