31.3.10

Καλή Ανάσταση... Καλό Πάσχα...



Από αύριο και για λίγες μέρες θα ξεκουραστώ... Μακρυά από την Αθήνα... Θα πάρω μαζί μου μόνο τις σκέψεις μου... Και τις σκέψεις σας και τις ευχές σας, ειδικά αυτές που με έχουν «στο πλάνο...».

Εύχομαι σε όλες και όλους σας Καλή Ανάσταση & Καλό Πάσχα !!

Μην το παρακάνετε με τα ψητά (είπαμε, ας γίνουμε Ευρώπη για μια φορά να 'χει να λέει κάτι κι ο Γιώργος όταν ξαναπάει Βρυξέλλες...), μην το παρακάνετε με τα ποτά, μην το παρακάνετε με την ταχύτητα...

Ας δώσουμε όλοι ξανά ραντεβού εδώ μετά τις Άγιες Μέρες... In one piece please...

Με αγάπη και εκτίμηση περισσή
ΤΟ ΑΤΟΜΟ

υ.γ. δεν ξέρω, μπορεί να δημοσιεύσω, μπορεί και να μην δημοσιεύσω κάτι στις ολιγοήμερες αυτές διακοπές μου, μάλλον θα ασχοληθώ με την οργάνωση πολλών σκέψεων και θεμάτων που έχω «μισά» στον υπολογιστή μου... αν πάντως συμβεί κάτι σημαντικό, μην εκπλαγείτε αν το δείτε «ξαφνικά» σχολιασμένο...

Σχέδιο...



Εκείνος: είμαι σίγουρος ότι η κυβέρνηση μας έχει ετοιμάσει ένα σχέδιο και για μας τους Έλληνες...
Εκείνη: γι' αυτό και σε συμβουλεύω να μην μείνεις πολλή ώρα σε αυτή τη στάση...

Συνδικαλιστικός χουλιγκανισμός



Ο συνδικαλιστικός παραλογισμός είναι κοινωνικά αποδεκτός στη χώρα μας. Αυτό πιστοποιείται καθημερινά, αφού 50-100 άτομα κλείνουν το κέντρο της Αθήνας (με την αμέριστη βοήθεια της Αστυνομίας) και δεν διαμαρτύρεται κανείς. Προ ημερών οι συνδικαλιστές των απολυμένων της Ολυμπιακής κατέλαβαν το Λογιστήριο του Κράτους. Ταυτόχρονα άπλωσαν τις πολυθρόνες τους στην οδό Πανεπιστημίου, ταλαιπωρώντας χιλιάδες εποχούμενους, αφού νέκρωσε μια κεντρική αρτηρία της πόλης. Οι περισσότεροι θεώρησαν την ενέργεια στα όρια του φυσιολογικού.

Το ΚΚΕ (παρά το γεγονός και είναι ένα από τα δύο κόμματα που έχει δική του συχνότητα για να προπαγανδίζει τις ιδέες του) έχει θεσμοθετήσει το δικαίωμα να καταλαμβάνει τηλεοπτικούς σταθμούς και να διαμορφώνει κατά τα γούστα του τα δελτία ειδήσεων. Στην ΕΤ3, μάλιστα, έφερε και δική του παρουσιάστρια, για είναι σίγουρο ότι δεν θα αλλοιωθεί το πνεύμα του «επαναστατικού» κειμένου που αναγνώσθηκε.

Οπότε η προσφυγή των εργαζομένων καθαριότητας του Δήμου Πειραιά στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων -επειδή μπαίνει σύστημα GΙS στα απορριμματοφόρα- είναι μεν παράλογη, αλλά δεν προκαλεί καμιά εντύπωση. Ετσι κι αλλιώς η επιχειρηματολογία ότι η εργασία κάποιου στο Δημόσιο είναι ιδιωτική του υπόθεση, έχει ιστορία. Η προηγούμενη κυβέρνηση, για παράδειγμα, αρνιόταν να απαντήσει σε ερωτήσεις βουλευτών της αντιπολίτευσης για τους μισθούς που έδινε στα στελέχη του Δημοσίου. Οι μισθοί που πλήρωναν οι φορολογούμενοι θεωρήθηκαν προσωπικά δεδομένα των υπαλλήλων! Οπότε γιατί να μη θεωρούν οι οδοκαθαριστές του Πειραιά ιδιωτική τους υπόθεση πού πάνε με τα απορριμματοφόρα του δήμου; (Αναγκαία παρένθεση: το σύστημα GIS δείχνει στους υπολογιστές του δήμου ανά πάσα στιγμή πού βρίσκεται το όχημα. Δείχνει πού βρίσκεται, αν κινείται, αν έχει χαλάσει, αν έχει παρκάρει έξωθεν κάποιου καφενείου, ή ακόμη ακόμη αν κάνει διαδρομές που έχουν ήδη καλυφθεί από κάποια άλλα απορριμματοφόρα. Σ’ αυτό αντέδρασαν με οργή οι εργαζόμενοι, οι οποίοι σε ανακοίνωσή τους τονίζουν: «Καταπατώντας τις ατομικές ελευθερίες μας, κουρελιάζοντας την αξιοπρέπειά μας, εν τω μέσω της νυκτός και με αδιευκρίνιστες διαδικασίες προχώρησε στο απαράδεκτο αυτό μέτρο… Τέτοιες μέθοδοι… μας βρίσκουν κάθετα αντίθετους και θα αγωνιστούμε με κάθε μας δύναμη και μέσον ώστε να αποτραπούν.»)

Παρά τον παραλογισμό, η προσφυγή των εργαζομένων στην Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων είναι καθόλα νόμιμη. Οποιοσδήποτε μπορεί να προσφύγει σε μια δημόσια αρχή, ακόμη και με το πλέον παράλογο αίτημα. Η δημόσια αρχή το κρίνει και αποφασίζει. Μόνο που οι συνδικαλιστές όταν έλεγαν «με κάθε μας δύναμη (sic) και κάθε μέσον» δεν εννοούσαν μόνο τους νόμιμους τρόπους. Το ιδεολόγημα «νόμος είναι το δίκιο του εργάτη» καλύπτει και τον χουλιγκανισμό. Ετσι μια ομάδα συνδικαλιστών της ΠΟΕ-ΟΤΑ μπήκε στον δημοτικό ραδιοσταθμό «Κανάλι 1 του Πειραιά» και το έκανε καλοκαιρινό. Εσπασαν τζαμαρίες, κατέστρεψαν το τηλεφωνικό κέντρο, προπηλάκισαν εργαζομένους.

Ο συνδικαλιστικός παραλογισμός μεταμορφώνεται ταχύτατα σε χουλιγκανισμό. Δυστυχώς θα δούμε περισσότερα, αφού τέτοιες πρακτικές μένουν ατιμώρητες. Και ποινικά και ηθικά. Αλήθεια, η ΕΣΗΕΑ υπάρχει ή το Δ.Σ. έφυγε για πρόωρες διακοπές;

*του Πασχου Μανδραβελη στην Καθημερινή

Κοινοβουλευτική ή κληρονομική δημοκρατία;;



Καραμανλής, Παπανδρέου, και μετά Καραμανλής ξανά, και μετά και πάλι Παπανδρέου... Στο ενδιάμεσο ο Μητσοτάκης που κάτι του χρώσταγε η ιστορία και του το έδωσε, και ο Κινέζος μπάτλερ που μπήκε για να κρατήσει το αρχοντικό μέχρι να μεγαλώσουν τα παιδιά...

Και στο περιθώριο όλων αυτών η μοναδική ιστορία που έγραψε ο Γιάννης Τριάντης «επί τον τύπο των ήλων» στην Ελευθεροτυπία της Τρίτης 30.03...
*** Απίστευτη απάντηση του κ. Νίκου Παπανδρέου για το περιώνυμο ταξίδι στο Αμπού Ντάμπι. Οταν ρωτήθηκε από τον Νίκο Χασαπόπουλο («Βήμα»), γιατί πήγε, αφού δεν έχει θεσμικό ρόλο, είπε: «Θέτω το επώνυμό μου στην υπηρεσία της χώρας. Εγώ δεν κλείνω συμφωνίες. Λέω απλώς στους Αραβες να έρθουν στην Ελλάδα να επενδύσουν»!!! Μ' άλλα λόγια, τι νόημα έχουν οι θεσμοί όταν υπάρχει το επώνυμο-θεσμός. Λες και μιλάμε για οικογενειακή επιχείρηση ***

Εμπνευσμένη και πεφωτισμένη δήλωση ενός «μεγάλου» αδελφού... Και φυσικά για οικογενειακή επιχείρηση μιλάμε... Ο ένας αδελφός ασκεί διοίκηση με την ομάδα των αρεστών φίλων του, οι λοιποί -μέτοχοι όντες και ούσες- στηρίζουν παντοιοτρόπως... Άλλος πάντα πληρώνει, αλλά αυτό ποτέ δεν είχε σημασία... Σημασία έχει η πρόβλεψη για την επόμενη γενιά...

Η επανάσταση που άργησε μια ...βόμβα



Έφα Δημήτρης Χατζόπουλος στο σκίτσο του στα ΝΕΑ: «Μιλάμε για κρετίνους! Βάζουν μια βόμβα και δεν σκέφτονται ότι στη θέση του Αφγανού πιτσιρικά θα μπορούσε να είναι ο γιός του Κουφοντίνα...». Κι εγώ στέκομαι βουβός και σκέφτομαι...

Όχι τίποτε άλλο, αλλά Μεγαλοβδομαδιάτικα νιώθω σαν τον Χριστό Εσταυρωμένο (θου κύριε...). Από την μία ο σύγχρονος Βοναπάρτης και η -σε βαθμό πρόκλησης και ηλιθιότητας- έπαρση του, από την άλλη οι διάφοροι μαϊντανοί και καραγκιόζηδες που «απελαύνουν τον ρατσισμό» αντί να στιγματίσουν τους εγκληματίες δολοφόνους «συντρόφους» τους και μέμφονται την κοινωνία γιατί δεκαπεντάχρονοι Αφγανοί λάθρα μετανάστες κάνουν τον ρακοσυλλέκτη...

Ίσως αν ο ανατιναχθείς ήταν καποιος ηλικιωμένος Έλληνας κλοσάρ να άλλαζαν τα πράγματα και η άγια εικόνα του απελευθερωτή τρομοκράτη να έβρισκε τη θέση της στο πάνθεον των ηρώων της «πάλης ενάντια στο σύστημα που υποδουλώνει...». Ως τότε όμως η θρασύδειλη κλίκα των δολοφόνων «Πυρήνων» ή όπως αλλιώς τους καβλώσει να λέγονται, θα κρύβεται αυνανιζόμενη πίσω από τα δαντελωτά φουστάνια μιας άνανδρης ψευτοεπανάστασης, ακούγοντας από ...συνιστώτα χείλη συγκαλυμένα στοργικά λόγια συμπόνοιας για την «επανάσταση που άργησε μια ...βόμβα».

υ.γ. για τον μικρό Βοναπάρτη τα έχω γράψει, όχι δεν θα πέσω στην παγίδα να του δώσω περαιτέρω αξία, ούτε σε αυτόν ούτε στον «γερο-Πιστό» υφυπουργό του... Είναι ανάξιοι περαιτέρω αναφοράς, έπρεπε να έχουν παραιτηθεί ή απολυθεί εδώ και καιρό. Το ότι δεν έχει γίνει το δεύτερο δικαιολογείται, έχουν γραπωθεί στην καρέκλα και αρμέγουν την εξουσία, το ότι δεν έχει γίνει το πρώτο αθροίζεται στο σύνολο της ανικανότητας διοίκησης του ΓΑΠ, ο οποίος αποδεικνύται και αυτός και οι «πρωτοκλασσάτοι» του απλώς bons pour l' orient...

30.3.10

Ελλάς, η χώρα των συμβόλων



Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης εκπλήρωσε το χρέος του προς την Αριστερά και μπορεί πλέον να κοιμάται ήσυχος. Προσκάλεσε τον αγωνιστή της Εθνικής Αντίστασης και στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Μανώλη Γλέζο στη γιορτή της Σχολής Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. για την επέτειο της 25ης Μαρτίου. Δεν εφείσθη μεγάλων λόγων ο υπουργός: «Θέλω οι νεότεροι», είπε, «να ακούσουν σήμερα έναν αγωνιστή, έναν πολιτικό, έναν άνθρωπο, έναν Ελληνα, ο οποίος θα τιμά για πολλούς αιώνες αυτή τη χώρα κι αυτό το έθνος». Ο Μανώλης Γλέζος μίλησε στους μελλοντικούς αξιωματικούς του Σώματος, η διοίκηση της Σχολής του επέδωσε τιμητική πλακέτα, εκείνος την αφιέρωσε (συμβολικά) στη μνήμη φοιτητή και υπαξιωματικού της Χωροφυλακής, ο οποίος σκοτώθηκε από τις δυνάμεις κατοχής το 1944, και υποσχέθηκε στους σπουδαστές της Σχολής ότι θα επανέλθει, ώστε να συζητήσουν αν ο σκοπός των Σωμάτων Ασφαλείας είναι «να καταστέλλουν τους λαϊκούς αγώνες ή να να διώκουν το ποινικό έγκλημα». (Με άλλα λόγια, υπάρχει έννομος τάξη ή ισχύει το «δίκιο του εργάτη», όπως εν πάση περιπτώσει ορίζεται από εκείνους που αναλαμβάνουν αυτοβούλως την εκπροσώπησή του;)

Τέλος καλό, λοιπόν, όλα καλά! Με αυτόν τον ωραίο τρόπο στη Σχολή Αξιωματικών της ΕΛ.ΑΣ. δόθηκε ένα happy end, σε συμβολικό επίπεδο, στο αποτρόπαιο συμβάν της 5ης Μαρτίου, όταν, μπροστά στο μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη, αστυνομικός ψέκασε στο πρόσωπο με χημικά, από απόσταση μικρότερη του μισού μέτρου, τον Μανώλη Γλέζο, ο οποίος θυμίζω ότι είναι σήμερα 88 ετών. Είναι ωραίο να τελειώνουν τα πράγματα όπως στις αμερικάνικες ταινίες! Σου αφήνει για λίγο ένα γλυκό αίσθημα. Μόνο που διαλύεται σύντομα, αφού έχεις βγει από την αίθουσα και αρχίζεις να θέτεις τα ερωτήματα που αποκαλύπτουν τα κενά της πλοκής.

Το περιστατικό της 5ης Μαρτίου άφησε πολλά ερωτήματα αναπάντητα. Λόγου χάριν, ακολουθούσε πιστά ο αστυνομικός τους κανόνες εμπλοκής που υπάρχουν ή πρέπει να υπάρχουν για την προστασία του μνημείου του Αγνώστου; Μάθαμε ότι αργότερα ζήτησε συγγνώμη, επειδή δεν ήξερε ότι ο ασπρομάλλης άνδρας ήταν ο Μανώλης Γλέζος. Αν όμως ήταν οποιοσδήποτε άλλος «ανώνυμος» πρεσβύτης στη θέση του Μ. Γλέζου, ο αστυνομικός θα είχε το ελεύθερο να τον ψεκάσει κατάμουτρα; Και εφόσον το ζήτημα κρίνεται στο επίπεδο της λεγόμενης «επωνυμίας», μήπως ο Μανώλης Γλέζος χρησιμοποίησε ολίγον επιπολαίως τη δική του ως όπλο, μπροστά στο οποίο ήταν πιθανό η Αστυνομία να κάνει πίσω; Οι αστυνομικοί είναι το ίδιο με τους στρατιώτες της Βέρμαχτ; Το σύμβολο του Αγνώστου Στρατιώτη είναι το ίδιο με το πανώ που ήθελαν να κολλήσουν επάνω του οι διαδηλωτές; Οσο αυτά τα ερωτήματα μένουν να αιωρούνται, μένει ανοικτό και το ζήτημα αν ισχύει η έννομος τάξη ή «το δίκιο του εργάτη».

Εν πάση περιπτώσει, αυτή ήταν μια υπόθεση μεταξύ συμβόλων – όπως είναι τόσο πολλά σε τούτη τη χώρα, που παράγει περισσότερα σύμβολα από όσα μπορεί να καταναλώσει. Αλλωστε, πολύ εύστοχα και ίσως ανεπιγνώστως, το πρόβλημα της υπερεπάρκειας συμβόλων έθεσε ο ίδιος ο Μανώλης Γλέζος στην ομιλία του: «Είμαστε το μόνο έθνος που και οι δύο επέτειοί τους είναι απόφαση για αγώνα. Δεν εξετάζουμε το αποτέλεσμα, αλλά την απόφαση που παίρνουμε να αγωνιστούμε». Εχει δίκιο – αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να είμαστε υπερήφανοι γι’ αυτό. Με κάτι τέτοια να μας νανουρίζουν γλυκά φθάσαμε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας...

* από την στήλη του Στεφανου Kασιματη (kassimatis@kathimerini.gr) στην Καθημερινή της Κυριακής 28.03.2010

29.3.10

Ο Παπα-«γέρνει»-κολής και η ...μίζα του!!



Κάτσε τώρα να συνδυάσουμε τα κοκοψόψαρα και τα ψιψιψίνια, τα γεγονότα και τις πληροφορίες...
Λοιπόν...

Παραγγείλαμε τον Παπα-«γερνει»-κολή το 2000...
Προπληρώσαμε το 75% περίπου της αξίας του...
Κάποια στιγμή, εκεί κάπου μετά την Ολυμπιάδα, μας ειδοποίησαν ότι είναι έτοιμο και να πάμε να το παραλάβουμε...
Πήγαμε και το βρήκαμε ζαβό, να γέρνει...
Το είπαμε, σκεφτήκαμε ότι «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας» και θα το φτιάξουν...
Επί πολλά χρόνια γαϊτανάκι: εκείνο να γέρνει, αυτοί να μας το δίνουν, εμείς να μην το παίρνουμε...
Ώσπου είδαμε το φως το αληθινό στις 4 Οκτώβρη...
Και αποφασίσαμε να το πάρουμε και να το ξαναπουλήσουμε...
Με ζημιά... Μεγάλη ζημιά αν σκεφτείς την προπληρωμή, τους τόκους που κουβαλάει (δάνειο ήταν, τι νομίσατε...) και το πόσο -θεωρητικά- (δεν) μπορεί να πουληθεί...

Κι εκεί που όλα ήταν καλά καμωμένα και άγια, έρχεται ο «ανεκδιήγητος» Τέλογλου -που αντί να μας φιλάει τα χέρια που τον κάναμε αργόμισθο στο Δ.Σ. στην ΕΡΤ την έχει δει δημοσιογράφος ερευνητής- και μας βγάζει φόρα παρτίδα τις πομπές μας, ότι η εταιρεία που μας έφτιαχνε τα υποβρύχια έδινε το κατιτίς της σε πολιτικά πρόσωπα για να πάρει τη δουλειά...

Και είναι και συγκεκριμένος ο ...«κερατούκλης», λέει και ποσοστά, μάλλον ξέρει και ονόματα, «κατεβλήθησαν», λέει, «σύμφωνα με τις πρώτες ενδείξεις της έρευνας, περίπου 10-12 εκατομμύρια ευρώ σε "χρήσιμες πληρωμές"» και «οι συνολικές πληρωμές, και ενόψει του γεγονότος ότι η κοινοπραξία Ferrostaal/HDW αγόρασε το 2001 τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, "πρέπει να ήταν πολύ υψηλότερες", σύμφωνα με μία κατάθεση που δόθηκε στο Μόναχο»...

Και κάθομαι τώρα εγώ και σκέφτομαι και συνδυάζω τις εποχές...
Το ποιος κυβερνούσε το 2000... το ποιος κυβερνούσε το 2005... Το ποιος (ξανά)κυβερνά το 2010...
Το ότι το 2000 παραγγείλαμε και προπληρώσαμε... το ότι από το 2005 αρνούμαστε να παραλάβουμε λόγω τεχνικών προβλημάτων... το ότι το 2010 παραλαμβάνουμε τελικά...

Αυτό στο χωριό μου το λένε τήρηση υπησχεθέντων, τακτοποίηση λογαριασμών... Γιατί αν δεν είναι έτσι, ας τολμήσουν Γιώργος και Βαγγέλης να ακυρώσουν τη σύμβαση, έως ότου καθαρίσει το πράγμα... αν δεν κάνω λάθος αντιπροσωπεύουν το όλον ΠΑΣΟΚ (μαζί και το ταμείο...)...

υ.γ. άσε που επιτέλους βρήκαμε και ποιος πλήρωσε τον χλιδάτο γάμο του «Ωραίου Μπρούμελ» Άκη στας Παρισίους... Μα... ο σύμβουλος, βρε κουτά...!! Ο Άκης δεν ήξερε τίποτα, καλεσμένος ήταν, ως αρμόδιος υπουργός...

28.3.10

Σαν ξημερώνει Κυριακή...



Τα πρωινά της Κυριακής στα ημιυπαίθρια καφέ της Αθήνας, οι συζητήσεις έχουν πλέον άλλο χρώμα, ειδικά μετά τη «μάχη των Βρυξελλών»... Διότι ο Έλλην, άνετος και άρτι δανεισθείς, ξεκουράζεται... η ανάπαυση του πολεμιστή... και ενώ ξεκουράζεται σκέφτεται τους άλλους Ευρωπαίους... η σκέψη του ισχυρού...

Ο διάλογος -όπως τον μεταφέρει με το πενάκι του ο Α. Πετρουλάκης στην Καθημερινή- αποκαλυπτικός, «οι διεθνείς οίκοι υποβάθμισαν την Πορτογαλία» λέει ο πρώτος διαβάζοντας περισπούδαστα την εφημερίδα του, «να δεις αυτοί θα μας βουλιάξουν το ευρώ» τεντώνεται και απαντά ο δεύτερος, «εμ, δε γίνεται να δουλεύουμε εμείς για να καλοπερνούν αυτοί» προσθέτει ο τρίτος διακόπτων προς ώρας την ευγενή εργασία της κομπολογοκρουσίας...

Η συνέχεια θα κυκλοφορήσει σε DVD... για σαμπάνιες κλπ ρώτησα, αλλά δε μου απάντησαν... μόλις μάθω θα σας πω...

Η γυναίκα ...αλλιώς !!


Στοιχείο: Γυναίκα
Σύμβολο: Wo Εφευρέτης: Θεός
Ατομική μάζα: Αποδεκτή στα 53.6 κιλά, αλλά κυμαίνεται μεταξύ 40-200 κιλά.
Γεωγραφική εμφάνιση: Άφθονες ποσότητες σε όλες τις γήινες περιοχές.

Φυσικές ιδιότητες:
1. Επιφάνεια συνήθως καλυμμένη με μπογιά.
2. Δεν τρώγεται με τίποτα.
3. Λιώνει κάτω από ειδική μεταχείριση.
4. Πικρή (Σκρόφα) αν χρησιμοποιηθεί με λανθασμένο τρόπο.
5. Βρίσκεται στην φύση σε διάφορες καταστάσεις από παρθένο μέταλλο μέχρι συνηθισμένο ορυκτό.
6. Υποχωρεί αν δεχτεί πίεση στα σωστά σημεία.

Χημικές ιδιότητες: 1. Έλκεται πολύ ισχυρά από το χρυσό, ασήμι και μια τεράστια γκάμα πολύτιμων λίθων...
2. Απορροφάει τεράστιες ποσότητες ακριβών ουσιών.
3. Μπορεί να εκραγεί στιγμιαία χωρίς κάποιο προειδοποιητικό σημάδι.
4. Αδιάλυτη σε υγρά, αλλά η δράση της αυξάνεται με την χρήση αλκοόλ.
5. Ο πιο ισχυρός χρηματο-μειωτικός παράγοντας στο σύμπαν.

Χρήσεις: 1. Σαν διακοσμητικό στοιχείο, κυρίως μέσα σε σπορ αμάξια.
2. Ισχυρός παράγοντας μείωσης άγχους.
3. Ισχυρός παράγοντας γενικού καθαρισμού.(σπιτιών,χαλιών,κουζίνας κτλ)

Κίνδυνοι: 1. Ιδιαίτερα επικίνδυνη εκτός και αν χειριστεί από έμπειρα χέρια.
2. Παράνομη η κατοχή άνω της μίας, αν και μπορούν να συνυπάρχουν αρκετές αρκεί, τα δείγματα να μην έρχονται σε επαφή το ένα με το άλλο.

Κλέψε αν μπορείς...



Το ταξί παντού στην Ευρώπη, είναι πανάκριβο. Για παράδειγμα στο Μόναχο μια διαδρομή μέχρι το αεροδρόμιο της πόλης, αντίστοιχη με τη διαδρομή έως το Ελ. Βενιζέλος, κοστίζει τρεις φορές περισσότερο απ’ ότι εδώ! Διαρκεί γύρω στα 40 λεπτά, χρόνος αρκετός για ενδιαφέρουσα κουβέντα.

Θα περίμενα ο συνομιλητής μου, που είναι οδηγός και ιδιοκτήτης του ταξί, να είναι ευχαριστημένος με τη δουλειά του, αφού το κόμιστρο που εισπράττει είναι υψηλότατο. Ο ίδιος όμως υποστηρίζει πως το μεροκάματο επαρκεί απλώς να διαβιεί η τετραμελής οικογένεια του. Μέχρι εκεί. Δεν υπάρχουν περιθώρια για διασκέδαση, ταξίδια, έξτρα αγορές, έκτακτα έξοδα.

Η αλήθεια είναι πώς το κόστος της ζωής στην πλούσια Βαυαρία είναι πολύ υψηλό, ενώ τα μεροκάματα έχουν συμπιεστεί, με συνέπεια να έχει μειωθεί η δουλειά. Όμως το πραγματικό πρόβλημα του, όπως λέει ο ίδιος, είναι οι φόροι. Σχεδόν το 50% της είσπραξης πάει στο κράτος! Κατ’ αρχήν είναι ο ΦΠΑ που αποδίδει κάθε μήνα, γύρω στα 1000 ευρώ, όπως προκύπτει από τις αποδείξεις που υποχρεωτικά κόβει. Είναι επίσης οι φόροι που πληρώνει μέσω της φορολογίας των (πανάκριβων) καυσίμων, όπως και οι φόροι που επιβαρύνουν τις επισκευές και τη συντήρηση του αυτοκινήτου του.

Κυρίως όμως είναι ο φόρος που πληρώνει στο τέλος του χρόνου, τεκμαρτός μεν, σε κλίμακα όμως που προκύπτει από τα χιλιόμετρα που έχει κάνει στη διάρκεια όλης της χρονιάς. Μάλιστα αν θελήσει να ταξιδέψει για διακοπές με το ταξί του, θα το δηλώσει στον κράτος, θα αφαιρεθούν τα χιλιόμετρα μεν, αλλά θα πληρώσει ένα σημαντικό αντίτιμο, όχι λιγότερο από 150- 200 ευρώ! Με άλλα λόγια ο γερμανός φίλος αποδίδει ετησίως στο κράτος από 14 έως 18 χιλιάδες ευρώ, πλέον των φόρων σε καύσιμα και επισκευές.

Είναι δε αδιανόητο να κλέψει. Συνεργεία της εφορίας θα τον ελέγξουν, αντιγράφοντας επί τόπου από το GPS του ταξί ηλεκτρονικά, όλες τις διαδρομές του τελευταίου 48ωρου και συγκρίνοντάς τις με τις αποδείξεις που έχει κόψει. Το πρόστιμο αν παρανομήσει είναι επαχθές και ο κίνδυνος αφαίρεσης της άδειας μεγάλος. Επίσης κάθε 18 μήνες θα αντιγραφούν στον υπολογιστή της εφορίας όλα τα δεδομένα από την κάρτα μνήμης του ταξιμέτρου!

Και αν φοβάστε μήπως σας έκλεψε, αρκεί να πάτε με την απόδειξη πληρωμής στην τροχαία. Αναγράφει που σας πήρε, που σας πήγε, πόσα χιλιόμετρα και πόση ώρα έκανε. Με βάση τα στοιχεία αυτά η αστυνομία υπολογίζει αν η χρέωση ήταν σωστή ή όχι. Αν όχι, σε 24 ώρες θα του έχει αφαιρεθεί η άδεια για 6 μήνες! Σε περίπτωση υποτροπής θα του αφαιρεθεί δια παντός!

Κατά πρώτον, οποιαδήποτε προσπάθεια για συγκρίσεις με τα καθ’ ημάς απλώς είναι απογοητευτική! Κατά δεύτερον, γίνεται εν μέρη αντιληπτός ο λόγος που η πλειοψηφία των Γερμανών, εναντιώνεται στην συμμετοχή της χώρας τους στην οικονομική στήριξη της Ελλάδας!

* του Τάκη Σπηλιόπουλου, από το adianoito.blogspot.com

27.3.10

Είναι ν'απορείς... που βρέθηκε τόσο χρυσάφι...



Είναι πράγματι ν' απορείς... Όχι γιατί το λέει μελωδικά ο Κώστας Καράλης... «Είναι ν' απορείς, που βρέθηκε τόση απουσία, όλη σε ένα βλέμμα στα μάτια σου...»

Μα 186 σελιδες;;; Εκατόν Ογδόντα Έξι ;;; Και αυτό να θέλουν να με πείσουν ότι λέγεται ανάπτυξη, οργάνωση, πρόοδος, εξέλιξη;;; Όχι ρε σεις, αυτό λέγεται υπανάπτυξη, ανοργανωσιά, βόλεμα ημετέρων, οπισθοδρόμηση !!!

Και φυσικά, αν δεν το έχετε καταλάβει ήδη, αναφέρομαι στο νέο φορολογικό νομοσχέδιο -του κ. Παπακωνσταντίνου- το οποίο «υπόσχεται» ότι θα λύσει πολλές από τις κακοδαιμονίες που τυραννούν την ελληνική οικονομία και κοινωνία επί δεκαετίες.

Διαβάστε το σχόλιο του Ανδρέα Ανδριανόπουλου, όπως το αντιγράφω από το site του, http://www.andrianopoulos.gr/
Το 186 σελίδων φορολογικό νομοσχέδιο αποτελεί μνημείο επαρχιωτισμού κι' οργανωμένης πολιτικής υπανάπτυξης. Δεν είναι δυνατόν ο περιπτωσιακός νόμος μιας χώρας, που θα αλλάξει και πάλι σε ένα περίπου χρόνο, να είναι μεγαλύτερος από τον καταστατικό χάρτη μιάς ...αυτοκρατορίας. Ένα τόσο περίπλοκο και περιπτωσιακό κείμενο είναι αδύνατον να λειτουργεί σε όφελος των πολιτών. Εξυπηρετεί προφανέστατα την κρατική γραφειοκρατία που θα έχει τα μέσα να πνίξει στη δύναμη της ασάφειας τον απλό κόσμο καθώς και τους χιλιάδες ειδικούς επαγγελματίες που ήδη ψάχνουν για "παράθυρα" διαφυγής των φοροφυγάδων. Είναι άραγε τόσο δύσκολο να θεσπισθεί ένα απλό και λίγων διατάξεων φορολογικό σύστημα, δίχως εξαιρέσεις και εκατοντάδες υποπεριπτώσεις, κατανοητό σε όλους και απόλυτα χρηστικό; Δυστυχώς, είναι φανερό πως μία ακόμη ευκαιρία εξορθολογισμού χάθηκε...

Και, έχοντας ακούσει την όλη συζήτηση των ημερών, αναρωτιέμαι: τι νόημα έχουν οι τόσες σελίδες;;; Μήπως για να αναπτύξουν διεξοδικά κάποιες περιπτώσεις ώστε να γνωρίζουν οι λοιποί από που θα διαφύγουν;; Μήπως για να καλύψουν άλλες περιπτώσεις όπου δεν πρέπει να φορολογήσουμε αλλά δεν μπορούμε να το πούμε ανοιχτά στον κόσμο γιατί θα μας πάρουν με τις πέτρες;;; Μήπως γιατί πρέπει να αφήσουμε ανοιχτό το παράθυρο στον «ελεγκτικό μηχανισμό» που θα σπεύσει να ανταλλάξει την ατιμωρησία με ένα ...δωράκι που θα αύξησει το εισόδημα του (μηχανισμού);;;

Μήπως;;; Πράγματι είναι ν' απορείς... Μουσική !!

Οδηγίες προς νέους επιχειρηματίες



Μην ανοίξεις επιχείρηση στην Ελλάδα.

Εκτός αν ξέρεις από τώρα ότι θα πάρεις κρατική προμήθεια. Μην ακούς τίποτα για κρίση, δάνεια και τέτοια. Το πασοκ έχει λεφτά και δίνει προμήθειες. Αν λοιπόν έχεις άκρες στους πράσινους κομματικούς μηχανισμούς, προχώρα. Αλλιώς, αν σκοπεύεις να κάνεις κάτι δημιουργικό, μην τολμήσεις.

Να είσαι προετοιμασμένος για τις εξής χοντράδες (δίνω μόνο αποσπάσματα):

1) θα χρειαστεί να μαθαίνεις στους δικηγόρους της εταιρείας σου τι λένε οι νόμοι. Εγώ χρειάστηκε να του (α) φέρνω το φεκ, (β) να του διαβάζω το φεκ (γ) να του εξηγώ το φεκ. Και μιλάω για τον 3ο δικηγόρο, τον “καλό”. Τους 2 πρώτους έπρεπε να τους απολύσω λόγω ανικανότητας – με το αζημίωτο βέβαια.

2) θα χρειαστεί να μάθεις στους λογιστές σου, πως να κρατάνε βιβλία. Εγώ χρειάστηκε να τα κάνω όλα μόνος μου. Μόλις τα έδωσα σε λογιστή (στον 4ο κατά σειρά, γιατί οι προηγούμενοι απολύθηκαν –με το αζημίωτο βέβαια– λόγω ανικανότητας) ο κος λογιστής θεώρησε σωστό να κάνει λαμογιές και παρανομίες. Και όταν εγώ ο ίδιος ζήτησα από το κράτος να με ελέγξει – γιατί πίστευα ότι ο λογιστής μου τα έχει όλα οκ – παραλίγο να με πάνε μέσα.

3) θα χρειαστεί να μάθεις στους υπαλλήλους σου, πως να κάνουν αυτό το οποίο (υποτίθεται ότι) έχουν σπουδάσει. Θα χρειαστεί να μάθεις σε μηχανικούς το πως να φτιάχνουν μηχανές, σε ξυλουργούς το πως να πριονίζουν και σε μαθηματικούς το πως να λύνουν μια εξίσωση. Μπορείς βέβαια να τους απολύεις σχετικά εύκολα – με το αζημίωτο βέβαια. Αλλά θα είσαι συνέχεια στο απόλυσε/πρόσλαβε και η δουλειά δεν θα προχωράει.



ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΣ:
Στην Ελλάδα πιάνουν πάντα τον μαλάκα της παρέας. Τον τίμιο, τον εντάξει. ΜΗΝ ΠΙΣΤΕΨΕΙΣ ούτε στιγμή ότι πιάνουν αυτόν που έχει άδικο. Πιάνουν εκείνον που μπορούν, όχι εκείνον που παρανόμησε.
ΠΟΤΕ δεν θα τιμωρήσει το κράτος τον λογιστή και τον δικηγόρο που έκαναν λάθη. ΠΑΝΤΑ θα την πληρώνεις εσύ, γιατί εσένα μπορούν να πιάσουν εύκολα. Ούτε θα μπορέσεις να ρίξεις ευθύνες στον υπάλληλο που έκανε (εσκεμμένα μάλιστα) λάθη. Πάλι εσύ θα την πληρώσεις.

Και δεν χρειάζεται να αποδείξουν απολύτως τίποτα. Όταν είναι να σου πάρουν μέχρι και την τελευταία δεκάρα, το κράτος αποδεικνύεται ΠΟΛΥ αποτελεσματικό και γρήγορο. Σου βάζουν μια αυθαίρετη διορία λίγων ημερών και είτε τα σκας χωρίς δεύτερη κουβέντα, είτε ειδοποιείς την γυναίκα σου να σου φέρνει τσιγάρα στην στενή. Εγώ την γλύτωσα – με το αζημίωτο βέβαια – στο παρατρίχα.

Όλα αυτά αφορούν τους δικούς σου υπαλλήλους. Φαντάσου τι γίνεται με τις δημόσιες υπηρεσίες.
Αυθαιρεσία, αυθάδεια και ΕΚΒΙΑΣΜΟΣ.

Εσύ να έχεις υποχρεώσεις απέναντι στους πελάτες σου, να έχεις γίνει καρδιακός για να βγεις εντάξει με τις υποχρεώσεις σου – και το ανδράποδο να σου λέει “αυτή η σφραγίδα του συναδέλφου δεν φαίνεται καλά, πηγαίνετε στην Ρόδο να βγάλετε καινούργια”. Εννοώντας βέβαια “σκάσε μου ένα 1000ρι ευρώ μαλάκα, αλλιώς δεν βλέπεις χαρτί στον αιώνα τον άπαντα”.

Άλλο παράδειγμα μιας οποιασδήποτε δημ. υπηρεσίας Α: “το χαρτί που μου φέρατε από την υπηρεσία Β δεν έπρεπε να έχει εκδοθεί. Επειδή ενεργήσατε σύμφωνα με το χαρτί της υπηρεσίας Β, σας βάζουμε ένα πρόστιμο 3000 ευρώ”. Κι εδώ το νόημα είναι “είτε μου σκας 1500 στο χέρι ΜΑΥΡΑ, είτε σου βάζω ένα πρόστιμο 3000 συν ανατοκισμούς συν προσαυξήσεις και κόψε τον λαιμό σου”.

Εσύ νομίζεις ότι ο μισθός των δημοσίων υπαλλήλων είναι τα 1000 ευρώ που φαίνεται στον επίσημο προυπολογισμό; Αν το νομίζεις, είσαι αφελής. Τα 1000 του επίσημου μισθού είναι ίσα ίσα τα φυστίκια για το ουίσκι τους.

Και άλλα πολλά, πάμπολλα. Γεμίζουν βιβλία.
Μ.Μ. ( = Μείνε Μακρυά)

* Φιλοξενία του Drallion από τον Πάνο στην καλύβα ψηλά στο βουνό. Η εικονογράφηση εδώ έγινε από Το Άτομο και διαφέρει από την αρχική επιλογή.

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: τώρα εμένα, μετά που διάβασα και αυτό το κείμενο, γιατί το όλο παραμύθι που λέγεται ελληνική επιχειρηματικότητα μου θυμίζει το παρακάτω τραγουδάκι του Ξυλούρη;;

Οικολόγος δεν γίνεσαι... με την ώρα



Δεν θέλω να το παίξω έξυπνος...
Μάλλον -πιο σωστά- δεν θέλω να το παίξω εξυπνάκιας.

Δηλαδή αν σβήσω τα φώτα για μια ώρα τι θα γίνει;; Θα γίνω περισσότερο οικολόγος;; Δηλαδή όλοι αυτοί, π.χ. οι δήμοι, που πέρυσι έσβησαν τα φώτα για μια ώρα και μετά όλο τον χρόνο τα ξεχνούσαν αναμμένα ή μάζευαν τους κάδους της ανακύκλωσης μαζί με τα υπόλοιπα σκουπίδια επειδή θα τα ξανασβήσουν φέτος θα γίνουν επιτέλους ...οικολόγοι;;

Ή μήπως όλοι αυτοί που σήμερα θα σβήσουν το φως και θα κάνουν μπάρμπεκιου με τα κεριά και αύριο θα καβαλήσουν γκαζωτοί το SUV των πολλών χιλιάδων κυβικών και θα ξεχυθούν μαζί με τα σκουπίδια τους σε δάση και παραλίες θα «πρασινίσουν» ξαφνικά, επειδή έτσι προστάζει το έθιμο;;

Και τέλος πάντων γιατί η «ώρα της γης» πρέπει να κρατάει μόνο μια ώρα το χρόνο;; Δηλαδή οι άλλες ώρες δεν είναι ώρες της Γης;; Μα, αν όλο το χρόνο καταστρέφουμε τη Γη, στο τέλος δε θα έχουμε τι να προστατέψουμε την τελευταία ώρα...

Βέβαια, αυτό δε θα μας νοιάζει, εμείς θα κάνουμε το χρέος μας, θα κλείσουμε τώρα και για μια ώρα τα φώτα μας, έτσι τον υπόλοιπο χρόνο θα μπορούμε άφοβα να κλείσουμε τα μάτια μας σε όσα θα γίνονται γύρω μας.

Γι' αυτό κι εγώ δε θα σβήσω τα φώτα μου, θα τα αφήσω αναμμένα για να φωτίζουν όχι μόνο εμένα και το αναμφισβήτητο μερίδιο μου (μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία...) στην καταστροφή του περιβάλλοντος αλλά και την υπόλοιπη κοινωνία και την υποκρισία με την οποία αντιμετωπίζει τις ευθύνες της για την διαχείριση αυτού που μας εμπιστεύτηκαν γενεές επί γενεών πριν από εμάς για να το χειριστούμε, να το βελτιώσουμε και να το παραδώσουμε στις επόμενες...

26.3.10

Ο παπαγάλος, το πετρέλαιο και ο σταυρός (επίκαιρο ανέκδοτο...)


Ένας ταβερνιάρης είχε ένα παπαγάλο και του λέει:
«Φεύγω για μια ώρα από το μαγαζί. Αν έρθει το βυτίο με το πετρέλαιο πες τους να βάλουν 1 τόνο».
Έρχεται το βυτίο, βλέπουν τον παπαγάλο και του λένε:
«Πού είναι το αφεντικό;»
«Έφυγε», τους λέει αυτός, «βάλτε τρεις τόνους και αφήστε το τιμολόγιο στο τραπέζι.»
Γυρνάει ο ταβερνιάρης βλέπει ότι αγόρασε 3 τόνους και ουρλιάζει στο παπαγάλο:
«Ένα τόνο δε σου είπα ρε, γιατί τους είπες τρεις;»
Τον αρπάζει και το σταυρώνει με τα φτερά ανοιχτά. Έπειτα του λέει:
«Μια βδομάδα θα μείνεις εκεί.»
Ο παπαγάλος βλέπει απέναντι του μια εικόνα του Χριστού στο σταυρό και ακούει μέσα από την εικόνα μια φωνή:
«Πλάσμα του Θεού, πόσο καιρό θα είσαι σταυρωμένο;»
Λέει ο παπαγάλος:
«Μια βδομάδα, εσύ πόσο καιρό είσαι στο σταυρό;»
Του απαντάει η φωνή:
«2010 χρόνια!»
Έκπληκτος ο παπαγάλος του λέει:
«Καλά ρε μεγάλε, πόσο πετρέλαιο παράγγειλες;»

Σοβαρά τα γεγονότα...


Τι άκουσα χθες: είπε λέει η Τζούλια τη Σάσα ...ιερόδουλο !!
Και μετά, ο γάιδαρος τον πετεινό κεφάλα...
Την σαμπάνια μου γρήγοραααααα!!!

Βασικά, η διαδικασία μ’ αρέσει…



Στο μώλο, με όλα του τα κομφόρ και σύνεργα και το μοναδικό του στυλ, ερασιτέχνης ψαράς με κάθε ρίξιμο του καλαμιού του μαζεύει συνεχώς φοβερές ψαρούκλες. Δίκιλες πελαγίσιες τσιπούρες, τροφαντά λιθρίνια, καλλίγραμμες μουρμούρες, γκριζογάλανες σφυρίδες… Όλα τα καλά τής γαλανής!
Ξαγκριστρώνει, καμαρώνει, και χαμογελώντας τα ξαναπετάει στη θάλασσα.

Ένας φτωχός φουκαράς, με λιγδιασμένη καμπαρντίνα και 6-7 μυξιάρικα κουτσούβελα να γυρνοβολάνε τριγύρω του, που τον παρακολουθεί για ώρα αποσβολωμένος, πλησιάζει και με λιγωμένο κι απορημένο μάτι τον ρωτάει γιατί πετάει τα ψάρια στη θάλασσα. Ο ψαράς του εξηγεί: «Ξέρεις, δεν τρώω τα ψάρια. Δε μου αρέσουν… Απολαμβάνω το τσίμπημα και μ’ αρέσει τρελά όλη αυτή η διαδικασία τού ψαρέματος».

Ο φτωχούλης μας, με τόλμη, ζητάει να του δίνει αυτού τα ψάρια, που δεν έχει στον ήλιο μοίρα κι έχει και τόσα παιδιά να θρέψει. Ο ψαράς μας, αγενής και προκλητικός, του ανταπαντά: «Καλά, αφού δεν έχεις να τα ταΐσεις, τι τα θες τόσα παιδιά;»

Κι ο φουκαράς πατέρας τον αποστομώνει: «Να… Και εμένα δε μου αρέσουν τα παιδιά… Βασικά, η διαδικασία μ’ αρέσει!!»

25.3.10

Κάτω από τις φοινικιές...



Ένα ζευγάρι από τη Γερμανία αποφάσισαν να απολαύσουν διακοπές στη Μεσόγειο νοικιάζοντας ένα ιστιοπλοϊκό με Έλληνα καπετάνιο. Το ταξίδι κυλάει ομαλά με τον Γερμανό να απολαμβάνει τα τοπία και τα μνημεία και τον Έλληνα καπετάνιο την Γερμανίδα η οποία είναι θεά της ομορφιάς και βάλε και απολαμβάνει ημίγυμνη τον ήλιο της Μεσογείου.

Για κακή τους τύχη, η θάλασσα αγριεύει κάποια στιγμή και τους ρίχνει σε ένα έρημο νησάκι, σε κάτι βράχια που σακατεύουν το σκάφος τους. Ευτυχώς οι τρείς ήρωες μας την γλυτώνουν και - ναυαγοί πλέον - προσπαθούν να βρουν τρόπο να δώσουν SOS...

Το νησάκι έχει έναν μεγάλο φοίνικα στην μέση της παραλίας, οπότε ο Έλληνας καπετάνιος κατεβάζει μια «μοναδική» ιδέα: «θα ανέβω στον φοίνικα», λέει στον Γερμανό, «να δω αν έρχεται κανένα πλοίο για να του κάνουμε σινιάλο, αλλά όσο θα είμαι επάνω, εσείς θα κάθεστε ήσυχα, όχι φιλάκια αγκαλίτσες και χαδάκια...»

Συμφωνούν λοιπόν, ανεβαίνει ο Ελληνας, οι Γερμανοί περιμένουν από κάτω, στα 10 μέτρα απόσταση ο ένας από τον άλλην.

Ξαφνικά φωνάζει ο Ελληνας: «Καλά ρε σεις, έτσι συμφωνήσαμε, εγω είμαι εδώ πάνω σκαρφαλωμένος σαν μαλάκας και εσεις εκεί κάτω γλύφεστε και πηδιέστε; Δεν ντρέπεστε λίγο;»

Ο Γερμανός τα χάνει, μιας και ήταν και μακριά από την γυναίκα του, πάει κάτι να πει αλλά δεν βγάζει άκρη....

Μετά από λιγο πάλι γκρίνια ο δικός μας για το ίδιο θέμα... Και ξανά... Και ξανά...

Του λέει λοιπόν ο Γερμανός: «Φιλαράκι, εγώ την γυναίκα μου ούτε που την έχω κοιτάξει όσο είσαι επάνω εκεί... αλλα επειδή φοβάμαι ότι σε βάρεσε ο ήλιος στο κεφάλι, κατέβα και θα ανέβω εγώ στο δέντρο...»

«ΟΚ...», λέει ο δικός μας και κατεβαίνει.

Μόλις ανεβαίνει ο Γερμανός στη φοινικιά, ο Έλληνας την πέφτει στη γυναίκα του και -λίγη ώρα μετά- απολαμβάνει το καλύτερο σεξ που έκανε ποτέ... (είπαμε, θεά η Γερμανίδα...)

Ο Γερμανός τώρα, έτσι όπως έχει ανέβει στο δέντρο, κοιτάει κάποια στιγμή κάτω και βλέπει τον Έλληνα να πηδάει τη γυναίκα του και να γίνεται της τρελής, οπότε σκύβει και του φωνάζει: «Ρε σύ!!, είχες δίκιο!! όταν είσαι πάνω στο δέντρο και κοιτάς κάτω, φαίνεται σαν να κάνεις έρωτα με την γυναίκα μου!!!!!!!!!!!!!»

ο κύκλος της ζωής...



Η μεγαλύτερη αδικία στη ζωή είναι το πώς τελειώνει: μετά από χρόνια μόχθου και δουλειάς αντί να επιβραβευθείς ... πεθαίνεις! Πιστεύω ότι ο κύκλος της ζωής πρέπει να είναι ανάποδος.

- Πρώτα θα έπρεπε να πεθαίνεις (να φεύγει αυτό το κακό από την μέση).

- Μετά να ζεις σε γηροκομείο.

- Μόλις γίνεις αρκετά νέος να σε διώχνουν κλοτσηδόν από το γηροκομείο και να πηγαίνεις στο γραφείο όπου θα αποκτάς αμέσως Jaguar και χρυσό Cartier.

- Θα εργάζεσαι για σαράντα χρόνια έως ότου γίνεις αρκετά νέος για να χαρείς την συνταξιοδότησή σου.

- Τότε θα το ρίχνεις στα πάρτι, το σεξ και το αλκοόλ και θα είσαι έτοιμος πια για το λύκειο.

- Μετά πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις, δεν έχεις πια ευθύνες.

- Στη συνέχεις γίνεσαι μωρό, όλοι σε φροντίζουν, επιστρέφεις στην μήτρα όπου περνάς τους τελευταίους εννέα μήνες σου επιπλέοντας ευχάριστα,

- και ξαφνικά ... τελειώνεις την ύπαρξή σου με έναν οργασμό!!!!

Πηγή

Αναπαράσταση...



...και τότε βγαίνει στην Ωραία Πύλη ο Παλαιών Πατρών Γερμανός και αναφωνεί κραδαίνων το λάβαρο: «Ελευθερία ή Θάνατος» !! Και εκεί που οι αγωνιστές είναι έτοιμοι να «βάλουν φωτιά στα τόπια», πετάγεται ο Γιώργος και ρωτάει «Αδέρφια... τη Μέρκελ τη ρωτήσαμε;;;»

Η έμπνευση ήρθε από την εικονογράφηση του Γιάννη Ιωάννου, τις ατάκες συνένωσε για να δημιουργήσει τη μικρή ιστορία Το Άτομο...

Παρέλαση...



Εθνική επέτειος σήμερα... 25η Μαρτίου... Εις μνήμην της εξέγερσης ενάντια στον Οθωμανό κατακτητή... Εις μνήμης του αγώνα της απελευθέρωσης από 400 χρόνια σκλαβιάς, από 400 χρόνια Οθωμανικής κατοχής...

Όλα αυτά το 1821... Όταν κάποιοι Έλληνες, ελεύθεροι στο πνεύμα και την ψυχή, πήραν το τιμόνι, και οι άλλοι Έλληνες (οι περισσότεροι, γιατί κιοτήδες και προδότες, πάντα υπήρχαν...) ακολούθησαν. Και θυσίασαν περιουσίες, οικογένειες, ζωές... Τα θυσίασαν για ένα όραμα... Ένα όραμα που μπορεί να φαινόταν μακρινό, επικίνδυνο, να είχε ρίσκο, αλλά ήταν γλυκό, όμορφο, και -το κυριότερο- είχε ηγέτες να το προβάλλουν και να το στηρίζουν...

Πίσω στο «μακρινό» 2010, ο ουρανός είναι μουντός, ο καιρός είναι παράξενος, ούτε κρύο, ούτε ζέστη, μια συννεφιά που σου πλακώνει την ψυχή... Θαρρείς και ξέρει... Θαρρείς και βλέπει... Πως σήμερα το όραμα δεν έχει ηγέτες να το προβάλλουν, να το στηρίξουν... Πως σήμερα το όραμα φαίνεται γλυκό, όμορφο αλλά είναι πραγματικά μακρινό, επικίνδυνο... Πως σήμερα θυσιάζουμε περιουσίες, οικογένειες, ζωές, χωρίς όμως να συμμετέχουμε σε ένα όραμα και δικό μας, απλά συμμετέχοντας σε ένα όραμα δικό τους, των σύγχρονων αγάδων και κοτζαμπάσηδων που όπως τότε θέλουν να κρατούν το λαό χαμηλά για να παραμένουν αυτοί -μικροί και λίγοι- ψηλά...

Σήμερα, η Ελλάδα παρελαύνει... Παρελαύνει με τα πόδια... Με βήματα ασταθή, αβέβαια, φοβισμένα... Με ηθικό πληγωμένο... Σκεπτική... Προβληματισμένη... Αλλά έτοιμη, ώριμη, πιο ώριμη παρά ποτέ !! Έτοιμη να κάνει βήματα μπροστά, ώριμη να ξεπεράσει στρεβλώσεις και αγκυλώσεις, ικανή να πετάξει από πάνω της τον σύγχρονο ραγιαδισμό, τους αργυρώνητους ασφυοκάμπτες κοτζαμπάσηδες της εποχής μας που απλά μεταφέρουν την εντολή...

Σήμερα, η Ελλάδα παρελαύνει... Μια άλλη Ελλάδα... Όχι η Ελλάδα των «επισήμων», αυτή που εμφανίζεται στους δρόμους κάθε Κυριακή, γιορτή και σχόλη... Η πραγματική Ελλάδα σήμερα παρελαύνει στο πνεύμα και την ψυχή των Ελλήνων που βαρέθηκαν, που κουράστηκαν, που μπούχτησαν πια να είναι «υπό» !! Να εξευτελίζονται, οι πολλοί, οι παραγωγικοί, οι εργατικοί, για τους λίγους, τους βολεμένους, τους καταφερτζήδες...

Σήμερα λοιπόν, η πραγματική Ελλάδα παρελαύνει... Παρελαύνει και πεζή και εποχούμενη στις σκέψεις όσων αρνούνται να συμβιβαστούν με την υποβάθμιση, την μείωση, τον εξευτελισμό, την υποτέλεια. Και δεν παρελαύνει «υπό μάλης» ή «επ'ώμου», δεν αποδίδει τιμές, παρελαύνει με τα όπλα προτεταμένα, έτοιμη να ξεκινήσει μια νέα επανάσταση, έναν νέο «απελευθερωτικό αγώνα», για την απελευθέρωση από τις αγκυλώσεις και τις στρεβλώσεις του κρατισμού, της πνευματικής ένδειας, της ήσσονος προσπάθειας, του προστατευτισμού, του ωχαδερφισμού...

Σήμερα, η Ελλάδα είναι έτοιμη να βγει μπροστά... Όχι στα ξένα, στα «παλάτια των σουλτάνων», εκεί που οι προύχοντες σπεύδουν να διαπραγματευτούν την -τοις χρήμασι των πολλών- διατήρηση των προνομίων τους... Εδώ, στην πραγματικότητα, κάτω από τον θλιμμένο ουρανό, εδώ που ο απλός Έλληνας υπομένει, δε μιλά, πνίγεται, που πληρώνει χωρίς προοπτική ανάπτυξης, χωρίς ελπίδα ανάκαμψης... που χρηματοδοτεί από το υστέρημα του αυλές κηφήνων τις οποιες οι προύχοντες δεν θέλουν να μικρύνουν, απλά προσωρινά να φτωχύνουν γιατί κι οι υποτακτικοί που τις θρέφουν πρέπει να τραφούν λίγο κι εκείνοι για να συνεχίσουν να παράγουν «τζάμπα φαΐ»...

Έχουν τελικά ενδιαφέρον οι καιροί που ζούμε... Μπορεί οι ώμοι μας να πλήγιασαν από το ζυγό που μας έβαλαν τόσα χρόνια οι δικοί μας -οι «Έλληνες» προύχοντες μας- για να φτιάξουν και να διατηρήσουν δοτά προνόμια και ραγιάδες αυλικούς, όμως αντέχουν να τινάξουν το βάρος της υποβάθμισης, να σηκώσουν το βάρος της ανάπτυξης. Αρκεί να υπάρξει όραμα. Και άνθρωποι να το προβάλλουν, να το στηρίξουν, να θυσιάσουν και να θυσιαστούν πρώτοι αυτοί για αυτό...

24.3.10

Καθημερινά...!!!



Το καλό είναι ότι δεν ξέρεις πότε θα σε επισκεφτεί το ΔΝΤ ! Σήμερα;... Αύριο;... Μεθαύριο;... Σε ένα μήνα;... Οπότε... μαθαίνεις να πλένεις τον κωλαράκο σου καθημερινά!...

Δημήτρης Χατζόπουλος ΤΑ ΝΕΑ

...στα στέκια που αράζει...


Κάτι ήξερε που έλεγε ο Γιώργος πως «λεφτά υπάρχουν»...
Προφανώς «...στα στέκια που αράζει» είχε καλύτερη πληροφόρηση από εμάς... προφανώς...
Γιατί τι άλλη γνώμη να σχηματίσεις όταν διαβάζεις ότι το πρώτο 15νθήμερο του Μαρτίου ταξινομήθηκαν 2 Bentley, 1 Aston Martin, 18 Porsche 1 Hummer και 1 Jaguar !!!
Μα φυσικά, ότι λεφτά υπάρχουν !! Όπως είπε και ο Γιώργος...
Καλορίζικα & μακρυά από Πόθεν...
Για το Έσχες δε μιλάμε, είναι προφανές...

23.3.10

Υποκρισία... Συνενοχή... Ηθική αυτουργία...


«καταπληκτική ατμόσφαιρα»...
«υπέροχος λαός»...

«μοναδικές στιγμές»...


Πρωτοσέλιδες εκφράσεις θαυμασμού... δεν έχει σημασία το γήπεδο και η ομάδα, το γήπεδο θα μπορούσε να είναι οποιοδήποτε επί της ελληνικής επικράτειας, αρκεί να υπάρχει στηρίζουσα αθλητική εφημερίδα... αρκεί να υπάρχει αθλητική πένα κραυγάζουσα... και χέρι δυναμικά διεστραμμένο ώστε μετά τη «φωτοβολίδα της κερκίδας» να την κρατήσει για να φτιάξει την «φωτοβολίδα του πρωτοσέλιδου»...

Στις μέσα σελίδες, όχι παντού, θα διαβάσουμε και τα υπόλοιπα, «...κάποιοι οπαδοί ...να υποδεχτούν την αποστολή (σ.σ. του αντιπάλου) με καπνογόνα και... κάγκελα». Παρακάτω μπορεί να μάθουμε ότι οι μοναδικές στιγμές του πρωτοσέλιδου είχαν πρόξενο «...τα εκατοντάδες καπνογόνα και βεγγαλικά, την εκτόξευση κροτίδων, φωτοβολίδων και πολλών άλλων αντικειμένων...». Φυσιολογικά πράγματα, μην ξεχνάμε ότι υπάρχει σωματική έρευνα κατά την είσοδο στο γήπεδο...

Καμμιά φορά έχουμε και παράπλευρες απώλειες... Αλλά αυτό δεν εμπίπτει στη χωρία της αθλητικής δημοσιο...καφρίας, αυτό είναι θέμα του αστυνομικού ρεπορτάζ... «Φυσικά, όλα αυτά ωχριούν μπροστά στον ακρωτηριασμό της κοπελιάς της ομάδας ασφαλείας του γηπέδου, η οποία έχασε δύο δάχτυλα, όταν κροτίδα έσκασε στο χέρι της...». Η ομάδα θα την στηρίξει, θα πληρώσει το νοσοκομείο, θα την βοηθήσει να επανακάμψει, να βρει μια δουλειά αλλού... Οι δημοσιο...κάφροι έσπευσαν να μας ξεκαθαρίσουν εξάλλου ότι «δεν έχασε ολόκληρα τα δάκτυλα, μόνο τα ακροδάκτυλα της...»

Διορθωτική ενέργεια... από ντροπή... που δεν ακολουθείται από καμιά προληπτική ενέργεια...

γιατί οι κάμερες ασφαλείας εξακολουθούν να βλέπουν το γήπεδο και όχι τις κερκίδες...

γιατί οι κροτίδες, τα βεγγαλικά και τα καπνογόνα δεν υπόκεινται σε σωματική έρευνα όπως οι «φίλαθλοι» όταν μπαίνουν στα γήπεδα...

γιατί ουδείς διαιτητής διέκοψε αγώνα όταν άρχισε να «ξεδιπλώνεται» όλη αυτή η θαυμαστή καφρίλα στις κερκίδες και τον περιβάλλοντα χώρο του γηπέδου...

γιατί ουδείς εισαγγελέας κάλεσε σε απολογία για συνενοχή, υποκίνηση σε εγκληματικές πράξεις και -γιατί όχι- ηθική αυτουργία σε τέλεση αξιόποινων πράξεων, όλους αυτούς που χαρακτηρίζουν τον χουλιγκανισμό «καταπληκτική ατμόσφαιρα» και «υπέροχο λαό»...

γιατί ουδείς εξ' υμών έκλεισε την τηλεόραση, το ραδιόφωνο, την εφημερίδα, ουδείς έπαψε να ασχολείται και να εισφέρει στα οικονομικά αθλητικής εταιρείας που, δια της άρνησης αποκλεισμού τους, δίνει γηπεδική στέγη σε κοινωνικά αποβράσματα και εγκληματίες...

γιατί...

γιατί...

«καταπληκτική ατμόσφαιρα»...
«υπέροχος λαός»...

«μοναδικές στιγμές»...

και ατελείωτη υποκρισία...
η υποκρισία της συνενοχής...
και της ηθικής αυτουργίας...

υ.γ. περαστικά στην τραυματισμένη υπάλληλο ασφαλείας, αυτή θα αναρρώσει αργά ή γρήγορα... εκείνο που δεν θα αναρρώσει όσο δεν μπαίνει στο χειρουργείο να αφαιρεθούν ριζικά και δραστικά τα καρκινώματα και τα αποστήματα είναι το ελληνικό ποδόσφαιρο... κρίμα!!

Do it like a European...



* δανεικό κι αγύριστο από το σκουλήκι

Σοσιαλισμός και κοινωνική αλληλεγγύη



Είναι απολύτως βέβαιο ότι αρκετοί απ’ όσους εδώ και χρόνια χαρακτήριζαν τη χώρα μας το τελευταίο προπύργιο του υπαρκτού σοσιαλισμού αισθάνθηκαν δικαιωμένοι από τις πρόσφατες εξελίξεις, τις αποκαλυπτικές τόσο της οικονομικής καταβαράθρωσης της πατρίδας μας όσο και του συνακόλουθου ουσιαστικού ακρωτηριασμού της κυριαρχίας της. Όλα αυτά τα δραματικά τα θεώρησαν ως τις αναπόφευκτες συνέπειες μιας ιδεοληπτικής καθήλωσης της ελληνικής κοινωνίας σε «σοσιαλμανή» μοντέλα, διεθνώς αποτυχημένα και απαξιωμένα. Μάλιστα, ως σημαντικό παράγοντα για την επιτάχυνση της πτωτικής πορείας αξιολόγησαν το γεγονός πως η συγκεκριμένη κοινωνία –συχνά διαβουκολούμενη και από τους πολιτικούς της ταγούς– δεν απέκτησε ποτέ τη διανοητική ωριμότητα να διακρίνει ανάμεσα στα συστήματα αυτά που αποδείχθηκαν καταστροφικά, όπου κι αν εφαρμόστηκαν, και σε διορθωτικές παρεμβάσεις αναγκαίες για να αποκαθίστανται οι δυνητικές δυσλειτουργίες μιας γενικά επιτυχημένης κοινωνικοοικονομικής οργάνωσης που βασίζεται στην ελεύθερη ανταγωνιστική οικονομία. Και όμως, είναι απόλυτα σαφής η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στον σοβιετικού τύπου σοσιαλισμό (ακόμη κι αν αυτός επιβάλλεται όχι επαναστατικά, αλλά με σταδιακή και «ανεπαίσθητη» αποσάθρωση μιας κοινωνίας στερημένης αντιστάσεων) και σε ό,τι ονομάζεται κράτος πρόνοιας, συνοχής και αλληλεγγύης.

Διαχωριστικές γραμμές
Σοσιαλισμό οιονεί σοβιετικού τύπου –που δημιουργεί νομενκλατούρες και, ευρύτερα, κάστες προνομιούχων κρατικοδίαιτων– εκφράζει η αντίληψη πως οποιοσδήποτε βρέθηκε ποτέ, με οποιοδήποτε νομικό καθεστώς και για κάλυψη οποιασδήποτε προσωρινής ανάγκης, σε σχέση εξαρτημένης εργασιακής σχέσης με το ευρύτερο Δημόσιο, δικαιούται να μισθοδοτείται εις το διηνεκές από τον κρατικό προϋπολογισμό. Κράτος πρόνοιας, συνοχής και αλληλεγγύης είναι, αντίθετα, η διευκόλυνση της απόκτησης εξειδικευμένων και προσαρμοσμένων στις εξελισσόμενες ανάγκες της εποχής προσόντων, ώστε να καταστεί ρεαλιστικά επιτεύξιμη μέσα σε εύλογο χρονικό διάστημα , για το οποίο θα προβλέπεται δημόσια αρωγή, η επανένταξη σε δυναμικούς κλάδους της αγοράς εργασίας. Ακόμη…

Σοσιαλισμό οιονεί σοβιετικού τύπου συνιστά η μεταφορά συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων σε χήρες –μέχρι πρόσφατα δε ακόμη και θυγατέρες– ανεξαρτήτως της ηλικίας τους, της γενικότερης περιουσιακής ή οικονομικής τους κατάστασης και (εφόσον πρόκειται για χήρους ή χήρες) χωρίς ή με ελάχιστη συσχέτιση προς τη διάρκεια του γάμου. Κράτος πρόνοιας, συνοχής και αλληλεγγύης υποδηλώνει, απεναντίας, η δημόσια μέριμνα για τη διατήρηση της –διαφορετικά ανέφικτης– οικονομικής αξιοπρέπειας και του βιοτικού επιπέδου ατόμων που συμπορευτήκαν με τον πρωτογενή κάτοχο του δικαιώματος, π.χ. τον δικαιούχο της σύνταξης, επί το σημαντικότερο μέρος της ζωής του και τον διευκόλυναν ώστε να μπορέσει να αφοσιωθεί απερίσπαστος στις επαγγελματικές του υποχρεώσεις. Επίσης…

Σοσιαλισμό οιονεί σοβιετικού τύπου συνιστά η καθολίκευση της δωρεάν παιδείας, ενώ το κράτος πρόνοιας και αλληλεγγύης θα υποδήλωνε η εξάρτηση της δωρεάν παροχής των δημόσιων εκπαιδευτικών υπηρεσιών από την οικονομική κατάσταση της οικογένειας του μαθητή στις δύο πρώτες εκπαιδευτικές βαθμίδες και τις επιδόσεις του φοιτητή (ή έστω κι αυτές) στο πανεπιστήμιο. Εδώ μάλιστα πρέπει να επισημανθεί ότι η εγκαθίδρυση οιονεί σοβιετικού τύπου σοσιαλισμού δεν διασφαλίζει καν την παροχή των υπηρεσιών του κράτους πρόνοιας. Για παράδειγμα, στην πατρίδα μας γίνεται απίστευτη σπατάλη με την παροχή πλήρων σειρών συγγραμμάτων σε όλους τους φοιτητές (ακόμη και σε αυτούς των οποίων η απροθυμία να σπουδάσουν είναι πασιφανής), παρουσιάζονται όμως σημαντικές ελλείψεις στις πανεπιστημιακές βιβλιοθήκες που απευθύνονται σε μελετητές και ερευνητές. Παράλληλα, η (υπερ)δωρεάν πανεπιστημιακή (μη)παιδεία συχνά συνυπάρχει με την απαίτηση δυσβάστακτων διδάκτρων από τους μεταπτυχιακούς φοιτητές, τούς μόνους δηλαδή των οποίων η διάθεση μόρφωσης και η ερευνητική προσφορά είναι περίπου εγγυημένες.

Τα παραδείγματα αυτού του οιονεί σοβιετικής φιλοσοφίας παραλογισμού θα μπορούσαν να πολλαπλασιαστούν επ’ άπειρον. Κοινό τους στοιχείο είναι η αποδοχή του ισοπεδωτισμού και η άρνηση των διαφοροποιήσεων σε όλα τα επίπεδα (για παράδειγμα, το επίδομα επικίνδυνης εργασίας ή θα το πάρουν όλα τα στελέχη του λιμενικού σώματος –και αυτοί που ρυθμίζουν την επιβίβαση στα επιβατικά πλοία– ή δεν θα το πάρει κανείς, ούτε καν εκείνος που με 9 μποφόρ προσπαθεί να περιορίσει την είσοδο των λαθρομεταναστών).

Συμπερασματικά και συνθετικά: Η διαφορά του –ψευδεπίγραφα φιλολαϊκού– σοβιετικού μοντέλου από το πραγματικό και λειτουργικό κράτος πρόνοιας είναι πως τα πρώτο λειτουργεί πάντα αντιαναπτυξιακά, ενώ το δεύτερο κατά κανόνα αναπτυξιακά. Και, κυρίως ,τo πρώτο υποδουλώνει και αποχαυνώνει, ενώ το δεύτερο απελευθερώνει και απογειώνει…

*άρθρο άποψης του Θανάση Διαμαντόπουλου, δημοσιεύθηκε στην free Sunday στις 21.03.2010. Ο Θανάσης Διαμαντόπουλος είναι Καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης στο Πάντειο Πανεπιστήμιο.

Μιλάει...

Μιλάει...

Μιλάει συνεχώς και ακατάπαυστα. Για όλα και τα πάντα. Αυτούς τους λίγους μήνες που βρίσκεται στην εξουσία ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου έχει απευθυνθεί ευθέως στον λαό περισσότερες φορές από όσες όλοι μαζί οι πρωθυπουργοί της τελευταίας δεκαπενταετίας.

Οποια οθόνη και να ανοίξεις, όποια μέρα κι όποια ώρα, θα αντικρύσεις ομιλούσα την κεφαλή του κ. Πρωθυπουργού. Πότε προς τους Υπουργούς του στο ανοιχτό -ριάλιτυ σώου- Υπουργικό Συμβούλιο, πότε προς τους Ευρωπαίους στα ατέλειωτα, ατελή κι ατελέσφορα ταξίδια του, πότε προς το έθνος, πότε σε συνέδρια, κοινωνικές εκδηλώσεις, στη ΓΣΕΕ, στο Κοινοβούλιο, σε εγκαίνια, παντού αντικρύζει κανείς τον κ. Γ.Α. Παπανδρέου ομιλούντα με συνεντεύξεις, δηλώσεις, ομιλίες, διαγγέλματα -έχει κάνει το διάγγελμα ψωμοτύρι- για να πει κάθε φορά τι;

Πράγματα αντιφατικά, παράδοξα, οξύμωρα· συχνά για να πει ψέματα, ενίοτε μωρολογίες και σχεδόν πάντα ανακολουθίες. Ιδού πώς:

Οταν έλεγε ότι «υπάρχουν τα λεφτά» έλεγε ψέμματα (με δύο μι).

Οταν το 2009 ανέβαζε το έλλειμμα για να δείξει ότι θα το κατεβάσει το 2010, διέπραττε αλχημεία που άνοιγε τον λάκκο της χώρας κι απελευθέρωνε απ’ τον ασκό του Αιόλου την κερδοσκοπία -καθ’ όλα νόμιμη στον καπιταλισμό, αλλά που δεν χρειάζεται να πηγαίνει κανείς να τρίβεται στην γκλίτσα της.

Εκτός κι αν είναι τόσο μωρός, ώστε οι εξυπνάκηδες γύρω του τον έχουν πείσει ότι για όλα υπάρχει μια λυδία λίθος.

Οταν έλεγε ότι η χώρα κινδυνεύει «να απολέσει μέρος της εθνικής της κυριαρχίας», έλεγε κάτι που ουδείς Πρωθυπουργός δηλώνει δημοσίως, ακόμα κι αν συνέβαινε, που δεν συνέβαινε, αλλά κι αν συνέβαινε, θα έπρεπε να κάνει ό,τι μπορεί για να μη συμβαίνει κι όχι να εκπαιδεύει τον λαό στην ήττα. Η Ελλάδα έχει προσχωρήσει στην Ενωση κι έχει παραχωρήσει εξουσίες σε αυτήν (όπως η έκδοση νομίσματος) με συνθήκες κι όχι σαν χώρα ηττημένη, σαν ανδράποδο ή σαν είλωτας.

Οταν έλεγε ότι η χώρα «είναι στην εντατική» ή ότι «χρεωκοπεί» έκανε προσκλητήριο νεκροθαφτών.

Οταν, ακόμα και τώρα, μιλάει και λέει ότι «η Ελλάδα δεν θα χρεωκοπήσει», μιλάει για αυτήν σε τρίτο πρόσωπο σαν να του είναι μια ξένη.

Οταν μιλάει προς τους Ευρωπαίους λες και παίζει μαζί τους πόκερ, μπλοφάρει με δυο εφτάρια στο χέρι ενώ κάτω έχει σκάσει περίπτωση, κέντας, χρώματος και φλος ρουαγιάλ.

Οταν δηλώνει ότι τα μέτρα που παίρνει είναι άδικα για τον λαό, όχι μόνον δηλώνει ιδεολογική αδυναμία, αλλά με τους εκβιασμούς, τα αδιέξοδα, τα διλήμματα και την κινδυνολογία, τιμωρεί τον λαό -λες και φταίει αυτός- χάριν των λαμόγιων που τα αφήνει απείραχτα·

Στις δημοκρατίες όμως οι λαοί δεν τιμωρούνται. Κι όταν έρθει η ώρα τιμωρούν.

Οταν ο κ. Παπανδρέου μιλάει για πατριωτισμό κι αφήνει στο απυρόβλητο τις Τράπεζες ενώ φορολογεί ακόμα και τις αποζημιώσεις των απολυμένων, διαπράττει την πιο ιταμή απ’ τις πράξεις του! Ως τώρα. Διότι θα διαπράξει κι άλλες.

Αλλά όμως ενώ πράττει έτσι μιλάει αλλοιώς. Φέρνει με καθυστέρηση φορολογικό νομοσχέδιο, πάλι άδικο, πάλι τη χαρά των φοροφυγάδων κι όμως μιλάει. Μιλάει εδώ, μιλά εκεί, μέσα, έξω, παντού, σαν παιδί που θέλει να προκαλέσει την προσοχή των γύρω του.

Μιλάει συνεχώς, μιλάει ανελλήνιστος με «στοίβους χαρτιών», και πηλίκα εις το πηλήκιον, μιλάει ακατάπαυστα κι ακατάσχετα χωρίς να απαντάει ποτέ σε τίποτα. Για τη σπατάλη στον δημόσιο τομέα που συνεχίζεται αιμορραγική. Δίπλα του. Μέσα στο γραφείο του. Και με τις ευλογίες του.

Μιλάει, μιλάει, μιλάει αλλά ούτε λέξη για ένα όποιο σχέδιο παραγωγικής ανασυγκρότησης, για στόχους, στρατηγική, μιλάει λες και οι λέξεις είναι απλώς ένας θόρυβος, μια φασαρία, μια διαρκής παράσταση στις οθόνες της επικράτειας, ένα ναρκισσιστικό επικοινωνιακό παιγνίδι, μιλάει χωρίς συναίσθηση του τι λέει, όπως όταν συνεδύασε τις αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής στην Ενωση στις 25 Μαρτίου με την εθνική μας επέτειο -πράγμα που μόνον οι γελοιογράφοι δικαιούνται (να περιγράφουν την τραγικότητά του).

Φοβάμαι ότι φέτος η εθνική μας επέτειος είναι ο κ. Γ.Α. Παπανδρέου. Ομιλών πολύ και μη λέγων…

*του Στάθη στο Ναυτίλο της "Ε"

21.3.10

Επιδίωξη...


«Ένας άντρας δεν εγκαταλείπει εύκολα την επιδίωξή του, επειδή συνάντησε άρνηση. Αρκεί η άρνηση να μην προήλθε από λόγους αρετής, αλλά από λόγους επιλογής».
Μισέλ Ντε Μοντέν (Γάλλος φιλόσοφος)

Ημερολόγιο...



«Μόνο τα καλά κορίτσια κρατάνε ημερολόγιο. Τα κακά κορίτσια δεν έχουν καιρό».
Μπάνκχεντ Ταλλούλα (Αμερικανίδα ηθοποιός)

Σκουραίνουν τα πράγματα...


Τον σταματάνε στο δρόμο και του λένε «για την πατρίδα να δώσω και το σπίτι μου...»
Σκουραίνουν τα πράγματα...
Δηλαδή αν τον σταματήσει η Τζούλια στο δρόμο και του πει «για την πατρίδα να δώσω και την ...σαμπανιέρα μου», θα πρέπει να στήσουμε όλοι... ;;;
Ε, ρε βίντεο που θα έχει να γυρίσει ο Σειρηνάκης !!

Που πάμε ρε... που πάμε;;


«Που πάμε ρε... που πάμε...;;» Γεμάτη η φωνή του συγχωρεμένου Βασίλη Αυλωνίτη όταν προσπαθούσε να καλύψει χαριτωμένα, Έλληνας κι αυτός, τις πομπές του... «Που πάμε ρε... που πάμε...;;» λοιπόν, κάτσε να το καλοσκεφτούμε... Να πάμε Διεθνές Νομισματικό Ταμείο;; Να πάμε Ευρωπαϊκή Ένωση;; Ρε συ, δεν πάμε καλύτερα στον Βασιλόπουλο να χαζέψουμε μουστάρδες, που έλεγε και ο Τζίμης του Λαζόπουλου;; Ή μήπως να πάμε πλατεία...;;

«Κυριακάτικα που θες να πας βρε φίλε», θα σχολιάζει τώρα ο χόμους νεοπασόκους-παπανδρέϊκους, (οβιδιακή μεταμόρφωση του χόμους παλαιοπασόκους-παπανδρέϊκους), που θεωρεί ότι διαμαρτύρομαι από πείσμα και κακία γιατί το απλό παιδί του λαού -ο Γιωργάκης ντε- αράζει σήμερα το ποδήλατο εκεί που ο «τζακάτος» Κωστάκης έκανε μπάρμπεκιου...

Αλήθεια, να σας πω, έχω μπερδευτεί κι εγώ ο φτωχός... Με άλλα κοιμάμαι το βράδυ, με άλλα ξυπνάω το πρωί... Κοιμάμαι το βράδυ και το «αέραααα» ξυπνάει μέσα μου, βλέπω τα στούκας να έρχονται κι εμένα να βουτάω το δικράνι να σφάξω τους εισβολείς, ξυπνάω το πρωί και «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας», τόσο φίλοι μας που μας κάνουν τη χάρη να μας πουλήσουν και το καινοτόμο «υποβρύχιο-που-γέρνει» και θα πάρουμε κι άλλα δύο... Κι ας μην έχουμε να φάμε...

Πάντως δεν ανησυχώ, όπου κι αν αποφασίσω να πάω, θα με πάει ο Γιώργος. Έχει όραμα, έχει σχέδιο, έχει ομάδα, έχει διάθεση, έχει όρεξη, έχει κότσια, έχει ποδήλατο, έχει και τι δεν έχει... Και έχει και το χάρισμα να μεταμορφώνει τα πράγματα με ένα άγγιγμα, π.χ. οι ξένοι επενδυτές καταληστεύουν τον πλούτο μας, εκτός αν είναι φίλοι του Γιώργου, το ΔΝΤ είναι κακό, εκτός αν το επιλέξει ο Γιώργος, ο Καρατζαφέρης είναι ακραίος λαϊκιστής εκτός αν στηρίζει τον Γιώργο...

Τώρα βέβαια αν πω την κακιούλα ότι προτιμώ να αποφασίσω εγώ και όχι ο Γιώργος για το αν θέλω να με στηρίξουν οι Ευρωπαίοι εταίροι της Ε.Ε. ή οι διεθνείς τζογαδόροι του ΔΝΤ, θα χυμήξουν οι χόμους νεοπασόκους κ.λπ. να με φάνε. Βλέπετε μόνοι αυτοί είδαν το φως το αληθινό, στις εκλογές κέρδισε η αριστεία της πολιτικής του, η περίπτωση η συντριπτική τους επικράτηση να οφείλεται στην ολικής ανικανότητας των προηγούμενων αποτελεί προϊόν κόμπλεξ και πείσματος δικού μας, εμάς των ποταπών που δεν συμφωνούμε με τους άριστους μαγικούς χειρισμούς του μεγάλου ηγέτη...

Ας είναι... Υπάρχει κι ένα άλλο που με προβληματίζει, ότι όπου και να πάμε, θα πάμε με άδεια χέρια. Γιατί εδώ και πολλά πολλά χρόνια, από την εποχή της «κινεζικής διακυβέρνησης» της χώρας από τον Μεγάλο Καθηγητή κι ακόμα πρωτύτερα, δεν παράγουμε τίποτα για να πάμε πεσκέσι στην επίσκεψη. Γιώργο, θα βρούμε μια λύση, εσύ που έχεις όλες τις λύσεις έτοιμες, στο τσεπάκι σου, απλά μας τις λες σιγά σιγά και μία μία για να τις καταλαβαίνουμε εμείς οι αδαείς ιθαγενείς;; Ή θα την πατήσουμε σαν τον Πόντιο του ανεκδότου που πρότεινε στους φίλους του ένα καλό μπαράκι με δωρεάν ποτά, πολύ χορό, ατελείωτη περιποίηση και -στο τέλος- αχαλίνωτο δωρεάν σεξ και όταν τον ρώτησαν αυτοί αν έχει πάει εκεί, αν του έχουν συμβεί αυτά, απάντησε «όχι αλλά έχουν συμβεί στην αδελφή μου...». Μην την πατήσουμε Γιώργο, έτσι...;;

Και κάτι τελευταίο... Όπου και να πάμε ας πάμε τουλάχιστον με το κεφάλι ψηλά !! Ας μην πάμε σα χεσμένοι... Κι ας μην παραδοθούμε αμαχητί !! Ας αρχίσουμε να δουλεύουμε, να οργανώνουμε τη χώρα μας, την οικονομία μας, ας αρχίσουμε να παράγουμε, να αναπτύσσουμε δική μας άποψη και φωνή, ας κρατήσουμε τη διδαχή των προγόνων μας ως σημείο αναφοράς για βελτίωση και όχι ως θέμα αέναης αναπαραγωγής που θα καλύπτει την πνευματική μας ένδοια... Ας αρχίσουμε να είμαστε πραγματικοί Έλληνες, απόγονοι Ελλήνων και όχι «σαν Έλληνες» κακέκτυπα Ελλήνων...

Γιώργο, ξέρω ότι θα το καταλάβεις αυτό που έγραψα, ακόμα κι αν χρειαστεί να στο μεταφράσουν στα αγγλικά, πολλά όμως από τα εξαπτέρυγα σου δεν θα το καταλάβουν, εκεί είναι το πρόβλημα... Σε κάθε περίπτωση φίλε μου, πάρε απόφαση, ανακοίνωσε την και προχώρα, έφτασε Απρίλης πια κι εσείς ακόμα αμπελοφιλοσοφείτε στην κυβέρνηση, πραγματική παιδική χαρά με παιδονόμο τον Πάγκαλο... Έλεγε ο συγχωρεμένος ο πατέρας μου πως «ομελέτα δεν τρως άμα δεν σπάσεις αυγά», πάω στοίχημα ότι το ίδιο έλεγε και ο δικός σου...

Πάρε απόφαση... Επιτέλους !! Αλλιώς μην παραπονιέσαι όταν βλέπεις σκίτσα σαν αυτό του Γ. Ιωάννου στο ΠΑΡΟΝ, με εσένα (κι εμένα μαζί) μικροκαταφερτζή υπήκοο διασκεδαστή, και το ΔΝΤ και την Deutche Bank, μεσαιωνικούς σταυροφόρους σωτηρίας δια της σφαγής και του αίματος, να αναρωτιέται ο ένας «έχεις καταλάβει τι ζητάει, τι δεν ζητάει, τι θέλει, τι σκέφτεται και τι λέει;» και να απαντά ο άλλος «μην τον μπερδεύεις...»

20.3.10

Πετραδάκι, πετραδάκι...



Ασθενής η μνήμη η σοσιαλίζουσα... Ασθενής... Και Ρέππει προς την αμνησία... Ρέππει αθεράπευτα... σε ένα κόσμο όμορφο, ηθικό, αγγελικά πλασμένο... By the way, τεράστιο δημόσιο έργο αυτός ο κόσμος... το μεγαλύτερο... και τέλειωσε μόλις σε επτά ημέρες... και δεν παραπονέθηκε και κανείς για το κόστος... και δεν ακούστηκε και κιχ... αλήθεια ποιος να ήταν ο εργολάβος...;;

Ρωτάω γιατί μάλλον ο ίδιος έχει αναλάβει και το «αγγελικό» έργο των Τεμπών... μάλλον... δεν είμαι σίγουρος... αλλά αν κρίνουμε από το γεγονός ότι για το θέμα δεν ακούγεται κιχ, αντ' αυτού το κλίμα είναι χαλαρό, εορταστικό και ουδείς παραπονείται παρά το ότι υπάρχει ένας νεκρός και η Ελλάδα εδώ και μήνες είναι κομμένη στα δύο, μάλλον ο ίδιος είναι...

Ή μήπως ο εργολάβος την έχει δει Θεός και ως Θεός διεκδικεί το αλάθητο;; Δεν ξέρω θα ρωτήσω το ΤΕΕ, δεν μπορεί, άγιοι άνθρωποι αυτοί κάτι παραπάνω θα ξέρουν... εξάλλου έβγαλαν και πόρισμα, για το συμβάν φταίει ο καιρός, την μία ασταθής, την άλλη βροχερός... πάλι καλά που δε μας το τραγούδησαν... α, φταίνε και οι πέτρες που κουνήθηκαν από τη θέση τους, την άλλη φορά θα τις βγάλουμε στην αναφορά... άλλοι δεν φταίνε, ούτε αυτός που πληρωνόταν για να διατηρεί ασφαλή
τη διέλευση στην Εθνική με κατάλληλα έργα, ανθρώπινα τα λάθη...

Να, τώρα που έρχεται Μεγάλη Βδομάδα και Πάσχα, θα προσευχηθεί, θα εξομολογήθεί και ...ξαλάφρωσε !! Έτσι μετά πριν καλοκαιριάσει (με την ευρεία έννοια του όρου...) θα μπορέσει να τελειώσει και τα έργα και να μας παραδώσει τον δρόμο ασφαλή σε κυκλοφορία... ΣΤΟΠ !! ΜΗ ΘΥΜΑΣΤΕ ΔΗΛΩΣΕΙΣ !! ΜΗ !! Είπαμε, η ασθενής σοσιαλίζουσα μνήμη πάντα ΡΕΠΠει προς την αμνησία... Εξάλλου ο Ρέππας είχε μιλήσει για το Πάσχα, δεν είχε ξεκαθαρίσει ποιας χρονιάς... Ε, πριν το Πάσχα, κάποιο Πάσχα, θα τα έχετε τα Τέμπή...

Ως τότε, μικροί πτωχοί βαλκάνιοι, πρέπει να χαίρεστε που γίναμε Ευρώπη, που συναντάς αλπινιστές όχι μόνο στις Ελβετίες αλλά και στη χώρα μας, ένα κλικ παραπάνω από «της Λαρίσης το ποτάμι που το λένε Πηνειό...». Όχι, πείτε μου, το είχατε σκεφτεί ποτέ αυτό...;; Όσο για τα σοκάκια της Θεσσαλίας, να θυμάστε ότι «τ' αγαθά κόποις κτώνται...», στις Άλπεις να δείτε σοκάκια...

Κι αν δε με πιστεύετε, επειδή τους αλπινιστές θα είναι λίγο δύσκολο να τους ρωτήσετε, ρωτήστε τον εργολάβο, τον θεό ντε, που «τα πανθ' ωρά», εκτός του χρόνου, που δεν βλέπεται με τίποτα...

Είναι φορές...



είναι φορές που πρέπει να ξεχάσεις... γιατί αν δεν ξεχάσεις θα πληγώσεις...
και τότε θα θυμηθείς... και θα πληγωθείς...

είναι φορές που πρέπει να πληγωθείς... γιατί αν δεν πληγωθείς δεν θα ξεχάσεις...
θα θυμάσαι... όσα πρέπει να ξεχάσεις...

είναι φορές που πρέπει να φύγεις πρώτος, για να μείνεις μόνος...
μπορεί πάλι να είναι καλύτερα να μείνεις τελευταίος...
μόνο που τότε θα απομείνεις μόνος...

είναι φορές που τελικά πρέπει να σκεφτείς...
μόνος... πρώτος... τελευταίος... τι σημασία έχει...
έτσι πάει η διαδικασία του νου...
να σκεφτείς... να ξεχάσεις... να θυμηθείς... να πληγώσεις... να πληγωθείς...

είναι φορές που τελικά πρέπει να αποφασίσεις...

είναι προκαταλήψεις, αναστολές, στερεότυπα που στέκονται εμπόδια στο να σκεφτεί κανείς, να γνωρίσει και να αποκτήσει νέες εμπειρίες, που διαλέγουν για σένα, χωρίς εσένα, τη ζωή που θα ζήσεις...;;

ή μήπως είναι ευκαιρίες να ρισκάρεις, να δοκιμάσεις, να επιλέξεις... να πεις το ναι... ή να ζητήσεις εσύ το ναι... και να αφεθείς στην γλυκιά αγωνία του ρίσκου, να προσπαθήσεις να επιλεγείς, να μη φοβηθείς να δοκιμαστείς...

έχω την αίσθηση ότι αυτές είναι καλύτερες...
γιατί απλά θα τις ζήσεις...
ούτε θα τις σκεφτείς, ούτε θα τις ξεχάσεις, ούτε θα τις θυμηθείς...
απλά θα τις ζήσεις, θα τις ζεις...

Παπα-«γερνει»-κολής...



Παλιά, στα φοιτητικά μου χρόνια, καφετεριαζόμενοι, λέγαμε «γέρνει, γέρνει... λες να τον παίρνει...;;», στη θέα της χαριτωμενιάς, του υπερβολικού κουνήματος και του ελαφρού σκυψίματος εμπρός για να τονιστεί κατάλληλα το τουρλωτό πίσω...

Αργότερα, η χαριτωμενιά, το κούνημα και το σκύψιμο, έγινε τηλεοπτικό must, βλέπεις ένας «γέρνει... γέρνει...» είναι πάντα ο καλύτερος φίλος μιας wannabe τηλεοπτικής περσόνας, αν μη τι άλλο μπορούν να απολαύσουν τον ίδιο γκόμενο...

Αλλά είπαμε, γηράσκω αεί διδασκόμενος, οι εποχές εξελίσσονται, έτσι τώρα πια μπορούμε να πάψουμε να διαπιστώνουμε και τι άλλο κουνιέται όταν «κουνιούνται οι βάρκες στο γιαλό» και να ασχοληθούμε με τα υποβρύχια... Δηλαδή με ένα και συγκεκριμένο, τον σύγχρονο Παπα-«γερνει»-κολή...

Που κουνιέται όταν «κουνιούνται οι βάρκες στο γιαλό» και όταν κουνιέται ...«γέρνει, γέρνει...», οπότε εύλογα μπορούμε να αναρωτηθούμε, εκτός από το αν είναι «κουράδα» σε κατάδυση, και «αν τα παίρνει» μιας και γέρνει. Ποιος, πως, πόσο, τι, αυτά είναι ερωτήσεις για άλλη ώρα, είπαμε «οι Γερμανοί είναι φίλοι μας». Και τον φίλο δεν τον στενοχωρείς με κάτι γελοία ελαττωματάκια... Τα παίρνεις και κάνεις μόκο...

Έτσι δεν είναι Άκη;; Έτσι δεν είναι Κώστα;; Έτσι δεν είναι Βαγγέλη;; Έτσι δεν είναι Γιώργο;; Μόκο !! Ας γέρνει, αρκεί να μην κουνιέται πολύ και το πάρουν χαμπάρι τα κορόιδα που πληρώνουν...

υ.γ. θα το χαρώ ιδιαίτερα όταν το παραλάβουμε... Θα το χαρώ ιδιαίτερα που θα πάρουμε όλους όσους υπογράψουν την παραλαβή, Έλληνες στρατιωτικούς, διοικητικούς και πολιτικούς παράγοντες και τους Γερμανούς φίλους τους, θα τους φορέσουμε σέξυ κιλοτάκια και γόβες και μετά θα τους αμολήσουμε με αβάντζο από τη Βουλή ως τους στύλους του Ολυμπίου Διός πριν τους πάμε γ@μιώντ@ς (γιατί μόνο έτσι θα καταλάβουν) όλη τη Συγγρού ως το τελείωμα της και τους πετάξουμε στη θάλασσα... Γιατί να τη γλυτώσουν δεν πρόκειται... Κι αν δεν μπορέσουν τα επίσημα δικαστήρια, υπάρχουν και τα λαϊκά, τα γιαουρτάκια, οι ντομάτες, το φούμο, η γιούχα... Θα το χαρώ ιδιαίτερα...

18.3.10

Των Linuxάδων...



Είναι ο Bill Gates και συζητάει με την κόρη του και το γιο του. Σε μια φάση πετάγεται ο γιος και λέει: «Ρε πατέρα, είναι μια γκόμενα στο σχολείο, μου έχει πάρει τα μυαλά, τη θέλω οπωσδήποτε. Τι να κάνω;»

Απαντάει ο πατέρας Bill: «Θα σου δώσω τη 10θυρη λιμουζίνα της εταιρείας, θα πας να την πάρεις από το σπίτι, και θα πάτε στο πιο λουξ εστιατόριο όπου θα έχεις κάνει κράτηση. Εκεί θα της ανοίξεις τα πιο ακριβά κρασιά, προκειμένου να την εντυπωσιάσεις. Μετά το γεύμα, θα πάτε στο πιο Hot Club της πόλης όπου θα μπείτε και ως VIP για να τα χάσει τελείως η γκόμενα. Εκεί 8α παραγγείλεις και θα της ανοίξεις τουλάχιστον 100 σαμπάνιες για να καταλάβει πόσο την εκτιμάς. Και τέλος, αφού περάσετε καλά, θα την βάλεις και πάλι μέσα στην 10θυρη λιμουζίνα, και θα την πας σε ένα ξενοδοχείο 6 αστέρων,όπου εκεί θα κάνεις... ξέρεις... τα δικά σου, και όλα καλά.»

Πετάγεται η κόρη λοιπόν που τόση ώρα απλά άκουγε, και ρωτάει όλο απορία: «Μα καλά βρε μπαμπά, τι απέγινε ο ρομαντισμός, οι βόλτες στην παραλία, οι νύχτες με φωτιά στην αμμουδιά, το ηλιοβασίλεμα;»

Και απαντάει ο Bill: «Αυτά είναι μαλακίες των Linuxάδων για να γαμάνε τσάμπα...»

Επετειακές αλλαγές...



Αρχίσαμε ήδη τις αλλαγές στη χώρα... Εκδηλώσεις δε θα κάνουμε την 25η Μαρτίου, έχουμε λέει περικοπές...

Βέβαια, αν κάποιοι κυβερνητικοί είχαν στοιχειώδες μυαλό, αντί της πλήρους απαγόρευσης, θα προσπαθούσαν οι εκδηλώσεις να ήταν λιτές, χωρίς κόστος, απλές συγκεντρώσεις Ελλήνων της ομογένειας και φιλελλήνων στις πρεσβείες και τα προξενεία μας, με αυστηρά καθορισμένο «μενού» και κόστος, με αυστηρή κεντρική ατζέντα.

Γιατί οι επετειακές εκδηλώσεις δεν ανήκουν σε εμάς, ανήκουν στους Έλληνες πρόγονους μας που θυσίασαν ζωή, οικογένεια, περιουσίες για να είμαστε εμείς σήμερα δικδικούντες κεκτημένα ανομίας και νεανικές συντάξεις...

Και να έχουμε και την πολυτέλεια της σάτιρας, ακόμα και στον Εθνικό Ύμνο, πολυτέλεια που ευφυώς αποτύπωσε ο Ανδρέας Πετρουλάκης στο σκίτσο του: πρωθυπουργική επιστροφή από Βρυξέλλες, ο υπουργός επί του ταμείου ενημερώνει τον ταξιδεύοντα και επί μακρόν απόντα πρωθυπουργό ότι «αρχίσαμε τις αλλαγές στη χώρα...» καθώς εκείνος ακούει έκπληκτος την μπάντα να παιανίζει «σε γνωρίζω από την πτώση του μισθού την τρομερή, σε γνωρίζω από τους φόρους που θα πέσουνε βροχή, απ' τις τσέπες μας βγαλμένη, ποιος πεθαίνει και ποιος ζει, η λιτότητα διαβαίνει, χαίρε ω χαίρε Σαρκοζί»...

17.3.10

Ο Νέος Ταλεϋράνδος...


Μην ειρωνεύεστε τον κ. Δρούτσα. Η πραγματικότητα θα σας εκδικηθεί…(τελικά θα έχουν και το Γερουλάνο μαζί στον Μαραθώνιο)

Στις 26/01/2010 υπήρξε η ακόλουθη ανακοίνωση από το Ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών:
«Ο Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών, κ. Δημήτρης Δρούτσας, θα συμμετάσχει στη Διεθνή Διάσκεψη για το Αφγανιστάν που θα πραγματοποιηθεί στο Λονδίνο στις 28 Ιανουαρίου 2010, ως επικεφαλής της ελληνικής αντιπροσωπείας. Την Τετάρτη 27 Ιανουαρίου 2010 ο κ. Αναπληρωτής Υπουργός Εξωτερικών θα συμμετάσχει σε συζήτηση στρογγυλής τραπέζης στο Πανεπιστήμιο LSE για τις προοπτικές της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής».

Στις 04/02/2010 ο Στέφανος Κασιμάτης έγραψε τα ακόλουθα σχόλια στην «ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ» χωρίς να αποκαλύψει την ταυτότητα του κυβερνητικού παράγοντα:
«Τι θα κάνετε για να αλλάξει η άθλια εικόνα της χώρας μας στο εξωτερικό;». Αυτό ήταν το ερώτημα, το οποίο -σε ποικίλες παραλλαγές- ετέθη επιμόνως σε παράγοντα της κυβέρνησης, κατά τη διάρκεια γεύματος, το οποίο παρέθεσε προς τιμήν του το ελληνικό λόμπι, σε πρωτεύουσα μεγάλης ευρωπαϊκής χώρας. Εκείνος, με τη σοβαρότητα που προσιδιάζει στο υψηλό αξίωμά του, τους παρέθεσε τα εξής: Ότι, εφέτος το φθινόπωρο, οπότε και συμπληρώνονται 2.500 χρόνια από τη Μάχη του Μαραθώνος, πρόκειται να οργανωθεί διεθνής αγώνας μαραθωνίου δρόμου, στην ιστορική διαδρομή. Στο σημείο αυτό, έκανε μία σύντομη παύση, ώστε να κορυφωθεί η αγωνία των ακροατών του και τους αποκάλυψε ότι ο Γιώργος Παπανδρέου και ο ίδιος («που, όπως ξέρετε, είμαστε και οι δύο joggers») θα λάβουν μέρος στον αγώνα. Έτσι θα αλλάξει η διεθνής εικόνα της χώρας…

Η ιδέα είναι μεγαλοφυής και, φυσικά, με ενθουσιάζει! Γι’ αυτό, θα προσέθετα ότι θα πρέπει να έχουν μαζί τους και τον Παύλο Γερουλάνο…».

15/03/2010. Ανακοίνωση του Ελληνικού Υπουργείου Εξωτερικών σχετικά με τις Δηλώσεις ΑΝΥΠΕΞ, κ. Δ. Δρούτσα, και Υπ. Πολιτισμού κ. Π. Γερουλάνου μετά τη μεταξύ τους συνάντηση:
κ. Δ. ΔΡΟΥΤΣΑΣ: «… συζητήσαμε πρωτοβουλίες όπως είναι και η επέτειος των 2500 χρόνων από τη Μάχη του Μαραθώνα, συνεργασία με χώρες σημαντικές όπως είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, ευρωπαϊκές χώρες. Όλα αυτά τα θέματα είναι πολύ σημαντικά και όπως είπα ο συντονισμός, η συνεργασία είναι για μιας αυτονόητη σε αυτούς τους τομείς».

ΗΘΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ: Η Σκληρή Πραγματικότητα έχει μεγάλα κέφια ορισμένες φορές …

Δ. ΔΡΟΥΤΣΑΣ, Ο ΔΙΠΛΩΜΑΤΗΣ …

Παρακαλώ δώστε προσοχή στη φωτογραφία. Ακόμα και η συγκεκριμένη μάρκα εμφιαλωμένου νερού έχει κάτι από την «ΑΥΡΑ» που αποπνέει για την Ελληνική Διπλωματία ο Μεγάλος Ανήρ. Εξόχως Αποκαλυπτικές Σημειολογίες…

Mavro Kounavi
Πηγή

Το Άτομο σχολιάζει:
Όχι που πιστέψατε ότι θα βγάζαμε ολάκερη τετραετία με λίγο Μπατζελή, λίγο Μπιρμπίλη και τον Πάγκαλο... Ο μεγάλος ποδηλάτης, ο μοναδικός Sport Giorgos, έχει στο μαγικό σακούλι του πολλά πολλά καλούδια για τους ιθαγενείς του, έχει Παμπούκη, Κατσέλη, Βενιζέλο, έχει καθρεφτάκια, χάντρες, τη Χιονάτη και τους επτά νάνους υφυπουργούς χωρίς αντικείμενο, έχει κοκκινοσκουφίτσα, κακό λύκο, ιππότες, δράκους... Πάμε ορθοπεταλιά και δε θα πλήξουμε...

16.3.10

Η εργασία απελευθερώνει...



Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... επικοινωνώ με ανθρώπους, προσπαθώ να δρομολογήσω σκέψεις, ιδέες, προτάσεις, να τις κάνω project ολοκληρωμένα, παραγωγικά, δημιουργικά, project που θα δημιουργήσουν χρήμα και ανάπτυξη για τους πελάτες μου και για μένα...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... τρέχω... εξάλλου η εργασία απελευθερώνει... απελευθερώνει;;... όχι πάντως αν εργάζεσαι μηχανικά, απρόσωπα... απελευθερώνει αν διαλέξεις να κάνεις κάτι για το οποίο να έχεις πάθος και το κάνεις όσο καλύτερα μπορείς... γιατί τότε αντλείς ευχαρίστηση μέσα από τη δουλειά σου και η ευχαρίστηση αυτή επιστρέφει στη δουλειά σου και στην ποιότητα της...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... τρέχω... όχι όπως ο Βέγγος, άσκοπα... τρέχω με νόημα πιότερο, παρά με δύναμη στα πόδια... από κάποιο στάδιο της ζωής σου και μετά, ειδικά όταν έχεις πλέον σύμμαχο τις πλούσιες εμπειρίες και βιώματα μιας καριέρας είκοσι και πλέον χρόνων, έτσι τρέχεις, με νου και σύνεση...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... τρέχω... χαμογελώ και προχωράω... εδώ και καιρό αποφάσισα να κάνω αυτό που πιστεύω, έτσι έμαθα από την οικογένεια μου, από το σχολείο μου, να κάνω πάντα αυτό που πιστεύω... και είναι αλήθεια αυτό που διάβασα κάπου, ότι οι περισσότεροι γύρω σου θα σου μιλήσουν για ό,τι δεν μπορείς να κάνεις, αλλά στις μπίζνες πρέπει να είσαι και λίγο τρελός…

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... με στόχο να κερδίσω... κι όσο κι αν σας φαίνεται χαζό, ο τελικός μου στόχος δεν είναι τα λεφτά... αυτά απλώς χρειάζονται για να βρω την ευχαρίστηση, την ικανοποίηση, τη χαρά της δημιουργίας... εξάλλου τα λεφτά είναι τελικά μεγάλος μπελάς, ασχολείσαι με αυτά και ξεχνάς τον πραγματικό στόχο, το όμορφο που μπορείς να φτιάξεις, αυτό που θα σε χαρακτηρίσει, που θα αποτελεί την δική σου προσφορά στο κοινωνικό και επιχειρηματικό γίγνεσθαι, τότε τα λεφτά θα έρθουν μόνα τους και περισσότερα, γιατί το όμορφο, το δημιουργικό, το ξεχωριστό όλοι ξέρουν και να το επιλέξουν και να το ανταμείψουν...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... και τολμώ... χωρίς φοβίες... δίνω απλόχερα, δε διστάζω να ξοδέψω το «χρήμα» που έχω, τις γνώσεις, τις δυνατότητες, τις εμπειρίες μου, για να πραγματώσω το όνειρο μου, το όραμα μου... κι όσο πιο πολύ ξοδεύω, τόσο πιο πολύ επιστρέφει...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... εργάζομαι... όχι σε κάτι στατικό, που αλλοτριώνει για να απελευθερώσει... εκεί, έξω... ελεύθερος... δυναμικός... ζωντανός... εγώ και οι ιδέες μου, μοναδικές δημιουργικές εκφράσεις σκέψης τελικά... εκεί, έξω... μέσα στους ανθρώπους...

Λείπω... δεν είμαι εδώ... ή μήπως τελικά είμαι;;... αλήθεια, το «εδώ» του καθενός δεν είναι εκεί που θέλει ο καθένας μας;; το εδώ μας δεν είναι εκεί που η προσφορά στους ανθρώπους επιστρέφει ως δήλωση αποδοχής και εμπιστοσύνης στο πρόσωπο και τις ικανότητες μας;; το εδώ δεν είναι εκεί που η αποδοχή αυτή μετατρέπεται αυτόματα σε ευθύνη;;

Μα αν είναι έτσι, δεν λείπω... είμαι εδώ... γιατί είμαι εγώ...

Απόψεις στο σεξ...



Δύο γυναίκες συνάδελφοι συζητάνε στη δουλειά :
«Τι έγινε χτες βράδυ; Κάνατε καλό σεξ με τον άντρα σου;»
«Χάλια! Γύρισε σπίτι, κάθισε στο τραπέζι κατευθείαν, έφαγε σε 3 λεπτά, με πήδηξε για 4 λεπτά, γύρισε πλευρό και κοιμήθηκε σε 2 λεπτά. Εσύ;»
«Α! Ήταν υπέροχα χτες βράδυ!!! Γύρισε ο αντρούλης μου από τη δουλειά, και με πήγε έξω για ένα ρομαντικό δείπνο. Μετά το δείπνο κάναμε έναν περίπατο για μια ώρα. Όταν γυρίσαμε σπίτι, άναψε κεριά σε όλο το σπίτι και ξαπλώνοντας στο κρεβάτι κάναμε μια ώρα προκαταρκτικά. Μετά, κάναμε έρωτα για μία ώρα. Μετά συζητούσαμε για μια ώρα ακόμα. Ήταν σαν παραμύθι!!!»

Την ίδια ώρα, συζητάνε οι άντρες τους στη δουλειά :
«Τι λέει, κάνατε κανένα καλό σεξ χτες βράδυ με τη γυναίκα σου;»
«Ναι. Χτες ήταν υπέροχα! Γύρισα σπίτι και το φαγητό ήταν στο τραπέζι. Έφαγα, πήδηξα τη γυναίκα μου και την έπεσα για ύπνο. Ζόρικα!!! Εσύ;»
«Σκατά! Γύρισα σπίτι και δεν υπήρχε φαγητό γιατί είχαν κόψει το ηλεκτρικό επειδή είχα ξεχάσει να το πληρώσω. Έτσι, έπρεπε να πάω τη γυναίκα μου έξω για φαγητό το οποίο ήταν τόσο ακριβό που δεν είχα λεφτά για ταξί με αποτέλεσμα να γυρίσουμε με τα πόδια σπίτι περπατώντας μια ώρα! Ήμουνα τόσο θυμωμένος όταν γυρίσαμε σπίτι που δε μου σηκωνόταν για μια ώρα ότι κι αν κάναμε και όταν μου σηκώθηκε δεν τελείωνα για μια ώρα ακόμα όσο και αν το πάλευα! Αφού τελικά τα κατάφερα να τελειώσω, ήμουνα ακόμα τόσο θυμωμένος που δεν μου κόλαγε ο ύπνος για μια ώρα ακόμα! Άστα να πάνε. Σκατά, σου λέω...»

15.3.10

αχ αυτές οι γυναίκες!



Αν δεν βοηθάς με τις δουλειές του σπιτιού, τότε είσαι ένας σωβινιστής...
Αν πάλι κάνεις εσύ τις δουλειές του σπιτιού, τότε είσαι φλούφλης...

Αν δουλεύεις πολύ σκληρά, τότε παραπονιέται ότι δεν της αφιερώνεις πολύ χρόνο...
Αν πάλι δουλεύεις λίγο, τότε είσαι ένας άχρηστος τεμπέλης...

Αν η δουλειά της είναι βαρετή και μονότονη με χαμηλό μισθό, τότε είναι εκμετάλλευση...
Αν η δική σου δουλειά είναι βαρετή και μονότονη με χαμηλό μισθό, τότε πρέπει να σηκώσεις τον κώλο σου και να ψάξεις να βρεις κάτι καλύτερο...

Αν πάρεις προαγωγή νωρίτερα από αυτήν, τότε σε ευνόησε η τύχη ή είχες μέσο...
Αν πάρει αυτή νωρίτερα προαγωγή από εσένα, απλά η εταιρία προσφέρει ίσες ευκαιρίες σε όλους...

Αν της πεις πόσο όμορφη είναι, αυτό είναι σεξουαλική παρενόχληση...
Αν δεν της πεις τίποτα, αυτό είναι ανδρική αδιαφορία...

Αν είσαι αισθηματίας και δακρύζεις σε ρομαντικές ταινίες, τότε είσαι κλαψιάρης...
Αν δεν σε επηρεάζουν οι αισθηματικές ταινίες και δεν δακρύζεις, τότε είσαι ένας αδιάφορος και αναίσθητος...

Αν πάρεις μια απόφαση χωρίς να την ρωτήσεις, τότε είσαι ένας σκληρός σωβινιστής...
Αν πάρει αυτή μια απόφαση χωρίς να σε ρωτήσει, τότε είναι μια απελευθερωμένη γυναίκα...

Αν της ζητήσεις να κάνει κάτι που δεν της αρέσει, τότε αυτό είναι ανδρική κυριαρχία...
Αν σου ζητήσει εσένα να κάνεις κάτι που δεν σου αρέσει, τότε αυτό είναι απλά μία χάρη...

Αν ερεθίζεσαι με τις γυναικείες καμπύλες και τα εσώρουχα, τότε είσαι ανώμαλος...
Αν όχι, μάλλον είσαι gay... !

Αν θέλεις η γυναίκα να ξυρίζει τα πόδια της και να κρατάει την γραμμή της, τότε είσαι ένας σεξιστής...
Αν δεν σε νοιάζουν αυτά τα πράγματα, τότε δεν είσαι ρομαντικός και αδιαφορείς για την γυναίκα σου...

Αν προσπαθείς εσύ να κρατιέσαι σε φόρμα, είσαι ματαιόδοξος...
Αν όχι, τότε είσαι ένας τεμπελχανάς ... !

Αν της πάρεις λουλούδια, σίγουρα κάτι θέλεις και το κρύβεις...
Αν όχι, τότε δεν την σκέφτεσαι καθόλου και δεν την αγαπάς πια...

Αν θέλεις να το κάνεις πολύ συχνά, είσαι υπέρ σεξουαλικός...
Αν όχι, τότε μάλλον πρέπει να υπάρχει κι άλλη...

πηγή

14.3.10

Αυτοσαρκασμός...



Αυτοσαρκασμός... δύσκολη λέξη... Περιέχει βλέπετε εκείνο το «αυτό...» που δημιουργεί αναστολές, ενοχές, αντιδράσεις. Ενώ όταν το «αυτό...» γίνεται «ετερό...», ήτοι παραλείπεται και έχουμε σκέτο ...σαρκασμό, τα πράγματα είναι απλούστερα. Εκεί δε χρειάζεται να σκεφτείς τον σαρκαζόμενο, αρκεί απλά να είσαι ο σαρκάζων...

Δε σχολιάζω βέβαια το περιεχόμενο του σαρκασμού, είθιστο να είναι ευφυές και δηκτικό, είθισται πλέον να είναι χυδαίο, προκλητικό, «vulgaire»... Γιατί και ο σαρκασμός είναι τέχνη, είναι διαλεκτική, είναι έκφραση, είναι επικοινωνία. Και προαπαιτεί την ύπαρξη γνώσης, σκέψης, πνεύματος. Γιατί ο σαρκασμός είναι επιτρεπτός και αποδεκτός όταν ο σαρκαζόμενος έχει τόσο τη δυνατότητα να αντιληφθεί το νόημα του σαρκασμού όσο και την ευχέρεια να απαντήσει...

Γιατί ο σαρκασμός είναι πνευματική άσκηση... Διό και δεν σχολιάζω. Γιατί τότε θα έπρεπε να σαρκάσω ανθρώπους που δεν θα αντιλαμβάνονται αυτές τις λεπτές ερμηνείες, ανθρώπους που δεν μπορούν να διακρίνουν το εκλεπτυσμένο και όμορφο του σαρκαστικού λόγου, διότι το κρύβει το χονδροειδές της έκφρασης και του λόγου τους...

Τώρα που το σκέφτομαι, ο σαρκασμός είναι ένα παιχνίδι... Από εκείνα τα παιχνίδια που θέλουν υπομονή και επιμονή, αλλά που έχουν χάρη, φινέτσα, διαδοχή συναισθημάτων, πολλές μικρές χαρές και μια μεγάλη νίκη, έναν άξιο νικητή που αναδεικνύεται από την αξία του ηττημένου...

Είναι ένα παιχνίδι σαν το σκάκι, με κινήσεις στρατηγικής από την κάθε πλευρά, κινήσεις που έχουν στόχο να αναδείξουν την υπεροχή μας και όχι να μειώσουν, να εξευτελίσουν τον αντίπαλο. Είναι ένα παιχνίδι από αυτά που σπάνια βλέπουμε πλέον, σαν το παλιό καλό ποδόσφαιρο όπου «το δέκα το καλό» έκανε τη διαφορά με εκείνη τη μαγευτική μπαλιά που θυμόμαστε ακόμα, χωρίς τα βρώμικα φάουλ και το καταστροφικό παιχνίδι...

Παράξενο θέμα άνοιξα νυχτιάτικα... βοήθησαν και το τραγούδια που θα ακούσετε παρακάτω... τραγούδια γραμμένο λες για μένα... τελικά χαίρομαι που έχω τη δύναμη να αυτοσαρκάζομαι από καιρού εις καιρόν... πράγμα σπάνιο για πολλούς... αφιερωμένα λοιπόν σε μένα !!



13.3.10

Ένα άρθρο κι ένα σχόλιο για τη φοροδιαφυγή...



«Μήπως πρέπει να ενισχυθεί η φοροδιαφυγή;», άρθρο του Τάκη Μίχα, που δημοσιεύτηκε στο newstime.gr στις 12/3/2010

Στις χώρες του «υπαρκτού σοσιαλισμού» το συμβόλαιο που έδενε το κράτος με τους πληβείους ήταν: «Προσποιούμεθα ότι σας πληρώνουμε και εσείς προσποιείσθε ότι δουλεύετε». Στην Ελλάδα, την τελευταία χώρα «υπαρκτού» στην Ευρώπη, η λογική είναι: «Προσποιούμεθα ότι σας παρέχουμε υπηρεσίες και εσείς προσποιείσθε ότι πληρώνετε φόρους». Και όσο το κράτος από την πλευρά του συνεχίζει να εκφράζει αυτή την λογική τόσο και οι πολίτες θα προσπαθούν να πράττουν το ίδιο. Εδώ λοιπόν θα πρέπει να αναζητηθεί το κλειδί της τεράστιας φοροδιαφυγής που παρατηρείται στην Ελλάδα και όχι σε διάφορες άλλες μεταφυσικές ερμηνείες του φαινομένου.

Όμως δυστυχώς οι πολιτικοί δεν εννοούν να το κατανοήσουν. Αναγγέλλοντας τα πρόσφατα μέτρα ο πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου προσδιόρισε τον εχθρό: «Απέναντι μας» είπε «είναι όσοι πλούτισαν σε βάρος του Δημοσίου»-εννοώντας τους «φοροφυγάδες» . Με αυτό τον τρόπο ο ΓΑΠ, ένας πολιτικός που έχει όλα τα προσόντα να διαφοροποιηθεί από την περιβάλλουσα πολιτική αθλιότητα, κατέληξε να μιλάει την «ξύλινη γλώσσα» του πλέον οπισθοχωρημένου τμήματος του κόμματος του ταυτίζοντας τα δεινά της Ελλάδας με τους «φοροφυγάδες» (και τους» ξένους κερδοσκόπους») Όμως προσδιορίζοντας έτσι τους «εχθρούς» ο πρωθυπουργός έδειξε ότι δεν κατανοεί το πραγματικό πρόβλημα. Ότι ο εχθρός είναι «το Δημόσιο που πλούτισε σε βάρος των εργαζομένων». Και όσο η κυβέρνηση δεν θέλει να αντιληφθεί ότι αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα , τόσο τα μέτρα που θα λαμβάνει θα παραμένουν αποσπασματικά, ταμειακά, υφεσιακά και εν κατακλείδι αναποτελεσματικά.

Ο λόγος για τον οποίο υπάρχουν οι φόροι δεν είναι για να τιμωρούνται οι άνθρωποι επειδή η αγορά τους ευνόησε για τις υπηρεσίες, ιδέες, προϊόντα και καινοτομίες που προσφέρουν. Οι φόροι, αντίθετα με αυτά που πιστεύει η Αριστερά δεν είναι το τίμημα που πρέπει να καταβάλλει το άτομο για κάποιο προπατορικό αμάρτημα. Ο λόγος ύπαρξης των φόρων είναι για να χρηματοδοτούνται ορισμένα αγαθά τα οποία είτε δεν μπορούν να παράχθουν μέσα από τον μηχανισμό των εκούσιων συναλλαγών είτε κρίνεται ότι σε αυτά θα πρέπει να έχουν πρόσβαση όλοι οι πολίτες ανεξάρτητα της οικονομικής τους κατάστασης- αγαθά όπως η ασφάλεια, η δικαιοσύνη, η παιδεία και η υγεία.

Με άλλα λόγια οι πολίτες πληρώνουν φόρους και περιμένουν ως αντάλλαγμα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Από την στιγμή που το επίπεδο των παρεχόμενων αγαθών/υπηρεσιών δεν αντιστοιχεί στους φόρους που καταβάλλουν έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα(για να μην πω υποχρέωση) να προσπαθήσουν να σπάσουν το «συμβόλαιο» και να φοροδιαφύγουν.

Όπως ακριβώς συμβαίνει και σήμερα στη χώρα μας. Σήμερα στην Ελλάδα μάλιστα οι πολίτες καλούνται επιπλέον να πληρώσουν για δημόσιες υπηρεσίες που υποτίθεται ότι έχουν ήδη πληρώσει μέσω των φόρων τους. Ένα τέτοια παράδειγμα είναι η παιδεία. Έχοντας πληρώσει τους φόρους ο πολίτης είναι υποχρεωμένος επί πλέον να πληρώνει για φροντιστήρια, ιδιαίτερα ,ξένες γλώσσες κλπ-επειδή ακριβώς το επίπεδο των παρεχόμενων υπηρεσιών είναι άθλιο.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι η ιατρική περίθαλψη. Αν δεν καταβάλλει «φακελάκι» στο γιατρό, αν δεν πληρώσει για «αποκλειστική» νοσοκόμα και αν δεν έχει όλο του το σόι να του παρέχει βασικές νοσοκομειακές υπηρεσίες , ο πολίτης μπορεί να είναι σίγουρος ότι η παραμονή του στο δημόσιο νοσοκομείο θα αποτελέσει την πιο αξιομνημόνευτη εμπειρία της ζωής του.

Με άλλα λόγια στους τομείς π.χ. της υγείας και της παιδείας το μόνο που παίρνει ως αντάλλαγμα ο πολίτης για τους φόρους που πληρώνει είναι ένα κρεβάτι και ένα θρανίο. Όλα τα άλλα τα πληρώνει επί πλέον από την τσέπη του. Γιατί λοιπόν να μην προσπαθήσει να φοροδιαφύγει;

Παρεμπιπτόντως το επιχείρημα ότι η φοροδιαφυγή-δηλαδή η στέρηση πόρων- οδηγεί στο χαμηλό επίπεδο δημοσίων υπηρεσιών δεν έχει βάση. Τα τελευταία 30 χρόνια λάβαμε από την Ευρώπη και δανειστήκαμε από τις αγορές πάνω από 450 δις ευρώ. Όπως έχουν είξει άπειρες διεθνείς έρευνες π.χ. στην παιδεία το επίπεδο των υπηρεσιών δεν συνδέεται τόσο με τις δαπάνες όσο με την διάρθρωση κινήτρων/κυρώσεων που αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι σε αυτό τον τομέα. Στην περίπτωση της Ελλάδας η αύξηση των κρατικών εσόδων ιστορικά απλά συνεπάγεται περισσότερους πελατειακούς διορισμούς και περισσότερες προσόδους για τις συντεχνιακές ομάδες που έχουν εκ των έσω καταλάβει τις δημόσιες υπηρεσίες και τις απομυζούν..

Σήμερα στην Ελλάδα στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (υπουργεία ΔΕΚΟ δήμους κλπ) απασχολούνται περίπου 1 εκατομμύριο άτομα. Να υποθέσουμε -με συντηρητικές εκτιμήσεις-ότι τουλάχιστον ένα 40% έχουν τοποθετηθεί στην βάση πελατειακών και όχι πραγματικών αναγκών; Με άλλα λόγια υπάρχει μια ομάδα 400.000 ατόμων τους οποίους οι πολίτες είναι υποχρεωμένοι να συντηρούν με τους φόρους τους και οι οποίοι ως αντάλλαγμα δεν προσφέρουν απολύτως καμία υπηρεσία. Για ποιό λόγο; Στη βάση ποίου ακριβώς ηθικού προστάγματος πρέπει ο πολίτης να πληρώνει φόρους για την συνεχιζόμενη «απασχόληση» τους; Ποια ακριβώς είναι η διαφορά μεταξύ του εργαζόμενου στον ιδιωτικό τομέα στην Ελλάδα που αναγκάζεται να συντηρεί αυτή την τάξη των γραφειοκρατών με τους εργάτες στην ΕΣΣΔ που έπρεπε να τρέφουν τους εξίσου άχρηστους κομματικούς γραφειοκράτες;

Δυστυχώς όμως οι πολιτικοί στην Ελλάδα δεν επιθυμούν να κατανοήσουν την απλή αλήθεια ότι στα σύγχρονα κράτη καταβάλλεις φόρους έναντι κάποιου ανταλλάγματος. Ίσως επειδή οι ίδιοι δεν χρειάσθηκαν ποτέ να προσφύγουν σε δημόσια αγαθά – στέλνουν τα παιδιά τους σε ιδιωτικά σχολεία, προσφεύγουν σε ιδιωτικά νοσοκομεία, έχουν σωματοφύλακες- που πληρώνει ο φορολογούμενος-για την ασφάλεια τους. Ίσως πάλι ακόμα και όταν προσφεύγουν σε δημόσιες υπηρεσίες απολαμβάνουν διακριτικής μεταχείρισης την οποία δεν έχει κανένας άλλος πολίτης.

Φυσικά όπως επεσήμανε πρόσφατα ο φίλος καθ. Μάνος Ματσαγγάνης σε άρθρο του στο newstime.gr δεν έχουν όλοι την ίδια δυνατότητα να φοροδιαφύγουν. Όμως το ηθικό δίδαγμα που θα πρέπει να εξάγει κανείς δεν είναι ότι όλοι θα πρέπει να πληρώνουν φόρους αλλά πως θα διαμορφωθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα επιτρέπουν σε όλους τους πολίτες να φοροδιαφεύγουν και όχι απλά στους προνομιούχους συμπολίτες μας. Αυτό τουλάχιστον απαιτεί η κοινωνική δικαιοσύνη.

Σχόλιο του Μάνου Ματσαγγάνη, που δημοσιεύτηκε στο newstime.gr στις 13/3/2010

Ο Τάκης Μίχας στο - όπως πάντοτε ενδιαφέρον άρθρο - του γράφει ότι "το ηθικό δίδαγμα που θα πρέπει να εξάγει κανείς δεν είναι ότι όλοι θα πρέπει να πληρώνουν φόρους, αλλά πώς θα διαμορφωθούν οι μηχανισμοί εκείνοι που θα επιτρέπουν σε όλους τους πολίτες να φοροδιαφεύγουν και όχι απλά στους προνομιούχους συμπολίτες μας".

Γιατί τότε δεν προτείνει απλώς τη μείωση των φόρων; Κάτι τέτοιο θα συνιστούσε πολιτική θέση, άρα θα ήταν απολύτως θεμιτό - πέρα από νόμιμο - να την υποστηρίζει κανείς (όπως και μην την υποστηρίζει, εάν είναι υπέρ των φόρων, όπως π.χ. εγώ).

Το πρόβλημα με την φοροδιαφυγή δεν είναι (μόνο) ότι μειώνει τα κρατικά έσοδα. Είναι κυρίως ότι διανέμει τα φορολογικά βάρη όχι σύμφωνα με τη δυνατότητα καθενός να συνεισφέρει αλλά ανάλογα με την "καπατσοσύνη" του.

Για τον λόγο αυτό, η φοροδιαφυγή δεν παραβιάζει απλώς κάθε αρχή κοινωνικής δικαιοσύνης: αποτελεί θρίαμβο της ανομίας και αποδοχή της επιλεκτικής συμμόρφωσης των πολιτών με τους νόμους.

Βέβαια, η διάχυτη παραβατικότητα μεγάλου τμήματος της κοινωνίας - με πρωταθλητές τα εύπορα στρώματα - σε όλες τις πτυχές της καθημερινότητας (από το χάος της κυκλοφορίας και την άναρχη δόμηση μέχρι τη διαφθορά στην πολιτική, στο σύστημα υγείας και αλλού), δείχνει ότι κάτι τέτοιο σε μεγάλο βαθμό συμβαίνει ήδη: φαίνεται ότι όντως ζούμε σε μια κοινωνία ανομίας - πράγμα που δεν μου φαίνεται άσχετο με την κρίση κτλ.

Δυσκολεύομαι όμως να πιστέψω ότι η θέση του πάντοτε αγαπητού Τάκη Μίχα είναι ότι θα πρέπει να το πάρουμε απόφαση και να μάθουμε να ζούμε με την ανομία.

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: σίγουρα το να φοροδιαφεύγουμε όλοι δεν είναι το επιθυμητό, αποτελεί όμως μέσα στην ανομία που εμπεριέχει ένδειξη κοινωνικής δικαιοσύνης καθώς είναι μια «υπηρεσία» παρεχόμενη σε όλους τους φορολογούμενους κατά το μέτρο της φορολογικής επιβάρυνσης τους (δεν είναι εφικτό να φοροδιαφύγεις για περισσότερα από όσα θα εφορολογησω...). Αυτό πιστεύω ότι προσπαθεί να καταδείξει, έστω και με ακραίο τρόπο, ο Τάκης Μίχας.

Και βέβαια το άρθρο εμπεριέχει και μια μεγάλη αλήθεια, την οποία προσπερνά τόσο ο κ. Ματσαγγάνης όσο και οι άλλοι σχολιογράφοι: ότι ο φόρος είναι ανταπόδoση ποιοτικά παρεχόμενης υπηρεσίας και ότι τελικός κριτής της ποιότητας δεν είναι ο παρέχων την υπηρεσία αλλά ο λαμβάνων!!

...οι πολίτες πληρώνουν φόρους και περιμένουν ως αντάλλαγμα δημόσια αγαθά και υπηρεσίες. Από την στιγμή που το επίπεδο των παρεχόμενων αγαθών/υπηρεσιών δεν αντιστοιχεί στους φόρους που καταβάλλουν έχουν κάθε ηθικό δικαίωμα(για να μην πω υποχρέωση) να προσπαθήσουν να σπάσουν το «συμβόλαιο» και να φοροδιαφύγουν...
Εκεί είναι η ουσία του πράγματος, ότι το μυαλό του κάθε πολίτη τείνει προς την φοροδιαφυγή όχι εξ εθίμου ή έξεως αλλά λόγω της αδυναμίας του κράτους να αιτιολογήσει τα απαιτούμενα ποσά με αντιπαροχή υπηρεσιών, ποιοτικών σε χρόνο, αντικείμενο, ευκολία και όλα τα άλλα που χαρακτηρίζουν μια σύγχρονη κοινωνία...