28.2.10

Meetings...


Νιώθεις μοναξιά;;
Δε σου αρέσει να δουλεύεις μόνος σου;;
Μισείς να παίρνεις αποφάασεις;;
Τότε συγκάλεσε ένα MEETING !!

Μπορείς...
να ΔΕΙΣ ανθρώπους,
να ΣΧΕΔΙΑΣΕΙΣ διαγράμματα,
να ΝΙΩΣΕΙΣ σημαντικός,
να ΟΡΙΣΕΙΣ υποεπιτροπές,
να ΕΝΤΥΠΩΣΙΑΣΕΙΣ τους συναδέλφους σου,
να ΚΑΝΕΙΣ ανούσιες συστάσεις,
...ΟΛΑ στην ΩΡΑ της ΔΟΥΛΕΙΑΣ σου !!!!

Meetings... H εναλλακτική της δουλειάς!!!

Οι σκληρές αλήθειες δεν έχουν σύνορα...


Ένα από τα ζητήματα που απασχολούν τη διεθνή κοινότητα σήμερα είναι η απουσία πολιτικών προσωπικοτήτων που θα ηγηθούν και θα οδηγήσουν τους λαούς τους μέσα από το αμφίβολο οικονομικά σήμερα στο καλύτερο αύριο.

Μία από τις πολιτικές μορφές που έχω παρακολουθήσει, τόσο από πολιτικό όσο και από επαγγελματικό ενδιαφέρον, είναι ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, πρωθυπουργός σήμερα της Τουρκίας. Θεωρώ τον κ. Ερντογάν, οραματιστή και πραγματιστή πολιτικό, που εργάζεται για να αμβλύνει τις πλείστες αντιθέσεις μεταξύ θρησκείας, λαού και στρατού στην γείτονα Τουρκία, έχοντας ένα σαφές όραμα για το επιθυμητό αύριο της πατρίδας του και διατηρώντας σε κάθε έκφραση του το ανθρώπινο της ύπαρξης του.

Στοιχεία που ο πρωθυπουργός της γείτονος χώρας φροντίζει να επιβεβαιώνει με απλές καθημερινές σκηνές, όπως τότε που προσκεκλημένος σε ευρωπαϊκό συμβούλιο έσκυψε και σήκωσε από το πάτωμα την μικρή χάρτινη σημαία της χώρας του που οι διοργανωτές είχαν τοποθετήσει ως σημάδι της θέσης του στην ομαδική φωτογραφία, σε αντίθεση με άλλους ηγέτες που στάθηκαν πάνω της. Βλέπετε, στην Τουρκία (όπου έχω ζήσει ένα διάστημα για επαγγελματικούς λόγους), ουδείς τολμά να θέτει τον εαυτό του πάνω από τη χώρα του, «ουδείς είναι υπεράνω των νόμων... ουδείς χαίρει ατιμωρησίας», όπως επανέλαβε προχθές ο κ. Ερντογάν (ο οποίος έχει δικαστεί και καταδικαστεί από τα Τουρκικά δικαστήρια, και ως πρωθυπουργός, με διάφορες πολιτικές αφορμές)...

Μια χώρα, την μετακεμαλική Τουρκία, που επί δεκαετίες ελέγχεται, διοικείται και κατευθύνεται από έναν στρατό που θεωρείται ο θεματοφύλακας του λαϊκού χαρακτήρα του τουρκικού κράτους, ελέγχει τράπεζες, βιομηχανίες, μονάδες παραγωγής, ακόμα και σχολεία και πανεπιστήμια, και του οποίου την δύναμη και παρέμβαση προσπαθεί να περιορίσει ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν.

Στην προσπάθεια του να κερδίσει τον τουρκικό λαό στον πόλεμο με τους στρατηγούς, ο Ερντογάν απηύθυνε προχθές ένα τηλεοπτικό διάγγελμα με το οποίο έθεσε προ των ευθυνών τους, τους Τούρκους πολίτες, ιδιαίτερα όσους ανήκουν σε ανώτερες τάξεις, με την χαρακτηριστική φράση: «όταν πρόκειται για επίλυση των προβλημάτων της χώρας, αναλογούν ευθύνες σε όλους», ενώ ταυτόχρονα εξήρε τη σημασία της ειρήνης, της γαλήνης και της σταθερότητας στην κοινωνία.

«Όλοι έχουν αντιληφθεί πως η Τουρκία δεν πρόκειται με τίποτα να παραιτηθεί από τον στόχο της σύγχρονης, ελεύθερης, προοδευτικής και φωτεινής δημοκρατίας», είπε ο τούρκος πρωθυπουργός, τονίζοντας επίσης πως η χώρα προχωρά αποφασιστικά προς τους στόχους που έχει θέσει: «η μεγάλη βούληση για αλλαγή από την οποία διακατέχεται το έθνος μας και ο ζήλος για την πρόοδο, παραμένει ως η βασικότερη ωθητική δύναμη της πορείας μας. Και όταν λέω αλλαγή, εννοώ εκείνη όπου η κυριαρχία ανήκει χωρίς προϋποθέσεις στο έθνος».

Σημαντικό σημείο του διαγγέλματος, το όραμα του Τούρκου πρωθυπουργού και στόχος της τουρκικής πολιτικής, το 2023 όταν η Τουρκική Δημοκρατία θα συμπληρώσει τα εκατό της χρόνια η χώρα του να αποτελεί μία από τις δέκα πιο εξελιγμένες χώρες του κόσμου, όραμα που ενίσχυσε λέγοντας: «σε κάθε περίοδο αναβάθμισης των δημοκρατικών προδιαγραφών και διεύρυνσης των ελευθεριών στην Τουρκία, άνθισε η ευημερία και η γαλήνη, έγιναν άλματα στην οικονομία. Το αντίθετο συνέβη κάθε φορά που αμφισβητήθηκε η δημοκρατία».

Ο Τούρκος πρωθυπουργός υπογράμμισε μάλιστα πως ευθύνες αναλογούν στον καθένα σε οτιδήποτε έχει να κάνει με την επίλυση των προβλημάτων της χώρας. Σε άτομα, σε οργανισμούς και περισσότερο στους πολιτικούς, τους ανθρώπους του πνεύματος, των τεχνών, τα μέσα ενημέρωσης αλλά και τους καθοδηγητές της κοινωνίας. «Δεν μιλάμε, κάνουμε δουλειά», είπε ο Ερντογάν καταλήγοντας ως εξής: «Εάν δεν υπάρχει οικονομική εμπιστοσύνη και σταθερότητα σε μια χώρα, ούτε μπορούμε να κάνουμε αυτές τις επενδύσεις ούτε να διαθέσουμε πόρους».

Σκληρές αλήθειες, για μία χώρα που διαθέτει και βαριά βιομηχανία και τουριστική βιομηχανία και φυσικές πλουτοπαραγωγικές πηγές και στρατηγική γεωπολιτική θέση και ισχυρές διεθνείς συμμαχίες με Αμερική και Ρωσία. Σκληρές αλήθειες που δεν έχουν σύνορα και προκαλούν σκέψεις. Σκέφτομαι ότι θα ήθελα π.χ. να ακούσω από τους κορυφαίους πολιτικούς των δύο κυβερνητικών κομμάτων μας το όραμα τους για την Ελλάδα του 2023 (δέκα χρόνια μετά το τέλος των φειδωλών κοινοτικών επιδοτήσεων...). Και πόσα άλλα...

υ.γ. Σταχυολόγησα το παραπάνω ρεπορτάζ από το www.trtgreek.com, την «έκδοση στα ελληνικά» του TRT (της κρατικής ραδιοτηλεόρασης της Τουρκίας), καθώς τα ελληνικά είναι μία από τις 32 γλώσσες τουρκικού ενδιαφέροντος (και συμφέροντος...) στις οποίες το τουρκικό κράτος επέλεξε να μεταφράζει και να μεταδίδει την καθημερινή ειδησεογραφία της χώρας αλλά και την επίσημη κρατική πληροφόρηση. Έψαξα, αν και ήξερα το αποτέλεσμα, στο web site της -επίσης κρατικής- ΕΡΤ να δω αν υπάρχει κάτι αντίστοιχο, έστω και με λιγότερες γλώσσες. Πίστευα ότι ίσως κάποιοι από τους χιλιάδες άχρηστους κομματικούς «υπάλληλους» που γεμίζουν γραφεία και διαδρόμους του ευαγούς ιδρύματος της Αγίας Παρασκευής θα είχαν κάποια στιγμή σκεφτεί ή αποφασίσει να εργαστούν για να φτιάξουν κάτι που θα προωθούσε την επικαιρότητα, τον πολιτισμό, την ιστορία της Ελλάδας σε χώρες και ηπείρους που μας ενδιαφέρουν... Πίστευα... Δεν έμενα στο χριστιανικό «πίστευε και μη ερεύνα»;;

Μαθηματική η λύση στο συνταξιοδοτικό...


* σκίτσο του Διογ. Καμένου

Υποστήριξη...


«Ορίστε! Το 75% του λαού υποστηρίζει την πολιτική μας κύριε πρόεδρε! ...τι άλλο θέλετε;»
«...Να μάθω ποια είναι αυτή η πολιτική...»

Κι εμείς την ίδια απορία έχουμε, εδώ και πολλούς μήνες... Εντάξει, αλλιώς είναι να το ακούμε από τους εντολείς Γερμανούς, Γάλλους, Αμερικάνους κ.λπ. αλλιώς από το στόμα του εντολοδόχου «πρωθυπουργού» τους... Ολόκληρη λαϊκή ψήφος υποστήριξης, να κάνει και κάτι, μην πάει τζάμπα...

* σχολιασμός σε σκίτσο του Γ. Ιωάννου από το ΕΘΝΟΣ

Πολιτικές προτιμήσεις...


Ο υπουργός του κυβερνώντος κόμματος κάνει περιοδεία. Επισκέπτεται ένα σχολικό συγκρότημα και ακούει τα παράπονα των δασκάλων και των μαθητών: «Κύριε υπουργέ, δεν έχουμε πετρέλαιο για θέρμανση και έρχεται βαρύς χειμώνας, δεν μας χωράνε οι αίθουσες, τα μισά θρανία είναι χαλασμένα, τα περισσότερα τζάμια είναι σπασμένα...»

Αφού ακούει διάφορα τέτοια τους λέει: «Μην ανησυχείτε, όλα θα φτιαχτούν το συντομότερο δυνατόν».

Στη συνέχεια μπαίνει στη Μερσεντές και πάει στον επόμενο σταθμό, τις τοπικές φυλακές. Ακούει και εκεί πολλά παράπονα: «Κύριε υπουργέ, θέλουμε καλύτερο φαγητό, περισσότερα κλινοσκεπάσματα, πιο πολύ προσωπικό γιατί δεν επαρκούμε...»

«Θα γίνουν όλα όσα ζητάτε, μην ανησυχείτε», απαντάει κι εκεί.

Μπαίνει πάλι στη Μερσεντές και καθώς φεύγουν αρχίζει να δίνει οδηγίες στον γραμματέα του.

«Λοιπόν. Στο σχολείο στείλε ένα συνεργείο να μπαλώσει μερικές τρύπες, και να βάλει μερικά τζάμια, αλλά τίποτε άλλο. Μετά στείλε ένα συνεργείο στις φυλακές να φτιάξει: πισίνα, χαμάμ, τζακούζι, σάουνα, αίθουσα για διασκέδαση με 50άρα τηλεόραση, φλίπερ...»

Μένει κάγκελο ο γραμματέας: «Μα κύριε υπουργέ, τι είναι αυτά που λέτε;»

Και απαντά ο υπουργός: «Κοίτα να δεις. Σχολείο πήγαμε και δεν θα ξαναπάμε. Στην φυλακή όμως δεν ξέρεις πότε θα μπούμε... Κατάλαβες;»

* ανέκδοτο από το blog του Σταύρου Παϊσιάδη αφιερωμένο στους Έλληνες πολιτικούς

25.2.10

Η δικτατορία της απεργίας...



Αν αποφασίσω να απεργήσω, θα το κάνω από συνείδηση και με γνώση των συνεπειών της πράξης μου. Θα καταγράψω το πρόβλημα και τα αιτήματα μου, θα διατυπώσω τα επιχειρήματα που τα υποστηρίζουν και θα προσπαθήσω να πείσω κι άλλους να με στηρίξουν, να με ακολουθήσουν, να απεργήσουν κι αυτοί.

Την ημέρα και ώρα της απεργίας, θα σταθώ στο χώρο δουλειάς μου ή σε κάποιο δημόσιο χώρο και θα μιλήσω με όλους όσους με πλησιάζουν για το πρόβλημα που με ώθησε σε απεργία, τα αιτήματα μου, τα επιχειρήματα μου, το δίκιο μου.

Και βέβαια θα σεβαστώ αυτούς που με σέβονται, θα τους αναγνωρίσω το δικαίωμα να έχουν αντίθετη γνώμη, άλλη άποψη, να μην συμφωνούν με τη στάση, με τα επιχειρήματα, με τις ενέργειες μου. Θέλουν να δουλέψουν; Σεβαστό! Τουλάχιστον ας μου διαθέσουν πέντε λεπτά να τους μιλήσω γιατί εγώ δεν θα δουλέψω, τι διεκδικώ και που πιστεύω ότι μπορούν να ωφεληθούν αν συνταχθούν μαζί μου.

Μπορεί να είμαι μόνος μου στην αρχή, είμαι όμως σίγουρος ότι θα με σεβαστούν, ότι την επόμενη φορά κάποιος ακόμα θα είναι δίπλα μου. Αν δεν το πετύχω ίσως πρέπει να ξανασκεφτώ τις διεκδικήσεις και την επιχειρηματολογία μου, ίσως να μην είμαι εγώ ο ένας που έχει δίκιο και οι υπόλοιποι άδικο, ίσως να είναι αλλιώς τα πράγματα, ίσως πάλι να έχω όντως δίκιο αλλά όχι και τα επιχειρήματα να πείσω τους άλλους. Έτσι μου λέει η δημοκρατική μου συνείδηση, έτσι θα πράξω...

Αυτά σε μια κοινωνία που λειτουργεί σωστά... Όχι στην ελληνική κοινωνία, αυτή λειτουργεί φαιδρά και ευτράπελα...

Θέλετε παράδειγμα: οι δημοσιογράφοι. Κλειστό κλάμπ η ΕΣΗΕΑ γράφει λίγους κολλητούς ως μέλη κάθε χρόνο, πλέον οι δημοσιογράφοι της ΕΣΗΕΑ είναι μικρή μειοψηφία στην αγορά, έχουν όμως την απαίτηση όταν «διατάξουν» απεργία όλοι, συμφωνούν-διαφωνούν, έκοντες-άκοντες, να κατεβάσουν στυλό, πληκτρολόγια, μικρόφωνα και κάμερες, έτσι γιατί το είπε το κονγκλάβιο. Αλλιώς ...«προσπαθούν να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία». Διαβάστε δημοσίευμα:
Χαμός έγινε κατά τη χθεσινή απεργία από απεργοσπάστες που προσπάθησαν να καλύψουν το κενό ενημέρωσης προκειμένου να εκμεταλλευτούν τη συγκυρία και να κερδίσουν κανένα αναγνώστη / θεατή / ακροατή.

Τα περισσότερα κρούσματα ήταν από το internet, καθώς πολλοί με το πρόσχημα της μη ένταξης τους στην ΕΣΗΕΑ (παρότι η απεργία ήταν των ΓΣΕΕ, ΑΔΕΔΥ, ΠΑΜΕ) τροφοδοτούσαν κανονικά με ειδήσεις τις ιστοσελίδες τους.

Στις τηλεοράσεις παρότι δεν υπήρξαν κρούσματα μεταδόθηκαν σε επανάληψη εκπομπές, παρότι απαγορεύεται και αυτό. Μάλιστα είδαμε τη συνέντευξη Βγενόπουλου στον Χατζηνικολάου, αλλά και τους Πρωταγωνιστές του Στ. Θεοδωράκη. Στο ραδιόφωνο, μουσικός παραγωγός του ΑΘΗΝΑ 984 πήγε να κάνει πρόγραμμα, αλλά παρεμποδίστηκε από τους συνδικαλιστές.

Παιδιά, ψυχραιμία. Θέλετε να απεργήσετε; Σεβαστό και σας το αναγνωρίζουμε !! Κάποιοι όμως δεν θέλουν, προτιμούν να εργαστούν. Σεβαστό και οφείλετε να τους το αναγνωρίσετε !! Και να το σεβαστείτε !! Και να δεχθείτε και τις πιθανές συνέπειες της πράξης σας. Μία από τις οποίες (συνέπειες), είναι και το ότι η πλειοψηφία μπορεί να διαφωνήσει τελικά με τους λόγους και τις αιτιάσεις που κάποιοι προβάλουν και να μην απεργήσει. Είναι δημοκρατικό δικαίωμα της πλειοψηφίας και πρέπει να το σεβαστείτε. Όπως είναι και δημοκρατικό δικαίωμα κάθε μειοψηφίας, ακόμα και μονομελούς, να απεργήσει προβάλλοντας τεκμηριωμένα αιτήματα, δικαίωμα που επίσης πρέπει να γίνει σεβαστό. Γιατί αυτό είναι δημοκρατία. Ενώ αυτό που γίνεται σήμερα είναι -απλά- δικτατορία. Η δικτατορία της απεργίας...

Απεργία, κρατικοδίαιτου βήξ...



«ΑΥΡΙΟ ΑΠΕΡΓΟΥΜΕ ΟΛΟΙ!!!! ΛΕΜΕ ΟΧΙ ΣΤΑ ΑΝΤΙΛΑΪΚΑ ΜΕΤΡΑ ΤΗΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ!!». Όχι, δεν το έλεγε κολλημένος κνίτης, το έλεγε σοβαρός άνθρωπος, δικηγόρος και συνδικαλιστής, άνθρωπος που δηλώνει πολιτικά τοποθετημένος στο κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Ξέχασα να σας πω ένα ακόμα χαρακτηριστικό: τη δουλειά του. Μη βιαστείτε να πείτε τι σημασία έχει, ο φίλος μου (που τον τιμώ με τα ελαττώματα του...) είναι από το 1996 (όταν τέλειωσε σπουδές και στρατό) δημοτικός υπάλληλος, αρχικά με ανάθεση (δηλ. συμβασιούχος) και μετά με πάγια αντιμισθία (δηλαδή μόνιμος).

Αυτά δήλωνε λοιπόν ευθαρσώς και επιμόνως το βράδυ της 23ης Φεβρουαρίου ο φίλος Δημήτρης για να προκαλέσει το παρακάτω σχόλιο μου:

Γιάννης: Τα «αντιλαϊκά μέτρα» είναι αναγκαία, όσο αναγκαία είναι και η αναπτυξιακή διάσταση που η κυβέρνηση αρνείται πεισματικά να δώσει !! Όχι Δημήτρη δεν θα απεργήσω αύριο, δεν θα στηρίξω κανέναν κρατικοδίαιτο βολεμένο, θα συνεχίσω να ζητάω μείωση του δημοσίου τομέα, κατάργηση της μονιμότητας και δίκαια, διαφανή και αξιοκρατικά κριτήρια πρόσληψης και απόλυσης δημοσίων υπαλλήλων, πλήρη απελευθέρωση της αγοράς, ανάπτυξη της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, χτύπημα των καρτέλ και των μονοπωλίων και μια σειρά άλλα φιλελεύθερα μέτρα που δεν εφάρμοσαν δυστυχώς ούτε οι σοσιαλιστές του Σημιτικού εκσυγχρονισμού ούτε οι κρατικιστές της Καραμανλικής νέας διακυβέρνησης.

Έτσι ξεκίνησε η συζήτηση, μια συζήτηση με ενδιαφέρουσα τροπή και ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Δημήτρης:
Πιστεύεις Γιάννη ότι θα τα εφαρμόσει όλα αυτά o ΓΑΠ; Έξι μήνες κυβέρνηση τι κάνει;


Γιάννης: Δημήτρη, δεν θα τα εφαρμόσει σίγουρα. Αύριο όμως η απεργία δεν γίνεται για να τα εφαρμόσει, απεργούν οι βολεμένο ικρατικοδίαιτοι για να συνεχίσουν να απολαμβάνουν προνόμια εις βάρος του εργαζόμενου και χειμαζόμενου ιδιωτικού τομέα. Η αυριανή απεργία είναι παροχή προκάλυψης στο ΠΑΣΟΚ για να εφαρμόσει την πολιτική του, αν έχουμε το πολιτικό βάρος ως Νέα Δημοκρατία ας οργανώσουμε κινητοποιήσεις για την εφαρμογή των δικών μας δίκαιων και αναγκαίων πολιτικών αντί να λαϊκίζουμε...

Τι ήταν να το πω, ήρθε -θαρρείς «πληρωμένο»- το επόμενο σχόλιο του Δημήτρη.

Δημήτρης:
Να πληρώσουν όλοι οι πολιτικοί από το 1981 και μετά!!!


Γιάννης: Πρέπει να πληρώσουν όλοι οι πολιτικοί που φταίνε για το κατάντημα της χώρας από το 1981 και μετά, ναι, πρώτα όμως πρέπει να σωθούμε για να μπορέσουμε να τους οδηγήσουμε στη δικαιοσύνη... Αυτή τη στιγμή η απεργία είναι ότι χειρότερο, το κυριότερο δίνει στήριγμα στο ΠΑΣΟΚ να εφαρμόσει αντιλαϊκές πολιτικές και να ευνοήσει φίλους και εκλεκτούς. Αυτό που πονάει πραγματικά είναι η σιωπηλή αγανάκτηση ενός λαού που πληρώνει το κόστος και θέλει να «πάρει κεφάλια» σε αντάλλαγμα, μόνο που οι κυβερνήτες δεν ξέρουν ποιά είναι αυτά τα κεφάλια για να προγραμματίσουν τους αποδιοπομπαίους τράγους...

Ο Δημήτρης εδώ «αποσύρθηκε» (μπορεί και φυσιολογικά, λόγω κούρασης, ήταν ήδη αργά...) και τον ρόλο του υπερασπιστή των λαϊκών κινητοποιήσεων ανέλαβε ο Νίκος, δάσκαλος και συνδικαλιστής (επίσης), ομοκομματικός του Δημήτρη, ο οποίος μου αναγνώρισε απλόχερα άγνοια των συμβαινόντων και έσπευσε να με καλέσει στην πορεία για να τα μάθω καλύτερα.

Νίκος: Γιάννη συγχέεις πολλά πράγματα, προφανώς από άγνοια. Σε καλώ αύριο στην πορεία να συζητήσουμε, να ανταλλάξουμε απόψεις, έχοντας βαθιά την πεποίθηση ότι θα πειστείς για το δίκαιο των αιτημάτων μας.

Ο διάλογος συνεχίστηκε μέσα στη νύχτα με αυξανόμενη όμωες ...ματαιότητα.

Γιάννης:
Νίκο, δε με γνωρίζεις, έτσι δεν σου επιτρέπεται να αναφέρεσαι σε άγνοια. Δεν υπάρχει περίπτωση να έρθω στην πορεία, σε καμιά πορεία, γιατί πέραν των ιδεολογικών διαφωνιών μου με τα κίνητρα της, ως ελεύθερος επαγγελματίας, πρέπει να εργαστώ για να αντεπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου. Ευτυχώς, έχω επιλέξει και αποφύγει προσεκτικά τις συνεργασίες τόσο με τον δημόσιο όσο και με τον κρατικοδίαιτο ιδιωτικό τομέα, άρα αύριο θα εργαστώ τόσο εγώ όσο και οι συνεργάτες/πελάτες μου... Αν ποτέ κάνετε απεργία και πορεία με πραγματικά φιλελεύθερα αιτήματα (π.χ. μιας και μιλάτε για ασφαλιστικό «υποχρεωτική ασφάλιση με ελεύθερη επιλογή φορέα», απόφαση που θα υποχρέωνε τις «καταβόθρες» ΙΚΑ/ΤΕΒΕ σε δουλειά και υγιή ανταγωνισμό) τότε θα είμαι κοντά σας...


Νίκος: Τα "φιλελεύθερα αιτήματα", πέραν του ότι χρειάζονται εξειδίκευση και που πιστεύω ότι θα συμφωνούσαμε σε πολλά από αυτά, είναι δύσκολο να εμφιλοχωρήσουν σε κλαδικές-ομοιοεπαγελματικές κινητοποιήσεις, όπως αυτές των Δ.Υ. Προφανώς αυτά πρέπει να τα διεκδικήσουν οι φορείς της ιδιωτικής εργοδοσίας και των ελεύθερων επαγγελματιών, οι οποίοι όμως αρκούνται και βολεύονται σε μια οικονομία "σοβιετικού" τύπου (βλ. κλειστά επαγγέλματα, Βγενόπουλος κτλ). Γι'αυτό σε καλώ να ενημερωθείς, ακόμα κι αν δε σε ξέρω.

Άρες μάρες... δηλαδή !! Πάντως μια αλήθεια την είπε: οι Δ(ημόσιοι) Υ(πάλληλοι), τουλάχιστον αυτοί που εκπροσωπεί ο Νίκος, δεν θέλουν να συζητήσουν μέτρα που θα δημιουργήσουν ανάπτυξη γιατί τα μέτρα αυτά θα τους υποχρεώσουν (προφανώς) σε δουλειά, έτσι προτιμούν να έχουν ένα ρόλο διαχειριστή των κεκτημένων, να συμπιέζουν φορτικά, ειφορο- και φορο-δοτικά τον ιδιωτικό τομέα, την ελεύθερη οικονομία και να απαιτούν και αναγνώριση αυτού του «δικαίου» τους. Είπα να του κάνω μια μικρή ανάλυση για το τι θα πει «σοβιετικού τύπου» οικονομία, είπα να του εξηγήσω ότι το πλέον κλειστό επάγγελμα είναι αυτό του μόνιμου δημοσίου υπαλλήλου και ότι η μονιμότητα αυτή αποτελεί και τη μεγαλύτερη πληγή για την παραγωγικότητα του τόπου, το μετάνιωσα, δεν θα καταλάβαινε, έτσι το έγραψα πιο απλά...

Γιάννης: Νίκο, τόσο ο δημόσιος τομέας όσο και ο κρατικοδίαιτος ιδιωτικός τομέας (π.χ. κλειστά επαγγέλματα) αντιδρούν στο άνοιγμα, τη φιλελευθεροποίηση και την κατάργηση των κεκτημένων γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα χρειαστεί να δουλέψουν, να ανταγωνιστούν, να παράγουν... Απορώ αλήθεια, πως μπορείς να συμπαρίστασαι με αυτούς, εγώ δεν μπορώ, δεν ανήκω σε αυτή την κάστα, αν αυτή είναι η επίσημη γραμμή της ΝΔ, τότε λυπάμαι αλλά δεν ανήκω και στο κόμμα αυτό.

Και, για να μη μείνει με την αίσθηση της εμής άγνοιας, του ανάφερα και μια παλαιά γραφή μου, ως νεολαίου, σε κομματικό έντυπο ότι «οι συνδικαλιστές πρέπει πρώτα να μάθουν να δουλεύουν και μετά να συνδικαλίζονται» η οποία είχε προκαλέσει έκρηξη οργής από την τότε κομματική συνδικαλιστική ηγεσία... Το γεγονός βλέπετε, ότι πολλά χρόνια τώρα, από την εποχή του πρώϊμου παπανδρεϊσμού, οι συνδικαλιστές πληρώνονται από τις επιχειρήσεις για να μην δουλεύουν δεν πολυκυκλοφορεί στην πιάτσα, μη χαλάσει την μαγιά... Ο Νίκος όμως συνέχισε απτόητος:

Νίκος: Γιάννη, όμως εξακολουθείς να λησμονείς ότι ο ΔΥ δεν είναι "αρμόδιος" για την άσκηση της οικονομικής πολιτικής ενός κράτους. Εντολές εκτελούμε. Το κράτος οφείλει να με καταστήσει "παραγωγικό" όπως λες εσύ. Σε καλώ λοιπόν μεθαύριο νά'ρθεις στο σχολείο που εργάζομαι, να μπεις στο τμήμα μου που αριθμεί 70 (!) παιδιά, λόγω του ότι το Υπουργείο δε στέλνει ή δεν έχει προσωπικό, και να μου πεις αν εσύ θα είχες τη δυνατότητα να καταστείς "παραγωγικός" (αλήθεια, πώς ορίζεται αυτό στην εκπαίδευση;) υπό τέτοιες συνθήκες! Και δεν είμαι φυσικά ο μόνος εκπαιδευτικός πού'χει τέτοια προβλήματα, ούτε ο μόνος ΔΥ! Τα ίδια υπάρχουν πχ και στα νοσοκομεία, στους αστυνομικούς και σ'όλο το στενό δημόσιο τομέα. Στα λέω δε αυτά έγώ, ο πρώτος συνδικαλιστής δάσκαλος στην Αν.Αττική από μεριάς ΔΑΚΕ, που όπως καταλαβαίνεις είμαι και μάχιμος εκπαιδευτικός τάξης. Περιμένω να μου αναλύσεις και το δικό σου δράμα με τους πελάτες σου κτλ.

Θα μου έκανε και τη χάρη να με ακούσει δηλαδή, μόνο που «γλώττα λανθάνουσα τ'αληθή λέγει», οι πελάτες μου δεν είναι το πρόβλημα μου ως ελεύθερου επαγγελματία, το πρόβλημα μου είναι ο δημόσιος τομέας που αντί να με διευκολύνει με επιβαρύνει με αναξιοκρατικές επιλογές, περιττή γραφειοκρατία, υπερβολικό κόστος χωρίς αντίκρυσμα, περιορισμούς και δεσμεύσεις στη δουλειά μου κ.λπ. Απάντησα σχεδόν αμέσως...

Γιάννης:
Νίκο, αν η απεργία αύριο είχε αίτημα το πως θα γίνουν οι Δ.Υ. παραγωγικοί και πως θα αμείβονται ανάλογα με την παραγωγικότητα τους θα με εύρισκες δίπλα σας. Όταν όμως τα αιτήματα αύριο είναι ουσιαστικά το πως θα διαιωνιστεί το σαθρό καθεστώς που επιβάλλει σε σένα να προσπαθείς να γίνεις παραγωγικός δάσκαλος σε μια κερκίδα 70 ατόμων, τότε δε θα με βρεις καν εκεί...

Η τοποθέτηση μου δεν έχει προσωπική μομφή ως προς την προσπάθεια σου και την επάρκεια σου (τα οποία δεν γνωρίζω και δεν μπορώ να κρίνω), έχει σαφή θέση και κρίση επί αυτών που υπεραμύνεται η απεργία στην οποία συμμετέχεις και της οποίας αντιτίθεμαι. Τα λοιπά, μπορούμε να τα συζητήσουμε με την πρώτη ευκαιρία.

Πρέπει να ηγούμαστε και όχι να αγόμαστε των πάσης φύσεων αγώνων των πάσης φύσεως φορέων αν θέλουμε να αναδείξουμε (καταρχήν) την αναμφίβολη υπεροχή της φιλελεύθερης ιδεολογίας μας (ώστε μετέπειτα να την παγιώσουμε ως κυρίαρχη). Και για να πετύχουμε αυτό πρέπει να είμαστε σε θέση ακόμα και να θυσιάσουμε τα όποια βραχυπρόθεσμα οφέλη...

Προφανώς, απάντησα «εις ώτα μη ακούοντος...», διότι ο συνομιλητής μου επέμενε ως βράχος ...κνίτικος (sorry, αυτή την έκφραση μου έφερε η ξεροκεφαλιά...)

Νίκος:
Γι' αυτό σου λέω Γιάννη ότι δεν είσαι ενημερωμένος για τα αιτήματα και τις εξελίξεις. Μάλλον κατά νου έχεις τις εποχές που έζησες, οι οποίες όμως έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Τα δε βραχυπρόθεσμα οφέλη αδυνατώ να τα εντοπίσω, εκτός αν θεωρείς ωφέλεια για το κράτος το γεγονός ότι θα εξοικονομήσει αύριο από κάθε απεργό δάσκαλο 50€ περίπου (η περικοπή του μισθού λόγω της απεργίας από το μισθό και τα "δώρα").

Αποφάσισα να κοιμηθώ για να μπορέσω την άλλη μέρα να εργαστώ παρά τις αντιξοότητες που θα προσέθετε στην καθημερινότητα μου η άρνηση των δημοσίων υπαλλήλων να μου παράσχουν και αυτές ακόμα τις ελάχιστες υπηρεσίες τους.

Την άλλη μέρα, χθες, σκεφτόμουν τον διάλογο ξανά και ξανά... Δυστυχώς δεν είχα χρόνο να ψάξω να βρω τον Νίκο στην πορεία, είμαι σίγουρος ότι θα πήγε, και πιστεύω ότι είναι συνεπής με τα όσα έγραψε και δήλωσε όχι αδειούχος αλλά απεργός (ήτοι 50€ "φτωχότερος") αναλαμβάνοντας το βάρος της ευθύνης του, εκείνο όμως που θα είχε ενδιαφέρον να δω αν τον έψαχνα, θα ήταν πόσοι συνάδελφοι του ήταν κοντά του στην πορεία και πόσοι δήλωναν στα φούμαρα απεργοί και στα χαρτιά και την πράξη αδειούχοι... όχι τίποτε άλλο, από μαθητής είχα σιχαθεί τον ξύλινο λόγο της αριστεράς, τόσα χρόνια πλέον έχω σιχαθεί και την «κνίτικη» (=χωρίς έμπνευση) αναπαραγωγή του από τα ξυλόφωνα του «δεξιού» «συνδικαλισμού»... (και οι δύο λέξεις σε εισαγωγικά, για διαφορετικό λόγο κάθε μία...)

Για την ιστορία, χθες δεν απήργησα. Εργάστηκα κανονικά. Και μπόρεσα να ολοκληρώσω τον πρώτο κύκλο προετοιμασίας ενός σημαντικού συμβουλευτικού project που είχαμε ξεκινήσει με έναν καλό φίλο και συνεργάτη πριν τις γιορτές ακόμα. (Οι σχετικές ανακοινώσεις τον Μάρτιο...)

Απ... Αργιακές σκέψεις για την 24η Φλεβάρη...



* Χθες ήταν αργία ή μήπως να την χρεώσω άδεια;; Ε, δεν έλεγε, είχε και καλό καιρό, ότι πρέπει για ουζάκι... (τουλάχιστον δούλεψαν τα πάσης φύσεως μεζεδοπωλεία και εστιατόρια, αν κρίνω από την εικόνα που είδα φεύγοντας στις 3 από το γραφείο μου στο κέντρο για να προλάβω τον ηλεκτρικό πριν ...απεργήσει)

* Αν υποθέσουμε ότι οι πορευόμενοι ήταν 40.000 ή και 50.000 (να δεχθώ τις πλέον αισιόδοξες μετρήσεις) από τους σχεδόν 1.500.000 εργαζόμενους στον ευρύτερο δημόσιο τομέα (αυτόν που απήργησε χθες...), οι υπόλοιποι έχω μια απορία που ήταν;; Με απεργία, άρα και στέρηση αποδοχών, ή με άδεια (κανονική, γονική, αναρρωτική ή όποιας άλλης μορφής;;)

* Θα μας πει ποτέ κανείς πόσοι δημόσιοι υπάλληλοι ήταν αδειούχοι χθες και αν τηρήθηκε το ποσοστό αδειούχων/εργαζόμενους που προβλέπει ο νόμος;;

* 24.02.2010, περίπου 13:00, σε πεζοδρομημένο στενάκι πίσω από την Κάννιγγος. Ομάδα νεαρών διαδηλωτών (κάποιο γκρουπούσκουλο με τα αρχικά Μ.Α.Σ. αν διέκρινα καλά...) κατεβαίνει ομαδικά προς το κύριο σώμα της πορείας που εκείνη την ώρα ανεβαίνει την Πατησίων. Κάποιοι κουβαλούν το κεντρικό πανό, οι άλλοι τα πλακάτ: δύο αφίσες χαρτονένιες 50 Χ 70 στερεωμένες αμφίπλευρα πάνω σε ένα ξύλο. Η κοινή λογική λέει ότι ένα απλό πλακάτ από δύο αφίσες στηρίζεται σε ένα απλό κομμάτι ξύλο, ελαφρύ αλλά και γερό ώστε να μην λυγίζει, να μη σου σπάσει στα χέρια με το πρώτο. Η κοινή λογική επίσης λέει ότι αν επιδιώκεις να διαδηλώσεις ειρηνικά, φροντίζεις η όλη εικόνα σου να το αποπνέει. Άρα, αυτοί οι διαδηλωτές που είχαν μοντάρει τα πλακάτα σε ξύλινα δοκάρια πάχους 4-5 εκατοστών ή στυλιάρια από αξίνες/κασμάδες και άλλα οικοδομικοαγροτικά εργαλεία, να υποθέσω ότι δεν διαθέτουν κοινή λογική. Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν σκεφτώ ότι μπορεί να μην ήθελαν να διαδηλώσουν ειρηνικά, θα θεωρηθώ προβοκάτορας και δε θέλω...

(Σ)α(χ)λαβανισμοί και ...τρυφερότητες


* από εκδήλωση της Πρωτοβουλίας για την Aριστερή Aνασύνθεση (my ass...!!) του Συνασπισμού (Δευτέρα 22.2.2010)

«...μεγάλα κομμάτια της πιo ευαίσθητης, πρωτοποριακής, αντισυστημικής, ατίθασης και συγκρουσιακής νεολαίας βρίσκονται εκεί...»
Που...;; Που...;;
Μα... «...στον αντιεξουσιαστικό χώρο...»

Τι άλλο θα ακούσουμε; Ρε συ Αλέκο, μια ερώτηση, σε αυτά τα ...τρυφερά παιδιά συμπεριλαμβάνεις και τον Χρυσοχοΐδη και τους άλλους «αντιεξουσιαστές» της παιδικής χαράς του Γιωργάκη ή προτιμάς να κρατήσεις όλο το καραγκιοζιλίκι για πάρτη σου;;

23.2.10

Φασισμός... ΠΑΜΕ...


Άκουσα την είδηση λίγο νωρίτερα στην τηλεόραση. Είδα και τις πρώτες εικόνες σε ζωντανή σύνδεση. Μια παρεούλα που χαζογελούσε και έκανε την μαγκιά της έξω από το Χρηματιστήριο της Αθήνας. «Κατάληψη», λέει, «δε θα μπει κανείς μέσα σήμερα, δε θα ανοίξει το χρηματιστήριο». Φασισμός και δικτατορία («κόκκινη» αυτή άρα καλή για την Αλέκα και τους κομμουνιστές της), μην τυχόν και λειτουργήσει ο καπιταλισμός...

Το ζωντανό ρεπορτάζ του ΣΚΑΙ είχε και τις στιγμές γέλιου, ειδικά την ώρα που κάποιος καημένος (εκπρόσωπος των φασιστών καταληψιών) έβαλε μπροστά την γνωστή κασέτα. Είναι η λογική της δημοκρατίας που επιτάσσει να δίνεται λόγος, έκφραση και φωνή ακόμα και σε αυτούς που την επιβουλεύονται, που την καταλύουν, που φασιστικά και δικτατορικά απαγορεύουν την εργασία για να «προστατέψουν» (λέει...) το δικαίωμα του εργαζόμενου. Καλά λέω ότι το σημερινό ΚΚΕ και οι πάσης φύσεως εκφράσεις του στην κοινωνία (ΠΑΜΕ και άλλα γκρουπούσκουλα) είναι απροκάλυπτα φασίστες, ελεεινοί δικτατορίσκοι, οι οποίοι καθώς αδυνατούν πλέον να πείσουν την κοινωνία για τις θέσεις τους με επιχειρήματα (που προφανώς δεν υπάρχουν) προσπαθούν να επιβάλουν την οπισθοδρομική λογική τους, βαφτίζοντας την «προστασία του εργαζομένου».

Και τελικά δεν έχω καταλάβει πως λειτουργούμε σε αυτή τη χώρα. Προφανώς ο κάθε ηλίθιος μπορεί να κάνει ότι του γουστάρει εις βάρος των υπολοίπων και του κοινωνικού συνόλου. Το λέω αυτό γιατί αν υπήρχε σοβαρό κράτος, αυτή την ώρα η αστυνομία θα είχε επέμβει όχι για να απαγορεύσει την απεργία η οποία είναι συνταγματικά και κοινωνικά κατοχυρωμένο δικαίωμα αλλά για να διασφαλίσει σε όσους από τους εργαζόμενους του Χρηματιστηρίου θέλουν την ελεύθερη πρόσβαση στη δουλειά τους. Υπάρχει μια ακόμα δικλείδα στην ευνομούμενη κοινωνία, η εισαγγελική παρέμβαση και παραγγελία προς τις αστυνομικές δυνάμεις για άμεση εφαρμογή του νόμου. Αλλά, για να γίνουν αυτό πρέπει να υπάρχει ηγεσία (πολιτική και υπηρεσιακή) με βάρος άποψης και θάρρος δράσης...

Σκέφτομαι, υπό αυτές τις συνθήκες, πως θα μπορούσα ως πολίτης να προστατευθώ από την αυθαιρεσία μιας μειοψηφίας. Μήπως να προχωρήσω σε αυτοδικία; Παράνομο. Μήπως να «κάτσω στ' αυγά μου» και να υπομείνω τη ζημιά; Ηλίθιο. Μήπως να προσχωρήσω; Φασιστικό. Άρα;;

Ως εδώ...

Όλα έχουν ένα όριο... Ακόμη και η ξεφτίλα. Αυτή τη φορά οι Γερμανοί ξέφυγαν, ξεπέρασαν το όριο και χάνουν το όποιο δίκιο τους. Το εξώφυλλο του γερμανικού περιοδικού «Focus» με την Αφροδίτη της Μήλου, γύρω της την ελληνική σημαία, να κάνει με το χέρι της γνωστή απρεπή κίνηση ξεφεύγει, ξεφεύγει πολύ... Χτυπάει στο φιλότιμο του κάθε Ελληνα ασχέτως πολιτικών πεποιθήσεων. Και ξέρετε κάτι, σε αυτή τη γερμανική απρέπεια οφείλουμε να απαντήσουμε. Ολοι μαζί ενωμένοι κι αποφασισμένοι να αλλάξουμε την εικόνα της απαξίωσης.

Και επειδή ο λαός εξέλεξε νέα κυβέρνηση οφείλει αυτή να βρει τους τρόπους να απαντήσει στην ατυχέστατη αυτή έμπνευση των Γερμανών δημοσιογράφων. Ο πρωθυπουργός έδωσε συνέντευξη σε άλλο γερμανικό περιοδικό, το «Spiegel», όπου εκλήθη να απαντήσει σε σκληρές ερωτήσεις. Μίλησε εκεί για διαπαιδαγώγηση που, πράγματι, το έχουμε τονίσει πολλές φορές στον Ελεύθερο Τύπο, είναι ο μόνος τρόπος να αλλάξει η νοοτροπία του Έλληνα. Είναι ο μόνος τρόπος να πεισθεί ο νεοέλληνας ότι η κουτοπονηριά δεν είναι αρετή. Ομως εν προκειμένω, τώρα που το θέμα δείχνει να ξεφεύγει, μόνον οι πολιτικοί μας μπορούν να μαζέψουν την κατάσταση και να δώσουν απτές αποδείξεις ότι η πλειονότης έχει συνείδηση, παρά το γεγονός ότι τις κομπίνες έκανε η μειοψηφία, παρά το γεγονός ότι θα πληρώσουν τα σπασμένα εκείνοι που δεν ευθύνονται, οι νοικοκυραίοι του ιδιωτικού τομέα που πληρώνουν τους φόρους τους και κινδυνεύουν να μείνουν άνεργοι.

Η Ευρώπη μάς χτυπάει, ενώ φέρει κι αυτή ακεραία την ευθύνη, καθώς οι ελεγκτικοί της μηχανισμοί «αγρόν ηγόραζαν». Στο χέρι μας είναι να μονιάσουμε και να αντιμετωπίσουμε όλοι μαζί τον εχθρό που καραδοκεί...
* δημοσίευμα του Ελεύθερου Τύπου στις 22.02.2010

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: Οι Γερμανοί ποτέ δεν φημίζονταν για το χιούμορ τους, αλλά εδώ δεν πρόκειται μόνο για αυτό. Σίγουρα ένα περιοδικό δεν εκφράζει την επίσημη άποψη μιας χώρας, μερικές φορές ούτε καν την ευρεία κοινή γνώμη, εδώ όμως έχουμε να κάνουμε με ένα άθλιο εξώφυλλο όπως και αν προσπαθήσει να το δει κανείς.
Πέραν της χυδαιότητας της χειρονομίας και της ευθείας προσβολής της χώρας μου, της ιστορίας της και της σημαίας της, στέκομαι στον τίτλο, ο οποίος αναφέρεται στους απατεώνες της ευρώ-οικογένειας. Πραγματικά δεν κατανοώ για ποιους λόγους οι κυβερνήσεις μας τόσα χρόνια δεν έχουν βάλει στο τραπέζι το τι χρωστάμε εμείς στους Γερμανούς και το τι χρωστάνε οι Γερμανοί σε μας (οι πολεμικές αποζημιώσεις από τις κλοπές και την καταστροφή της Ελλάδας και της οικονομίας της στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο...). Κερδισμένοι θα βγούμε...
Όχι τίποτε άλλο, αλλά αν εμένα με αποκαλεί η συντακτική ομάδα του Focus απατεώνα ως μέλος ενός λαού που στο τέλος τέλος προστάτεψε τη δημοκρατία, εγώ τους αποκαλώ κατσαπλιάδες ως μέλη ενός άλλου λαού που κατέλυσε την δημοκρατία και αιματοκύλισε τον κόσμο ολόκληρο στην προσπάθεια του να τον καταλάβει. Για να δούμε που θα καταλήξει...

UPDATE: Για την ιστορία, σύμφωνα με διάφορα στοιχεία που βρήκα στο internet, το βεβαιωμένο χρέος της Γερμανίας προς την Ελλάδα είναι:

α. 7.160 δις. δολάρια που μας επιδίκασε η Διεθνής Διάσκεψη Ειρήνης των Παρισίων (1946) για τις καταστροφές που προξένησαν στην οικονομική υποδομή της χώρας μας κατά την περίοδο του Β΄Π.Πολέμου τα γερμανικά στρατεύματα,

β. 3.500 δις. δολάρια από το δάνειο που οι κατοχικές δυνάμεις μας υποχρέωσαν να τους δώσουμε πέρα από τα έξοδα συντήρησης των κατοχικών στρατευμάτων, υπολογισμένα με ονομαστικές τιμές του '38 (σήμερα ξεπερνούν τα 70 δις. δολάρια),

Επίσης, διεκδικήσιμοι είναι πολλοί Ελληνικοί αρχαιολογικοί θησαυροί που κοσμούν Γερμανικά μουσεία και εκλάπησαν από Ελληνικούς αρχαιολογικούς χώρους κατά τη διάρκεια της Κατοχής, καθώς και οι επιδικασθείσες αποζημιώσεις θυμάτων
άμαχου πληθυσμού σε 100 ολοκαυτώματα πόλεων και χωριών...

Μήπως, να διεκδικούσαμε κάτι από όλα αυτά και να δίναμε ως «αντάλλαγμα» τους διάφορους Γερμανοτσο... sorry... Γερμανοτραφείς πολιτικούς μας που -τουλάχιστον την τελευταία εικοσαετία- έκαναν ότι ήταν δυνατό για να μας υποδουλώσουν ακόμα περισσότερο;;

20.2.10

Λύση στην κρίση;;



Ο Dr. Marc Faber, γκουρού των επενδύσεων, ολοκλήρωσε τη μηνιαία αναφορά του με τα παρακάτω σχόλια:
«Αν ξοδεύουμε τα χρήματά μας στο Wal-Mart, αυτά καταλήγουν στην Κίνα.
Αν τα ξοδέψουμε σε βενζίνη, πάνε στους Αραβες. Αν αγοράσουμε PC, πάνε στην Ινδία.
Αν αγοράσουμε φρούτα και λαχανικά, πάνε στο Μεξικό, την Ονδούρα και τη Γουατεμάλα.
Αν αγοράσουμε καλό αυτοκίνητο, πάνε στη Γερμανία. Τίποτε απ' αυτά δε βοηθάει την Αμερικανική Οικονομία.

Ο μόνος τρόπος να κρατήσουμε τα λεφτά εντός συνόρων είναι να τα ξοδέψουμε σε πουτάνες και μπύρες, γιατί αυτά είναι τα μόνα προϊόντα πια που παράγονται στις ΗΠΑ. Εγώ κάνω ό,τι μπορώ...»

Λοιπόν... στην Ελλάδα οι μπύρες είναι Γερμανικές, και οι πουτάνες είναι Ρωσίδες... άρα χέσε μέσα!!

Φαρσοκωμωδία ή απλώς ...κωμωδία;;


Διαβάστε δύο ιστορίες που πέρασαν στα ψιλά της ειδησεογραφίας τις προηγούμενες μέρες.
Από την αξιοκρατία στην κωμωδία...
Η στελέχωση του κράτους από το ΠαΣοΚ ξεκίνησε ως ιστορική άσκηση αξιοκρατίας και βρίσκεται πλέον πολύ βαθιά στην επικράτεια της κωμωδίας. Χθες στην Επιτροπή ΔΕΚΟ της Βουλής εμφανίστηκε ο κ. Π. Μαυροκέφαλος, ο οποίος, όπως μου λένε, δεν έχει εργαστεί από το 2004 (έχει κέφι για δουλειά μόνο με το ΠαΣοΚ στην κυβέρνηση). Το κέφι επανήλθε και ο κ. Μαυροκέφαλος επελέγη ως επικεφαλής του Διαχειριστή Εθνικού Συστήματος Φυσικού Αερίου (ΔΕΣΦΑ).

Δεν θα σταθώ στην κακή ομιλία του υποψηφίου. Θα σταθώ σε αυτά που είπε. Και τι είπε; Οτι μεταξύ άλλων έχει γράψει ένα παμπάλαιο βιβλίο για τον σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της Κίνας. «Στα ελληνικά ή στα κινεζικά;» τον ρώτησε με εμφανή ειρωνεία ο κ. Φ. Πετσάλνικος.

Μου λένε ακόμη ότι ο κ. Απ. Κακλαμάνης ήταν όλο νεύρα με την επιλογή και δεν μάσησε τα λόγια του. «Εχω επιφυλάξεις αλλά, αφού τον θέλει η κυβέρνηση, γιατί να πω όχι;» λέγεται ότι είπε.

ΒΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣ
Πέμπτη 18 Φεβρουαρίου 2010

Στην ΕΡΤ τα golden boys ποτέ δεν... πεθαίνουν
Ούτε στη Βουλή αποκάλυψε χθες ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού κ. Π. Γερουλάνος το ύψος των αποδοχών που θα έχει ο νέος πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΡΤ κ. Γ. Γαμπρίτσιος, παρά την ασφυκτική πίεση που δέχθηκε, κυρίως από στελέχη της κυβερνητικής παράταξης, για να τηρηθεί η εξαγγελία του πρωθυπουργού κ. Γ. Παπανδρέου ότι θα ισχύσουν για όλους οι ίδιοι περιορισμοί και ότι δεν θα υπάρξουν ξανά golden boys στο ραδιομέγαρο.

Η δέσμευση που ανέλαβε ο υπουργός ότι το σύνολο των αμοιβών που θα καταβάλει η ΕΡΤ τόσο στον κ. Γαμπρίτσιο όσο και στον κ. Αθ. Παπαγεωργίου, ο οποίος θα αναλάβει την προεδρία της εταιρείας μόλις τροποποιηθεί το θεσμικό πλαίσιο που θα επιτρέπει τον διαχωρισμό των δύο θέσεων, δεν θα ξεπερνά τις αμοιβές του προκατόχου του κ. Χ. Παναγόπουλου (σ.σ.: 347.000 ευρώ ετήσιως) δεν κρίθηκε ικανοποιητική από τον Πρόεδρο της Βουλής κ. Φ. Πετσάλνικο.

«Να συμπεράνω ότι δεν θα ξεπεράσουν τις 10.000 ευρώ μηνιαίως;» ρώτησε ο κ. Πετσάλνικος. «Δεν μπορώ να σας το πω γιατί μου δημιουργείται πρόβλημα διαπραγματευτικών χειρισμών» ήταν η απάντηση του κ. Γερουλάνου. Ο Πρόεδρος της Βουλής όμως επανήλθε επικαλούμενος τη «ρητή αναφορά του Πρωθυπουργού» για οροφή ανώτατης αμοιβής σε όλο το Δημόσιο το ποσό των 10.000 ευρώ. «Αυτό που ήδη κάναμε στην ΕΡΤ είναι κάτι πρωτόγνωρο, αφήστε με να διαπραγματευθώ» επέμεινε ο κ. Γερουλάνος...

Ο ίδιος ο κ. Γαμπρίτσιος είχε νωρίτερα υποσχεθεί συμβολή της ΕΡΤ στην προσπάθεια οικονομικής εξυγίανσης μιλώντας για «μείωση αμοιβών όλων των στελεχών της δημόσιας τηλεόρασης που βρίσκονται μπροστά και πίσω από τις κάμερες», ενώ προς το τέλος- πληροφορηθείς, προφανώς, για τις σχετικές αναρτήσεις που είχαν ήδη κυκλοφορήσει σε ιστοσελίδες- εξέφρασε έκπληξη για τη διάσταση που έλαβε το ζήτημα των αποδοχών του.

ΤΟ ΒΗΜΑ
Παρασκευή 19 Φεβρουαρίου 2010

Στην πρώτη ιστορία, το dessous είναι ότι η ΔΕΣΦΑ καλείται να εφαρμόσει στην πράξη την απελευθέρωση της αγοράς ενέργειας και τους κανόνες ανταγωνισμού εξυπηρετώντας στις εγκαταστάσεις της και ιδιωτικά φορτία φυσικού αερίου, σύμφωνα με τις αποφάσεις της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας και τη σχετική νομολογία της Ε.Ε., να θυμίσουμε δε το πρόβλημα που προέκυψε τον Δεκέμβριο όταν ο πρόεδρος του απερχόμενου Δ.Σ. συνεπικουρούμενος από υπηρεσιακούς παράγοντες και με αιχμή του δόρατος τους συνδικαλιστές της εταιρείας ήρθε σε ευθεία ρήξη με τον απερχόμενο διευθύνοντα σύμβουλο και έδωσε τον «υπέρ πάντων αγώνα» για να παραταθεί η ζωή ενός ακόμα κρατικού μονοπωλίου.

Στην δεύτερη περίπτωση, το θέμα είναι πιο απλό. Η σπάταλη κρατική ΕΡΤ που πρέπει πλέον να διοικηθεί... Ο δικός μας υποψήφιος που θέλει μεν την καρέκλα αλλά όχι και να αποκτήσει «χωρίς κέρδος κέρατα» κάτι που πρέπει να πράξουμε αλλά δεν πρέπει να το πούμε και ανοικτά ... Και οι συνδικαλιστές με τα κεκτημένα τους που δεν θέλουν να διαταραχθεί η ραστώνη τους και ο αποφασιστικός τους ρόλος για τα δρώμενα εντός του ευαγούς ιδρύματος της Αγίας Παρασκευής...

Καλημέρα σας...

Διαλεγόμενοι με εαυτούς και αλλήλους...


Χρειαζόμαστε όρους στο διάλογο όταν χάνουμε τα όρια του εαυτού μας...

Το ΣΩΚΡΑΤΙΚΟ ΚΑΦΕΝΕΙΟ είναι μία από τις ομάδες που συμμετέχω (ως ακροατής περισσότερο, όχι ενεργά ως συνομιλητής ακόμα ομολογώ...) στο facebook, ένας διαδικτυακός τόπος που ο φίλος Αντώνης από τη Δράμα έφτιαξε για να «ενώσει» ανθρώπους ομιλούντες την ελληνική γλώσσα και διαθέτοντες επαρκή όρεξη για «φιλοσοφικές συζητήσεις, διάδοση των σωκρατικών μαιευτικών διαλόγων, διάδοση του διαλόγου γενικά, αναζήτηση και διάδοση της αλήθειας, γνωριμία ανθρώπων με όμοια ενδιαφέροντα, αναλύσεις γνωμικών, τοποθετήσεις φιλοσοφικών στάσεων ζωής, συζητήσεις για το “Γνώθι σαυτόν”, “Θέλειν και Οφείλειν” κ.α. παρόμοια» (το απόσπασμα από τον σκοπό της ομάδας όπως τον συνόψισε ο δημιουργός της).

Η ομάδα υπάρχει καιρό, έχει φτάσει να αριθμεί σχεδόν 500 μέλη. Μέλη που –όπως κι εγώ- τις προάλλες γίναμε δέκτες του παρακάτω μηνύματος από τον δημιουργό και διαχειριστή της ομάδας:
--------------------
Subject: 10 όροι διαλόγου στις συζητήσεις

Εδώ κάνω μια γενική τοποθέτηση, φυσικά γενικά, αλλά ορμώμενος από τον διάλογο στη συζήτηση ‘Αλήθεια’:
1ον ψάχνουμε καλοπροαίρετα την αλήθεια και όχι τι θα αποδείξουμε για αλήθεια. Η βασική διαφορά φιλοσοφίας και σοφιστικής, αν και συνήθως ακολουθούσαν σχεδόν παρόμοιους δρόμους.
2ον ας διαβάζουμε με λίγο περισσότερη προσοχή τα γραφόμενα του άμεσου συνομιλητή μας. Αν μας διαφύγει κάτι είναι ανθρώπινο, να μας διαφύγουν πολλά ή ακόμα και ολόκληρη απάντηση, τότε είναι βιαστικό.
3ον ορισμένες φορές μου δημιουργείται η αίσθηση του ‘μονόλογου’. Δικαιολογείται ορισμένες φορές, αφού δεν μπορεί να υπάρχει άμεση και τακτική συζήτηση με τα μέλη (χρόνος, υποχρεώσεις, κτλ). Καλον θα είναι να απαντούμε στις διαφορετικές τοποθετήσεις όσο μπορούμε περισσότερο, τεκμηριώνοντας τη δική μας θέση.
4ον Να προσπαθήσουμε να λειτουργούμε συλλογικά, να συναποφασίζουμε για κάθε τυχών αλλαγή, να είμαστε επιεικής σε περίπτωση λάθους διατύπωσης ή λάθους ερμηνείας.
5ον να από φεύγουμε προσωπικές τοποθετήσεις όπως: ‘κάνεις λάθος’, ‘δεν έχεις δίκιο’, ‘δεν διάβασες τι σου έγραψα’ κτλ. ΑΝΤΙΘΕΤΑ, μπορούμε να λέμε: ‘η δική μου άποψη…’, ‘εγώ νομίζω…’, ‘πιθανότατα σου διέφυγε ότι...’ κτλ. Όλα αυτά είναι χρησιμότατα και τα καταλαβαίνουμε αν γνωρίζουμε τη λειτουργία και τις αντιδράσεις του μυαλού ενός ενήλικα.
6ον να ενισχύουμε τα θετικά στοιχεία του συνομιλητή μας, να εξασθενούμε όσο γίνεται τα αρνητικά στοιχεία του συνομιλητή μας. Αν νομίζουμε ότι μπορούμε να τον βοηθήσουμε σε κάτι, τότε ίσως με ιδιαίτερα ευγενικό τρόπο και σε απευθείας μήνυμα.
7ον να νοιώθουμε πραγματική ενσυναίσθηση για τον συνομιλητή μας. Να μπαίνουμε στη θέση του: Τι εννοούσε; Πως νοιώθει ή θα νοιώσει; Θα προσβληθεί; κτλ.
8ον να ψάχνουμε πρώτα να δούμε που έχει δίκιο σε μια τοποθέτησή του και όχι που έχει άδικο. Όταν ξεκινάμε από τη θέση ότι «έχει άδικο», τότε και δίκιο να έχει, δεν πρόκειται (ή πολύ δύσκολα) να το καταλάβουμε.
9ον όταν υπάρχει αρχινημένος διάλογος μεταξύ δύο μελών, ο οποιοσδήποτε θέλει να λάβει μέρος, να είναι στο πνεύμα και το θέμα των δύο, ώστε να μη ξεφεύγουμε από την πορεία μας.
10ον Ενσυναίσθηση, Αλληλοσεβασμός, Αλληλοκατανόηση, Ανοικτό μυαλό.
Σας ευχαριστώ πολύ
Από το Σωκρατικό Καφενείο
Αντώνης...
--------------------

Στην αρχή με ξένισε το μήνυμα. Από παιδί, τόσο στην οικογένεια όσο και στο σχολείο, έμαθα ότι ο διάλογος έχει μερικούς αυτονόητους κανόνες: θέμα συγκεκριμένο, συνομιλητές που συμμετέχουν και επιχειρηματολογούν, ακροατές που παρακολουθούν και -πάνω από όλα- αμοιβαία προστασία του «κοινού αγαθού» από την ειρωνεία, τον χλευασμό, την προσβολή δια της αυτορυθμιζόμενης αποχής των συμμετεχόντων από αυτά.

Σύντομα, στην δεύτερη ή τρίτη ανάγνωση του, είδα πολλά από αυτά που έχω παρατηρήσει σε άλλες ομάδες όπου είμαι διαχειριστής ή απλό μέλος όταν προσπαθώ να ξεκινήσω μια συζήτηση ή να συμμετάσχω σε κάποια που ήδη είναι σε εξέλιξη. Ναι, κι εγώ πολλλές φορές δεν είμαι ο τέλειος συζητητής, είμαι περισσότερο σοφιστής από όσο πρέπει, με την έννοια ότι ορίζω κάτι ως αληθές και αναπτύσσω επιχειρήματα που αποδεικνύουν την αλήθεια του, επιχειρήματα των οποίων πολλάκις σθεναρά υπεραμύνομαι έως ότου πεισθώ με αντίστοιχα, αντιθέτα επιχειρήματα περί μιας άλλης αλήθειας.

Σε κάθε περίπτωση όμως συζητώ, συζητώ επι του θέματος, αναπτύσσω επιχειρήματα, διαλέγομαι και αντικρούω τις απόψεις των άλλων συνομιλητών ευγενικά και θεμιτά, προσπαθώ να αναπτύξω συλλογικότητα στον διάλογο και μέσα από αυτή να εμπλουτίσω την επιχειρηματολογία, στόχος είναι με ανοιχτό μυαλό να παραχθεί άποψη, σκέψη, σύνθεση, όχι απλώς στείρα αντίθεση.

Δυστυχώς το απλό και λιτό των παραπάνω κανόνων ακούγεται ξένο, βαρύ, παλαιό στην εποχή μας, μια εποχή παράλληλων μονολόγων, μια εποχή ατομικοτήτων που κυριαρχούν επί της συλλογικότητας, μια εποχή που η επιβολή έχει αντικαταστήσει την πειθώ και «το κοινό κτήμα» ασφυκτιά και μειούται θύμα της επιβουλής των ατόμων που το νέμονται και των ατομικών τους συμφερόντων.

Αυτό το δυστυχώς είχα πολλάκις την ευκαιρία να διαπιστώσω τα τελευταία δύο χρόνια, μέσα από διαδικτυακές αλλά και δια ζώσης συζητήσεις τόσο για θέματα της επικαιρότητας όσο και για γενικά θέματα πολιτικής και κοινωνικής δραστηριότητας, ακόμα και από άνθρωπους που θεωρούσα ως σκεπτόμενους (και λόγω ηλικίας και λόγω επαγγέλματος). Είναι προφανές ότι σε μια κοινωνία που έχει χάσει αρχές και κανόνες, οι άνθρωποι –η πλειοψηφία- ακολουθούν. Ίσως μερικοί να μείνουν «ιδανικοί και ανάξιοι εραστές» του φιλοσοφείν και του διαλέγεσθαι, ίσως ένας από αυτούς να είναι και η ταπεινότης μου, φρονώ όμως ότι ο δρόμος που πρέπει να διαβούμε για να επανέλθουμε στην προτεραία κατάσταση, αυτή που τόσο αυτάρεσκα προβάλουμε ως αρχαία ιστορική καταβολή μας. και μακρύς θα είναι και δύσβατος και ευεπήφορος σε κακόβουλες επιθέσεις.

Ας είναι... Εγώ θα συνεχίσω να προσπαθώ να διαλέγομαι πρώτα «με εαυτόν και αλλήλους» και να δημιουργώ διαλεγόμενος για τους συνομιλητές μου συνθήκες ανάπτυξης, τεκμηρίωσης, κατανόησης και σεβασμού κάθε άποψης... Και θα συνεχίσω να μην θέτω κανόνες, όπως δεν έκανε ευθύς εξαρχής και ο Αντώνης, θα συνεχίσω να τους θεωρώ δεδομένους και προκύπτοντες τοις πράγμασι, αξιωματικά δεχόμενος τα ανωτέρω... Όστις θέλει ακολούθημι...

19.2.10

Δεν είμαι πουτάνα! Aρρωστη είμαι η κακομοίρα!!


Πάει ένα ανδρόγυνο στο γιατρό. Παίρνει το λόγο η γυναίκα και λέει:
Γυναίκα: - Γιατρέ μου έχουμε ένα πρόβλημα.
Γιατρός: - Τι πρόβλημα;
Γυναίκα: - Ξέρετε γιατρέ μου, εγώ κι ο άνδρας μου είμαστε παντρεμένοι 20 χρόνια.
Γιατρός: - Συγχαρητήρια, αλλά ποιο είναι το πρόβλημα;
Γυναίκα: - Όταν ξυπνήσουμε το πρωί, ορμάω στον άνδρα μου, τον βάζω κάτω, τον φιλάω, τον χαϊδεύω και κάνουμε έρωτα.
Γιατρός: - Δε βλέπω πού είναι το πρόβλημα. Βέβαια, λίγα ζευγάρια μετά από τόσα χρόνια γάμου διατηρούν τόσο έντονη σεξουαλική ζωή, αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έλεγα ότι είναι κάτι το ανησυχητικό.
Γυναίκα: - Δεν τελείωσα γιατρέ μου. Όταν ο άνδρας μου επιστρέψει από τη δουλειά για μεσημεριανό, πριν φάμε του ορμάω, τον βάζω κάτω, τον φιλάω, τον χαϊδεύω και κάνουμε έρωτα.
Γιατρός: - Με εκπλήσσει η έντονη σεξουαλική σας δραστηριότητα σε αυτή την ηλικία, αλλά σίγουρα δεν θα ανησυχούσα. Πολλά ζευγάρια θα ήθελαν να είναι σαν και σας.
Γυναίκα: - Μα δεν τελείωσα γιατρέ μου. Όταν ο άνδρας μου επιστρέψει το βράδυ από τη δουλειά, του ορμάω, τον βάζω κάτω, τον φιλάω, τον χαϊδεύω και κάνουμε έρωτα. Πριν πέσουμε να κοιμηθούμε του ορμάω, τον βάζω κάτω, τον φιλάω, τον χαϊδεύω και κάνουμε έρωτα. Τη νύχτα ενώ κοιμάται, τον ξυπνάω του ορμάω, τον βάζω κάτω, τον φιλάω, τον χαϊδεύω και κάνουμε έρωτα.
Γιατρός: - Οφείλω να ομολογήσω ότι δεν έχω ξανακούσει τέτοια περίπτωση, αλλά εύχομαι να συνεχίσετε έτσι. Αφού σας προίκισε η φύση με τέτοια αντοχή, χαρείτε το όσο είναι καιρός.
Aνδρας: - Δεν τελείωσε γιατρέ μου. Αφού φύγω για τη δουλειά, έρχεται ο γαλατάς του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα. Έρχεται ο ταχυδρόμος του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα. Φωνάζει τον θυρωρό, του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα. Έρχεται ο μπακάλης με τα ψώνια του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα. Έρχεται ο χασάπης του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα. Αν πάλι έρθει ηλεκτρολόγος του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα. Αν έρθει υδραυλικός του ορμάει, τον βάζει κάτω, τον φιλάει, τον χαϊδεύει και κάνουν έρωτα και πάει λέγοντας:
Γιατρός: - Α, εσείς κυρία μου είσθε άρρωστη!!!
Γυναίκα (κλαίγοντας): - Βλέπεις, Γιώργο μου! Δεν είμαι πουτάνα! Aρρωστη είμαι η κακομοίρα. Α-Ρ-Ρ-Ω-Σ-Τ-Η!!!!!!!
πηγη

18.2.10

Προστασία του πολίτη και παράπλευρες απώλειες...



«...παταγώδης αποτυχία της Αστυνομίας !!»
«Δεν είμαι αστυνομικός !! Δεν ξέρω αν είστε εσείς, αν έχετε αυτές τις ιδιότητες...»
«Μπορώ να σας πως δέκα λόγους για την παταγώδη αποτυχία...»
«Δεν μπορούμε να κάνουμε την Αστυνομία σάκο του μποξ. Δεν μπορούμε να έχουμε αυτή την ορολογία και αυτή την κριτική»
«Είναι εκτός κριτικής, δηλαδή η Αστυνομία;»
«Όχι, αλλά τους ζητάτε να είναι τέλειοι...»
«Μα εδώ ο απλός πολίτης δεν μπορεί να πάει με ασφάλεια ούτε στο φούρνο της γειτονιάς του...»
«Εσείς, ο προοδευτικός και συνήθως ψύχραιμος, θέτετε το θέμα υπερβολικά !!»

Ο διάλογος -σε «χαλαρή» μεταφορά δική μου- από δελτίο ειδήσεων του Mega μεταξύ των κ.κ. Όλγας Τρέμη, Παύλου Τσίμα και Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.

Όχι κάποτε, τότε... Τώρα, χθες προχθές, λίγο μετά που αδίστακτοι εγκληματίες και διστακτικοί αστυνομικοί μετέτρεψαν σε πεδίο μάχης μια γειτονιά στον Βύρωνα, με 150 σφαίρες ξοδεμένες, μερικές χειροβομβίδες χαλασμένες, έναν περαστικό νεκρό, μερικούς εμπλεκόμενους τραυματίες και μια κοινωνία ολόκληρη να παρακολουθεί απορημένη, φοβισμένη, αγανακτισμένη, συγχυσμένη...

Λίγο με ενδιαφέρει αν οι εγκληματίες είναι Έλληνες ή αλλοδαποί, αν οι αστυνομικοί είχαν προφορικές ή γραπτές εντολές, εάν αυτοί που σχεδίασαν την επιχείρηση ήθελαν να ξεπλύνουν την ντροπή του «ξεβρακώματος», να επανορθώσουν την τρωθείσα αξιοπιστία τους στα μάτια του κόσμου.
«Δεν μπορούμε να κάνουμε την Αστυνομία σάκο του μποξ. Δεν μπορούμε να έχουμε αυτή την ορολογία και αυτή την κριτική»
«Είναι εκτός κριτικής, δηλαδή η Αστυνομία;»
«Όχι, αλλά τους ζητάτε να είναι τέλειοι...»

Ποσώς με ενδιαφέρει τελικά εάν η εκπαίδευση είναι ελλιπής, εάν η επάνδρωση καθυστέρησε, εάν οι δικαστικές άδειες είναι επιτυχημένο μέτρο ανθρωπισμού, αν το δικαστικό σύστημα λειτουργεί και με τι κριτήρια, αν τα σύνορα μας είναι τρύπια και ποιος τα τρύπησε και πότε... Ή καλύτερα, όλα αυτά θα με ενδιαφέρουν ΜΕΤΑ, σε δεύτερο χρόνο…

Σήμερα με ενδιαφέρει τελικά η πραγματικότητα που λέει ότι ένας 25χρονος πολίτης δεν επέστρεψε ποτέ από τη δουλειά του σε μια γειτονιά της Αθήνας, με απασχολεί ότι η εγκληματικότητα αυξάνει μαζί με το θράσος των εγκληματιών, την ίδια ώρα που η έννομη τάξη υποχωρεί καθημερινά εναρμονιζόμενη με το ηθικό των εντεταλμένων ένστολων οργάνων της, με ανησυχεί ότι οι σφαίρες θα αντηχούν για μέρες μέσα από την έωλη ρητορική του υπεύθυνου υπουργού για την ...«προστασία του πολίτη».

Αυτού που ζητούσε παραιτήσεις για ψύλλου πήδημα
(τις περισσότερες φορές, μερικές φορές δικαιολογημένα) όταν η Αστυνομία επί ΝΔ είχε τα ίδια «στραβά» αποτελέσματα, χαϊδεύοντας τα αυτιά του άφρονος, δήθεν προοδευτικού, αριστερου πελατολογίου του...

Αυτού που απαξίωσε κάθε έννοια Αστυνομίας με την επιστροφή του στο Υπουργείο γιατί κάποιοι ...δεν ήξεραν τον Παπαχρήστο (μη χέσω και μυρίσει...) και έσπευσε να παράσχει άσυλο και ατιμωρησία ακόμα και σε μαχαιροβγάλτες αρκεί να είχε την μαρτυρία τους (που δεν την είχε τελικά...) κατά των αστυνομικών που τόσο αφειδώς απειλούσε με «αποκεφαλισμούς» στην παραμικρή στραβή...

Αυτού που ως σήμερα έχει να παρουσιάσει ατελείωτες υπηρεσιακές μετακινήσεις και «τακτοποιήσεις» ως μοναδικό έργο αναδιοργάνωσης της ΕΛΑΣ, πέραν βέβαια της -μοναδικής έμπνευσης- κατάργησης της σκοπιάς...

Αυτού που τώρα περιμένει τις έρευνες και απαιτεί ανεκπαίδευτοι αστυνομικοί με άδειες τσέπες και μηδέν ηθικό να θυσιαστούν (και βιολογικά και ηθικά), δεχόμενοι να γίνουν πιόνια στα παιχνίδια εξουσίας που στήνει ως σύγχρονος Βοναπάρτης !!

«Εσείς, ο προοδευτικός και συνήθως ψύχραιμος, θέτετε το θέμα υπερβολικά !!», ρωτήσατε τον δημοσιογράφο κε Χρυσοχοΐδη, εσείς που ποτέ δεν υπερβάλλετε, εσείς που δείχνετε παραδειγματική ηρεμία σε κάθε περίπτωση, που είστε το πρότυπο του ηγέτη, που εμψυχώνετε, που παραδειγματίζετε, που παρακινείτε... εντάξει, υπερβάλλω λίγο αλλά είμαι σίγουρος ότι σας αρέσει !! (δεν σας αποκαλούν τυχαία Βοναπάρτη...)

Αλήθεια, έχετε σκεφτεί ποτέ ότι ίσως η πλειοψηφία των αστυνομικών μας να μην είναι ούτε οι βάρβαροι που μετά βδελυγμίας απορρίπτει το πότε αυθάδες πότε έντρομο βλέμμα σας ούτε οι «ευνούχοι-μειωμένης-νοητικής-ικανότητας-αμερικανάκια-βοηθοί-σερίφη» που η συμπεριφορά σας επιζητεί;;


Σε τελική ανάλυση, αυτό που ζητάει σήμερα ο απλός πολίτης είναι το να γίνει η Αστυνομία μάχιμη και να μην κάνει γκάφες τύπου επιθεωρητή Κλουζώ, να είναι επιχειρησιακά δυνατή και να είναι σε θέση να πιάσει τους σκληρούς εγκληματίες χωρίς η κοινωνία να θρηνεί «παράπλευρες απώλειες» σε 15χρονους και 25χρονους.

Κανείς δεν πιστεύει φυσικά ότι όλοι οι αστυνομικοί είναι άγγελοι. Καμιά κοινωνική ή επαγγελματική ομάδα (ούτε εσείς οι πολιτικοί...) δεν μπορεί να το καυχηθεί αυτό για όλα τα μέλη της. Και κλέφτες θα υπάρχουν ανάμεσά τους και τζάμπα μαγκες και ψευτοτσαμπουκάδες. Και φυσικά κανείς μας δεν μπορεί να ανεχθεί ξυλοδαρμούς και βασανισμούς πολιτών, είτε Ελλήνων είτε αλλοδαπών.

Άλλο όμως η λογική κ. Χρυσοχοΐδη και άλλο η επικοινωνιακή εκστρατεία που έχετε εξαπολύσει επί δικαίων και αδίκων εδώ και πέντε μήνες, «μηδενική ανοχή της αστυνομικής αυθαιρεσίας» δε σημαίνει πλήρη υποταγή και απαξίωση της Αστυνομίας, δε σημαίνει ραδιοτηλεοπτικές αποτάξεις με υποψίες και μόνο και αυτές προερχόμενες από επ' αυτοφώρω συλληφθέντες εγκληματίες (όπως ο -φυγάς πλέον- Χιλιανός «προστατευόμενος» του γραφείου σας).

Γιατί η προσπάθεια σας να μας πείσετε ότι δεν φταίτε ως πολιτική ηγεσία, αλλά φταίνε η ανεπαρκής αστυνομική εκπαίδευση και η έλλειψη επαγγελματισμού έχει μία σημαντική «παράπλευρη απώλεια»: την πρωτοφανή έλλειψη ηθικού που προκαλείτε στους υφισταμένους σας αστυνομικούς.

Οι οποίοι πλέον, μπροστά στους εγκληματίες, διστάζουν να ενεργήσουν αποφασιστικά, αποφεύγουν να πάρουν πρωτοβουλία, προτιμούν να καλύπτονται πίσω από διαταγές που δεν έχουν ή που ζητούν να λάβουν με τον επισημότερο δυνατό τρόπο, φοβούμενοι μην «μπλέξουν». Αυτοαφοπλίζονται ουσιαστικά μπροστά στην απειλή των πρωτοσέλιδων και της καταγγελίας που με λίγη δόση λαϊκισμού θα διακόψει την καριέρα τους, θα καταστρέψει τη ζωή τους.

Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, κ. Χρυσοχοϊδη και δεν είναι παραμύθι. Όταν ο αστυνομικός είναι έτοιμος να επέμβει για να προστατέψει τον πολίτη και να επιβάλλει τον νόμο και αντί να σκέφτεται πως θα ενεργήσει αποτελεσματικότερα, προβληματίζεται πως δεν θα την …πατήσει και δεν θα βρεθεί κατηγορούμενος, τότε το παιχνίδι έχει χαθεί... Είτε το θέλετε είτε όχι...

Και μαζί του έχετε χαθεί και εσείς... Είτε το θέλετε επίσης είτε όχι... Τουλάχιστον, επιτρέψτε μας να μην χαθούμε και εμείς, ως μία ακόμα παράπλευρη απώλεια... Γιατί, όχι, δεν το θέλουμε !!!

Ανάπτυξη μέσω ανταγωνιστικότητας...



Η οικονομική πολιτική που ακολουθείται προσφάτως έχει αρχίσει να αποκτά ουσία και επαφή με τη σκληρή πραγματικότητα. Η Ελλάδα έφτασε στο χείλος του γκρεμού από δικά της λάθη, που είχαν ως αποτέλεσμα την πλήρη απώλεια της αξιοπιστίας της. Για να επανακτηθεί, θα χρειαστεί χρόνος, ρεαλισμός, ευελιξία, συνέπεια στους τεθέντες στόχους, εμπροσθοβαρή μέτρα και, όσο δυσάρεστο και αν ακούγεται αυτό, βοήθεια της Ευρωζώνης.

Τα μέτρα δημοσιονομικής πολιτικής που εξαγγέλθηκαν, συμπεριλαμβανομένου του ασφαλιστικού, είναι προς την ορθή κατεύθυνση. Ο δημοσιονομικός στόχος για το 2010 φαίνεται, καλώς εχόντων των πραγμάτων, ότι μπορεί να επιτευχθεί. Απομένει να εξηγηθεί με μεγαλύτερη λεπτομέρεια πώς θα επιτευχθούν οι δημοσιονομικοί στόχοι του 2011 και του 2012.

Η επόμενη, εξίσου σημαντική, δέσμη μέτρων που πρέπει να εξαγγελθεί για να ολοκληρωθεί η οικονομική πολιτική, αφορά την οικονομική ανάπτυξη. Αυτή πρέπει να επιδιωχθεί μέσω της βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας, δηλαδή να έχει εξωστρεφή χαρακτήρα. Διαφορετικά θα συνεχίσει να διευρύνεται το έλλειμμα του ισοζυγίου τρεχουσών συναλλαγών και το εξωτερικό χρέος.

Πολλοί έγκυροι διεθνείς αναλυτές ορθώς τονίζουν το πρόβλημα της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Προερχόμενοι κυρίως από χώρες του ΟΟΣΑ στις οποίες έχει, κατά το μάλλον ή ήττον, προχωρήσει η καπιταλιστική ολοκλήρωση και έχουν εξαντληθεί τα οφέλη από την απελευθέρωση των αγορών και την αύξηση της ολικής παραγωγικότητας, καταλήγουν σε ένα απαισιόδοξο συμπέρασμα: Για να ανακτήσει η Ελλάδα την ανταγωνιστικότητα που έχει απολέσει τα τελευταία χρόνια, πρέπει να μειωθούν κατά 20%, περίπου, οι πραγματικοί μισθοί και τα ημερομίσθια.

Αυτό όμως που αγνοείται στην περίπτωση της ελληνικής οικονομίας είναι ότι υπάρχει πολύ λίπος που «μπορεί να καεί» πριν φτάσουμε στο κόκαλο. Σχεδόν σε κάθε κλάδο υπάρχουν ρυθμίσεις και περιορισμοί που επιβλήθηκαν από το κράτος σε άλλες εποχές, στο όνομα δήθεν της κοινωνικής πολιτικής, στην ουσία όμως στόχος ήταν η προστασία από τον ανταγωνισμό ομάδων επιχειρηματικών και συνδικαλιστικών συμφερόντων με πρόσβαση στην εκάστοτε πολιτική εξουσία: Κλειστά επαγγέλματα (ιδιαίτερα στις μεταφορές), cabotage, bake off, κατώτατες τιμές σε πλείστα όσα αγαθά και υπηρεσίες, πολύπλοκα και χρονοβόρα συστήματα αδειοδοτήσεων, επικαλύψεις αρμοδιοτήτων, πολυνομία, περιοριστικά ωράρια λειτουργίας καταστημάτων, μουσείων, τραπεζών, πρατηρίων, φαρμακείων, δημόσιων νοσοκομείων (όπου, για παράδειγμα, πανάκριβος εξοπλισμός αξιοποιείται λίγες ώρες την ημέρα), απαγορεύσεις δημιουργίας αποθηκευτικών χώρων και άλλα πολλά.

Άμεση συνέπεια των παραπάνω περιορισμών είναι η διόγκωση του κόστους των παραγόμενων προϊόντων και υπηρεσιών, η δημιουργία υψηλών ποσοστών κέρδους στους κλάδους αυτούς και, τελικά, η χαμηλή ανταγωνιστικότητα.

Αυτή είναι η δυσάρεστη όψη του νομίσματος. Γιατί όμως να μείνουμε απλώς στις διαπιστώσεις αυτές και να μην προχωρήσουμε στο αμέσως επόμενο ερώτημα: Τι θα κερδίσουμε αν καταργήσουμε τους περιορισμούς αυτούς, όπως άλλωστε έχουν κάνει όλοι σχεδόν οι εταίροι μας στην Ευρωζώνη; Η απάντηση είναι: περίπου 20 δισ. ευρώ το χρόνο σε προϊόν (προστιθέμενη αξία) και περίπου 5 δισ. ευρώ το χρόνο σε πρόσθετα φορολογικά έσοδα. Αν αυτά φαίνονται υπερβολικά, απλά θυμηθείτε πόσο κερδίσαμε μόνο από την απελευθέρωση και ιδιωτικοποίηση του τραπεζικού συστήματος και των τηλεπικοινωνιών.

Αν στα παραπάνω θελήσει κάποιος α) να συνυπολογίσει πόσα μπορούμε να κερδίσουμε από την αξιοποίηση της αργούσας περιουσίας του δημόσιου τομέα και β) να προσθέσει και περί τα 18 δισ. ευρώ αναπορρόφητα ποσά του ΕΣΠΑ και τις δράσεις που συνδέονται με αυτά (μόνο η εισαγωγή σύγχρονων συστημάτων λογιστικής και πληροφορικής στα δημόσια νοσοκομεία μπορεί να περιορίσει τη σπατάλη στο χώρο της υγείας κατά 1 δισ. ευρώ το χρόνο), οι κατευθύνσεις αναπτυξιακής πολιτικής και βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας είναι αυτονόητες. Απαιτούν, απλά και μόνο, πολιτική βούληση και αντίληψη του οφέλους.

* άρθρο του Γιάννη Στουρνάρα, καθηγητή Οικονομικών του Πανεπιστημίου Αθηνών & γενικού διευθυντή του ΙΟΒΕ.

ΤΟ ΑΤΟΜΟ σχολιάζει: η πλέον συνοπτική και ουσιαστική πρόταση εξόδου της Ελλάδας από την κρίση: άνοιγμα των αγορών, άρση των περιορισμών, επιβολή συνθηκών ανταγωνισμού. Γιατί, σε τελική ανάλυση, η Ευρωπαϊκή Ένωση ζήτησε μείωση του κόστους του δημοσίου τομέα, ζήτησε εξορθολογισμό των δαπανών ώστε να συνδέονται με αποτέλεσμα, δεν ζήτησε «περικοπή του 14ου μισθού» όπως λαϊκιστικά προβάλλεται...

17.2.10

Ατάκα... κι επί τόπου !!


«Οι Γερμανοί μας αγαπούν, είναι φίλοι μας...»
(Αρτέμης Μάτσας)


Κοίτα τώρα κάτι σκέψεις που τριγυρίζουν στο μυαλό μου ώρες ώρες και δεν λένε να κάνουν παρέκει...

Μαριονέτα...


Έγραφα προχθές για τους εντολείς... Σήμερα φίλος μου έστειλε το σκίτσο αυτό του Στάθη, δημοσιευμένο στις 10.02.2010, για να συμπληρώσω την «εικόνα»... Και μιας και το άκουσα χθες στο ραδιόφωνο, να ζητήσω να συμπληρώσουν στο κενό πόδι του ...εντολέα της γιωργο-μαριονέτας τις λεξούλες «Γκόλντμαν Σακς» και «αξιοποίηση αρχαιολογικών χώρων» ή θα γίνω κακός;;

By the way, διάβασα πριν λίγο το περιβόητο δημοσίευμα των Financial Times και τη δήλωση «διάψευσης» του κ. Χριστοδουλάκη. Πειράζει που πιστεύω τους Financial Times;;

15.2.10

τα 2,4 δις ευρώ και οι εντολείς...



Στο Πρόγραμμα Σταθερότητας και Ανάπτυξης υπάρχει μακρά λίστα μέτρων για τη φοροδιαφυγή... Το υπουργείο Οικονομικών έχει θέσει στόχο την είσπραξη ποσού 2,4 δισ. ευρώ από την πάταξη της φοροδιαφυγής και της εισφοροδιαφυγής, στόχος που έχει υποεκτιμηθεί όπως ανέφερε κατά την παρουσίαση του ΠΣΑ ο πρόεδρος του Συμβουλίου Οικονομικών Εμπειρογνωμόνων Γ. Ζανιάς. Η πάταξη της εισφοροδιαφυγής και της φοροδιαφυγής αποτελούν μεγάλα στοιχήματα για το οικονομικό επιτελείο, καθώς η αποτελεσματικότητα της κυβέρνησης στα δύο αυτά μέτωπα εκτιμάται πως θα κρίνει σε μεγάλο βαθμό και την επιτυχία του προγράμματος μείωσης του ελλείμματος... (αποσπάσματα από την ειδησεογραφία)

Δε χρειάζεται να ξέρετε πολλά οικονομικά για να καταλάβετε ότι 2.4 εκατομμύρια ευρώ είναι αυτά που υποσχεθήκαμε στην Ευρωπαϊκή Ένωση ότι θα εισπράξουμε μέσα στο 2010 από το κυνήγι της φοροδιαφυγής.

Περίπου όσο δηλαδή γράφουν τα ρεπορτάζ ότι μας έχει κοστίσει ήδη η ιστορία της κυβερνητικής αδράνειας του τελευταίου τετραμήνου που έχει αυξήσει το κόστος δανεισμού:
Το ετήσιο κόστος της άντλησης 8 δισ. ευρώ με επιτόκιο 6,2% είναι της τάξεως των 496 εκατ. ευρώ, ενώ το κόστος της πενταετίας (όσο και ο χρονικός ορίζοντας του ομολόγου) είναι 2,48 δισ. ευρώ. Το αντίστοιχο κόστος των Γερμανών σε ετήσια βάση είναι 200 εκατ. ευρώ και το κόστος 5ετίας 1 δισ. ευρώ. Αυτή τη διαφορά πληρώνουμε σήμερα και ανάλογες διαφορές θα πληρώνουμε και στο μέλλον και για όσο χρονικό διάστημα οι δανειακές ανάγκες θα είναι αυξημένες. (αποσπάσματα από την ειδησεογραφία)

Και δε χρειάζεται βέβαια να ξέρετε πολλά οικονομικά, για να κατανοήσετε με απλά λόγια, ότι όλο το υποτιθέμενο όφελος από το κυνήγι της φοροδιαφυγής που έχει εξαπολύσει(;;) η κυβέρνηση έχει εξανεμισθεί ήδη από τις δηλώσεις που ο φανταστικός πρωθυπουργός μας έκανε τον Νοέμβριο ενημερώνοντας τους διεθνείς φίλους ότι η χώρα οδεύει προς την πτώχευση, «προλάβετε τώρα που γυρίζει...».

Και μετά ήρθε η επιτήρηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης, μετά η ...τεχνογνωσία του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, έπεται η αύξηση της ανεργίας, η απαξίωση της χώρας μας...

Τι το θυμήθηκα τώρα;; Κατ' αρχήν για να μην τρέφετε φρούδες ελπίδες ότι το έσοδο της φοροδιαφυγής θα τονώσει την ανάπτυξη. Για να ξοφλήσει τη ζημιά των παρτσακλών δηλώσεων του τελευταίου τετραμήνου θα πάει, και το φετινό και της επόμενης χρονιάς. Για τα υπόλοιπα (χρέος, ανάπτυξη κ.λπ.) θα υπάρξουν κι άλλα χτυπήματα στο ψαχνό, δυστυχώς όχι στον άχρηστο και κοστοβόρο δημόσιο τομέα αλλά στον παραγωγικό ιδιωτικό τομέα...

Επιπλέον, τα θυμήθηκα για να γνωρίζετε ότι ο κυβερνήτης μας, συνεπής στους εντολείς του, προαναγγέλλει τις ενέργειες του ώστε να γνωρίζουμε τι πρόκειται να μας βρεί. Διότι, τέσσερις μήνες μετά την «πτώχευση», προανήγγειλε τις προάλλες και την «μείωση της εθνικής κυριαρχίας». Φεβρουάριος, Μάρτιος, Απρίλιος, Μάϊος 2010... Θυμηθείτε αυτή την περίοδο... Και θυμηθείτε και τα ανοικτά μέτωπα: Σκόπια, Κυπριακό, Αιγαίο... ο κατάλογος είναι μακρύς και θα μικρύνει... μαζί με την Ελλάδα...

Πως είπατε;; Δεν δώσατε εσείς ποτέ καμιά τέτοια εντολή για μίκρυμα της Ελλάδας;; Και ποιος σας είπε ότι είστε εσείς οι εντολείς του φανταστικού πρωθυπουργού μας, εσείς απλά τον λογαριασμό πληρώνετε...

14.2.10

Όχι αποδείξεις ...ότι κι ότι !!


* σκίτσο του ΣΤΑΘΗ από την Ελευθεροτυπία

«Γιαγιά, έχω μια απόδειξη 1,5 ευρώ για καρότα και την πουλάω μισό ευρώ...»
«Δεν με συμφέρει! Πρέπει να βρεις έναν άγαμο πατέρα με δύο παιδιά (το ένα να έχει ψαροταβέρνα) με συναλλαγές άνω των 1500 ευρώ και risk analysis κάτω από 50 points...»

Ιδού λοιπόν ευκαιρία ανάπτυξης, μια νέα αγορά διαμορφώνεται με τα μέτρα της λαοπρόβλητης κυβέρνησης των αντιεξουσιαστών: αυτή της «εμπορίας» αποδείξεων.

Ελπίζω ο Σαχινίδης να το πάρει πρέφα γρήγορα και να βγάλει το αναλογούν ΚΑΔ για να μπορέσουμε να συλλάβουμε και αυτή τη φορολογητέα ύλη.

Πλάκα πλάκα ο πωλών γύφτος θα πρέπει να εκδίδει απόδειξη παροχής υπηρεσιών με ταμειακή, έτσι δεν είναι;; Η οποία απόδειξη θα μετράει αλήθεια για το «χτίσιμο του αφορολόγητου»;; Με τι συντελεστή;; Ως ποιο ποσό εισοδήματος;; Για ποιες κατηγορίες φορολογουμένων;;

Κοίτα να δεις σε τι μπελάδες μπορεί να μας βάλει ένας καταφερτζίκος που έτυχε να περνάει μπροστά από το ...πενάκι του Στάθη !

...νάτος, νάτος ο σοσιαλισμός !!



«Εντατικούς ελέγχους στην αγορά υγρών καυσίμων ξεκινούν κλιμάκια της Γενικής Γραμματείας Εμπορίου του υπουργείου Οικονομίας, Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας, σε συντονισμό με την Γενική Γραμματεία Ενέργειας του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής προκειμένου να αποτραπούν κερδοσκοπικές συμπεριφορές μετά την αύξηση του ειδικού φόρου κατανάλωσης.

Δεν αποκλείεται μάλιστα όπως αναφέρει σε ανακοίνωσή του το υπουργείο Οικονομίας Ανταγωνιστικότητας και Ναυτιλίας προκειμένου να αποτραπούν φαινόμενα ανατιμήσεων να επιβληθεί ανώτατο όριο (πλαφόν) στην λιανική τιμή πώλησης.»
(από το ρεπορτάζ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ)

Έτσι εξηγείται γιατί η κα Κατσέλη σχεδόν πέντε μήνες τώρα δεν έχει προχωρήσει σε μέτρα ανοίγματος της αγοράς, γιατί αυτή και το επιτελείο της αδυνατούν να προτείνουν μια πραγματικά αναπτυξιακή προοπτική για την ελληνική οικονομία που μαστίζεται από την οικονομική κρίση.

Μα επειδή, ότι μέτρα και να πάρουν υπό τις παρούσες συνθήκες θα πρέπει να ενισχύουν τη λογική της ελεύθερης αγοράς και του ελεύθερου ανταγωνισμού, στοιχεία στα οποία είναι κάθετα, βαθιά ιδεολογικά, αντίθετη !!

Στόχος είναι ο σοσιαλισμός, ο παρεμβατισμός σε όλα τα στάδια της οικονομίας, το πλαφόν, η ενιαία τιμή που θα διαμορφώνεται κεντρικά, από τους κυβερνώντες, για τον λαό, χωρίς τον λαό...

Και επιμένει να διαλύει τα πάντα με την αδράνεια και την μη διατύπωση προτάσεων ώστε να μπορέσει να εγκαθιδρύσει πάλι ένα κράτος που θα καθορίζει «μονοπωλιακά» τις ζωές και τις τύχες των πολιτών του, αντί του σημερινού ημιτελούς μοντέλου ενός κράτους όπου οι πολίτες καθορίζουν έκαστος ατομικά την ζωή του και όλοι ομαδικά την κοινή συμβίωση...

Γιατί τελικά, σήμερα, παραπονιόμαστε για το γεγονός ότι κάποιοι επαγγελματίες στον χώρο της διακίνησης καυσίμων κερδίζουν υπερβολικά ποσά, άρα απαιτείται από το κράτος να τους ελέγξει ως προς την εφαρμογή των κανόνων της αγοράς και του ανταγωνισμού και να επιβάλλει την συμμόρφωση τους σε αυτούς, παράλληλα δε εμείς οι πολίτες αμυνόμαστε, επιλέγουμε, απευθυνόμαστε και προτιμούμε όσους έχουν φθηνότερες τιμές για ποιοτικό προϊόν, επιβραβεύοντας με τα χρήματα μας τους δεύτερους και καταδικάζοντας τους πρώτους και σε οικονομικό μαρασμό.

Στην περίπτωση του πλαφόν, οι επαγγελματίες νομιμοποιούνται ευθύς εξ' αρχής να πουλούν στην ενιαία υψηλή τιμή, οι δε πολίτες δεν έχουν πλέον το ατομικό δικαίωμα και όπλο επιβράβευσης και τιμωρίας, πρέπει να περιμένουν από τον «ελεγκτή» δημόσιο τομέα, ο οποίος έχει αμείωτο το κίνητρο για να «διαπλακεί» συνδιαλεγόμενος με την συνδικαλιστική εκπροσώπηση των ελεγχόμενων και να διαμορφώσουν νέα κεκτημένα, τελικά εις βάρος των πολιτών, της ευρύτερης κοινωνίας.

...κι αποχαιρέτα το, το αφορολόγητο που χάνεις.



Η κυβερνητική απόφαση είναι σαφής: «Το αφορολόγητο μειώνεται στις 6,000 ευρώ για όλους», το ίδιο σαφής και η «παραγγελία» στους δημοσιογραφικούς παπαγάλους να γίνει το άσπρο μαύρο, για να πειστεί ο πολίτης ότι στην ουσία δε συνέβη τίποτα, απλά θα πρέπει να φέρει και μερικές έξτρα αποδείξεις για να βοηθήσει να ...παταχθούν οι κακοί φοροφυγάδες επαγγελματίες, μάλιστα θα του δώσουμε τη δυνατότητα να κερδίσει κι όλας ξοδεύοντας ακόμα περισσότερα σε ...αποδείξεις. Ομολογώ ότι από τέτοιας μορφής και έκτασης εκστρατεία παραπλάνησης της κοινής γνώμης είχα να δω από τα χρόνια του «πράσινου μέτρ της διαστρέβλωσης της πραγματικότητας» Λαλιώτη...

Η ουσία είναι λίγο διαφορετική από αυτή που θέλει να παρουσιάσει η επικοινωνιακή στρατηγική της κυβέρνησης, το αφορολόγητο όριο εισοδήματος για όλους τους Έλληνες πλέον είναι 6,000 ευρώ για όλους, από κει και πέρα και ως τις 12,000 ευρώ καθιερώνεται φορολογικός συντελεστής 10% !! Απλώς, διευρύνεται η δυνατότητα να παρουσιάσουμε δαπάνες (κάτι που τόσα χρόνια ισχύει π.χ. για δαπάνες σχολείων, ηλιακών θερμοσιφώνων κ.λπ. ανάλογα με την βούληση και τις προτεραιότητες της εκάστοτε κυβέρνησης) και να τύχουμε είτε πρόσθετης μείωσης εισοδήματος είτε πρόσθετης μείωσης φόρου...

Πιθανόν, αν ο ρεαλισμός υπερκεράσει την μίζερη πολιτικάντικη λογική των κυβερνώντων, το νέο σύστημα να αποδειχθεί δικαιότερο και να βοηθήσει να μειωθεί η συνολική επιβάρυνση των Ελλήνων χωρίς να προκύψει υστέρηση στα δημόσια έσοδα. Το σίγουρο είναι ότι τίποτα δεν πρόκειται να αλλάξει όσο η κυβέρνηση αρνείται να αντικρίσει κατάματα την πραγματικότητα και να την εξηγήσει πειστικά στους πολίτες της, όσο προσπαθεί με λεκτικούς ακροβατισμούς και «μουσικές εξαίσιες» να μας πείσει ότι το αφορολόγητο του Έλληνα παραμένει «κεκτημένο» και αυξάνεται και μέχρις τις 15,000 ευρώ αν υπάρχουν και έξτρα αποδείξεις...

Μόνο που κρύβει περίτεχνα ότι για να υπάρχουν αποδείξεις πρέπει να υπάρχουν έξοδα και ότι, αν εξαιρεθούν τα έξοδα που θα κάνουμε έτσι κι αλλιώς (τόκοι, στεγαστικά, άλλα δάνεια, ΔΕΚΟ κ.λπ.) αλλά δεν ενδιαφέρουν τους κυβερνήτες μας, για τα υπόλοιπα έξοδα πρέπει να υπάρχουν λεφτά... Λεφτά που -όπως αποδεικνύεται τοις πράγμασι- τελικά υπάρχουν μόνο στο περιβόητο προεκλογικό βιντεάκι (και στο μυαλό του) του Γιώργου Παπανδρέου...

Για μας τους υπόλοιπους, υπάρχει ο Καβάφης και η Αλεξάνδρεια, το αφορολόγητο, που χάνουμε...

Σαν έξαφνα, ώρα μεσάνυχτ', ακουσθεί
αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες, με φωνές—
την τύχη σου που ενδίδει πια, τα έργα σου
που απέτυχαν, τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες, μη ανωφέλετα θρηνήσεις.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που φεύγει
[αποχαιρέτα τo, τo αφορολόγητο που φεύγει.]

Προ πάντων να μη γελασθείς,
μην πεις πως ήταν ένα όνειρο,
πως απατήθηκεν η ακοή σου·
μάταιες ελπίδες τέτοιες μην καταδεχθείς.
Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος,
σαν που ταιριάζει σε που αξιώθηκες μια τέτοια πόλι,
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο,
κι άκουσε με συγκίνησιν, αλλ' όχι
με των δειλών τα παρακάλια και παράπονα,
ως τελευταία απόλαυσι τους ήχους,
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου,
κι αποχαιρέτα την, την Αλεξάνδρεια που χάνεις.
[κι αποχαιρέτα το, το αφορολόγητο που χάνεις]


Απόψεις: Περισσότερος ανταγωνισμός παντού


* του Μπαμπη Παπαδημητριου από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 07.02.2010

Οι αμφιβολίες για την πορεία του Εγχώριου Προϊόντος (ΑΕΠ) το 2010, παραμένουν τεράστιες. Η κυβέρνηση έχει υπολογίσει πως θα έχουμε ελαφρά ύφεση, δηλαδή μεταβολή κατά -0,3%. Αλλες εκτιμήσεις (π.χ. μελετητές Alpha Bank) βλέπουν κάτι καλύτερο, στο +0,5%. Aλλοι πάλι, παραμένουν επιφυλακτικοί και εκτιμούν ότι η ύφεση θα είναι βαθύτερη: μεταξύ -1% και -2,5%. Πέραν όμως της αριθμητικής, είναι εξαιρετικά πιθανό πως όλα θα μείνουν όπως είναι σήμερα: μίζερα και καχεκτικά. Σε τελευταία ανάλυση, η μέτρηση και, ακόμη χειρότερα, η πρόβλεψη των βασικών μεγεθών της οικονομίας παραμένει ατελής και ανακριβής, τόσο, που πρέπει να ντρεπόμαστε. Ειδικά αν σκεφτούμε τα χρήματα που ξοδεύει το κράτος για να συντηρεί ένα μικρό στρατό οικονομολόγων και παρεμφερών «ειδικοτήτων» στο υπουργείο Οικονομικών, το ΚΕΠΕ, τη Στατιστική Υπηρεσία και τα πανεπιστήμια. Αν δίναμε τη δουλειά «έξω», θα μας στοίχιζε ελάχιστα και θα διαθέταμε πιο αξιόπιστα στοιχεία.

Δυστυχώς, η μεγάλη κρίση του ελληνικού χρέους και η αμεσότερη για εμάς κρίση του άδειου δημόσιου ταμείου, αφήνει μικρά περιθώρια στην κυβέρνηση. H έλλειψη εμπιστοσύνης και η απώλεια αξιοπιστίας έχουν κάνει μαύρο το κλίμα στον επιχειρηματικό τομέα. Ελάχιστοι παραμένουν πρόθυμοι να σχεδιάσουν επιχειρηματικά ανοίγματα και κανείς σχεδόν δεν είναι διατεθειμένος να δανειστεί για μια μεγάλη επένδυση. Ακόμη χειρότερα: τα προβλήματα ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες και ο περιορισμός των πηγών αναχρηματοδότησής τους, μειώνουν την επιθετικότητα με την οποία αναζητούσαν πελάτες για το μόνο «προϊόν» τους, τη χρηματοδότηση της οικονομίας. Και, ως να μην αρκούσαν όλα τούτα, με έναν ψηφισμένο νόμο και ένα απειλούμενο σχέδιο νόμου, η κυβέρνηση δείχνει ως να θέλει να αποτελειώσει τις προσδοκίες ελαφράς, έστω, ανάκαμψης.

Ακόμη και όσα προηγήθηκαν της οριστικής απόφασης του πρωθυπουργού με την οποία επιδιώκει να αναπροσανατολίσει την οικονομική πολιτική της κυβέρνησής του, αποδεικνύουν πως στην κυβερνητική πλειοψηφία οι αντιλήψεις για τις λειτουργίες των σημερινών οικονομιών δεν είναι καθόλου ξεκάθαρες. Αν μάλιστα υπήρχε θέμα να μετρήσουμε πόσοι πιστεύουν ότι η ελληνική οικονομία χρειάζεται περισσότερη απελευθέρωση ή περισσότερο κράτος, πρέπει να θεωρείται απολύτως βέβαιο ότι θα κέρδιζε η τελευταία αυτή άποψη. Η κυρία Λούκα Κατσέλη δεν είναι καθόλου μόνη!

Ο κόσμος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ έχει, επίσης, εξαιρετικά στρεβλή αντίληψη και για τη σχέση της ελληνικής οικονομίας με αυτό που, κάπως ασαφώς, αποκαλούμε «αγορές». Δεν ξέρω πόσο κοντά στην κατοικία του σατανά τοποθετούν οι περισσότεροι τα γραφεία των «κερδοσκόπων», σίγουρα πάντως η μεγάλη πλειοψηφία αγνοεί χαρακτηριστικά τις αρχές και τις ιδιομορφίες στον τρόπο λειτουργίας τους. Οι ιδεολογικές αντιλήψεις ως προς την ηθική βάση των «αγοραίων δραστηριοτήτων». Η δογματική πίστη στην απόλυτη βούληση του κράτους και των «πολιτικών». Τελικά, η φοβία της πραγματικής επιχειρηματικής «τάξης» απέναντι στο γκουβέρνο και τους κρατικοδίαιτους συνδικαλιστές, σε συνδυασμό με τη διαπλοκή, εμποδίζουν τη ρεαλιστική υιοθέτηση πολιτικών που θα βάλουν και πάλι τη χώρα στον δρόμο της ανάκαμψης.

Ισως το χειρότερο να είναι τελικά ότι η Ελλάδα μπήκε στο ευρώ χωρίς να ζητηθεί από την πλειοψηφία του πληθυσμού να «πληρώσει» το κόστος της προσαρμογής. Οι χειρισμοί για την ένταξή μας στην Οικονομική και Νομισματική Ενωση έγιναν από μια μικρή ομάδα στελεχών της κυβέρνησης Σημίτη. Η ΟΝΕ παρέμεινε έγνοια σχετικά περιορισμένης ομάδας του πολιτικού προσωπικού των δύο μεγάλων κομμάτων και της επιχειρηματικής «τάξης». Τα κομματικά στελέχη στον συνδικαλιστικό χώρο παρέμειναν με το «όπλο παρά πόδα». Το μεγαλύτερο τμήμα μεσαίων εμπόρων και βιοτεχνών αντέδρασαν περισσότερο με φόβο και ελάχιστοι προσαρμόστηκαν. Η Αριστερά καταβυθίστηκε (ακόμη και η «συνασπισμένη») σε έναν στείρο αντιευρωπαϊσμό. Οι βαθμοφόροι της ελλαδικής εκκλησίας τήρησαν κατά κανόνα μια έξαλλη αντιδυτική στάση. Οι κάστες μιας κρατικώς καθοδηγούμενης κοινωνίας ανησύχησαν, ορθώς, για την περιφρούρηση των προνομίων τους.

Η απαραίτητη προσαρμογή δεν έγινε ούτε μετά την είσοδό μας στην Ευρωζώνη. Παρά την επένδυση σοβαρότατων κεφαλαίων, την ταχύτατη ανάπτυξη των πιστώσεων και την ενσωμάτωση νέων, κοινοτικών νομικών κανόνων ή προτύπων. Παρά την εξ αυτών των λόγων βελτίωση της παραγωγικότητας, η χώρα παρέμεινε ασθενική και εχθρική στους κανόνες του ανοικτού και, δυστυχώς, σκληρού ανταγωνισμού.

Πέραν της παρούσης ταμειακής κρίσης, το στοίχημα του Γιώργου Παπανδρέου και ολόκληρης της πολιτικής τάξης είναι αυτό ακριβώς. Να εμπνεύσουν, να διατυπώσουν, να συγκρουστούν και να υποστηρίξουν την καθιέρωση μιας κουλτούρας ανοικτού και νομιμόφρονος ανταγωνισμού. Η απουσία από τον πρωθυπουργικό λόγο αυτής της βασικής επιλογής δεν θεραπεύεται από τη συγκινητική προσήλωση στο μεγάλο σχέδιο της πράσινης ανάπτυξης. Ούτε από την πηγαία εκσυγχρονιστική αντίληψη σε θέματα διαφάνειας και ορθής λειτουργίας των κυβερνητικών μηχανισμών. Ο κ. Παπανδρέου χρειάζεται ένα υπερπολιτικό επιτελείο που θα σχεδιάσει την επείγουσα αν και σταδιακή υποταγή της χώρας στο αυτονόητο: περισσότερος ανταγωνισμός παντού.

Aναλυση: Η ψυχή του Ελληνα και άλλες ιστορίες


*του Γιωργου Mαντελα (gmantelas@kathimerini. gr) από την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ της 07.02.2010

Υπάρχουν βάσιμες υποψίες ότι ο υπουργός Οικονομικών κ. Γ. Παπακωνσταντίνου διαθέτει μαντικές ικανότητες. Ελπίζουμε να μην έχει και... ταχυδακτυλουργικές και χρειαστεί σε κανένα χρόνο από τώρα να απολογούμαστε πάλι στην Κομισιόν για τρικ και άλλα, γνωστά, κόλπα.

Για παράδειγμα, πριν καλά καλά βγει ο Ιανουάριος, παρατηρώντας προσεκτικά τις χιονισμένες βουνοκορφές του Νταβός, προέβλεψε, μιλώντας στην τηλεόραση του Bloomberg, ότι τα έσοδα τον πρώτο μήνα του χρόνου θα είναι αυξημένα. Και στα μέσα της εβδομάδας που πέρασε, διέρρευσε έως και το ποσοστό. Αναλόγως του ορόφου απ’ όπου γινόταν η διαρροή στο μέγαρο της οδού Νίκης, άλλοι έκαναν λόγο για 9%, άλλοι για 11% και άλλοι για 15%. «Διαρροές είναι, ό,τι θέλουν λένε» θα πείτε. «Και κάποιες μπορεί να πέσουν και μέσα», θα προσθέσουμε εμείς. Κάποιος, όμως, θα πρέπει να εξηγήσει στις Βρυξέλλες (γιατί σε εμάς λίγη σημασία έχει – μαθημένοι είμαστε), με τρόπο πειστικό, πώς κι από πού προκλήθηκε η «έκρηξη» και στα δημόσια ταμεία δεν προλαβαίνουν να μαζεύουν τα ευρώ.

Μια εξήγηση που θα μπορούσαν να δώσουν είναι ότι στις ανά την επικράτεια ΔΟΥ μαζεύτηκαν την πρώτη μέρα του νέου χρόνου οι εφοριακοί και με τη βασιλόπιτα στο στόμα ανέκραξαν κοιτώντας απειλητικά τις λίστες των «εκκρεμών» υποθέσεων: «Τέρμα τα αστεία. Ο,τι φάγατε, φάγατε. Τώρα θα πληρώσετε». Το skript λέει ότι σήκωσαν τα μανίκια, και αφού απαρνήθηκαν επιδόματα και «τυχερά», ορκίστηκαν στη φωτογραφία του γενειοφόρου Δημήτρη Γεωργακόπουλου, γενικού γραμματέα αρμοδίου για τα έσοδα, σήκωσαν τα μανίκια και άρχισαν να ξεσκονίζουν βιβλία, ψάχνοντας για έσοδα. Σενάριο αμερικανικής ταινίας, στην κατηγορία επιστημονική φαντασία, θα πείτε. Είναι πάντως μια επιλογή.

Η άλλη είναι να πουν ότι οι μαγαζάτορες, πριν καλά καλά βγει ο μήνας, έσπευσαν να αποδώσουν τον ΦΠΑ, «τρομοκρατημένοι» από το αυξημένο κύμα αποδείξεων που έκοψαν αυτές τις μέρες, υπό την απειλή του βλοσυρού κ. Φίλιππου Σαχινίδη. Αυτό αναγκαστικά συνεπάγεται ότι δεν τα έβαλαν όλα στο παντελόνι (τζίρο, ΦΠΑ, επιταγές), όπως κάνουν συνήθως, επειδή έτσι νομίζουν ότι είναι το σωστό. Εναλλακτικά μπορεί να αποδοθεί επίσης σε ψυχολογικούς λόγους, σε μεθεόρτιο σύνδρομο ή σε παροδική κρίση ευσυνειδησίας ή καλύτερα πατριωτισμού, λόγω των επιθέσεων που δέχεται ο σθεναρώς αμυνόμενος τα πάτρια κ. Παπακωνσταντίνου από αμερικανοβρετανικά hedge funds. Με δύο κουβέντες, να πουν ότι «μίλησε η ψυχή του Ελληνα». Αλλά, άντε τώρα να το μεταφράσεις αυτό στα γαλλογερμανικά. Υπάρχει τέλος και μια τελευταία εναλλακτική πρόταση. Να πουν ότι πέρυσι, οι εφορίες –στο πνεύμα των εορτών– δεν «χτύπησαν» ούτε ευρώ, δεν ενόχλησαν κανέναν και άφησαν τον κόσμο να χαρεί. Οπότε δεν είχε παρακάτω στα έσοδα. Και φέτος, με το που μπήκε κάποιος «ξεχασμένος» στο γραφείο, παρουσίασαν αποτέλεσμα...

12.2.10

Οχυρωματικά έργα...



Στρατηγική κίνηση !! Με σχέδιο, όραμα και προοπτική !!

Ν. Σαρκοζί (ο 1ος και Καρλ-ύτερος...): «Και στο βάθος δεξιά έχουμε αράξει τις 6 φρεγάτες που θα πάρεις μαζί σου γυρνώντας στην Ελλάδα...»

Με τις γαλλικές φρεγάτες η κυβέρνηση οχυρώνει τη χώρα από την «ξένη επιβουλή» και βάζει φραγμό στις Κασσάνδρες που προέβλεπαν μείωση της εθνικής μας κυριαρχίας...

Παπανδρέου (ο 3ος και μακρύτερος...): «Ναι, τις βλέπω Νικολά, είσαι πραγματικός φίλος. Με έξι φρεγάτες στο Ναύσταθμο της Σαλαμίνας ποιος θα τολμήσει να ζητήσει πίσω τα δανεικά;;»

Μελετημένη απόφαση !! Μοναδική σύλληψη !!

Κάτι αεροπλάνα μας λείπουν για να μη γίνουμε Περλ Χάρμπορ αλλά δεν ανησυχώ, έχει η Άντζελα, θα μας διευκολύνει, εξ' άλλου αυτά ένα τσακ κάνουν και έρχονται, μέχρι να πιάσουν ντόκο οι φρεγάτες θα έχουν φτάσει και τα γιουρο...φάϊτερ !!

* η εικονογράφηση αναδημοσιεύεται από το atsarantos.blogspot.com

Ήξεις αφήξεις...



Αγωνίες ενός κυβερνήτη...
Να πρέπει να εξηγεί κάθε φορά τα αυτονόητα...
Με τις ίδιες λέξεις και φράσεις...
Μην τυχόν από αυτονόητα γίνουν αυτο-ανόητα και εκτεθεί...
«...όπως έχει πει και ο πρωθυπουργός, θα ληφθούν επιπλέον μέτρα εφόσον χρειαστεί. Εγώ πιστεύω ότι δεν θα χρειαστεί. Η κυβέρνηση εμμένει στην πιστή εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας & Ανάπτυξης»

Όταν μαζεύονται οι κάμερες, τρέχουν τη δήλωση σε auto-queue...
Όταν μαζεύονται οι κάμερες, τρέχουν τη δήλωση σε auto-queue;;

Τόσο πιστά και εναρμονισμένα την λένε...
Τόσο πιστά και εναρμονισμένα την λένε;;

Ο Παπακωνσταντίνου ας πούμε, καταπιάνεται μόνο με την αρχή και το τέλος, τα άλλα τα μασάει !!
«...όπως έχει πει και ο πρωθυπουργός, θα ληφθούν επιπλέον μέτρα εφόσον χρειαστεί. Η κυβέρνηση εμμένει στην πιστή εφαρμογή του Προγράμματος Σταθερότητας & Ανάπτυξης»

Πιστεύει...
Πιστεύει;;

Τι να πιστεύει, αυτά που λέει ο πρωθυπουργός ή άλλα;; Τι να σας πω τώρα... Εγώ δεν ξέρω...

Αυτός θα ξέρει...
Αυτός θα ξέρει;;

Πρέπει να ξέρεις για να πιστεύεις...
Πρέπει να ξέρεις για να πιστεύεις;;

Και; Λοιπόν, μπορεί να μην ξέρει...
Και; Λοιπόν, μπορεί να μην ξέρει ;;

Μπορεί να μην πιστεύει...
Μπορεί να μην πιστεύει;;

Ήξεις αφήξεις...
Μιας και ο καθείς το βλέπει από την δική του οπτική...
Αυτονόητη ή αυτο-ανόητη δεν ξέρω...
Είναι ευαίσθητο προσωπικό δεδομένο καθενός μας...

Ήξεις αφήξεις... Πυθιακό ρητό...
Ήξεις αφήξεις ουκ εν πολέμω θνήξεις...

Το σίγουρο είναι ένα: Ήξεις αφήξεις ... θνήξεις !!
Αρχή και τέλος !! Τα άλλα τα μασάμε...

Μεταφορά τεχνογνωσίας...



«...και τι θα πούμε άμα μπει ξαφνικά ο πατέρας σου στο δωμάτιο και μας βρει στο κρεββάτι;»
«Μην είσαι χαζούλης, θα δει την κάμερα και θα του πούμε ότι μου δίνεις τεχνογνωσία...»

Όνειρο δεμένο στο μουράγιο...


* σκίτσο του Πετρουλάκη από την Καθημερινή

Πα μαλ.. Πα μαλ... Είδες οι Γάλλοι;; Αμέσως να μας βοηθήσουν... Έξι καραβιές ευρώ...
Τι πάει να πει «εμείς τα θέλαμε μετρητά κι αυτοί μας τα έδωσαν σε είδος;;»
Παιδιά, δεν γίνονται έτσι αυτά τα πράγματα, όταν είσαι κυβερνήτης πρέπει να προβλέπεις...
Διαβάστε πως έγιναν τα πράγματα...

Ο Γιώργος προέβλεψε !! Σου λέει, άμα πάρω βαλίτσες με 500ρικα θα πρέπει να τα πηγαίνω οδικώς στον Παπακωνσταντίνου, υπάρχει κίνδυνος. Θα το πάρουν πρέφα όλοι εκείνοι οι απίθανοι τύποι που τους έχει κρύψει ο Ραγκούσης στη γύρα μέχρι να γίνουν εκλογές να μας ψηφίσουν, θα ξετσουμίσουν με τα χαρτομάντηλα, τους αναπτήρες, τα μπιχλιμπίδια, τα λάστιχα για τα τζάμια μπας και ψωνίσω στα φανάρια της Μεσογείων, θα τους μετρήσει ο Καρατζαφέρης και μετά θα τρέχει ο Χρυσοχοΐδης και δεν θα φτάνει, θα έχουμε άλλα...

Έτσι, ο Μέγας Κυβερνήτης αποφάσισε να τιμήσει την μακραίωνη σχέση του Έλληνα με τη ναυτιλία και να γυρίσει δια της θαλασσίας οδού. Προς στιγμήν οι σύμβουλοι τα έχασαν, «θες να μας βάλει να πάμε με τα κανώ, και πως θα περάσουμε από την Ιταλία που θα νομίζουν ότι είμαστε μετανάστες που μας έδιωξε η Μάλτα;;». Και έβαλαν την ιδέα να ζητήσουν από τον Νικολά ένα κανονικό καράβι. Ο Μέγας Κυβερνήτης συμφώνησε, συμφώνησε κι ο Νικολά μόλις το άκουσε, κι όπως οι Γάλλοι είναι ιστορικά φίλοι μας και δεν είναι και ...μίζεροι απάντησε όλο γενναιοδωρία... «εν μπατώ, μόνο; μα τι λέτε... θα σας δώσω έξι μπατω, έξι φρεγάτες, να μπορέσει κι ο λαός σας να δει όλα τα λεφτά της βοήθειας...».

Χάρηκε ο Μέγας Κυβερνήτης, «θα γυρίσω επικεφαλής του στόλου, στο άλλο ταξίδι θα φέρω και τα αεροπλάνα, τον έφαγα τον χοντρό, θα του αφήσω μόνο τα στρατιωτάκια να παίζει...» σκέφτηκε, ευχαρίστησε τον Νικολά, γύρισε στους συμβούλους, «φορτώστε τα λεφτά να γυρίσουμε σπίτι» είπε, αυτοί δαγκώθηκαν, είχαν καταλάβει... Την άλλη φορά θα ζήταγαν βοήθεια από την Κάρλα, το πολύ πολύ να τους πούλαγε την Galerie Lafayette... Τουλάχιστον δε θα ήταν «όνειρο δεμένο στο μουράγιο»...