30.4.10

Γιώργο... όχι το ευρώ, παιδί μου !!!!!!



...Δένει στον λαιμό του ο Γιωργάκης ένα ευρώ και πάει στην άσπλαχνη Ανγκέλα.
«Δεν πάει άλλο», της λέει, «θ' αυτοκτονήσω».
Κι αυτή η ρουφιάνα του απαντά «κρίμα το ευρώ»...

...από παιδικό παραμυθάκι του ...2050, εικονογραφημένο με παλιά σκίτσα που βρέθηκαν σε ανασκαφές σε ένα μέρος που ο παππούς και η γιαγιά έλεγαν «μέγαρο Μαξίμου»...

υ.γ. Δημήτρης Χατζόπουλος, εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ... όχι απλά respect, καρά-respect!!! (στον Χατζόπουλο, όχι στην εφημερίδα...)

Αν η Ελλάδα ήταν μαγαζί...



Εχουμε ένα μαγαζί γωνία. Ευάερο, ευήλιο και σε κεντρικό δρόμο. Ετσι τουλάχιστον θέλουμε να φανταζόμαστε την Ελλάδα. Ας θεωρήσουμε ότι αυτό το μαγαζί πραγματικά είναι ο ομφαλός του εμπορικού κέντρου. Αυτό το μαγαζί όμως έχει πολλά προβλήματα. Κατ’ αρχήν χρωστά τον τζίρο που θα κάνει τους επόμενους 14 μήνες. Προσοχή! Οχι τα κέρδη, αλλά όσα θα μπουν στο ταμείο τον επόμενο (και κάτι μήνες) χρόνο. Αυτό λέγεται στη γλώσσα των οικονομολόγων δημόσιο χρέος.

Δεύτερον: αυτό το μαγαζί είχε πέρυσι ζημίες 14% επί του τζίρου του. Προβλέπεται ότι ούτε φέτος θα έχει κέρδη, αλλά αν συμμαζέψει λίγο τα έξοδα θα έχει μόνο 8% επί του τζίρου του ζημίες. Αυτό στη γλώσσα των οικονομολόγων λέγεται δημοσιονομικό έλλειμμα και φορτώνει το προηγούμενο χρέος. Του χρόνου, δηλαδή, θα χρωστά τον τζίρο των 15 επόμενων μηνών.

Τρίτον: στα ράφια του δεν έχει πολλά δικά του προϊόντα, αλλά τα περισσότερα τα παίρνει από γειτονικά μαγαζιά. Κάτι δίνει και σ’ αυτά τα μαγαζιά, αλλά το πάρε-δώσε είναι περίπου δέκα προς οκτώ. Δέκα παίρνει οκτώ δίνει. Αυτό είναι το έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών. Επειδή τα μηχανήματα παραγωγής είναι παλιά, η οργάνωσή του σε προβιομηχανικά επίπεδα κ.λπ. τα παραγόμενα προϊόντα του είναι ακριβά και χαλάνε γρήγορα. Αυτό είναι το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας.

Σε αυτό το μαγαζί πέντε βρίσκονται στη γραμμή παραγωγής και δέκα στο λογιστήριο. Κάποιοι του λογιστηρίου έχουν μόνιμη και αμετακίνητη θέση, οπότε, έχει δεν έχει πωλήσεις το μαγαζί, αυτοί παίρνουν τον μισθό τους. Ετσι η μόνη ευελιξία που υπάρχει στην επιχείρηση είναι να απολύονται αυτοί που βρίσκονται στη γραμμή παραγωγής και οι οποίοι παίρνουν τα λιγότερα.

Το μαγαζί είναι συνεταιρικό και κάθε συνεταίρος που το διοικεί κάτι παίρνει από το ταμείο και κάποια ανίψια διορίζει στο λογιστήριο. Οσο όμως περισσότεροι διορίζονται στο λογιστήριο, τόσα λιγότερα χρήματα μένουν για τη γραμμή παραγωγής, για αντικατάσταση μηχανημάτων, για προσλήψεις εργατών κ.λπ. με αποτέλεσμα να παράγονται ακόμη λιγότερα προϊόντα και όσα παράγονται να γίνονται πιο ακριβά.

Εκτός αυτού, υπάρχουν κάποιοι ελάχιστοι του μαγαζιού που ανήκουν σε μια περίεργη θρησκευτική σέχτα. Αυτή θεωρεί το εμπόριο αμαρτία. Οι θρησκόληπτοι δεν περιορίζονται να κάνουν τη «θεία λειτουργία τους», αλλά κάθε λίγο και λιγάκι μπλοκάρουν την είσοδο για να μην αφήσουν τους πελάτες να αμαρτήσουν.

Οπως είναι φυσικό, αυτό το μαγαζί δεν βγαίνει. Οι τράπεζες που το δανειοδοτούσαν είναι επιφυλακτικές. Κοιτούν τα νούμερα στους ισολογισμούς, βλέπουν και τα «νούμερα» που μπλοκάρουν την πόρτα, και υποψιάζονται πως η επιχείρηση πάει για φούντο και θα χάσουν τα λεφτά τους. Κάποιοι γείτονες προσφέρονται να βοηθήσουν για να μη βγάλει κακό όνομα η περιοχή και υπάρχει ένα κοινό εγγυητικό ταμείο για ώρα ανάγκης, αλλά για να βάλουν το χέρι στην τσέπη ζητούν να αλλάξει εκτός από τη βιτρίνα και ο τρόπος λειτουργίας του μαγαζιού. Αυτό δημιούργησε αναταραχή στο μαγαζί -κυρίως στο λογιστήριο- και κάποιος είχε τη φαεινή ιδέα: να κάνουμε δημοψήφισμα αν θα πάρουμε τα λεφτά τους. Η συζήτηση συνεχίζεται.

* άρθρο του Πασχου Μανδραβελη από την Καθημερινή της 29.04.2010

Παράδοση εξουσίας...



Βρίσκομαι σε επαγγελματικό ταξίδι και δεν έχω πολύ χρόνο για γράψιμο... Είναι πάντως προφανές: ο λαϊκιστής ΓΑΠ που -εξαπατηθέντες- το 48% του λαού εξέλεξαν ως πρωθυπουργό παρέδωσε πλέον την εξουσία στους πραγματικούς εντολείς του: τα ξένα προς την Ελλάδα συμφέροντα!! Εύστοχο το σκίτσο Πετρουλάκη στην χθεσινή Καθημερινή...

Όλα δείχνουν ότι σύντομα θα είμαστε μια χώρα υπό κατοχήν, οικονομική κατ' αρχήν, με όλες τις προεκτάσεις που μπορεί αυτό να έχει σε θέματα εθνικής άμυνας, παιδείας, κ.λπ. Σίγουρα έχουμε όλοι ευθύνες για την κακή κατάσταση στην οποία οδηγήθηκε η Ελλάδα, θα διαβάσετε και ένα εύστοχο άρθρο του Πάσχου Μανδραβέλη που θα (ανα)δημοσιεύσω κατόπιν. Σε κάθε περίπτωση όμως εκλέγουμε ηγέτες για να ηγούνται και να διαμορφώνουν απόψεις, συνειδήσεις, πολιτικές και όχι για να άγονται και να φέρονται ως έρμαιοι συμφερόντων...

Και βέβαια, ξέρουμε καλά να αποδίδουμε εκ των υστέρων δικαιοσύνη κρεμώντας τους προδότες...

29.4.10

Φόβος και Θεία Δίκη...



Ποιος φοβάται τον μηχανισμό στήριξης;
του Πασχου Mανδραβελη

Οι δημοσκοπήσεις, αλλά και οι συζητήσεις σε παράθυρα και παρέες, δείχνουν ότι στην ελληνική κοινωνία κυριαρχούσαν δύο απόψεις. Η μία έλεγε ότι «τίποτε δεν μπορεί να γίνει». Η άλλη έλεγε ότι «κάτι μπορεί να γίνει, αλλά εμείς δεν μπορούμε να το κάνουμε». Είχαμε συνηθίσει να ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας και η αλλαγή –κάθε αλλαγή– εθεωρείτο επίπονη. Οχι τώρα –που πρέπει να γίνουν όλες οι μεταρρυθμίσεις μαζεμένες και σε σύντομο χρονικό διάστημα–, αλλά και προτού η χρεοκοπία χτυπήσει την πόρτα της χώρας.

Ας θυμηθούμε λίγο τους τίτλους-ιερεμιάδες των εφημερίδων κάθε φορά που υπήρχαν σκέψεις (και ουχί μέτρα) για να αλλάξουν κάποια κακώς κείμενα: «Μέτρα-σοκ», «δραματικές αλλαγές», «μαχαίρι στα επιδόματα», «Ξεπουλάνε την Ολυμπιακή», «Αφήνουν στον δρόμο χιλιάδες εργαζόμενους» κ. λπ. Ας θυμηθούμε τις μαζικές διαδηλώσεις κατά της αλλαγής του ασφαλιστικού που πρότεινε ο κ. Γιαννίτσης, ή τις δημοσκοπήσεις για το μέλλον της Ολυμπιακής, που το 70% των ερωτηθέντων την ήθελαν κρατική. Ας θυμηθούμε τα επίθετα που φίλευαν όσους έκρουαν τον κώδωνα του κινδύνου χρεοκοπίας της χώρας. Ολοι ελπίζαμε (και δυστυχώς παροδικά οι ελπίδες μας επιβεβαιώνονταν) ότι «εντάξει, μωρέ! Στο τέλος κάτι θα βρεθεί και θα τη βολέψουμε την κατάσταση». Το πρόβλημα είναι ότι και μετά τη χρεοκοπία η συζήτηση δεν μετατέθηκε στις ρίζες του προβλήματος, το οποίο συνίσταται στο εξής απλό: παράγουμε λιγότερα απ’ όσα καταναλώνουμε. Η κουβέντα και η ελπίδα μέχρι την Παρασκευή ήταν πως πάλι κάποιο θαύμα θα γίνει, κάποιο μαγικό χέρι θα αλλάξει τις αγορές να συνεχίσουν να μας δανείζουν φθηνά, ώστε να μην αλλάξει τίποτε. Να μη μειωθεί ο δημόσιος τομέας, να μην αλλάξει το ασφαλιστικό, να μείνουν οι ΔΕΚΟ ως έχουν, να μπορούν οι χρυσοαποζημιωμένοι της Ολυμπιακής να κλείνουν τη Σταδίου, να έχουμε το πιο διογκωμένο και κρατικοδίαιτο σύστημα ΜΜΕ στον κόσμο, το ΚΚΕ να κάνει την επαναστατική του γυμναστική κλείνοντας ξενοδοχεία και απαγορεύοντας τα πλοία να αποπλεύσουν, οι λιμενεργάτες να έχουν κληρονομικό δίκαιο στις θέσεις του ΟΛΠ, οι δάσκαλοι και οι καθηγητές να δουλεύουν πέντε ώρες την εβδομάδα, οι επιχειρηματίες- «φίλοι» υπουργών να παίρνουν τα έργα και όλοι μαζί να γκρινιάζουμε για την κατάσταση της χώρας.

Τώρα ήρθε η στιγμή του λογαριασμού για όσα δεν κάναμε ή δεν επιτρέψαμε να γίνουν. Δεν υπάρχουν αθώοι γι’ αυτήν την κατάσταση, απλώς υπάρχουν διαφορετικοί βαθμοί ενοχής. Το να παίζουμε την κολοκυθιά των ενόχων μπορεί να είναι ψυχοθεραπευτικό, αλλά δεν φέρνει λεφτά. Εντάξει! Είναι εκνευριστικό να κλαίνε περισσότερο εκείνοι που μας οδήγησαν εδώ, αλλά θα το αντέξουμε κι αυτό. Κυρίως, πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας σε εκείνους που κινδυνολογούν για τον μηχανισμό στήριξης, διότι είναι οι ίδιοι οι οποίοι μας έφεραν στις αγκάλες του. Οι αλλαγές που θα μας επιβληθούν έπρεπε να γίνουν από καιρό κι έπρεπε να τις κάνουμε μόνοι μας. Τι να κάνουμε; Με ή χωρίς το ΔΝΤ δεν γίνεται να παίρνουν κάποιοι σύνταξη στα πενήντα. Δεν γίνεται η Ελλάδα των 10 εκατομμυρίων να δαπανά σε φάρμακα 9 δισ. ετησίως, όταν η Ισπανία των 50 εκατομμυρίων ξοδεύει μόνο δώδεκα. Θα ξεβολευτούμε. Αλλά θα είναι για το καλύτερο. Αρκεί να σηκώσουμε τα μανίκια. Να αρχίσουμε να παράγουμε. Διότι το προβλημα δεν είναι ότι καταναλώνουμε πολλά, αλλά ότι παράγουμε λιγότερα. Και αυτό δεν λύνεται αποκλείοντας ξενοδοχεία και πλοία. Λύνεται με δουλειά. Εκτός αν φοβόμαστε ότι το ΔΝΤ θα μας βάλει να δουλέψουμε...

* Δημοσιεύθηκε στην Καθημερινή της Κυριακής 25.04.2010

Πότε τον παίρνεις... πότε τον τρως...



Υπάρχουν μισθοί και μισθοί... Να, δες τον παρακάτω κατάλογο...

Ο μισθός Κρεμμύδι: Τον βλέπεις, τον πιάνεις και μετά κλαις.
Ο μισθός Σύντροφος: Σου κάνει τη ζωή δύσκολη, αλλά δεν ζεις χωρίς αυτόν
Ο μισθός Δίαιτα: Σε κάνει να τρως κάθε φορά λιγότερο.
Ο Μισθός Ατλαντίδα: Υπάρχουν αμφιβολίες για την ύπαρξη του.
Ο Μαγικός μισθός: Εξαφανίζεται ως δια μαγείας.
Ο μισθός Καταιγίδα: Δεν ξέρεις πότε θα έρθει, και πόσο θα κρατήσει.
Ο μισθός Black Humor: Όταν τον δεις, γελάς για να μην κλάψεις.
Ο μισθός Προφυλακτικό: Σε ενοχλεί… αλλά σε σώζει.
Ο μισθός Ανήμπορος: Σ’ αφήνει στα κρύα του λουτρού όταν τον χρειάζεσαι.
Ο μισθός Έβερεστ: Ποτέ δεν πρόκειται να κουνηθεί από τη θέση του...
Ο μισθός Πρόωρη εκσπερμάτιση: Μόλις τον βάλεις μέσα, στην τσέπη σου, τελειώνει!!

Αν εδώ δεν βρήκες τον δικό σου μισθό, τότε μάλλον υπάρχουν και χειρότερα!!! Κι όπως ετραγούδησε και εκείνη η γραφική φυσιογνωμία, «πότε τον παίρνεις, πότε τον τρως... αχ είναι λίγος ο μισθός...»

28.4.10

Σειρήνες ή Ερινύες;;;



Χωρίς λόγια...

Και θα είμαι όσο γίνεται λιγόλογος από δω και πέρα... Κυκλοφόρησε ότι οι bloggers θα έχουν πλέον έκτακτη φορολόγηση με τη λέξη (και αναδρομικά από τότε που ξεκίνησαν να γράφουν...) καθώς ο αγαπητός κύριος Παπακωνσταντίνου (ο άλλος Παπ... είχε γύρισμα για το promo της Γκερέκου...) μπερδεύτηκε με το rate του δολαρίου προχθές και δεν υπολόγισε σωστά πόσο κοστίζουν τα πουκάμισα που πήρε από τις αγορές...

* σκίτσο του Στάθη

27.4.10

Μίκης Θεοδωράκης: «Προμήνυμα μεγάλων συμφορών...»



Με τον κοινό νου που διαθέτω, δεν μπορώ να εξηγήσω και ακόμα περισσότερο να δικαιολογήσω την ταχύτητα με την οποία κατρακύλησε η χώρα μας από τα επίπεδα του 2009 σε τέτοιο σημείο, ώστε με το ΔΝΤ να απολέσουμε ένα μέρος της εθνικής μας κυριαρχίας και να τεθούμε σε καθεστώς κηδεμονίας.

Και είναι περίεργο ότι κανείς έως τώρα δεν ασχολήθηκε με το πιο απλό, δηλαδή την οικονομική μας διαδρομή με αριθμούς και στοιχεία από τότε έως τώρα, ώστε να καταλάβουμε κι εμείς οι αδαείς τους πραγματικούς λόγους αυτής της πρωτοφανούς και ιλιγγιώδους εξελίξεως, που έχει ως αποτέλεσμα την απώλεια της εθνικής μας αυτοτέλειας και μαζί της την διεθνή ταπείνωση.

Ακούω για το χρέος των 360 δισεκατομμυρίων, όμως συγχρόνως βλέπω ότι τα ίδια και μεγαλύτερα χρέη έχουν πολλές άλλες χώρες. Άρα δεν μπορεί να είναι αυτή η βασική αιτία της κακοδαιμονίας. Επίσης με προβληματίζει το στοιχείο της υπερβολής στα διεθνή χτυπήματα με στόχο την χώρα μας, μαζί με ένα τόσο καλά εναρμονισμένο συντονισμό εναντίον μιας ασήμαντης οικονομικά χώρας, που καταντά ύποπτος. Έτσι οδηγούμαι στο συμπέρασμα ότι κάποιοι μας ντρόπιασαν και μας φόβισαν, για να μας οδηγήσουν στο ΔΝΤ, που αποτελεί βασικό παράγοντα της επεκτατικής πολιτικής των ΗΠΑ και όλα τα άλλα περί ευρωπαϊκής αλληλεγγύης ήταν στάχτη στα μάτια μας, για να μη φανεί ότι πρόκειται για μια καθαρά αμερικανική πρωτοβουλία, για να μας ρίξει σε μια εν πολλοίς τεχνητή οικονομική κρίση, ώστε να φοβηθεί ο λαός μας, να φτωχύνει, να χάσει πολύτιμες κατακτήσεις και τέλος να γονατίσει, έχοντας δεχθεί να τον κυβερνούν ξένοι. Όμως γιατί; Για να εξυπηρετηθούν ποια σχέδια και ποιοι στόχοι;

Παρ’ ό,τι υπήρξα και παραμένω οπαδός της ελληνοτουρκικής φιλίας, εν τούτοις πρέπει να πω ότι με φοβίζει αυτή η αιφνίδια σύσφιξη των κυβερνητικών σχέσεων, οι επαφές υπουργών και άλλων παραγόντων, οι επισκέψεις στην Κύπρο και η έλευση του Ερντογκάν. Υποψιάζομαι ότι πίσω απ’ αυτά κρύβεται η αμερικανική πολιτική με τα ύποπτα σχέδιά της, που αφορούν τον γεωγραφικό μας χώρο, την ύπαρξη υποθαλάσσιων κοιτασμάτων, το καθεστώς της Κύπρου, το Αιγαίο, τους βόρειους γείτονές μας και την αλαζονική στάση της Τουρκίας, με μόνο εμπόδιο την καχυποψία και την εναντίωση του ελληνικού λαού.

Όλοι γύρω μας, ποιος λίγο ποιος πολύ, είναι δεμένοι στο άρμα των ΗΠΑ. Η μόνη παραφωνία εμείς, που από την επιβολή της Χούντας και την απώλεια του 40% της Κύπρου ως τους εναγκαλισμούς με τα Σκόπια και τους υπερεθνικιστές Αλβανούς, δεχόμαστε συνεχώς χτυπήματα δίχως να βάλουμε μυαλό.

Θα έπρεπε λοιπόν να καταργηθούμε ως λαός και αυτό ακριβώς γίνεται σήμερα. Καλώ τους οικονομολόγους, πολιτικούς, αναλυτές να με διαψεύσουν. Πιστεύω ότι δεν υπάρχει άλλη λογικοφανής εξήγηση παρά το γεγονός ότι υπήρξε μια διεθνής συνωμοσία, στην οποία συμμετείχαν και οι Ευρωπαίοι φιλοαμερικανοί τύπου Μέρκελ, η ευρωπαϊκή Τράπεζα, ο διεθνής αντιδραστικός τύπος, που όλοι μαζί συνωμότησαν για το «μεγάλο κόλπο» της υποβάθμισης ενός ελεύθερου Λαού σε υποτελή. Τουλάχιστον εγώ δεν μπορώ να δώσω καμμία άλλη εξήγηση. Παραδέχομαι όμως ότι δεν διαθέτω ειδικές γνώσεις αλλά μιλώ βασισμένος στον κοινό νου. Ίσως και πολλοί άλλοι να σκέφτονται όπως εγώ κι αυτό ίσως το δούμε στις μέρες που θα ‘ρθουν.

Πάντως θα ήθελα να προετοιμάσω την κοινή γνώμη και να τονίσω ότι εάν η ανάλυσή μου είναι ορθή, τότε η οικονομική κρίση (που όπως είπα μας επεβλήθη) δεν είναι παρά μόνο το πρώτο πικρό ποτήρι στο λουκούλειο γεύμα που θα ακολουθήσει και που αυτή τη φορά θα αφορά ζωτικά και κρίσιμα εθνικά μας θέματα, που δεν θα ήθελα ούτε να φανταστώ πού θα μας οδηγήσουν.

Μακάρι να έχω άδικο.

Αθήνα, 27.4.2010
Μίκης Θεοδωράκης

* δημοσιεύθηκε στο ΡΕΣΑΛΤΟ, περιοδικό πολιτικής και πολιτισμικής παρέμβασης

Εθελοντική μονιμότης...



Σχολικούς τροχονόμους δεν θυμάμαι να είχαμε ποτέ όσο ήμουν μαθητής, ούτε στο δικό μου σχολείο (πρότυπο και στο κέντρο της πόλης), ούτε στο σχολείο του -νεώτερου- αδελφού μου (συνοικιακό, δίπλα σε λεωφόρο διπλής κατεύθυνσης ήτοι διπλάσια από αυτή της φωτογραφίας...). Φρόντιζαν βλέπετε οι γονείς να συνοδεύουν τα παιδιά τους στο σχολείο και οι οδηγοί σέβονταν τον πεζό...

Κάποια στιγμή, στη δεκαετία του '90, εθελοντικά, κάποιες κυρίες και κάποιοι κύριοι άρχισαν να επιτελούν το ρόλο του σχολικού τροχονόμου, σε ορισμένα σχολεία που γειτονεύαν με δρόμους πυκνής ή ταχείας κυκλοφορίας και είχαν γίνει κάποια ατυχήματα... Πάντα εθελοντικά, το τονίζω, καθώς η πραγματική ανάγκη ήταν για μισή με μία ώρα το πρωί, στην έναρξη, και μισή με μία ώρα το μεσημέρι, στο σχόλασμα...

Στο τέλος της δεκαετίας το κράτος αποφάσισε να προστατέψει και αυτούς και τους οδηγούς, ορίζοντας στον ΚΟΚ το τι δικαιώματα και υποχρεώσεις έχει εις έκαστος επί του δρόμου... Παράλληλα, κυβερνητική απόφαση τους χορηγούσε σήμα και γιλέκο και μια συμβολική αποζημίωση με τη μορφή εξόδων κινήσεων, χωρίς ασφάλεια και ένσημα...

Στην οργιώδη ψηφοθηρικά δεκαετία που ακολούθησε, κάποιοι δήμοι αποφάσισαν να «δημιουργήσουν» θέσεις συμβασιούχων σχολικών τροχονόμων, με αμοιβή 380 ευρώ τον μήνα, ασφάλεια και ένσημα. Βλέπετε, οι ψήφοι είναι μεγάλο δέλεαρ...

Οι άλλοι έμειναν αμανάτι, «εθελοντές», να πληρώνονται από τους αυτοτελείς πόρους των δήμων με 176 ευρώ αποζημίωση υπό μορφή εξόδων κίνησης, χωρίς ασφάλεια και ένσημα... Και αποφάσισαν να συνδικαλιστούν... Και να προβάλλουν αιτήματα... Και τώρα διεκδικούν... Διεκδικούν να γίνουν μόνιμοι δημόσιοι υπάλληλοι... Και να εξομοιωθούν σε αμοιβές με τους αντίστοιχους συμβασιούχους σχολικούς τροχονόμους των δήμων... Προσφέρονται δε, αν τους πάρουν με πλήρες οκτάωρο να κάνουν κι άλλες δουλειές στο σχολείο, π.χ. τους φύλακες (από τους οποίους έχουμε εν γένει αλλά δε μας νοιάζει, αυτοί είναι τώρα μόνιμοι, εμείς είμαστε που θέλουμε να μονιμοποιηθούμε...)

Και γιατί να μην διεκδικούν;; Κορόϊδα είναι;; Κάνουν και συγκέντρωση στο Σύνταγμα αυτές τις μέρες... Καλή μπίζνα ο εθελοντισμός τελικά, όταν έχει να κάνει με το δημόσιο...

Πάμε αλήθεια στοίχημα ότι κανείς από τους περισπούδαστους πολιτικούς μας δεν θα τολμήσει να τοποθετηθεί δημοσίως για το φαιδρό του αιτήματος, μην τυχόν και κατηγορηθεί για «κοινωνική αναλγησία» (sic!);;

Και πάμε στοίχημα ότι μόλις ξεμπερδέψουν και καταφέρουν τη μονιμοποίηση τους, θα ασχοληθούν με το εξαιρετικά καυτό θέμα του ότι «δεν αναλαμβάνονται από τους δήμους και τα υπουργεία συντονισμένες προσπάθειες προσέλκυσης ...εθελοντών σχολικών τροχονόμων με αποτέλεσμα να οδηγείται σε μαρασμό ο θεσμός»;;; Και θα ζητήσουν και επίδομα βαρέων και ανθυγιεινών καθώς υποχρεώνονται να εργάζονται μέσα στο δρόμο και να κινδυνεύουν καθημερινά...;;;

Η σύγχρονη κόπρος του Αυγείου...



Σήμερα λοιπόν, από τις 11:00 ως τις 17:00, όπως αποφάσισαν οι συνδικαλιστές των Μέσων Μαζικής Μεταφοράς, λεωφορεία, τρόλεϋ, ηλεκτρικός και μετρό δεν θα κινηθούν ώστε να απεργήσουν (εικονικά τουλάχιστον και υποχρεωτικά!) όλοι οι εργαζόμενοι σε αυτά. Και να υπολογίζουμε λέει, μια ώρα πριν και μια ώρα μετά για να «αποσυρθούν οι εργαζόμενοι από τα καθήκοντα τους...» (sic!!)

Ερώτηση: όλοι αυτοί οι περισπούδαστοι κύριοι συνδικαλισταράδες των ΜΜΜ παλεύουν να μας πείσουν ότι είναι επιχειρήσεις κοινής ωφέλειας... Που είναι λοιπόν το ελάχιστο προσωπικό ασφαλείας που πρέπει να διαθέτουν για να εξασφαλίζεται στην πράξη η κοινή ωφέλεια;;

Όξωωωωωωωω... ΚΟΠΡΙΤΕΣ !!!!

Γιατί αλήθεια να μην έχουμε κατάργηση του μονοπωλίου των μεταφορών επιβατών, αστικών και υπεραστικών;;

Γιατί να μην μπορώ να πάω στον δήμο της περιοχής μου ως ιδιώτης ή ως εταιρεία, να δηλώσω το όχημα μου ώστε να ελεγχθεί ως σύμφωνο με τις ελάχιστες προδιαγραφές, να ανακοινώσω και το δρομολόγιο που με ενδιαφέρει και να εκτελώ απλές επιβατικές μεταφορές με κόμιστρο;;;

Γιατί στην «οπισθοδρομική» Τουρκία αυτό να επιτρέπεται («ντολμούς»), να ελέγχεται και να επιβάλλονται και αυστηρές ποινές στους παραβάτες και στην «προοδευτική» Ελλάδα να πρέπει να ζούμε με αυτή τη σύγχρονη κόπρο του Αυγείου, δέσμιοι ενός αισχίστου είδους μονοπωλίου, αυτού των εργατοπατέρων διαδόχων των αλήστου μνήμης και αηδίας Σταμουλοκολλάδων...;; Γιατί;;

Αναρωτιέμαι και σιγά μην πάρω απάντηση ποτέ...

Η Μέρκελ, τα μέτρα και το GPS...



Μας ενόχλησε που η Γερμανίδα καγκελάριος κα Μέρκελ βγήκε χθες και μίλησε για την ανάγκη η Ελλάδα να πάρει νέα, σκληρά μέτρα...

Πραγματικά μας ενόχλησε... Γιατί ήδη, λέει, «έχουμε ανακοινώσει ικανά πακέτα μέτρων με το πρόγραμμα σταθερότητας και ανάπτυξης...»

Μα εκεί ακριβώς είναι το πρόβλημα: ότι «έχουμε ανακοινώσει», απλώς ανακοινώσει. Και πλέον, εκεί στην Ευρώπη ξέρουν, ότι ο ελληνικός δρόμος από την ανακοίνωση ως την εφαρμογή, ειδικά δυσάρεστων μέτρων που θα στενοχωρήσουν ψηφοφόρους, είναι μακρύς και ...δαιδαλώδης.

Τόσο δαιδαλώδης που δεν είναι τυχαίο το γεγονός οι ελληνικές κυβερνήσεις (ειδικά οι σοσιαλιστικές...) να ξεκινούν τη διαδρομή προς την εφαρμογή και μετά από λίγο καιρό να ...χάνονται και να ξαναγυρίζουν πίσω στην ανακοίνωση.

Σκέφτομαι ότι θα ήταν καλύτερα να τους πάρουμε ένα GPS... Να μπορέσει κι ο Γιώργος να φτάσει στην Ιθάκη με παρέα... Γιατί κι ο Οδυσσέας που έφτασε, έφτασε μόνος...
υ.γ. τώρα που το ξανασκέφτομαι λες η φράου Μέρκελ να είχε φίλους αυτούς που αφόριζε προχθές στις ΗΠΑ ο Γ. Παπακωνσταντίνου («Οι κερδοσκόποι που στοιχηματίζουν κατά της Ελλάδας θα χάσουν και το πουκάμισό τους») και να την έβαλαν να εκδικηθεί παίρνοντας μας προς το παρόν και τα ...σώβρακα και τις φανέλες;; Και δεν έχει έρθει και το καλοκαίρι ακόμα να ζεστάνει ο καιρός... Α-Πα-Πα τι πάθαμε... Και παραμονεύει και η Τίνα...

Ο Τιτανικός του κάπτεν Γιώργου...



23-04-2010. Ομιλία προς το έθνος εν νήσω Καστελόριζο: «Βρισκόμαστε σε μια δύσκολη πορεία, μια νέα Οδύσσεια για τον Ελληνισμό. Όμως, πλέον, ξέρουμε τον δρόμο για την Ιθάκη και έχουμε χαρτογραφήσει τα νερά»

27-04-2010. Ομιλία ενώπιον των βουλευτών της σοσιαλιστικής κοινοβουλευτικής ομάδας: «Εξερευνούμε τις λύσεις, σε μια εποχή σκληρή και αδυσώπητη. Το έργο σας είναι τιτάνιο, πρωτοποριακό, περπατάμε σε νερά που δεν έχουν εξερευνηθεί...»

Θεέ μου, πώς αντέχει, ο σοσιαλιστής πρωθυπουργός μας, να είναι τόσο συνεπής;

Mavro Kounavi

Υ.Γ. Σαν σήμερα (27.4.1941) οι Γερμανοί έμπαιναν ως κατακτητές στην Αθήνα. Η Πηνελόπη Δέλτα, προγιαγιά του Α. Σαμαρά, αυτοκτονούσε μην αντέχοντας να βλέπει τη χώρα της κατακτημένη. Ας αναρωτηθούμε όλοι τι έκανε ο παππούς του αντιπροέδρου κάποιας κυβέρνησης που δε δέχεται μαθήματα από τον κ. Σαμαρά. Ίσως αυτό να μας βοηθήσει να ερμηνεύσουμε τη στάση κάποιων έναντι των οικονομικών κατακτητών του σήμερα... Έτσι δε θα σπεύδουμε να δαιμονοποιούμε τους κατακτητές και τους Κουϊσλινγκ τους, βεβαίως βεβαίως...

Και φυσικά είναι πρωτοφανές το φαινόμενο ενός πρωθυπουργού όπως ο ΓΑΠ που μιλώντας σήμερα στην ΚΟ του ΠΑΣΟΚ ζήτησε συναίνεση χωρις να αναφερθεί ούτε με μια λέξη και στις δικές του ευθύνες και στις διαχρονικές του ΠΑΣΟΚ...

* Πηγή: ANTINEWS

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: Ωωωω... Ελλάδα μου... (Ο μίστερ Μπην πάντως βγάζει περισσότερο γέλιο...)

Κοινωνικός ευτελισμός και απαξία...



Ελληνική κοινωνία 2010... Στον δρόμο για την Ιθάκη του Γιώργου... Σύμφωνα με την ειδησεογραφία, ο κ. Γιάννης Δημητράκης βρίσκεται φυλακισμένος, έχοντας καταδικαστεί πρωτόδικα σε ποινή κάθειρξης 25 ετών για τη ληστεία στο υποκατάστημα της Εθνικής Τράπεζας στη Σόλωνος, τον Ιανουάριο του 2006. Το πρωτοβάθμιο δικαστήριο είχε κρίνει ότι η προαναφερθείσα ληστεία δεν τελέστηκε «με ιδιαίτερη σκληρότητα» (όπως του είχε αποδοθεί αρχικά), γι' αυτό και δεν του επιβλήθηκε η ποινή των ισοβίων. Αύριο ξεκινάει η δίκη του στο εφετείο...

Ο κ. Δημητράκης όμως, φρονίμως ποιών και προνοών, απεφάσισε και εβαπτίσθη και «επαναστάτης» και «αγωνιστής»... Και ως τέτοιος προφανώς «εξαιρείται» της δικαιοσύνης, της νέμεσης, αποκαθάρονται οι παράνομες πράξεις του στο όνομα των λαϊκών αγώνων... Κοινώς, δεν μπορείς να κλέβεις ατιμώρητα εκτός αν δηλώνεις αντιεξουσιαστής αγωνιστής οπότε η πράξη σου αίφνης αποκτά πολιτικό νόημα (και πρέπει όλοι να υποκλιθούμε, μην πω να στήσουμε και κώλο...). Οποίος κοινωνικός ευτελισμός και απαξία...

Έτσι σήμερα το απόγευμα, το κέντρο της πόλης θα ζήσει στιγμές δόξης λαμπρές καθώς οι «σύντροφοι»-συμπαραστάτες του «αγωνιστή» (δεν λέω «συνένοχοι» μην παρεξηγηθώ...) θα συγκεντρωθούν για να διεκδικήσουν «Λευτεριά», γιατί το παλικάρι «είναι ένας από μας...».

Και μετά ψάχνουμε τα χάλια που έχουμε ως χώρα. Όταν αδυνατούμε να ξεχωρίσουμε απλά πράγματα και αποδεχόμαστε τον δημόσιο «έπαινο» παρανόμων πράξεων αρκεί αυτές να καλύπτονται με φίλιον ιδεολογικό μανδύα. Όταν αρνούμαστε να πάρουμε θέση υπέρ της νομιμότητας φοβούμενοι εμφανώς ότι θα κατηγορηθούμε από μειοψηφίες ως «αντι-δημοκράτες» (sic!), κρυφίως όμως επιθυμώντας να κρατήσουμε μια πισινή μην τυχόν και βρεθούμε μελλοντικά σε αντίστοιχη περίπτωση...

Θα γελούσα, αλλά είναι από εκείνες τις στιγμές που και ο καλύτερος γελωτοποιός δεν μπορεί να προκαλέσει γέλιο και -αποκαμωμένος- τα παρατάει...

Ο φόρος σκοτώνει τον φόρο...



Επί της τιμής κάθε λίτρου βενζίνης που αγοράζουμε (και καταναλώνουμε) το κράτος εισπράττει ποσοστό φόρου (ΕΦΚ) για να καλύψει τις ανάγκες του. Ως το τέλος του 2009 λοιπόν, πληρώναμε την απλή αμόλυβδη βενζίνη περίπου 1 ευρώ το λίτρο, αργότερα ήρθε η κυβέρνηση και αποφάσισε ότι ο φόρος που εισπράττει δεν της φτάνει και ανέβασε την τιμή (μέσω της αύξησης του ΕΦΚ) στο 1.35-1.4 ευρώ για να κερδίσει περισσότερα...

Το αποτέλεσμα το διαβάσαμε την Κυριακή στο Βήμα:
Πτώση πωλήσεων περίπου κατά 12% στην απλή αμόλυβδη βενζίνη προκάλεσε η άνοδος των τιμών της αμόλυβδης λόγω της ενσωμάτωσης του αυξημένου Ειδικού Φόρου Κατανάλωσης, το τελευταίο εικοσαήμερο (από τις αρχές Απριλίου). Σημειώθηκε παράλληλα καθίζηση στις πωλήσεις αμόλυβδης 100 οκτανίων με μείωση πωλήσεων περίπου 30%. Η μείωση πωλήσεων στην αμόλυβδη που χρησιμοποιείται κυρίως από ΙΧ αυτοκίνητα ή γενικότερα από αυτοκίνητα που κινούνται μέσα στις πόλεις... Μέσα σε έναν «φυσιολογικό» μήνα πωλούνται περίπου 250.000 τόνοι αμόλυβδης, αλλά για τον τρέχοντα μήνα υπολογίζεται ότι η κατανάλωση δεν θα ξεπεράσει τις 220.000 τόνους...

Οικονομολόγος δεν είμαι, ούτε γκουρού των δημοσίων οικονομικών, αλλά μπορώ να καταλάβω ότι 12% μείωση πωλήσεων στη βενζίνη σημαίνει και μείωση περί το 12% στο προσδοκώμενο έσοδο από τους φόρους, οι οποίοι σημειωτέον προκάλεσαν τη μείωση της κατανάλωσης. Και βέβαια όσο οι φόροι παραμένουν και η ύφεση εισοδημάτων βαθαίνει, τόσο το ποσοστό της μείωσης θα αυξάνει...

Επί το λαϊκότερον, «όσο νυχτώνει (στα εισοδήματα μας), τ'αγγούρι μεγαλώνει (στο δημόσιο ταμείο)...»

Το συνδύασα μάλιστα με την μικρή είδηση που άκουσα πριν μερικές μέρες, ότι υπάρχει υστέρηση φορολογικών εσόδων τον Μάρτιο... Απόλυτα φυσιολογική κατά τη γνώμη μου όταν αυξάνεις τη φορολογία απλά και μόνο για να βάλεις στο ταμείο μερικά χρήματα, χωρίς να υπολογίσεις ότι η μείωση εισοδήματος, η αύξηση του κόστους διαβίωσης και -το κυριώτερο- η απόλυτη ανασφάλεια στην οποία η ανευθυνοϋπεύθυνη παιδική χαρά του ΓΑΠ βυθίζει την κοινωνία, προκαλούν καθίζηση στην κατανάλωση, ακόμα και βασικών ειδών.

Και, να σας πω την αλήθεια μου, οποιοδήποτε νοήμον διευθυντικό εμπορικό στέλεχος της αγοράς και αν ρωτήσετε θα σας πει ότι οι τιμές και το προσδοκώμενο κέρδος δεν καθορίζονται μονοσήμαντα, με βάση το πόσα θέλει η εταιρεία να βάλει στο ταμείο της, αλλά πρώτιστα και κυρίως με βάση το πόσες μονάδες του προϊόντος μπορεί να απορροφήσει η αγορά και ποιο ποσό μπορεί να πληρώσει ανά μονάδα προϊόντος...

Λογική διαδικασία θα παρατηρήσετε, σε ποια παιδική χαρά όμως είδατε λογική;;; Μόνο παιχνίδι, ξεγνοιασιά, και ...όσα έρθουν κι όσα πάνε!!

ο μηχανικός και ο μάνατζερ, μια διδακτική ιστορία...



Ένας άντρας πετώντας με αερόστατο, συνειδητοποιεί ότι έχει χαθεί. Μειώνει ύψος λοιπόν, μέχρι που βλέπει κάποιον στο δρόμο από κάτω και του φωνάζει:

«Συγγνώμη, μπορείτε να με βοηθήσετε; Είχα υποσχεθεί στη κοπέλα μου ότι θα τη συναντούσα εδώ και μια ώρα, αλλά δεν ξέρω πού είμαι».

Ο άλλος, από κάτω, απαντάει: «Βρίσκεσαι σε ένα αερόστατο ζεστού αέρα, σε ύψος περίπου δεκαπέντε μέτρων, 38° γεωγραφικό μήκος και 23° γεωγραφικό πλάτος».

«Μήπως είσαι μηχανικός;» ρωτά ο αιωρούμενος.

«Ναι», λέει αυτός στο έδαφος, «πώς το κατάλαβες;»

«Κοίτα, αυτό που μου λες είναι σωστό, αλλά δεν έχω ιδέα τι να κάνω με αυτές τις πληροφορίες και το ότι είμαι ακόμα χαμένος, παραμένει γεγονός. Ειλικρινά, δε με βοήθησες και πολύ ως τώρα».

Τότε ο από κάτω απαντά: «Άρα, εσύ πρέπει να είσαι μάνατζερ!»

«Σωστά, όμως εσύ πώς το κατάλαβες;»

«Κοίτα... Πρώτα, δεν ξέρεις πού είσαι, ούτε πού πας... Έπειτα, έχεις ανέβει στο ύψος σου χάρη σε μια μεγάλη φούσκα... Μετά, έδωσες μια υπόσχεση πού δεν γνωρίζεις πώς να την κρατήσεις και περιμένεις από τους από κάτω σου να λύσουν το πρόβλημά σου... Επιπλέον, βρίσκεσαι ακριβώς στην ίδια κατάσταση που βρισκόσουν πριν με ρωτήσεις, αλλά, κατά κάποιο τρόπο, τώρα μοιάζει να είναι και δικό μου σφάλμα».

26.4.10

Το νόμισμα...



«...πίστευα πως όλοι πρέπει να πληρώνουμε τους φόρους μας με χαμόγελο. Το προσπάθησα, αλλά αυτοί επιμένουν να θέλουν μετρητά...!!!»

* από το FB status της Μαρίας...

Ανάγκη το άλμα προς τα εμπρός



Με τον συγγραφέα του κειμένου που θα διαβάσετε έχουμε έλθει σε επαφή μέσω των διαφόρων κοινωνικών δικτύων όπου συμμετέχουμε. Κατά καιρούς έχω διαβάσει κείμενα του χωρίς κάπου να έχω νιώσει ότι συμπίπτουμε. Προχθές βρήκα αναρτημένη στον «τοίχο» μου στο Facebook μια ενημέρωση ότι υπήρχε ένα ακόμα κείμενο που ο Χρόνης ήθελε να διαβάσω και να σχολιάσω, αυτή τη φορά ένας σχολιασμός και μια παραίνεση για τα όσα συμβαίνουν και θα συμβούν στα οικονομικά μας ελέω της κρίσης και της προσφυγής στο ΔΝΤ (με όποια μορφή και αν γίνεται αυτή...).

Διαβάζοντας το χθες, προβληματίστηκα για το πως θα έπρεπε να σχολιάσω ώστε να συνεισφέρω στη συζήτηση που θέλησε να ξεκινήσει ο συγγραφέας. Αποφάσισα να το αναδημοσιεύσω ολόκληρο δίκην συμφωνίας, δεν είμαι από τους ανθρώπους που ευχολογούν και κάθε περαιτέρω σχολιασμός θα ήταν κολακεία και όχι ουσία. Και το λέω αυτό γιατί το κείμενο δεν στέκεται στο «φαίνεσθαι» του προβλήματος, εμβαθύνει στο «είναι», στέκεται κριτικά στο χθες και παρακινεί με αισιοδοξία για το αύριο...

Τίτλος του κειμένου «Δίδαγμα Νουθεσία Τακτική». Η εικονογράφηση που βλέπετε είναι επιλογή μου. Διαβάστε το κείμενο και καταθέστε αν επιθυμείτε περαιτέρω σχόλια σας.
Οι περισσότεροι από εμάς που βιώνουμε «στο πετσί μας» τους τελευταίους μήνες την πορεία της ελληνικής οικονομίας, που είμαστε πρωτεργάτες της παραγωγικής διαδικασίας σε ηλικία μεταξύ 25 – 55 ετών, χθες εδραιώσαμε δικαίωμα περιγραφής στο παραμύθι που θα εξιστορούμε στα εγγόνια μας. Το παραμύθι έχει διάφορους τίτλους όπως: Εθνική κυριαρχία, Εθνική ανεξαρτησία, Ανασυγκρότηση, ………

Η Ελλάδα που πριν από έξι χρόνια διοργάνωσε τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, που τα τελευταία είκοσι χρόνια ήταν ένα μεγάλο εργοτάξιο, που εξάπλωσε την οικονομία της στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, στις 23-04-2010 ζήτησε την ενεργοποίηση του μηχανισμού στήριξης Ε.Ε. – Δ.Ν.Τ. λίγο πριν τη στάση πληρωμών, λίγο πριν τη χρεοκοπία.

Ιστορική αναδρομή

Οι περισσότεροι λένε ότι κλείνει ένας κύκλος της μεταπολίτευσης από την εγκαθίδρυση της Δημοκρατίας το 1974. Ο κύκλος αυτός χαράχτηκε από την εναλλαγή των δύο μεγάλων κομμάτων ΠΑΣΟΚ – ΝΔ στα κέντρα εξουσίας. Βασικά χαρακτηριστικά ήταν ότι ξεφύγαμε από το αστυνομοκρατούμενο κράτος, εκδημοκρατίστηκε η κοινωνία, θεσμοθετήθηκε η ισότητα των δύο φύλων, ανασυγκροτήθηκε το συνεταιριστικό κίνημα, αναβίωσαν κι εδραιώθηκαν συνδικαλιστικά κινήματα, η συμμετοχική δημοκρατία, άλλαξε η εικόνα της χώρας σε επίπεδο υποδομών όπως οδικά δίκτυα, τηλεπικοινωνιακές υποδομές, προσπάθεια εισόδου της πληροφορικής στους νευραλγικούς τομείς της οικονομίας κ.α.

Η πορεία ανάπτυξης σίγουρα ήταν ανοδική αλλά με τρία βασικά χαρακτηριστικά: α) όλα αυτά εξελίχθηκαν με δανεικά κεφάλαια, β) με παράλληλη αύξηση της μαύρης οικονομίας, στηριζόμενη στην αναδιανομή πλούτου μεταξύ των ημετέρων, που επέβαλε η φαυλοκρατία σε βάρος της αξιοκρατίας, γ) διατρανώνοντας την κρατική μηχανή με δημόσιους υπαλλήλους που έπεσαν θύματα τεμπελιάς κι απραξίας.

Οι κομματικοί μηχανισμοί ήθελαν να ελέγχουν τα κέντρα εξουσίας, δωροδοκώντας την ανθρώπινη αξιοπρέπεια στη λογική της ειδικής πατέντας του άσπρου μικρού «φακέλου».


Η δίψα για εξουσία ανθρώπων της γενιάς του Πολυτεχνείου που αποποιήθηκαν των ιδεολογιών τους, προξένησε την ανά δεκαετία αναπαραγωγή τεράστιων σκανδάλων. Στο τέλος της δεκαετίας του ’80 βιώσαμε τα pampers & το ειδικό δικαστήριο, στα τέλη της δεκαετίας του ’90 τη μαύρη τρύπα του χρηματιστηρίου κι η κατάσταση που τώρα βιώνουμε στο τέλος της δεκαετίας του 2000.

Πορεία προόδου
Είμαστε τόσο εθισμένοι στα σκάνδαλα, που με μανία ο καθένας μας προσπάθησε να ενταχθεί, άλλοτε από μαγκιά, από λόγους επαγγελματικής επιβίωσης, από την οικειοποίηση εύκολου χρήματος, από τη διαχείριση των πάντων με προχειρότητα, που τόσο επιδέξια μας δίδαξε το σύστημα παιδείας από τα σχολικά «σκονάκια» έως την τέχνη του ότι «ο σκοπός αγιάζει τα μέσα».

Αν έχει παραμείνει «τσίπα» στο λαό μας θα πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι δε μας φταίνε μόνο οι πολιτικοί. Εμείς στηνόμασταν έξω από τα βουλευτικά γραφεία, πιέζοντας τους για μια θέση στο δημόσιο. Εμείς στήνουμε τους διαγωνισμούς προμήθειας δημοσίου, εμείς δίνουμε φακελάκια, εμείς κολλάμε τα «γρηγορόσημα» στις πολεοδομίες, εμείς αμαυρώνουμε τους δικαστικούς, τις επιτροπές.


Ζητώ πρώτος συγνώμη για ότι «λαμογιά» έχει εξελιχθεί στη χώρα μας, αναλαμβάνοντας την ευθύνη που μου αναλογεί και την απευθύνω στην επόμενη γενιά, με τη βροντερή φωνή αγανάκτησης ότι από σήμερα δεσμεύομαι για την πραγματική αλλαγή της κοινωνίας.

Το μεγάλο άλμα προς τα εμπρός

Ας μετατρέψουμε τη λογική του «κολλητού», του εύκολου κέρδους, της προχειρότητας, σε ανάπτυξη, σε εργατικότητα, σε αποτελεσματικότητα, σε διευκόλυνση, σε σεβασμό, σε αποτελεσματικότητα, σε ισονομία.

Όλοι μαζί ενωμένοι θα τα καταφέρουμε, το οφείλουμε σε εκείνους που έφυγαν παλεύοντας για μας και σε εκείνους που έρχονται.

* δημοσιεύθηκε από τον Χρόνη Καραχάλιο στο blog του στις 24 Απριλίου, 2010

Τρεις ιστορίες για τις οποίες δεν φταίει το ΔΝΤ...



Αναρωτιόμαστε όλοι μας τόσες μέρες τι και ποιος φταίει και φτάσαμε στο όριο της πτώχευσης και στον «εξευτελισμό» του να ορίζουν άλλοι -ξένοι- την καθημερινότητα μας, το μέλλον μας. Και κοιτάμε πλήρεις οργής, προς την κεντρική διοίκηση, προς το πολιτικό προσωπικό που κυβέρνησε και κυβερνά τη χώρα. Ουδείς κοιτάει και δίπλα του, τον δήμαρχο και την παρέα του, ουδείς έχει το θάρρος να κοιτάξει και στον καθρέφτη του, το είδωλο του. Διαβάστε τρεις αληθινές ιστορίες που βρήκα εδώ, για τρεις δημοσίους υπαλλήλους που ξέρει ο γράφων, τρεις δημοσίους υπαλλήλους που ίσως ξέρω κι εγώ (όχι αυτούς τους ίδιους, πολλούς άλλους όμως που έχουν την ίδια ...καριέρα) κι εσείς. Και σκεφτείτε...

Τρεις δημόσιοι υπάλληλοι που ξέρω – αληθινές ιστορίες

1. Ο Τάκης δουλεύει στον Δήμο.
Πηγαίνει στις 10 και φεύγει στις 1.
Δεν κάνει ποτέ υπερωρίες, δεν δουλεύει ποτέ Σ-Κ, δεν έχει καμιά ευθύνη.
Είναι ”υπάλληλος γραφείου”, δηλαδή τίποτα.
Είναι με σύμβαση εδώ και 5 χρόνια.
Δεν έχει κανένα αντικείμενο.
Παίρνει 650 ευρώ.
”Δεν μας μονιμοποιούν !” μου παραπονιέται
”Δεν θα σας νομιμοποιήσουν ποτέ, κάνε κάτι άλλο πριν σε διώξουν !”
του λέω.
”Τι να κάνω μετά από τόσα χρόνια ;” μου απαντάει.
”Τι, τι να κάνεις ρε μαλάκα, 29 χρονών είσαι!” του είχα πει.
Το πρόβλημα με τον Τάκη είναι ότι έχει σταματήσει να σκέφτεται.
Έχει μπει στην νιρβάνα, στην αγκαλιά του δημοσίου και το μόνο που τον απασχολεί είναι πότε θα πάει σπίτι να …ξεκουραστεί.
Και να μην ήταν τεμπέλης έχει γίνει.
Δεν έχει κάνει ποτέ ”κανονική” δουλειά.
Αμέσως μετά τον στρατό μπήκε στο Δημόσιο με σύμβαση.
Θα έχει πρόβλημα.

2. Ο Γιώργος είναι μόνιμος στο ναυτικό.
Πάει 2 με 3 φορές την εβδομάδα μόνο και ασχολείται μόνο με το facebook και την δεύτερη δουλειά του. Τις άλλες δυο καθημερινές είναι συνήθως στο εξοχικό του, εκτός Αθηνών. Αυτός είναι πιο έξυπνος, έχει ξεκινήσει και κάτι άλλο στο όνομα της γυναίκας του. Ο στόχος του ήταν να κάνει 3 παιδιά, να είναι πολύτεκνος.
Έτσι και αλλιώς για κάθε παιδί ο στρατός πληρώνει 80.000 ευρώ, όταν το παιδί πάει στα 18.
Καλή μπίζνα τα παιδιά αν είσαι στο δημόσιο !!!
Θα έμενε μέχρι τα 50, θα έπαιρνε σύνταξη και εφάπαξ και άντε πιάσε τον τον Γιώργο.
Εισοδηματίας θα ήταν.
Τώρα έχει ξενερώσει !
”Δεν θα πατάμε καν μέσα !” μου λέει.
΄Έχουν ξεκινήσει μερικοί να μπαίνουν 1 φορά την βδομάδα μόνο που είναι αναγκαστικά από το νόμο!”
”Ας μας πάνε στο στρατοδικείο!” λένε.
”Να μας αποζημιώσουν να φύγουμε !” μου λέει.
Ο Γιώργος είναι πονηρός ξέρει τα δικαιώματα του.
Και έχουν πολλά δικαιώματα στον στρατό.
Φτηνά δάνεια, επιδότηση βενζίνης, στρατιωτικά σουπερμάρκετ, ιατρική κάλυψη για τις γυναίκες τους, ατελείωτες ειδικές άδειες διαφόρων τύπων.
Α, και ειδικά κονδύλια που μοιράζονται κάθε Πάσχα σε όλους πέρα από τον μισθό και το δώρο. Δεν τον κουνάνε ούτε τα κομάντα που λέει και το τραγούδι.

3. Ο Λάμπρος είναι και αυτός σε κάποιον Δήμο σαν τεχνικός με σύμβαση εδώ και πολλά-πολλά χρόνια, νομίζω 6.
Παρ’ όλο που είχε επιχείρηση να αναλάβει, προτιμάει τα 800 του δημοσίου από τις 3.000 που έβγαζε στην επιχείρηση του συγγενή του που δούλευε παλιά.
Πάει στον Δήμο αυστηρά 10 με 12 και που και που κάνει και μια δεύτερη δουλειά.
Κυρίως ασχολείται με τα χόμπι του παίζοντας μπάσκετ σε μια ερασιτεχνική ομάδα.
Είναι οκ τύπος, καλοπερασάκιας και παραδέχεται Ντι ”και πολλά παίρνουμε για αυτά που κάνουμε” και ξέρει ότι ”δεν θα συνεχιστεί και για πολύ αυτό”.
Παρ’ όλα αυτά, μου λέει ότι έχουν κανονίσει οι συμβασιούχοι αυτού του Δήμου να βρουν δικηγόρους και να το πάνε νομικά το θέμα της μονιμοποίησης του.
”Γιάννη, αν τα καταφέρουμε δεν θα χρειάζεται να δουλεύω καθόλου” μου λέει !
Θα πηγαίνει να χτυπάει κάρτα το πρωί και μετά θα είναι έξω ”και καλά” για εργασίες και αν προκύψει κάτι τους ειδοποιούν και ”έχει από αύριο ο θεός”.
Ο Λάμπρος είναι έτοιμος να μείνει εκεί ,αν τα καταφέρει, αλλά ξέρει και την κανονική ζωή και έχει plan B. Είναι έτοιμος και για τον πραγματικό κόσμο.

υ.γ. - Το σημαντικότερο είναι ότι κανένας από τους παραπάνω δεν είναι ”το φτωχόπαιδο που βγάζει ένα κομμάτι ψωμί”. Καμία σχέση. Όλα τα φτωχόπαιδα που ήξερα, και πιστέψτε με ήξερα πολλά, δεν είχαν καμιά πρόσβαση σε Δήμους, Νομαρχίες και θέσεις Δημοσίου γενικότερα.
Τα ”φτωχόπαιδα” τα θυμάμαι να λιώνουν στα συνεργεία της Σπύρου Πάτση από τα 15, να δουλεύουν σε κρεοπωλεία και οικοδομές, να πήζουν σε τυπογραφεία στον Ταύρο, να κουβαλάνε ξυλεία στα Πετράλωνα και να λιώνουν σε αποθήκες βιβλίων στα Εξάρχεια.

Χρωστάμε τη γιορτή...



Κυκλοφορεί ως ανέκδοτο τις τελευταίες μέρες:
Κάθε Έλληνας πρωθυπουργός που άφησε όνομα (καλό ή κακό), έβαλε την Ελλάδα κάπου: Ο Βενιζέλος στη Μεγάλη Ιδέα, ο Μεταξάς στον πόλεμο, ο Παπαδόπουλος στο γύψο, ο Καραμανλής στην ΕΟΚ, ο Σημίτης στην ΟΝΕ και ο Γιώργος στό ΔΝΤ.

Έκαστος εφ’ ω ετάχθη. Το θέμα είναι ότι όλες οι προηγούμενες γενιές πληρώσανε το δικό τους μερίδιο. Αυτό σημαίνει, με απλά λόγια, ότι τώρα ήλθε η ώρα μας κι εμάς. Πρέπει να πληρώσουμε και για τη δική μας γιορτούλα, αυτή που κράταγε καλά 30 χρόνια τώρα...

Γιατί ακόμα τη χρωστάμε τη γιορτή, όπως πολύ εύστοχα τραγουδά ο Νίκος Πορτοκάλογλου...

25.4.10

διαπλοκές και δολοπλοκίες...



Τον Ιούνιο του 1955, πριν από 55 χρόνια, γεννήθηκα Ελληνας ελεύθερος (ύστερα απ' τους αγώνες του πατέρα μου, του παππού μου και του προπάππου μου).

Χθες, Παρασκευή 23 Απριλίου του 2010, ο κ. Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ με ανακήρυξαν πάλι ραγιά.

Δεν το δέχομαι.



Αποφράς ημέρα.

Χθες Παρασκευή, 23 Απριλίου 2010 ο κ. Γεώργιος Ανδρέα Παπανδρέου από το Καστελόριζο, που του χρησίμευε ως ένα άθλιας πασοκιάς μελό εθνικό τάχα σκηνικό γεμάτο συμβολισμούς για κουτούς, ανακοίνωσε στην Ελλάδα και τους Ελληνες ότι ζήτησε να ενεργοποιηθεί ο «μηχανισμός»!

Ο μοιραίος αυτός άνθρωπος δειλός ώς την τελευταία στιγμή, κρύφθηκε πίσω απ' το δάκτυλό του, ξεπέφτοντας σε επικοινωνιακές μαλαγανιές της δεκάρας, προκειμένου να μην προφέρει την καταραμένη λέξη ΔΝΤ.

Οχι όμως μόνον δειλός, αλλά και ψεύτης.

Ηδη ο μηχανισμός του ΔΝΤ είχε ενεργοποιηθεί από δεκαημέρου ύστερα από επιστολή εξ Ελλάδος που μάλλον δεν την έστειλε η θεία μου η Φωτούλα.

Χθες, ημέρα αποφράδα, ο ελλαδίτικος ελληνισμός δέχθηκε σφοδρό χτύπημα κι άλλαξε κατηγορία στην τάξη των εθνών.

Η βόμβα της ήσσονος προσπάθειας, του λαϊκού καρκατσουλιού και της ασυδοσίας των αστών που πρώτος έθεσε στα θεμέλια της χώρας, μάλιστα στο όνομα του σοσιαλισμού, ο Ανδρέας Παπανδρέου, εξερράγη στα χέρια του γιου του.

Τη βόμβα αυτή κλώσησε ο κ. Σημίτης, ο οποίος, αντί να εκσυγχρονίσει την Ελλάδα, τη βύθισε στην πιο βαθειά διαπλοκή και την πιο αισχρή εξάρτηση.

Την ίδια βόμβα, που όλο και φόρτωνε εκρηκτική ύλη, την έκανε ο κ. Καραμανλής βόμβα μεγατόνων, εξαπατώντας σε έσχατο, προδοτικό βαθμό τον λαό και παραδίδοντας το κράτος που θα «επανίδρυε» ολότελα και ολοκληρωτικά στους «νταβατζήδες» που θα ακύρωνε.

Και φθάσαμε στον Γιώργο με πολλούς να ελπίζουν ότι δεν είναι Γιωργάκης.

Και ο γιος του Αντρέα αντί αμέσως να σύρει μάχαιραν άρχισε τα καραγκιοζιλίκια. Οχι μόνον χάνοντας πολύτιμο χρόνο, όχι μόνον δείχνοντας ανέτοιμος, όχι μόνον επειδή άρχισε τις ανεκδιήγητες τραγικοκωμικές κορώνες για την κατάσταση της χώρας, σαν αποτυχημένος ηθοποιός στην Επίδαυρο, όχι μόνον διότι οι παρλαπίπες όλων για όλα πήγαν σύννεφο, αλλά κυρίως διότι δεν είχε σχέδιο και στρατηγική. Για τίποτα.

Και οι αγορές ξεσάλωσαν.

Και -σε αυτό έχει δίκιο ο κ. Σαμαράς- η κρίση του χρέους και των ελλειμμάτων μετατράπηκε σε δραματική κρίση δανεισμού. Η χώρα βρέθηκε με το μαχαίρι στον λαιμό και τον πρωθυπουργό της να λέει κουταμάρες, να υπεκφεύγει και να συνεχίζει απτόητος μια καταραμένη παράσταση προπαγάνδας της ελεεινής μορφής.

Ολοι ξέρουμε ότι τώρα αρχίζουν τα δεινά στα γερά. Και όλοι τώρα πια ξέρουμε ότι στο τιμόνι της χώρας είναι Οδυσσείς της πλάκας, όχι πολυμήχανοι αλλά αμήχανοι. Κι όχι μόνον! Πονηροί! Κουτοπόνηροι! Που έχουν πιαστεί να λένε ψέματα διαρκώς για όλα. Που συνεχίζουν να προστατεύουν τους φοροφυγάδες, τα λαμόγια, τους παλιανθρώπους.

Μια μακρά σειρά ανίκανων ηγετών που στα δύσκολα την κοπάναγαν, ενδοτικοί, που ακολούθησαν πολιτική κατευνασμού προς εχθρούς κι εχθρούς, που αποδόμησαν τη χώρα, που αιχμαλώτισαν τον λαό στην πίστωση και την υπερκατανάλωση, που τον αποβλάκωσαν με την τηλεόραση και τα παπαγαλάκια τους, που τον καταλήστεψαν με το Χρηματιστήριο και τη δημιουργική λογιστική, ηγέτες ξενόδουλοι, που λεηλάτησαν τη χώρα, τώρα με τελευταίον στη σειρά και τις δυνάμεις τον Γιωργάκη, αυτόν τον μοιραίο, παραδίδουν (και προδίδουν) τη χώρα «κληρονομιά στη Ρώμη» σαν τον προδότη κι ανίκανο Ατταλο τον Γ', σαν το μπαίγνιο εκείνο τον Πτολεμαίο τον Αυλητή, που ήξερε μόνον να παίζει τον αυλό, όπως ο δικός μας ξέρει μόνον να τρέχει τζόκινγκ τρεις ώρες κάθε πρωί ή να κάνει άλλες τόσες ποδήλατο...

Ομως οι Ελληνες θα σηκώσουν πάλι κεφάλι. Δείχνοντας τα δόντια τους και τις γροθιές τους. Η χώρα είναι πλούσια. Αυτοί που την έκλεβαν, μας μαράζωσαν. Αλλά το μαράζι είναι σαν τη νύχτα πριν την αυγή...

ΣΤΑΘΗΣ Σ. 24.IV.2010 stathis@enet.gr
[δημοσιεύθηκε στην Ελευθεροτυπία το Σάββατο 24 Απριλίου 2010]

Η νομιμότητα δεν πρέπει να χωρεί συμβιβασμούς...



Η είδηση όπως την ανάρτησε η φίλη Β.
«14χρονος οδηγός, που κινούνταν με ιλιγγιώδη ταχύτητα σε περιοχή του Ηρακλείου, έχοντας συνομήλικο συνεπιβάτη, ανετράπη έπειτα από συστηματική καταδίωξη, μεταφερόμενος ελαφρά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, από τις αστυνομικές δυνάμεις».

Η ερώτηση της που συνόδευε την διαδικτυακή ανάρτηση:
«Είναι ή δεν είναι παράνομη αυτή η μέθοδος πάταξης;;»

Και η πρώτη απάντηση «συνενοχής...» (κατά τη γνώμη μου):
«Απάνθρωπη είναι Β. μου Καλημέρα..!!!!!»

Ενδιαφέρον θέμα για ενδιαφέρουσες σκέψεις. Ιδιαίτερα μετά το σχόλιο της Β. : «...ας το διευκρινίσουν κάποτε. Οι αστυνομικοί πάντως ισχυρίστηκαν, πως τα φιμέ τζάμια του οχήματος δεν επέτρεψαν την αναγνώριση...». Σαφώς αιτιολογία εκ μέρους τους για να καλύψει το γεγονός ότι ο κανονισμός της ΕΛΑΣ απαγορεύει την καταδίωξη για απλή τροχαία παράβαση. Αλλά, αν τα τζάμια δεν ήταν φιμέ (κάτι που έτσι κι αλλιώς είναι παράνομο...) και έβλεπαν στο τιμόνι έναν 14χρονο μήπως αυτός θα σταματούσε να οδηγάει ιλιγγιωδώς ή μήπως η νεανική ηλικία θα αποκάθαρε κάθε παρανομία και θα απέτρεπε τον κίνδυνο πρόκλησης ατυχημάτων;;

Προφανώς, σύμφωνα με τον νόμο, οι αστυνομικοί έκαναν σήμα στο αυτοκίνητο να σταματήσει και όταν ο οδηγός παράκουσε -δεδομένων και των φιμέ τζαμιών και άλλων στοιχείων που συνεκτίμησαν- προέβησαν σε συστηματική καταδίωξη ώστε να συλλάβουν τον παρανομούντα (πολλαπλώς...) οδηγό. Η νεαρά ηλικία του παρανομούντως δεν του δίνει και δεν πρέπει να του δίνει συγχωροχάρτι ως προς την διαπίστωση της παράβασης και την σύλληψη, μεταφράζεται απλώς σε ειδική δικαστική διαχείριση και σε ειδική τιμωρία αν υπάρξει καταδίκη.

Dura Lex Sed Lex !!

Και σε κάθε περίπτωση, τι θα έπρεπε να κάνουν οι αστυνομικοί όταν ένα ανήλικος παρανομεί απροκάλυπτα οδηγώντας αυτοκίνητο (χωρίς δίπλωμα προφανώς) με ιλιγγιώδη ταχύτητα και δεν σταματά στα σήματα τους;; Η συστηματική καταδίωξη είναι το ελάχιστο επιτρεπόμενο και από τον νόμο και από την κοινωνία, ο ελαφρός τραυματισμός του νεαρού δεν είναι απόρροια της προσπάθειας επιβολής του νόμου αλλά απόρροια της δικής του παραβατικής συμπεριφοράς...

«Ο αριθμός κυκλοφορίας...» που προέβαλλε ως αντεπιχείρημα η φίλη Β απλά βοηθά στην διαπίστωση του ιδιοκτήτη του οχήματος όχι στην αποτροπή της παρανομίας...

«Εδώ επίσης υπάρχει και συνυπευθυνότητα του γονέα/κηδεμόνα και πρέπει και αυτός να κληθεί από τον εισαγγελέα όχι μόνο για την παραμέληση ανηλίκου αλλά και για το γεγονός ότι ο ανήλικος τραυματίστηκε εξαιτίας αυτής της παραμέλησης...», σχολίασα απαντώντας στην Β.

«...σχηματίστηκε δικογραφία για παραμέληση ανηλίκου. Αν όμως σκοτώνονταν τα 2 παιδιά τι θα έλεγε ο νόμος απέναντι σε μια πιθανή βεντέτα και σε διάφορες άλλες πράξεις αντεκδίκησης;» ήταν η νέα ερώτηση.

«Απέφυγα το «αν» στην δική μου τοποθέτηση θα απαντήσω στο δικό σου «αν» ως ακολούθως», απάντησα, «ο νόμος θα έπρεπε να πει το ίδιο που θα έλεγε αν τα δυο παιδιά τρέχοντας ελεύθερα και αβίαστα ιλιγγιωδώς παρέσυραν και σκότωναν έναν αθώο και ανύποπτο πολίτη!! Όσο για τις «αντεκδικήσεις» αυτές -ως παράνομες πράξεις- θα πρέπει ξεκάθαρα να αντιμετωπίζονται στα πλαίσια του νόμου και μόνο... Το όποιο έθιμο έχει νόημα και αξία να διατηρείται μόνο όταν είναι νόμιμη πράξη που προάγει τον πολιτισμό και την παράδοση...»

«To περιστατικό συνέβη χαράματα, σε ερημική τοποθεσία, επομένως υπήρχαν περιθώρια ψύχραιμης αντιμετώπισης και πιο υπεύθυνων αντιδράσεων», προσέθεσε η Β. «Αντί του υπερβάλλοντα υπηρεσιακού ζήλου, που θα είχε άγνωστη κατάληξη εαν οτιδήποτε στράβωνε όπως στην περίπτωση του Ηρακλή Μαραγκάκη, του Αλέξη Γρηγορόπουλου και τόσων άλλων. Δεν είμαι σίγουρη αλλά θαρρώ πως εδώ δεν μιλάμε για έθιμα πια αλλά για γονιδιακά σύμφυτα, αναλλοίωτα, που, αφορμής δοθείσης, επανεμφανίζονται εφιαλτικά...»

Ενδιαφέρουσα τοποθέτηση: «...υπήρχαν περιθώρια ψύχραιμης αντιμετώπισης, και πιο υπεύθυνων αντιδράσεων...». Όπως ;;; Μήπως της μορφής «παίρνουμε τον αριθμό, συντάσσουμε αναφορά και πάμε παραπέρα...»;;; Ή μήπως της μορφής «παίρνουμε τον αριθμό και πάμε αύριο και ψάχνουμε το αυτοκίνητο γύρα γύρα στο νησί και όταν το βρούμε ρωτάμε αν ο ιδιοκτήτης έχει καμιά (παράνομη) βεντέτα σε εκκρεμότητα πριν τον ρωτήσουμε ευγενικά αν ο γιος του χθες οδηγούσε παράνομα το εν λόγω αυτοκίνητο...»;;

Προσωπικά, δεν βλέπω επίσης υπερβάλλοντα υπηρεσιακό ζήλο, θα υπήρχε π.χ. αν είχαν πυροβολήσει, αν είχαν καλέσει ειδικές ενισχύσεις επικαλούμενοι κίνδυνο κ.λπ. Η αστυνομία πρέπει να παρεμβαίνει άμεσα και καταλυτικά για να αποτρέψει την τέλεση παράνομων πράξεων ή να συλλάβει όσους τις τελούν και πρέπει η παρέμβαση της να κινείται αυστηρά στα πλαίσια του νόμου ανεξάρτητα του πόσο πολύ εκτός νόμου είναι οι παρανομούντες....

Κάτι που σαφώς πιστεύω ότι δεν έγινε στην περίπτωση π.χ. Γρηγορόπουλου, όπου ο αστυνομικός αντί να ακινητοποιήσει, να συλλάβει και να οδηγήσει στην δικαιοσύνη τον νεαρό για τα όσα σήμερα τον κατηγορεί δια του συνηγόρου του, επέλεξε να κάνει παράνομη χρήση του όπλου του με τα γνωστά αποτελέσματα...

Όσο για το περί «γονιδιακών συμφύτων» δε θα συμφωνήσω: της κοινωνίας αρνουμένης να τιμωρήσει παραβατικές συμπεριφορές (κοινώς «να σπάσει αυγά»), το «έθιμο» προβάλλεται ως επίφαση νομιμότητας κατά το δοκούν...

Αναρωτιέμαι: έχω άδικο που σκέφτομαι λογικά; μήπως έχει δίκιο η φίλη Β λειτουργεί κυρίως συναισθηματικά; μήπως η εντοπιότητα της Β (από την Κρήτη) την επηρεάζει; Ίσως... Έτσι θα μπορούσα να δικαιολογήσω και την παρακάτω τοποθέτηση:
«Kύριε Τριανταφύλλου, η Κρήτη έχει διαφορά νοοτροπίας από την υπόλοιπη Ελλάδα. Βρίθει σοβαρής εγκληματικότητας κι αυτή πρέπει να ελέγχει η Αστυνομία κατά βάσιν. Εδώ κάτω όλοι πατάνε γκάζι. Ένα αυτοκίνητο που τρέχει όπως τ΄άλλα δεν αποτελεί κάτι το περίεργο και ασύνηθες. Πέρυσι είχαμε 118 νεκρούς από μέθη συν οδικές παραβάσεις. Η Αστυνομία που ήταν τότε, τι ελέγχους είχε κάνει;; Δυο όμως ακόμα νεανικοί θάνατοι, στον μακρύ μαύρο κατάλογο, θα περίσσευαν άδικα. Θέλω να πω, η τέλεση ανάλογων παρανόμων πράξεων, ειδικά στη συγκεκριμένη χωρογεωγραφία, δε διαπιστώνεται αντιληπτικά. Ταυτόχρονα, ένα όχημα που αναπτύσσει ταχύτητα, μπορεί κάλλιστα να μεταφέρει ασθενή ή άλλη επείγουσα προσωπική ανάγκη. Κατ' εμένα, τα ανεκπαίδευτα μπατσάκια της συγκεκριμένης ομάδας υπερέβησαν ρόλο και αρμοδιότητα. Πάλι καλά που δε σήκωσαν όπλο με πύλες εισόδου των βλημάτων την πίσω αυχενική πλευρά. Άνανδρα. Με θάρρος ή θράσος των εθνοσήμων που επιφόρτισε η πολιτεία να φοράνε. Με σκηνές λιντσαρίσματος κατά την προσαγωγή τους να παίζουν επί μέρες σε εθνικό δίκτυο. Γεγονότα αλησμόνητα, που τα έχει βιώσει η Κρητική γνώμη και πονάνε. Βεβαιότατα η εξακρίβωση μπορούσε να γίνει την επαύριο, βεβαιότατα μπορούσαν να συνεκτιμηθούν τα πραγματικά περιστατικά ώστε να δρομολογηθούν τα δέοντα, νόμιμα και απαράβατα. Το έθιμο, δεν είναι έθιμο για να προβάλλεται κατά το δοκούν. Είναι τρόπος ζωής πια. Και δεν χρειάζεται να υπάρχει νεκρός στο χώμα. Άνετα μπορούν να καούν μαγαζιά, σπίτια, να ανατιναχτούν αυτοκίνητα, να σκοτωθούν αιγοπρόβατα, να πειραχτούν αδελφές, γυναίκες, μανάδες. Μην ξεχνάτε τη σύζυγο του διοικητού Ασφαλείας Ηρακλείου Κ. Σολδάτου, την ανάπηρη πλέον, που τότε ήταν μόνο 29 ετών... Αυτά προσπάθησα να σας γνωστοποιήσω παραπάνω».

Προσωπικά, έχοντας αρκετούς φίλους Κρητικούς ανήκοντες στις «δυνάμεις της νομιμότητας», γνωρίζω όλα όσα μου ανέφερε η καλή φίλη, γνωρίζω (και δεν περίμενα τα Ζωνιανά να το μάθω) ότι δυστυχώς στην περιοχή η νομιμότητα είναι «ρήμα κενόν» αν δεν συμφωνεί μαζί της ο εκάστοτε θιγόμενος κουμπουροφόρος...

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι πρέπει να κάνουμε ες αεί τα στραβά μάτια, κάποτε πρέπει με συντονισμένες ενέργειες (εννοείται όχι από «ανειδίκευτο αστυνομικό προσωπικό»...) να ξεριζωθεί η εγκληματικότητα ακόμα κι αν πρέπει χωριά ολόκληρα να φυλακιστούν...

Όσο για τα θλιβερά ανθρώπινα περιστατικά που αναφέρθηκαν, πιστεύω θα συμφωνήσετε ότι ενισχύουν τα όσα λέω...

Χάθηκε κάθε σοβαρότητα...

«Υπενθυμίζουμε στον κ. Σαμαρά, ο οποίος και σήμερα μίλησε σαν να μην υπήρχε υπουργός του κ. Καραμανλή, ότι οι κυβερνήσεις τους δεν έκαναν "σφάλματα", αλλά πραγματικά εγκλήματα εις βάρος της χώρας.

Γιατί όταν το ελληνικό κράτος από το 1830 μέχρι το 2004 είχε δανειστεί 180 δις ευρώ και μέσα σε μια πενταετία δανείζεται άλλα 120 δις, αυτό είναι έγκλημα εις βάρος όλων των Ελλήνων και των μελλοντικών γενεών.»

Η δήλωση ανήκει στον κυβερνητικό εκπρόσωπο κ.Πεταλωτή και προκαλεί πικρά γέλια...

Το ευχάριστο είναι ότι το ΠΑΣΟΚ απαλλάσσει τη Νέα Δημοκρατία από την κακοδιαχείριση της Οθωμανικής Διοίκησης. Κάτι είναι κι αυτό...

Από το blog Παραπολιτική

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: Ουαί υμίν Γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί...

η Ιθάκη στο ΔΝΤ...


...δια χειρός Γ.Α.Π.
...«ιστοριογραφεί» ο Γιάννης Ιωάννου

θεωρία και πράξη...



Ένας καθηγητής πανεπιστημίου, βοτανολόγος, ερευνούσε σε ένα χωριό την άγρια φύση. Ξάφνου πιάνει μια τρομακτική καταιγίδα και, μουσκεμένος ως το κόκκαλο, χτυπάει την πρώτη πόρτα που βλέπει. Του ανοίγει μια κυρία που ο άντρας της έλειπε μετανάστης χρόνια. Τον βάζει μέσα, τον περιποιείται, του δίνει στεγνά ρούχα και του δίνει να φάει. Αφού φάγανε, τον οδήγησε στο δωμάτιό του και τον ρώτησε αν χρειάζεται κάτι άλλο...

«Όχι, εμείς οι πανεπιστημιακοί είμαστε ολιγαρκείς, έχουμε τα βιβλία μας, τις σημειώσεις μας...».

«Καλώς, όπως θέλετε» απαντά αυτή και φεύγει.

Μετά μια ώρα και αφού η σπιτονοικοκυρά σκεφτόταν ότι έπειτα από τόσα χρόνια ένας άνδρας ήταν και πάλι στο σπίτι της, φοράει ένα σέξι νυχτικό και πάει να ρωτήσει αν θέλει κάτι...

«Όχι, εμείς οι πανεπιστημιακοί είμαστε ολιγαρκείς, έχουμε τα βιβλία μας, τις σημειώσεις μας...», ήταν και πάλι η απάντηση.

«Καλώς», απαντά και πάλι η κυρία και φεύγει ελαφρά απογοητευμένη. Το ίδιο σκηνικό επαναλήφθηκε άλλες τρεις φορές, αλλά μάταια...

Το άλλο πρωί, καθώς έτρωγαν πρωινό στην αυλή με τα αρνάκια, τα κατσικάκια και τα λοιπά ζώα του σπιτιού, ο καθηγητής παρατηρεί ότι υπάρχουν μόνο δύο κότες και δέκα κοκόρια. Περίεργος, ρωτάει γιατί οι κόκορες είναι περισσότεροι από τις κότες, σημειώνοντας ότι αυτό είναι παράδοξο...

«Α!!!», λέει η σπιτονοικοκυρά, «μην ανησυχείτε, όλα είναι φυσιολογικά, μόνο ο ένας γ@μάει τις κότες, οι άλλοι είναι "πανεπιστημιακοί"....»

...γίνεται και με μία!!



Μπαίνει ένας ελεύθερος σκοπευτής σε ένα κατάστημα που πουλάνε όπλα και ζητάει ένα όπλο μεγάλης απόστασης με διόπτρα. Ο υπάλληλος βγάζει αμέσως το καλύτερο και του λέει δείχνοντας έξω από το παράθυρο :

«Αυτό το όπλο είναι τόσο καλό που μπορείς να δεις από εδώ μέσα στο σπίτι μου που είναι εκεί πάνω στον λόφο».

Ο πελάτης ρίχνει μια ματιά προς το σπίτι με την διόπτρα και αρχίζει να γελάει.

«Που είναι το αστείο;» του λέει ο υπάλληλος.

«Βλέπω ένα γυμνό άνδρα να κυνηγάει μια γυμνή γυναίκα στο σπίτι σου!» απαντά ο πελάτης.

Αμέσως ο υπάλληλος βάζει το μάτι του στη διόπτρα και βλέπει την γυναίκα του γυμνή να κυνηγιέται με ένα γυμνό άνδρα. Έξαλλος γυρίζει στον πελάτη και του λέει:

«Επειδή εγώ δεν ξέρω καλό σημάδι, θα σου δώσω 2 σφαίρες. Την μια θέλω να την φυτέψεις στο κεφάλι αυτής της π@υτ@ν@ς και την άλλη στο πέoς αυτού του αλήτη. Αν το κάνεις αυτό θα σου χαρίσω το όπλο».

«Έγινε» απαντά ο πελάτης.

Βάζει το μάτι του στη διόπτρα και στοχεύει.

Πριν πυροβολήσει σταματά, του επιστρέφει την μια σφαίρα και του λέει:

«Γίνεται και με μία....»

* το βρήκα εδώ

24.4.10

Ωωωω... Ελλάδα μου...



Αυτό είναι να είσαι τουριστική χώρα...
Ανοίγεις την τηλεόραση και βλέπεις ειδυλλιακές φωτογραφίες μέρα μεσημέρι...
Λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το αγόρι μας...

Ο Γιώργος μας...
Χαμογελαστός...
Καταδεκτικός...
Προσήνης...
Φιλόξενος...
Πραγματικός Ξένιος Ζευς...
Να μας θυμίζει τη μυθολογία μας...
Να μας μιλάει για Ιθάκες...
Για ταξίδια...
Για Οδύσσειες...
Για θάλασσες χαρτογραφημένες...
Κι από πίσω οι ψαρόβαρκες να μπαίνουν στο λιμάνι...
Και να κορνάρει ο ψαράς να βγουν στο ντόκο να δουν τα ψάρια του...
Αααααχχχχ...
Τόση ευτυχία μαζεμένη πως να την αντέξεις...
Πως...

Φοβερή και αυτή η έμπνευση της Άντζελας...
Να βάλει το top gun της χώρας για να διαφημίσει τον ελληνικό τουρισμό στα πέρατα της γης...
Φοβερή και μοναδική...
Και μεγαλειώδης !!
Αυτή είναι υπουργός!!
Και το έκανε και δωρεάν ο Γιώργος...
Κι ας υπάρχουν λεφτά να φάνε και οι κότες...

Ένα μόνο δεν έπιασα καλά, εκείνο το Δ.Ν.Τ. που είπε...
Τι να εννοούσε άραγε;;
Μάλλον ήταν ένα ακόμα από εκείνα τα γλυκά και χαριτωμένα σαρδάμ που κάνει πότε πότε, με τόση χάρη είναι η αλήθεια...
Έτσι για να δει αν τον παρακολουθούμε, για να μας κρατάει σε εγρήγορση...

Κααααααατ!!! Κααααααττττ!!!

Τι φωνές είναι αυτές;;;
Ποιος άθλιος τολμά να μας χαλάει την γαλήνη και την τόση ομορφάδα;;;
Τι θα πει «πτωχεύσαμε» κύριε;;
Ποιος τα διαδίδει αυτά;;
Απλά μια τεχνική διευθέτηση κάναμε...
Μιας και δε μας χωράει όλους το Μαξίμου, μέχρι να το τακτοποιήσουμε, μεταφέραμε την Πρωθυπουργία στις Βρυξέλλες...
Δε θέλετε να είμαστε κοντά στα κέντρα εξουσίας της Ευρώπης, ε;;;
Ολόκληρο Πρωθυπουργό Εξωτερικών έχουμε, να τον χαραμίζουμε;;
Δηλαδή, από το Μάϊο που θα μεταφέρουμε για μερικά χρόνια και το Υπουργείο Οικονομικών στην Ουάσινγκτον για να προχωρήσει η ανάπλαση του κέντρου της πόλης θα μας κατηγορήσετε και για εθνικό ξεπούλημα;;
Περάστε έξω κύριε που τολμάτε να μας καταστρέφετε την ειδυλλιακή ατμόσφαιρα...

Μουσική...


23.4.10

Ο Κραουνάκης... η Πρωτοψάλτη... το ροκ...



Το ροκ αρχίζει και δεν τελειώνει,
σου ροκανίζει το παντελόνι, γιατί είσαι ροκ.
Το ροκ δουλεύει κι η νύχτα τρίζει,
σε ξενητεύει και σε γυρίζει, γιατ' είσαι ροκ.
Το ροκ σε παίρνει και σε σηκώνει,
σε τριβελίζει, σ' αναστατώνει, around the clock!
Ροκ είναι ο βράχος και κλοκ ο χρόνος
κι εγώ μοναχός μα όχι μόνος γιατ' είσαι!!!...
Ροκ είν' ο βράχος και κλοκ ο χρόνος
κι εγώ μονάχος μα όχι μόνος γιατί 'σαι ροκ!
Γιατί το ροκ ότι και να 'σαι,
άμα δεν το 'χεις, να το φοβάσαι γιατ' είναι!!!...
Ροκ είναι σμόκιν και ελβιέλο,
είν' ο Αμπότ με τον Κοστέλο, αυτοί 'ναι ροκ!
Ροκ είν' ο Έλβις ο δυναμίτης,
Βασιλειάδου και Αυλωνίτης, αυτοί 'ναι ροκ.
Ροκ είναι να 'χεις, είναι να πίνεις
...κι άμα δεν έχεις, τότε να δίνεις.
Αυτό είναι ροκ!
Ροκ είναι ο Τζάγκερ σε μια κουρσάρα
Κι η Βλαχοπούλου στη σαραντάρα.
Ο Μάρλον Μπράντο με τη φανέλα
Και η Μελίνα ντυμένη Στέλλα
Αround the clock!
Ροκ είναι να 'χεις, είναι να πίνεις
Κι άμα δεν έχεις, τότε να δίνεις
Αυτό είναι ροκ
Γιατί το ροκ, ότι και να 'σαι, άμα δεν το 'χεις, να το φοβάσαι γιατ' είναι...
Τι σου λέει ο Πρίσλεϊ για μένα, κι όλο με κοιτάς με μάτια δακρυσμένα
λες κι είσαι ροκ!

Aκόμα καυτές...



Το ζεύγος παντρεμένο 50 χρόνια. Μια μέρα στο τραπέζι του πρωινού, λέει η γιαγιά:
«Σκέψου αγάπη μου, πριν 50 χρόνια καθόμασταν σ αυτό το τραπέζι μαζί».
«Το ξέρω», απαντάει ο γέρος, «πριν 50 χρόνια καθόμασταν εδώ ολόγυμνοι σαν πιτσουνάκια και απολαμβάναμε το πρωινό μας».
«Ας ξαναζήσουμε αγάπη μου εκείνα τα όμορφα χρόνια», πρότεινε η γριά.
Έτσι κι έγινε. Έβγαλαν και οι δύο τα ρούχα τους και κάθισαν ξανά.
«Ξέρεις αγάπη μου», είπε η γριά γεμάτη ενθουσιασμό, «οι ρώγες μου είναι τόσο καυτές για σένα όσο ήταν και πριν από 50 χρόνια».
«Δεν εκπλήσσομαι», είπε ο γέρος, «η μία είναι μέσα στο τσάι και η άλλη μέσα στην ομελέτα!»

Υστεροφημία...



Ο συγχωρεμένος ο παππούς μου πέρασε δύο παγκόσμιους πολέμους και κατοχή...
Ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου πέρασε πόλεμο, εμφύλιο και κοτζάμ χούντα...

...
Κι εκεί που ανησυχούσα ότι εγώ θα έμενα μοναχά με μια συγκυβέρνηση και μια οικουμενική...

...
Ευχαριστώ Θεέ μου, που μου 'δωσες την ευκαιρία να γκρινιάζω και να λέω κι εγώ ιστορίες σαν παλιόγερος μια μέρα...

:-))

Λαέ της Λιλιπούπολης...



Αποφάσισα για λίγο να ...ξαναζήσω μέρες του περυσινού καλοκαιριού, όταν ο Πράσινος Δυστροπόπιγκας μας καλούσε να τον επιλέξουμε αντί του Γαλάζιου Χαρχούδα για να δούμε καλύτερες μέρες...
Λαέ της Λιλιπούπολης, σήκωσε πια παντιέρα,
με το Χαρχούδα δήμαρχο δε βλέπεις άσπρη μέρα.
Κι' αν ήσουνα Χαρχουδικός, καιρός να μετανιώσεις,
γίνε Δυστροποπιγκικός, αν θέλεις να προκόψεις.

Εβγάλαν οι Χαρχουδικοί δήμαρχο το Χαρχούδα
και τη ζωή μας κυβερνά μια αρκουδοπεταλούδα.
Όμως στις άλλες εκλογές η ρόδα θα γυρίσει
και όλη η Λιλιπούπολη εμένα θα ψηφίσει.

Στίχοι: Μαριανίνα Κριεζή | Μουσική: Νίκος Κυπουργός | Πρώτη εκτέλεση: Σπύρος Σακκάς

Και τώρα κι εγώ πάω να πλυθώ, να σκύψω μπρούμητα και να περιμένω τη σειρά μου μαζί με τους άλλους...

...με ΔυΝαΤό βιογραφικό!!



Αν το καλοσκεφτείς το ΔΝΤ είναι μια κάποια λύσις...
Τουλάχιστον για το ΠΑΣΟΚ...
Ένα πράγμα ξέρει να κάνει καλά το ΠΑΣΟΚ: να λαϊκίζει όντας αντιπολίτευση.
Κάποιος όμως πρέπει να κυβερνάει τη χώρα για να μπορεί να το κάνει αυτό.
Έτσι ο Γιωργάκης αποφάσισε ότι θα μας κυβερνά το ΔΝΤ, έτσι το ΠΑΣΟΚ θα αντιπολιτεύεται εκ του ασφαλούς...

Καλά έγραφε χθες ο Σωτήρης, «το ΠΑΣΟΚ είναι εδώ, ενωμένο, ΔυΝαΤό...». Πριν αλέκτωρ λαλήσεις τρις...

Όσο για το ενωμένο, το ΠΑΣΟΚ του Παναγιωτακόπουλου συνετάχθη από το πρωί και ζήτησε έκτακτο συνέδριο για να «να αποσαφηνιστεί η φυσιογνωμία του κόμματος», τα υπόλοιπα δεν πρόλαβαν, το ΠΑΣΟΚ του Παπουτσή έχει Βουλή, το ΠΑΣΟΚ του Πεταλωτή έχει Καστελόριζο... Τώρα όμως που βγήκε ο Γιώργος και το ανακοίνωσε, εν μέσω διαφόρων δακρύβρεκτων Καβαφικών και άλλων, να δείτε για πότε θα μαζευτούν... Έτσι γίνεται σε όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης...

Απορία: αλήθεια, γιατί έφυγε τόσο μακρυά για να μας το ανακοινώσει;;; φοβήθηκε κάτι;; είναι γεγονός ότι ούτε το Μαξίμου ούτε το Ζάππειο έχουν ασφαλές ελικοδρόμιο αλλά ήταν ανάγκη να φτάσει Καστελλόριζο;;; τώρα θα κάνει τόσο δρόμο στην επιστροφή... μπορούσε να πάει π.χ. Μέγαρο, μετά θα έκανε δυο βήματα (κυριολεκτικά!!) και -τσουπ- θα βρισκόταν ...«home sweet home» ασφαλής !!!

22α Απριλίου: η μέρα με τα κεριά...



Κατ' αρχήν ευχαριστώ όλους και όλες για τις ευχές σας, προφορικές, γραπτές, ηχητικές. Όσοι δεν το γνωρίζατε, η 22α Απριλίου έχει καθιερωθεί να εορτάζεται ως «η μέρα με τα κεριά»: εδώ και έτη πολλά έχω στις 22 Απριλίου έχω γενέθλια και όσοι δεν το ξέρατε σημειώστε το, το χρόνου θα πάρω απουσίες!!!

Σαν σήμερα, πριν από πολλά πολλά χρόνια, γεννήθηκε ένα από τα πιο όμορφα μωρά του κόσμου! Σήμερα, μετά από πολλά πολλά χρόνια, οι αναφορές λένε ότι οι ιστοριοδίφες και οι αρχαιολόγοι βρίσκουν μόνο το «μωρό» αλλά δεν έχουν βρει ακόμα το «όμορφο»!! Ας είναι... Μέχρι να φτάσουμε στα 90 κάτι θα έχουν καταφέρει... Μετά -αναλόγως τα κέφια- θα παίξουμε παράταση, ίσως και πέναλτυ...

Καθώς ο φετινός εορτασμός «συνέπεσε» με την οικονομική κρίση, είπα να μην ανοίξουμε το μεγάλο σαλόνι και να ακυρώσουμε την καθιερωμένη ετήσια παρέλαση των ευχετών, σεβόμενοι το κλάμα που ρίχνει στον ύπνο της η πολιτική μας ηγεσία.

Αξιοποίησα το διαδίκτυο και μετά από επιτυχημένο ολιγοήμερο promo (τα διάφορα social media ανακοίνωναν με συνέχεια και συνέπεια σε φίλους και ...οχτρούς την επερχόμενη μεγάλη μέρα), Το Άτομο έθεσε σε δημόσια διαβούλευση δια του status του στο facebook «με ιδιαίτερη ικανοποίηση ότι επιτέλους έχει γενέθλια τα οποία απεφάσισε να εορτάσει μεθ' υμών και δέχεται ευχάς δια μακροημέρευσιν, χαράν, ευτυχίαν και κάθε παρελκόμενον...»

Ευχαί αι οποίαι συνέρρεαν από όρθρου πρωίας μέχρι νυκτός... Κεράκια δεν έσβησα μόλις διαπίστωσα ότι κοστίζουν περισσότερα από όσο η τούρτα (καταραμένη κρίση...). Ομολογώ ότι τηλεφώνησα στον παπά της ενορίας μας ζητώντας volume discount για να κάνω μαζική αγορά των κερακίων που θα χρειαστώ για την επόμενη δεκαετία, αλλά μου το έκλεισε στη μούρη και ο χρόνος πίεζε...

Σε κάθε περίπτωση όμως αποζημιώθηκα με το παραπάνω από τις ευχές και την αγάπη όλων σας (για τα οποία θερμά ευχαριστώ...) και συγκράτησα -και αναδημοσιεύω εδώ παραδίδοντας το στην ιστορική μνήμη- το παρακάτω όμορφο ποιηματάκι της καλής φίλης Γκρέτας...

«Να ζήσεις Γιαννάκη και χρόνια πολλά
να μείνεις παιδάκι με μαύρα μαλλιά
ναζιάρης, κεφάτος, σαφώς γελαστός
και πάνω απ’ όλα σα φίλος, πιστός!
Να γράφεις στα status ατάκες καλές
και όλοι να λένε: αχού πως τα λες
να σκάνε από ζήλια κι από θαυμασμό
κι οι εχθροί σου να βγάζουν ευθύς το σκασμό!
Ως Άτομο πάντα να είσαι παρών
με άρθρα, με γνώμες και σχολιασμόν
συγκίνησης δάκρυ να ρίχνει ο πας
κι οι φίλες να κλαίνε: Αχ Yianni τα σπας!
Χρόνια πολλά….»

Ευχαριστώ θερμά Γκρέτα μου (που γιορτάζεις σήμερα 23 Απριλίου, του Αϊ Γιώργη), κι εγώ δε θα σε αφήσω έτσι, «χίλια γαϊδούρια κι άλογα θα φέρω στην αυλή σου, για να γκαρίζουν σήμερα που είναι η γιορτή σου!!»

Χαχαχααααα... (περίμενες μήπως άλλη ευχή από το πειραχτήρι ΑΤΟΜΟ μου;;;)

22.4.10

Αναρωτιέμαι...



Κανονικά το C4I έπρεπε να το έχουμε παραλάβει από την SAIC και ξεχρεώσει πριν τους Ολυμπιακούς...
Δεν το κάναμε... Αναρωτιέμαι γιατί... Και δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι αντιπρόσωπος της SAIC ήταν ο οικογενειακός φίλος των Παπανδρέου Γιώργος Τρεπεκλής, ο οποίος καταθέτοντας πρόσφατα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, ισχυρίσθηκε ότι παραιτήθηκε από αντιπρόσωπος της SΑΙC τον Απρίλιο του 2005... Μπορεί να είναι τυχαίο περιστατικό και αβλεψία της διοίκησης...

Δεν το παραλάβαμε λοιπόν σύμφωνα με την προκήρυξη... Δείξαμε όμως ανοχή, είπαμε ότι είναι κάτι που μας χρειάζεται, δώσαμε χρόνο στην εταιρεία για να το ολοκληρώσει και να μας το παραδώσει και να εξοφληθεί, εξάλλου είχε ήδη εισπράξει το μεγαλύτερο μέρος του τιμήματος... Έτσι φτάσαμε τελικά στο 2008 οπότε και συνεδρίασε κάποια επιτροπή Ελέγχου και Παραλαβής Προμηθειών (Ε.Ε.Π.Π.) Συστημάτων C4I Ολυμπιακής Ασφάλειας (τραλαλά δηλαδή... ο δημόσιος τομέας σε όλο το μεγαλείο του...) η οποία αντί να παραλάβει κατέγραψε τις αποκλίσεις και (αν κατάλαβα καλά) κάποιο χρονοδιάγραμμα για την οριστική παραλαβή... Αναρωτιέμαι γιατί... Και δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι αντιπρόσωπος της SAIC ήταν ο οικογενειακός φίλος των Παπανδρέου Γιώργος Τρεπεκλής, ο οποίος καταθέτοντας πρόσφατα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, ισχυρίσθηκε ότι παραιτήθηκε από αντιπρόσωπος της SΑΙC τον Απρίλιο του 2005... Μπορεί να είναι τυχαίο περιστατικό και αβλεψία της διοίκησης...

Και η ζωή μας συνεχίστηκε ως να μην συνέβαινε τίποτα, με την κυβέρνηση να περιμένει να φτιαχτεί το σύστημα για να το παραλάβει, αναγνωρίζοντας ότι έχει ήδη πληρωθεί στο μεγάλο μέρος του και αποτελεί πλέον περιουσία αναξιοποίητη του ελληνικού λαού και την αντιπολίτευση να χαρακτηρίζει άχρηστο αυτό που η ίδια είχε παραγγείλει...

Και ήρθαν οι εκλογές, και απελθέτω η επάρατος, και ελθέτω η σωτήριος και το ανωτέρω σενάριο αντεστράφη... Και υπέγραφε πληρωμές ο παραγγείλας και προπληρώσας και χαρακτηρίσας το σύστημα ως άχρηστο (δια χειρός Βούγια, μην εκτεθούμε και τελείως!!)... Και αντέδρασε ο προηγούμενος (που δεν υπέγραφε...) και τα μάζεψε όλα και τα πήγε σε μια επιτροπή της Βουλής και τα έδειξε στους υπολοίπους...

Και έγινε σούσουρο μέγα... Και θύμωσε ο ανωτέρω παραγγείλας κ.λπ. και αποφάσισε και έβγαλε μια μεγάλη ανακοίνωση ότι δεν εγκρίνει και δεν παραλαμβάνει τίποτα και ότι θα κρατήσει και κάτι ψιλά που έχει σε εγγυητικές για τιμωρία... Αν... Αν σε 15 μέρες δεν είναι όλα στην εντέλεια... Κι εγώ αναρωτιέμαι γιατί... Γιατί οι πληρωμές, γιατί και η νέα προθεσμία... Αναρωτιέμαι γιατί... Και δεν ξέρω αν έχει σχέση το γεγονός ότι αντιπρόσωπος της SAIC ήταν ο οικογενειακός φίλος των Παπανδρέου Γιώργος Τρεπεκλής, ο οποίος καταθέτοντας πρόσφατα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, ισχυρίσθηκε ότι παραιτήθηκε από αντιπρόσωπος της SΑΙC τον Απρίλιο του 2005... Μπορεί να είναι τυχαίο περιστατικό και αβλεψία της διοίκησης...

Και -αλήθεια- πως μπορώ να ξέρω;; Έτσι επικοινωνήθηκε, αυτό διάβασα, αυτό και σας λέω... Απλά το λέω γιατί πραγματικά αναρωτιέμαι... Αναρωτιέμαι αν πρέπει να τους μουτζώσω και να τους φτύσω σήμερα ή να περιμένω 15 μέρες ακόμα... Και αναρωτιέμαι αν πρέπει να τους πάρει η μπάλα όλους συλλήβδην ή πρέπει να λάβω υπ' όψιν μου το γεγονός ότι αντιπρόσωπος της SAIC ήταν ο οικογενειακός φίλος των Παπανδρέου Γιώργος Τρεπεκλής, ο οποίος καταθέτοντας πρόσφατα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, ισχυρίσθηκε ότι παραιτήθηκε από αντιπρόσωπος της SΑΙC τον Απρίλιο του 2005... Και ως εκ τούτου να δείξω την σχετική αυτοσυγκράτηση που επιδεικνύουν οι αθλητές της ποδηλασίας και του κανόε καγιάκ...

υ.γ. για την ιστορία, το όλον ποσόν ήταν 280 εκατομμύρια ευρώ και το κατόπιν πιέσεων μη εξοφληθέν και παρακρατηθέν κάπου στο 10%... τα υπόλοιπα;; Αναρωτιέμαι...

Γλωσσοδέτης...



«Και οι πολιτικοί τους, οι αδιόρθωτοι κομπογιαννίτες, πανομοιότυποι με τη μάζα των ανθρώπων, έχουν σκοτωμένο για την ησυχία τους τον ενθουσιασμό για ότι άλλο παρά για το ατομικό συμφέρο. Οι καλλίτεροι τους συλλογίζονται καμμιά φορά, από ντροπή πια - τί διάβολο;- και τα συμφέροντα του κράτους. Mα το κράτος αυτό το χουν για ξετελειωμένο και σαν τσιφλίκι τους και, επειδή είναι μπαλωματήδες, κάθε τόσο κάνουν να μπαλώσουν μερικά του ψεγάδια στη διοίκηση, για να μην παραπονιέται και πάρα πολύ ο κοσμάκης ο ψηφοφόρος ή η ρητορικότατη αντιπολίτεψη με τις τέλειες πατσαβούρες της, εφημερίδες. Προπαντών το κόμμα πρέπει να μένει στα πράματα όσο μπορεί περισσότερο...»

Κείμενο γραμμένο έναν αιώνα πριν από τον Ίωνα Δραγούμη. Εκατο χρόνια μετά, όπως βλέπετε, δεν έχουν αλλάξει και πολλά πράγματα!!! Το θυμήθηκα χθες όταν βρέθηκα σε μια εκδήλωση «μικρού βεληνεκούς» με ομιλητή τέως υπουργό (εκ των ένθεν) και επίσης καλεσμένο τέως υφυπουργό εκ των κακείθεν.

Χαλαροί και οι δύο, σε σχετικά κλειστό κύκλο, μίλησαν σε μια άλλη γλώσσα, αυτή που μιλάμε μεταξύ μας στην καθημερινότητα οι απλοί άνθρωποι. Άραγε θα μπορέσουν ποτέ να την μιλήσουν και παραπέρα, εκεί που τους στέλνουμε ως εκπροσώπους μας ή εκεί τους πιάνει γλωσσοδέτης;;

Είναι κι εκείνο το κόμμα βλέπετε που «πρέπει να μένει στα πράματα όσο μπορεί περισσότερο...»

21.4.10

«Φάε λάδι κι έλα βράδυ...»



Φάε λάδι κι έλα βράδυ έλεγαν οι παλιοί...
Λάδι που βγαίνει από τον καρπό της ελιάς...
Ελιά που είναι παραδοσιακή καλλιέργεια σε όλη την Ελλάδα...

Όπως π.χ. στη Σάμο...
Όπου υπήρχε ένας μεγάλος παραδοσιακός ελαιώνας...
Ο οποίος κάηκε σε ένα sequel από μεγάλες φωτιές πριν πολλά χρόνια...
Για τον οποίο κάποιος καλός κύριος δωρητής έδωσε ένα μεγάλο ποσό για την ανασύσταση του...
Το οποίο ποσό πήρε ένας άλλος καλός κύριος υπουργός και ένας τρίτος καλός κύριος δήμαρχος και το αξιοποίησαν...

Ξέχασαν όμως να το πουν στον πρώτο καλό κύριο και να τον καλέσουν να του τον δείξουν...
Κι εκείνος προχθές που τον είχαν καλέσει κάτι άλλοι κύριοι να μιλήσει στην τηλεόραση το θυμήθηκε και παραπονέθηκε...
Και μετά ο δεύτερος καλός κύριος, ο υπουργός (και τότε και τώρα, αλλά σημασία δεν έχει), έβαλε έναν άλλο κύριο που λέγεται "εκπρόσωπος" να μας πει ότι ο πρώτος κύριος πήγε με τους δημοσιογράφους αλλά δεν έδωσε λεφτά...

Και καπάκι ο πρώτος καλός κύριος έβγαλε άλλη ανακοίνωση ότι έχει και βίντεο με τον δεύτερο καλό κύριο να ευχαριστεί τους δημοσιογράφους που εκείνος (ο δεύτερος) είχε καλέσει και να τους λέει πόσο σημαντική ήταν η κίνηση που έκανε ο πρώτος καλός κύριος...
Οπότε ο δεύτερος καλός κύριος σαν κάτι να θυμήθηκε και είπε ότι θα πρέπει να ρωτήσουν τον τρίτο καλό κύριο, τον δήμαρχο, που πήρε τα λεφτά για να κάνει τη δουλειά.

Και έτσι τώρα όλοι περιμένουμε τον τρίτο καλό κύριο που θα βγει να μας πει για το δάσος που ξανάγινε με τα λεφτά του πρώτου καλού κυρίου και τις στρατηγικές κατευθύνσεις του δεύτερου καλού κυρίου...
Κι αν έχει αργήσει μην ανησυχείτε, είναι μεγάλο το ελαιόδασος και δεν έχει τελειώσει ακόμα με το κλάδεμα, οσονούπω τελειώνει και θα μπορέσουμε κι εμείς να δούμε τον παραδοσιακό ελαιώνα που τόσο έχουμε επιθυμήσει...
Και να το πούμε και στον πρώτο κύριο ότι στενοχωριέται τζάμπα...

Ως τότε... Φάε λάδι κι έλα βράδυ βρε, υπάρχει καλύτερο πράγμα;;

Η Νίνα, η Φιλίτσα και το σίγουρο κέρδος...



«Δίνει περισσότερα, αλλά τώρα ζητάει και λιγότερα...». Σαν την Νίνα, την διάσημη πλέον κατσικούλα της διαφήμισης της Cosmote, όχι σαν την ομόσταυλή της Φιλίτσα που είτε δεν δίνει περισσότερα είτε ζητάει περισσότερα...

Και μη μου πούν πως δεν καταλαβαίνουν, με το προαποφασισθεν πλαφόν επιτοκίων, οι Γερμανοί (π.χ.) θα δανείζονται με 1,25% και θα μας δανείζουν με 5%... Σίγουρο κέρδος... Και βαρβάτο... Καλή μπίζνα για την φράου Μερκελ... (Της το είχα πει, αλλά δεν με άκουγε στην αρχή...)

Το γράφω όπως της το είπε ένας γερμανός βουλευτής χθες-προχθές, δεν είμαι σίγουρος ότι το προσέξαν οι υπήκοοι μας μέσα στη μεγάλη στενοχώρια τους που με υποχρεώσαν να στείλω εκείνο το πικραμένο «request for quotation» στον καλό-σοσιαλιστή-κύριο-φίλο-του-Προέδρου Ντομινίκ Στρος-Καν...

Ευτυχώς που δεν τρέχει τίποτα, ευτυχώς που ο Πρόεδρος (όπου Γιωργος και μάλαμα...) το ξεκαθάρισε ότι αν ποτέ χρειαστεί να καταφύγουμε στον «μηχανισμό στήριξης» δε θα φταίμε εμείς που χρωστάμε και θέλουμε να δανειστούμε αλλά οι άλλοι που για να μας δανείσουν τα αγύριστα το κάνουν ολόκληρο θέμα...

Όσο για την επιστολή, business as usual, θα το πω και στα παιδιά να λέμε το ίδιο, «τη στείλαμε με βαριά καρδιά για να μπορέσουμε να σε ενημερώσουμε άπιστε Θωμά - Έλληνα, είχαμε μια περιέργεια να μάθουμε τι γίνεται εκεί πέρα και είπαμε να ρωτήσουμε, κι εσύ αντί να μας πεις ένα τεράστιο μπράβο και να κάτσεις στ'αυγά σου μας κατηγορείς κι από πάνω...»

Πράγματι, τώρα που το σκέφτομαι, αύριο πρωί θα πω να με αφήσει ο οδηγός στην πλατεία μπας και βρω κανέναν Έλληνα καθ' οδόν να του πω «αντί να κοιτάξεις να αντιγράψεις το παράδειγμα της Νίνας και να γίνεις πιο αποδοτικός "by far..." μπας και μπεις ποτέ σου στο executive summary που δείχνει στα μεγάλα σαλόνια ο Πρόεδρος, θέλεις να έχεις και άποψη, θέλεις να εκφράσεις και λόγο. Ντροπή σου !!!».

Αλλά τι να περιμένουμε μετά από πεντέμιση χρόνια δεξιάς που διέλυσε όλα όσα είχαν προετοιμάσει με αγώνα και θυσίες γενιές συντρόφων στην προηγούμενη σοσιαλιστική διακυβέρνηση σωτηρίας της χώρας (...και της τσέπης τους!)

Θα του πω λοιπόν «...βάλτο καλά στο μυαλό σου άπιστε Θωμά -Έλληνα, για τα επόμενα χρόνια, πρέπει να προσφέρεις περισσότερα και να ζητάς λιγότερα, σαν σωστός εργάτης-καταναλωτής, σαν τη Νίνα, όχι σαν τη Φιλίτσα, αυτή αν δε συμμορφωθεί θα φύγει από το μαντρί. Και μην αρχίσεις τα σου-ξου-μου ότι δε φταίνε μόνο τα χρόνια του Καραμανλή, ότι όλα ξεκίνησαν με το ΠΑΣΟΚ των 80's που έκανε -τάχατες- όλη την Ελλάδα Δημόσιο τομέα για να έρθει μετά ο Σημίτης με τους αρεστούς και να την αποτελειώσει -τάχατες πάλι- με το χρηματιστήριο και τα έργα των Ολυμπιακών, μην αρχίσεις !! Γιατί το άλλο Πάσχα που δεν θα έχει μείνει πιά τίποτα να φάμε, θα φάμε και εσένα και τη Νίνα μπας και χορτάσουμε...»

Καλό ακούγεται... Κάτσε να το γράψω και να το περάσω από το Google για μετάφραση να το διαβάσει και ο πρόεδρος στο intranet... Μπορεί να του αρέσει... Να έβαζα μήπως cc και τον Χάρη;;

Σημείωση επιμελητού ιστολογίου (Athens, 21.04.2030): «το παραπάνω απόσπασμα ανακτήθηκε και μεταφράστηκε από συμπιεσμένα έγγραφα που υπήρχαν σε USB stick με την επιγραφή «George-to-George thoughts...» (σκέψεις Γιώργου-προς-Γιώργο...) που βρέθηκε ξεχασμένο σε συρτάρι, σε κτίριο της οδού Καραγιώργη Σερβίας στην Αθήνα. Το κτίριο ήταν ανάμεσα σε αυτά που χρησιμοποιούσε για τις δραστηριότητες της το 2010 μια εταιρεία ξένων συμφερόντων με όνομα «George & company». Σύμφωνα με δηλώσεις περιοίκων, στο κτίριο σύχναζε κορυφαίο διευθυντικό στέλεχος της εταιρείας στον οποίο όλοι αναφέρονταν ως "υπουργό οικονομικών". Χρήματα πάντως δεν βρέθηκαν...»

Κομψά ...έρχεται η σαμπάνια!!



Σκιτσο-γράφει ο Δημήτρης Χατζόπουλος στα ΝΕΑ:
- Η κ. Τζούλια Αλεξανδράτου θέτει στη Βουλή πολύ κομψά ένα ερώτημα...
- Ποιο;...
- Ότι... όταν έρθει το ΔΝΤ εδώ και μας κάνει όλα αυτά που σκέφτεται μήπως θα έπρεπε να τα βιντεοσκοπούμε;...

Κι όπως έγραψα κι εγώ ο πτωχός στον τίτλο «κομψά ...έρχεται η σαμπάνια!!»...
Διότι κάτι που δεν μπορείς να αποφύγεις, κάτσε στο τζακούζι και απόλαυσε το...