31.1.10

Μαγική εικόνα...



Ο Ιανουάριος σήμανε την αρχή μιας υπέροχης χρονιάς. Το μόνο άσχημο ήταν το κρύο που έπεσε ξαφνικά αλλά αυτό δεν έδειξε να ανησυχεί και τόσο τον κόσμο. Η νεοεκλεγμένη κυβέρνηση τους είχε μειώσει και το φόρο στα καύσιμα, μπορούσαν να δουλέψουν τα καλοριφέρ στο φουλ. Δεν ανησυχούσε, λεφτά υπήρχαν άφθονα, το είχε πει εξάλλου ο πρωθυπουργός τους προεκλογικά. Θαυμαστός άνθρωπος, να δεις πως είχε αντιμετωπίσει τους κερδοσκόπους προ ημερών, όταν πήγε να πάρει ένα βραχυπρόθεσμο δάνειο για να χρηματοδοτήσει κάποιες νέες «πράσινες» ιδέες μιας φίλης και υπουργού του και εκείνοι ανέβαζαν τα spread για να σαμποτάρουν την θαυμάσια δουλειά του...

Η αγορά ήταν στα πάνω της, κάθε μέρα άνοιγαν και νέες επιχειρήσεις, οι εμπορικοί δρόμοι είχαν πια γεμίσει μαγαζιά και επιχειρήσεις, το πρόβλημα πλέον ήταν ευχάριστο: υπήρχαν δουλειές, πολλές δουλειές, τόσες που δεν βρίσκονταν εργαζόμενοι να τις καλύψουν, τουλάχιστον σε τοπικό επίπεδο. Αρνητική ανεργία, για πρώτη φορά στην ιστορία...

Η φανταστική κυβέρνηση όμως είχε δει το πρόβλημα να έρχεται και είχε πάρει τα μέτρα της, ο αρμόδιος υπουργός ήταν προνοητικός, είχε κάνει και δήμαρχος, ήξερε... «Θα φέρουμε μετανάστες και θα ελέγξουμε την προσφορά εργασίας που δεν μπορεί να καλύψει η τοπική ζήτηση», είχε πει ο υπέροχος υπουργός τους. «Και για να μην πέφτει η ροή, θα τους δίνουμε κίνητρο, ας πούμε θα τους δίνουμε δικαίωμα ψήφου την επόμενη χρονιά, ιθαγένεια μετά από δυό-τρία χρόνια, να μην τους αποκαταστήσουμε που μας βοήθησαν στο πρόβλημα μας;;» Και όλοι τον χειροκρότησαν...

Όλα κυλούσαν ήρεμα και ευτυχισμενα. Τοσο ήρεμα κι ευτυχισμένα που για να σπάει η μονοτονία, από καιρού εις καιρόν, στα τηλεοπτικά δίκτυα φιλοξενούνται προβολές εικονικής πραγματικότητας, τώρα για παράδειγμα έχει μεγάλη θεαματικότητα ένα σενάριο που θέλει τους αγρότες να έχουν κλείσει τους δρόμους παραλύοντας την ήδη ημιθανή οικονομία, τους φορείς να διαμαρτύρονται για την κατάρρευση κάθε έννοια νομιμότητας και τα ΜΜΕ να κυνηγούν τον πρωθυπουργό επειδή συγκρούεται με το κατεστημένο...

Έκλεισε την τηλεόραση, ντύθηκε, φόρεσε κι εκείνο το γούνινο παλτό που είχε αγοράσει στις γιορτές, είχε πεθυμήσει να κάνει μια μεγάλη βόλτα στο κέντρο της πόλης. Είχε ήδη νυχτώσει για τα καλά αλλά αυτό δεν ήταν πρόβλημα, η πόλη ήταν ασφαλής, οι στατιστικές την έδειχναν την πλέον ασφαλή πόλη της Ευρώπης. Να μη σας πω ότι θα ήθελε να πετύχει κάποια από τις ασκήσεις που έκαναν συχνά πυκνά οι υπηρεσίες προστασίας του πολίτη μία στο κέντρο, μία στα προάστια, ακόμα θυμόταν εκείνη τη μέρα που έτυχε την άσκηση για βόμβα έξω από τη Βουλή, ήταν πολύ ωραία, πολύ αληθοφανής, μέχρι και τον κρότο τους είχαν βάλει, για να αποκτούν εμπειρίες, το είχε όμως καταλάβει ότι ήταν άσκηση, πάντα πρόσεχε τις λεπτομέρειες και εκείνο το βράδυ η φρουρά του μνημείου είχε μείνει στη θέση της...

Έκλεινε την πόρτα (δε χρειαζόταν πια να κλειδώνει...) όταν χτύπησε το κινητό, ήταν ο Γιώργος, πάντα έπαιρνε τηλέφωνο μετά τις συνεδριάσεις στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, έτσι ήξερε από πρώτο χέρι την ικανοποίηση των Ευρωπαίων εταίρων μας για το υψηλό επίπεδο της χώρας και της κυβέρνησης, «ξέρεις, μας πρότειναν να κυβερνήσουμε και τους γείτονες, ο πρωθυπουργός τους έχει προβλήματα με τους αγρότες του (δεξιός τι περιμένεις...) κι εμείς έχουμε το know how...», ο δικός μας μάλιστα είχε συμφωνήσει να πάει μέχρι τα σύνορα να μιλήσει με τους Βούλγαρους αγρότες, θα πήγαινε αύριο κιόλας, μετά το γυμναστήριο. «Θα πετύχει σίγουρα», άκουσε τον Γιώργο να λέει, «έτσι δεν είχε γίνει και με τους Κινέζους που ήθελαν να πάρουν το λιμάνι μας μπιτ-παρά;; Τους δείξαμε και με το παραπάνω !! Και τη σύμβαση επαναδιαπραγματευτήκαμε και δε χρειάστηκε να ξεβρακωθούμε στους λιμενεργάτες».

Βγήκε στο δρόμο. Ήταν φωτισμένος, γεμάτος κόσμο, ατμόσφαιρα χαράς. Το μόνο που δεν ταίριαζε και τόσο ήταν ο Φρανσουά, τον είδε στη γωνία, να παίζει την κιθάρα του μες στο κρύο, με τη θήκη της ανοικτή μπροστά, να περιμένει τη βοήθεια του κόσμου. Του είχε μιλήσει και προχθές, παλιά ήταν διευθυντής εταιρείας στην πατρίδα του, είχε έρθει στη γειτονιά την προηγούμενη εβδομάδα με το αυτοκίνητο του, τη μόνη περιουσία που είχε σώσει από την τράπεζα, όταν η οικονομία της χώρας του είχε καταρρεύσει...

Γυρνώντας από τη δουλειά το απόγευμα, είχε περάσει από το Δήμο, είχε πάρει ένα κουπόνι και θα του το έδινε, έφτανε για να πάρει ρούχα, τρόφιμα, βενζίνη, όλα τα είδη πρώτης ανάγκης για ολόκληρο το μήνα. Έτσι κι αλλιώς, μέσα στην εβδομάδα θα τον καλούσαν για δουλειά, είχε ήδη μιλήσει με τον προσωπάρχη, του είχε πάει και το βιογραφικό του...

...
...

Το σκοτάδι είχε πυκνώσει. Κοίταξε από το παράθυρο, το μισοσκόταδο έξω στο δρόμο έκανε τις σκιές να μεγαλώνουν. Κοίταξε εκείνες τις τρεις σκιές στη γωνία που έμοιαζαν να χορεύουν, μετά η μία έπεσε κάτω, οι δύο έτρεξαν να φύγουν. «Μάλλον ληστεία», σκέφτηκε, «ορίστε, σηκώνεται...».

Έκλεισε την κουρτίνα, χαμήλωσε το φως, έπρεπε να κάνει οικονομία, ο μισθός πλέον «τέλειωνε» στις 20 του μήνα, μετά μόνο για τρόφιμα υπήρχαν λεφτά. Τυλίχτηκε με την κουβέρτα, δεν ήθελε να ανάψει το καλοριφέρ, ήδη από την προηγούμενη εβδομάδα η τιμή της βενζίνης είχε ανέβει πέντε λεπτά και θα ανέβαινε κι άλλο...

Δε θα έβγαινε και απόψε. Είχε συνηθίσει πια, έβγαινε πια μια – δυό φορές το μήνα, απο κει και πέρα κυνηγούσε ότι εγκαίνια και πολιτιστικές εκδηλώσεις έβρισκε στο facebook, ξέσκαγε λίγο, έπινε και ένα – δύο ποτά, πάντα είχαν, τουλάχιστον κρασί και καναπεδάκια. Οκ, είχαν κι αυτά πια λιγοστέψει, είχαν αυξηθεί και οι «καλεσμένοι», δεν υπήρχαν όμως πια πολλές δυνατότητες να ξεσκάσει, χρειάζονταν χρήματα και χρήματα δεν υπήρχαν...

Δεν θα έβγαινε λοιπόν. Σκέφτηκε να διαβάσει ένα βιβλίο, ευτυχώς τον καλό καιρό είχε φροντίσει να φτιάξει μια πλούσια βιβλιοθήκη. Το μετάνιωσε, άνοιξε τον υπολογιστή και άρχισε να γράφει...

Ευτυχώς το μυαλό δούλευε ασταμάτητα, δούλευε και έφτιαχνε μαγικές εικόνες, μια από αυτές λοιπόν θα έγραφε σήμερα...

Άνοιξε καινούργιο έγγραφο στο word...
Κοίταξε λίγο τη λευκή οθόνη...
Αυτός θα ήταν ο τίτλος «Μαγική εικόνα...»

Πάτησε το πρώτο πλήκτρο, άρχισε να γράφει...

Μαγική εικόνα...
Ο Ιανουάριος σήμανε την αρχή μιας υπέροχης χρονιάς. Το μόνο άσχημο...

* χρονογράφημα γραμμένο από μια παρόρμηση που μου έδωσε ένα κείμενο και ένα σχόλιο του διαδικτυακού Joe Dalton

Δεν έβλεπε καλά...

Ένας ηλικιωμένος φαρμακοποιός, προσλαμβάνει στο φαρμακείο του νεαρό φαρμακοποιό, άρτι αποφοιτήσαντα από το Πανεπιστήμιο. Ήλθε η στιγμή που ο νεαρός θα έκανε την πρώτη του διανυκτέρευση στο φαρμακείο. Ο ηλικιωμένος του έδωσε οδηγίες και πήγε στο σπίτι του. Την επόμένη το πρωί τον ρωτά:
«Πώς τα πήγες, Ήρθαν πελάτες χθες, είχε κανένα δύσκολο περιστατικό;»
«Ναι, ήρθε μια κυρία που της πονούσε το κεφάλι της...»
«Εσύ, τι έκανες;»
«Της έδωσα ένα κουτί ασπιρίνες...»
«Μπράβο!»
«Μετά ήρθε ένας κύριος με πόνο στη μέση...»
«Εσύ τι έκανες;»
«Του έδωσα ένα έμπλαστρο...»
«Μπράβο, παιδί μου, θα γίνεις καλός φαρμακοποιός.»
«Κατά τα μεσάνυχτα, ήρθε μια πανέμορφη γυναίκα, ψηλή, ξανθιά και φορούσε γούνα. Τη βγάζει μένει ολόγυμνη και μου λέει: "Έχω πέντε μήνες να δω άντρα, αγόρι μου!!"»
«Και εσύ τι έκανες παιδί μου;»
«Της έδωσα κολλύριο!!»

Ποντιακό ανέκδοτο...

Ένας ταξιδιώτης αποφασίζει να περάσει την νύχτα του στο πρώτο χωριό που θα συναντούσε μπροστά του. Αυτό "έτυχε" να είναι ποντιακό...

Νοικιάζει ένα δωμάτιο και βγαίνει βολτίτσα στην ταβέρνα. Δεν άργησε η στιγμή που θα ξεκινούσαν τα ανεκδοτα, μόνο που υπήρχε μία διαφορά, δεν λέγανε ανέκδοτα μα αριθμούς...

Φωνάζει κάποιος «το 1364...», «χαχαχαχα...» γελάνε οι υπόλοιποι, λέει ο άλλος «το 2104...», «χαχαχαχαχαχα....» γελάει ο κόσμος.

Δεν αντέχει ο φίλος μας και ρωτάει τι παίζεται. Ο Κωστίκας πρόθυμος του απαντάει: «κοίτα, επειδή εμείς τα ξέρουμε τα ποντιακά ανέκδοτα, για να μην τα ξαναλέμε, τα έχουμε βάλει αριθμούς, οπότε δεν κουραζόμαστε και δεν χρονοτριβούμε....»
«Μάλιστα», λέει ο ταξιδιώτης, «μπορώ να πω και εγώ ένα;;»
«Μα φυσικά», του λέει ο Κωστίκας...
«το 4658...», λέει ο φίλος μας...

Έχουν ξεσκιστεί όλοι οι πόντιοι να γελάνε,σε σημείο που κλαίγανε από τα γέλια, λες και βάρεσε συναγερμός στο χωριό, ...μόνο που έβλεπε ο ένας τον άλλον γελούσαν.

Όταν μετά από πολύ ώρα ηρέμησαν, άρχισαν ένας-ένας πόντιος να αγκαλιάζει τον ταξιδιώτη και να τον φιλάει και όταν αυτός ρώτησε απορημένος: «μα γιατί;;», του απαντάει ο Κωστίκας: «πρώτη φορά το ακούσαμε !!!!»

Με αγέρα με φουρτούνα...


Με αγέρα με φουρτούνα ήρθε κι άραξε μια σκούνα,
ήρθε κι άραξε μια σκούνα κάτω στον γιαλό.

Ήρθε από τα ξένα τα μέρη την αγάπη μου να μου φέρει,
την αγάπη μου να μου φέρει που την καρτερώ.

Με αγέρα με φουρτούνα ήρθε κι άραξε μια σκούνα,
ήρθε κι άραξε μια σκούνα κάτω στον γιαλό.

Την αγάπη μου έχει μέσα ξενιτειά σκληρή και μπαμπέσα,
ξενιτειά σκληρή και μπαμπέσα πόσο σε μισώ.

Με αγέρα με φουρτούνα ήρθε κι άραξε μια σκούνα,
ήρθε κι άραξε μια σκούνα κάτω στον γιαλό.

Παναγιά μου δως μου κουράγιο μόλις θα τη δω στο μουράγιο,
μόλις θα τη δω στο μουράγιο να μην τρελαθώ...



Ακουγόταν το πρωί από ένα τρακτέρ...
Ίσα ίσα για να προκαλέσει απορίες...

Και μετά θυμήθηκα...
«Την τράτα λεν Μαρίτσα, τη σκούνα Μπατζελήηηηη...»
Και ησύχασα...
Θα γράφουν κάποια διασκευή σκέφτηκα...
Έ, ούλη χαλάλιν της...

Έτσι που το πάει θα δούμε μπλόκα και στο Πόρτο Χέλι, και στην Ερμιόνη, και στην Ύδρα, και στην Σαλαμίνα, και στη Ραφήνα, και στον Ωρωπό, ε, γιατί να μην το τραγουδήσουμε...
Γιατί ;;

Εγώ πότε θα ολοκληρωθώ ως πολίτης;;


Τελικά νόμιζα ότι τα έχω ζήσει όλα στη ζωή μου, τελικά όμως μερικά δεν τα έζησα και δεν θα τα ζήσω καν... Να, δείτε (ή καλύτερα διαβάστε) αυτά που έγραψε ο Πάνος και θα με καταλάβετε...
Φανταστείτε για μια στιγμή τι θα γινόταν αν ήταν ο Καραμανλής και ο Παπαθανασίου αυτοί που θα έκοβαν τους μισθούς, θα ψαλίδιζαν το “κοινωνικό κράτος” και θα έβαζαν νέους, δυσβάσταχτους φόρους.

Φανταστείτε για μια στιγμή τι θα γινόταν αν, για λόγους ασχετοσύνης, ήταν οι Καραμανλής – Παπαθανασίου αυτοί που κωλοβάραγαν τόσον καιρό, παράγοντας απλές δηλώσεις προθέσεων αντί για επεξεργασμένα μέτρα πολιτικής, με αποτέλεσμα να χειροτερεύουν τα πράγματα, καθώς η διεθνής κερδοσκοπική μαφία κάνει παιγνίδι εις βάρος της χώρας μας.

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν ήταν ο Καραμανλής αυτός που ξεστόμισε προεκλογικά, με απίστευτο θράσος, το περίφημο “λεφτά, υπάρχουν” ενώ ήξερε ότι δεν υπάρχει σάλιο!

Φανταστείτε τι θα γινόταν αν ήταν ένα νεοδημοκρατικό opengov.gr, το οποίο θα κατέληγε σε προσλήψεις είτε κουμπάρων, είτε αποτυχημένων υποψηφίων βουλευτών, για τις ανώτατες θέσεις της κρατικής πυραμίδας.

Αλλά δεν χρειάζεται φαντασία: τα ζούμε όλα αυτά! Και μάλιστα ως άμεσοι συνένοχοι (δια της ψήφου) στη διαιώνιση της πράσινης εκδοχής του ΝΔΣΟΚ, η οποία κάνει ακριβώς τα ίδια πράγματα με τη γαλάζια, αλλά καταφέρνει, προς το παρόν, να μην ακούγεται “κιχ”!

Άστα να πάνε... Άλλο πρόβλημα τώρα... Εγώ πότε θα ολοκληρωθώ ως πολίτης;; Πότε;; Πότε θα πάρω τα σύνεργα από την αποθήκη (κασμά, τσαπί, καλέμι, βαριοπούλα...) να βγω να ξηλώνω πεζοδρόμια;; Πότε, ε, πότε;;

Λες και ήταν χθες... ή μήπως σήμερα;; ή μήπως αύριο;;



Αποφάσισα να αφήσω τα επίκαιρα και να δημοσιεύσω κάτι διαχρονικό. Για την ακρίβεια να αναδημοσιεύσω, από την πλούσια βιβλιοθήκη της Ελληνικής πολιτικής. Διαβάστε λοιπόν μετά μεγίστης προσοχής το παρακάτω κείμενο:
Καλό μεσημέρι. Σήμερα, όπως γνωρίζετε, συζητήθηκε στη Βουλή ... Ερώτηση ..., για την ασφυξία στην αγορά, την ανεργία και το έλλειμμα πολιτικής της κυβέρνησης.

Παρακολουθήσαμε εκεί τον πρωθυπουργό να κάνει ασκήσεις θάρρους για την Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Τον παρακολουθήσαμε να έχει έναν έκδηλο εκνευρισμό, προφανές αποτέλεσμα του γεγονότος ότι η χθεσινή επικοινωνιακή προσπάθεια δεν έπεισε κανέναν στην ελληνική κοινωνία.

Ο πρωθυπουργός, δυστυχώς, σήμερα, υπέπεσε και σε μια σειρά από ολισθήματα. Το πρώτο είναι ότι δεν απάντησε σε όσα τον ρώτησε... Δεν απάντησε ούτε στις ερωτήσεις που υπήρχαν στο κείμενο του..., ούτε βεβαίως και στα ζητήματα που του τέθηκαν στην ομιλία του.

Για το κατά πόσο, για παράδειγμα, θα αλλάξει πολιτική, θα ενισχύσει τις δημόσιες επενδύσεις. .... Να ενισχύσει το εισόδημα του Έλληνα πολίτη. Σε όλα αυτά, ο κ. πρωθυπουργός δεν απάντησε. Ή μάλλον, για να είμαι πιο ακριβής, απάντησε λέγοντας ότι «πολιτικές ενίσχυσης της ζήτησης με δημοσιονομική χαλάρωση θα είχαν, ειδικά στις σημερινές περιστάσεις, εξαιρετικά αρνητικές επιπτώσεις».

Καταλάβαμε, λοιπόν, όλοι πάρα πολύ καλά κάτι: ότι σε αντίθεση με αυτό που συμβαίνει σε όλες τις υπόλοιπες χώρες του κόσμου, σε μια κατάσταση οικονομικής επιβράδυνσης ή ύφεσης, στην Ελλάδα, η κυβέρνηση έχει αποφασίσει να βαθύνει την ύφεση, να την επιμηκύνει.

Διότι αρνείται πεισματικά να αναλάβει πρωτοβουλίες, που θα ενισχύσουν το εισόδημα, πρωτοβουλίες που θα επενδύσουν στην οικονομία, πρωτοβουλίες που θα ενισχύσουν τη ζήτηση. Οι Έλληνες πολίτες, λοιπόν, έχουν καταλάβει πολύ καλά ποιες είναι οι προτεραιότητες της ελληνικής κυβέρνησης.

Το δεύτερο ολίσθημα του πρωθυπουργού σχετίζεται –κι αυτό βεβαίως δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνει- με τα στοιχεία του χρέους και του ελλείμματος. Όλοι ξέρουμε ότι η ... αρέσκεται να χρεώνει τα πάντα στο παρελθόν και ..., οι άλλοι φταίνε για όλα, ποτέ η ίδια και οι δικές της πολιτικές.

... Κάποια στιγμή, η ... θα αναγκαστεί να ομολογήσει τις τραγικές συνέπειες της απόφασης που πήρε ... να προσπαθήσει να ακυρώσει τα επιτεύγματα των κυβερνήσεων ... . Κάποια στιγμή, θα το κάνει αυτό.
...

Θέλω επίσης, για να κλείσω αυτό το θέμα, να κάνω και μια μικρή αντιπαραβολή, η οποία μας έχει προβληματίσει. Είναι προφανές ότι ο πρωθυπουργός χθες ... επανέλαβε αυτά που ακούσαμε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο το μεσημέρι. Δεν ακούσαμε κάτι διαφορετικό. Σε όλα σχεδόν.

Γιατί ο κ. ..., το μεσημέρι, μας είπε ότι «η ουσιαστική και αποτελεσματική μείωση των δημοσίων δαπανών είναι το μεγάλο ζήτημα, έτσι πρέπει να αντιμετωπιστεί και όχι με νέα φορολογικά μέτρα». Δεν το ακούσαμε αυτό από τον κ. ..., και αυτό μας προβληματίζει πάρα πολύ.

Υπάρχουν στα σκαριά νέα φορολογικά μέτρα; Θα μας τα πει η κυβέρνηση; Θα εξηγήσει στους Έλληνες πολίτες ότι θα τους επιβαρύνει ακόμη περισσότερο; Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις, και όχι μισόλογα. Δυστυχώς, η κυβέρνηση έχει εντρυφήσει στο, άλλα να λέει και τελικά άλλα να κάνει.

Όχι δεν προσελήφθην αντιπολιτευτικός λογογράφος της διοίκησης της αξιωματικής αντιπολίτευσης, ούτε πήρα οφίκιον αντιγραμματέως και υποφαρισαίου. Οι τελίτσες κρύβουν όσα πρέπει κι αποκαλύπτουν όσα δεν πρέπει. Να, ας πούμε, πριν μερικούς μήνες, στις τελίτσες θα μπορούσαμε να βάλουμε εκφράσεις, πρόσωπα και πράγματα, της καθημερινότητας, Νέα Δημοκρατία, ΠΑΣΟΚ, Απογραφή κ.λπ. κ.λπ. Όπως είχε κάνει ο κ. Παπακωνσταντίνου τον Μάρτιο του 2009.

Γ. ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ: Καλό μεσημέρι. Σήμερα, όπως γνωρίζετε, συζητήθηκε στη Βουλή Επίκαιρη Ερώτηση του Προέδρου του ΠΑΣΟΚ προς τον πρωθυπουργό, για την ασφυξία στην αγορά, την ανεργία και το έλλειμμα πολιτικής της κυβέρνησης. (η συνέχεια εδώ...)

Κι αν του το αναμορφώναμε και του το επιστρέφαμε σήμερα του ιταμού κ. Παπακωνσταντίνου;; Μπα... θα εκρήγνυτο οργίλος και με το γνωστό ιταμό του ύφος θα μας επέστρεφε το σχόλιο ως υποδαυλίζον τη συνοχή και την πρόοδο του Ελληνικού κράτους και καλώντας μας σε «συναίνεση και στήριξη της προσπάθειας και των κυβερνητικών επιλογών...»

Γι’αυτό κι εγώ κλείνω, λοιπόν, το ζήτημα αυτό,
«λέγοντας μια λέξη για την περίφημη ιστορία της συναίνεσης. Νομίζω, καταλάβαμε όλοι πάρα πολύ καλά..., το πώς αντιλαμβάνεται την έννοια της συναίνεσης. Την αντιλαμβάνεται χωρίς περιεχόμενο, την αντιλαμβάνεται ως λευκή επιταγή.

...συναίνεση χωρίς σχέδιο, σημαίνει λευκή επιταγή, σε πολιτικές που έχουν καταδικαστεί από τους Έλληνες πολίτες, πολιτικές που δεν αντιμετωπίζουν την κρίση...»

Τάδε έφη επίσης, Γ. Παπακωνσταντίνου στις 06.03.2009...

υ.γ.1 Τελικά τζάμπα την έβγαλα σήμερα, αντί να γράψω κείμενο, δανείστηκα ένα (κάθε ομοιότης του με το σήμερα της λαοπρόβλητης κυβέρνησης μας και της -λέμε τώρα- πολιτικής της, είναι αποτέλεσμα διαβολικής συμπτώσεως), έγραψα τελίτσες, έριξα και μερικά «συνδετήρια» λογάκια δικά μου... Άτιμη διαχρονικότητα...

29.1.10

Το e-government σε όλο του το μεγαλείο...


Έγραφε χθες (28.01.2010) ο «Φαληρεύς» Στέφανος Κασιματης στη μόνιμη στήλη του στη δεύτερη σελίδα της Καθημερινής
Mind the GAP: Προσοχή στο κενό

Ο διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος τόνισε στον πρωθυπουργό μας, κατά τη χθεσινή συνάντησή τους, την ανάγκη να μη χαθεί περισσότερος χρόνος και να ληφθούν αμέσως σοβαρότερα μέτρα για την αντιμετώπιση του δημοσιονομικού προβλήματος. Ξέρετε ποιο είναι το αστείο; Οτι, σύμφωνα με πληροφορίες, ο Γιώργος του εδήλωσε «έτοιμος να αναλάβει δράση». Και μετά, και μετά; Ε, μετά έφυγε για το Νταβός...

Από σήμερα ως τις 15 του επομένου μηνός έχουμε 19 ημέρες. Σήμερα και αύριο (28 και 29 Ιανουαρίου) ο Γιώργος είναι στο Νταβός. Από τις 3 ως τις 8 Φεβρουαρίου επισκέπτεται την Ινδία. Ακολουθεί, 9 με 10 Φεβρουαρίου, η επίσκεψή του στο Παρίσι και από εκεί στις 11 Φεβρουαρίου μεταβαίνει στις Βρυξέλλες. Στις 15 φεύγει και πάλι για τη Μόσχα. Τι σημαίνει αυτό; Για να μην κουράζεστε με τους υπολογισμούς, τους έκανα εγώ. Από τις 19 ημέρες μέχρι το μέσον του επομένου μηνός, ο Γιώργος θα βρίσκεται στην Αθήνα τις 7. Δηλαδή, 30 και 31 Ιανουαρίου, 1, 2, 12, 13 και 14 Φεβρουαρίου. Τι κι αν η μία στις δύο επιχειρήσεις σωρεύει ζημίες εξαιτίας των αγροτικών μπλόκων; Τι κι αν εφοριακοί και τελωνειακοί βάζουν μπροστά τον δικό τους εκβιασμό και επισπεύδουν τις απεργίες τους; Ο Γιώργος προτιμά να ασχολείται με τη διεθνή διπλωματία - όταν δεν γυμνάζεται. Αυτό μπορεί, αυτό κάνει.

Πολύ φοβάμαι ότι ο Γιώργος Α. Παπανδρέου (ΓΑΠ ή GAP) ουσιαστικά δεν διαφέρει από τον ένδοξο προκάτοχό του στην πρωθυπουργία. Όπως και εκείνος έτσι και αυτός, αντί να καταβάλλει προσπάθεια για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις του προβλήματος, προσπαθεί απλώς να φέρει το πρόβλημα στα μέτρα των δυνατοτήτων και των προτιμήσεών του. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ τους είναι, βέβαια, ότι ο πρώτος μπορούσε, αλλά δεν ήθελε επειδή βαριόταν, ενώ ο δεύτερος θέλει, αλλά δεν μπορεί. Γι’ αυτό κάθε μέρα που χρησιμοποιώ το μετρό, κοιτάζω με δέος εκείνη την επιγραφή που προειδοποιεί τους επιβάτες για το κενό ανάμεσα στο βαγόνι και την αποβάθρα: Mind the gap. Στο μυαλό μου αποκτά την τρομερή σημασία πολιτικού μηνύματος: Mind the GAP. Προσοχή στο κενό. Το κενό εξουσίας...


Το διάβασα και εν αρχήν ...κόλωσα !! «Λες να την πατήσαμε;;», αναρωτήθηκα από μέσα μου. Ομολογώ ότι τα χρειάστηκα, τέτοια περίοδο να κάνουν πάρτυ οι «κερδοσκόποι» φίλοι του άλλου Γιώργου και τούτος εδώ, το αφεντικό του μαγαζιού, να «λείπει ταξίδι για δουλειές;;;», να μας κάνει κουμάντο ο Πάγκαλος με τον Παμπούκη;; Έλεος...!!!

Μετά όμως έκατσα και σκέφτηκα πιο ψύχραιμα. «Ρε συ», είπα, «ο Γιώργος είναι η επιτομή της τεχνολογίας, η μετενσάρκωση του e-government, δεν μπορεί, κάπως θα το έχει αντιμετωπίσει...».

Και τότε, αναλαμπή της σκέψης και του νου, τον είδα μπροστά μου, τον Γιώργο τον Νεφεληγερέτη και Κομπιουτερ -ηγερέτη (αφού όλο σε ένα αεροπλάνο και με ένα κομπιούτερ στο χέρι είναι...), τον είδα να με κοιτά μειλίχια, να μου γνέφει με το χέρι, όπως τότε στην Κοπεγχάγη, και κατάλαβα... Ο Γιώργος είναι εδώ !! Εκ του μακρόθεν, αλλά είναι εδώ !! Μας κυβερνά από όπου βρίσκεται, το έχει ρυθμίσει έτσι εξάλλου !!

Και τότε κατάλαβα τα πάντα...

Κατάλαβα ας πούμε την επιμονή του Ραγκούση να δημοσιεύει όλες τις κυβερνητικές αποφάσεις στο διαδίκτυο, τις βλέπει ο Γιώργος πάνω από το Όσλο (λέμε τώρα), όσες πατήσει accept μένουν και ισχύουν, αυτές που πατάει reject τις τρώει ο ...Πανάρετος. Κι άμα δε σου αρέσει, σε καλεί και σου ...παρακάθεται ο Πάγκαλος (βόηθα Θεέ μου...).

Κατάλαβα π.χ. τον νεωτερισμό των live υπουργικών συμβουλίων, άμα λείπει ο Γιώργος και πήζουν τα γάλατα, μαζεύει την «παιδική χαρά» ο Πάγκαλος και ανάβει την οθόνη του video conference, όπως στις κατασκοπικές ταινίες. Θα μου πείτε τώρα «μα εμείς τους βλέπουμε όλους μαζί....» και θα σας απαντήσω ευθύς και παρευθύς με ερώτηση «ξέρετε κυρία μου πόσο έχουν βελτιωθεί οι σύγχρονες τεχνολογίες σήμερα, ειδικά στον τομέα του video editing και της εικονικής πραγματικότητας;;»

Τα κατάλαβα όλα... και ησύχασα... γιατί ακόμα κι αν χαλάσει το κομπιούτερ του Γιώργου θα ζητήσει χάρη από τον Αλμούνια να του δανείσει λίγο το δικό του να δει τα mail του... Ε, κι αν αυτός δεν δεχθεί, έχει και internet καφέ στη γύρα, σιγά μη καταλάβει κανείς ότι αυτός ο καλός κύριος δίπλα του είναι πρωθυπουργός και πήρε μάρκες για να κυβερνήσει για μια - δυό ώρες...

Καλά απάντησε λοιπόν ο Γιώργος, το έχει μετρήσει το πράγμα, για σκεφτείτε πόσοι από μας έχουν πετύχει να δουλεύουν κάνοντας το χόμπυ τους... Το e-government σε όλο του το μεγαλείο... Αν δεν είχαμε κι αυτές τις προδιαγραφές ασφαλείας και μπορούσε να πάρει και το ποδήλατο μαζί θα ήταν η απόλυτη επιτυχία...

Διοικώντας τα κοινά... (για;;) προσωπικά !!


Έγραφε νωρίτερα ο φίλος Σπύρος σε μια πρωινή συζήτηση από αυτές που πετυχαίνουν να με αποσπούν και να μεταθέτουν τον φόρτο της δουλειάς πιό πίσω, το απόγευμα ή και το βράδυ:
«Αν θέλουν πραγματικά ανάκτηση της αξιοπιστίας (σ. της πολιτικής) υπάρχει εύκολος τρόπος : ποτέ ξανά σε αξίωμα και θέση με αρμοδιότητες άνθρωποι που δεν έχουν κολλήσει ποτέ στη ζωή τους ούτε ένα ένσημο πραγματικής εργασίας (όπως την αντιλαμβανόμαστε όλοι οι υπόλοιποι).

Γιατί επιτέλους, δεν είμαστε διατεθειμένοι να θεωρούμε πλέον ότι άνθρωποι που δεν έχουν ίχνος εικόνας τι σημαίνει πραγματικά εργασία, αγορά, άγχη και ανάγκες, μπορούν να σκεφτούν και προωθήσουν τις καλύτερες λύσεις.

Και αφορά όλους τους χρωματισμούς μηδέ εξαιρουμένων επαγγελματιών συνδικαλιστοπατεράδων που εκπροσωπούν εργασιακούς χώρους στους οποίους δεν έχουν εργαστεί στην πραγματικότητα ούτε μία ημέρα !

Προκαλώ να διαβαστούν τα βιογραφικά αυτής και της προηγούμενης και της προ-προηγούμενης και....

Τίτλοι σπουδών ; σελίδες ατελείωτες (και νέο στυλάκι και οι δημοσιεύσεις λες και δεν ξέρουμε πώς γίνονται και ποιοι είναι οι πραγματικοί πληρωμένοι συγγραφείς !)

Εργασιακή προϋπηρεσία ; σύμβουλος...σύμβουλος...σύμβουλος...ποιών ; αυτών των πολιτικών προγόνων που τον διόρισαν στη συνέχεια στην όποια θέση ή τον προώθησαν στην εκλογή αξιώματος !

Και για να μην παρεξηγούμαστε : το φαινόμενο δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό, ούτε ευρωπαϊκό. Αλλά στη χώρα μας εφαρμόζεται με το χείριστο -ως συνήθως- τρόπο.

Στις άλλες χώρες επίσης, οι βουλευτές, γερουσιαστές κτλ είναι άνθρωποι από τζάκια ή παρόμοιες καταστάσεις που όμως δεν έχουν δουλέψει ποτέ πραγματικά. Όμως, αυτοί που βάζουν να κάνουν τη δουλειά -και εδώ είναι το ζουμί- είναι οι καλύτεροι επαγγελματίες κάθε χώρου. Εδώ και αυτοί -με ελάχιστες εξαιρέσεις- είναι μία από τα ίδια ! θεωρητικοί του χώρου, άκαπνοι και άσφαιροι !

Δεν πας έτσι μπροστά, δεν σε πιστεύει κανείς και δεν αλλάζουν τα κακώς κείμενα. Απλά γιατί αυτή η ράτσα το μόνο που προωθεί είναι τη διαιώνισή της».

Αναρωτιέμαι αλήθεια αν έχουμε χάσει κάτι ουσιαστικό στη χώρα μας. «Μάλλον ναι», είναι η πρώτη και προφανής απάντηση. «Σίγουρα ναι», είναι η δεύτερη, κατόπιν ωρίμου σκέψεως, τοποθέτηση.

Έχουμε χάσει αυτό τον λεπτό διαχωρισμό του «δουλεύω για την κοινωνία» και του «δουλεύω την κοινωνία», ένα τόσο δα «για» τα χωρίζει, αυτά τα τρία γράμματα λοιπόν μάλλον τα έφαγε η στρογγυλοποίηση...

Ή μήπως όχι;; Μήπως τελικά εμείς δεν έχουμε ορίσει τι είναι τα «κοινά» και ποιο πρέπει να είναι το προφίλ αυτών που θα επιλέγουμε και θα ορίζουμε για να τα διαχειρίζονται;;

Μήπως έχουμε ορίσει τη διαχείριση των κοινών ως μια παραγωγική διαδικασία που γίνεται στο όνομα και προς ώφελος κάποιων λίγων από άλλους που αυτοί οι λίγοι έχουν επιλέξει κατά το δικό τους δοκούν και εξόδοις και δαπάναις κάποιων τρίτων πολλών αυτή τη φορά που πρέπει, αμέτοχοι, να πληρώνουν αγόγγυστα;;

Μα τότε θα πείτε, τα «κοινά» δεν είναι πια κοινά, είναι προσωπικά. Το ίδιο λέμε λοιπόν μόνο που εγώ το είπα λίγο πιο λυρικά για να επενδύσω τον «σκληρό» λόγο του Σπύρου. Εμείς όμως μιλάμε για τα κοινά...

Σε μια σωστή κοινωνία, οι πολίτες δραστηριοποιούνται επιχειρηματικά σύμφωνα με τις ανάγκες, τις δεξιότητες τους και τους διαθέσιμους πόρους και παράγουν προϊόν ή υπηρεσία την οποία διαθέτουν έναντι κάποιου ανταλλάγματος στους υπολοίπους. Οι οποίοι υπόλοιποι αντιστρόφως έχουν τις δεξιότητες εκείνες να παράξουν κάτι άλλο, προϊόν ή υπηρεσία, που να είναι κοινωνικά απαραίτητο και να το διαθέσουν. Απλοϊκός κανόνας αλλά ισχύει και λειτουργεί αιώνες τώρα, δεν περίμενε τις σύγχρονες ιδεολογικές διατυπώσεις για να ...αυτοεφευρεθεί.

Και τα «κοινά», που είναι;; Δεν τα χάσαμε κι αυτά, μην ανησυχείτε, τα κοινά είναι οι συναλλακτικοί κανόνες, ο τρόπος συμβίωσης, ο τρόπος λειτουργίας της κοινωνίας, το περιβάλλον διαβίωσης και δραστηριοποίησης, η παρακολούθηση της ροής των γενομένων στην κοινωνία και ο σχεδιασμός των απαιτούμενων ενεργειών ώστε να μην υπάρχει αίσθημα ανασφάλειας και αδικίας στο κοινωνικό σύνολο.

«Άρα και η υλοποίηση ενεργειών, η δράση, η παραγωγή έργου...», θα βιαστείτε να πείτε. Όχι, θα αναντήσω, κατηγορηματικά όχι, τα «κοινά» δεν μπορούν να εμπεριέχουν παραγωγή, τα «κοινά» δεν είναι παραγωγικός μηχανισμός, τα «κοινά» είναι μηχανισμός στρατηγικού σχεδιασμού και ανάπτυξης, τα «κοινά» είναι η σύζευξη όλων των ατομικών ώστε να προκύψουν περιβάλλον και κανόνες τέτοιοι όπου τα ατομικά θα λειτουργούν και θα παράγουν πρόοδο και εξέλιξη τέτοια και τόση που θα αναβαθμίζει διαρκώς και τα άτομα που επιχειρούν και την κοινωνία στην οποία εντάσσονται.

Δεν τα χάσαμε λοιπόν τα «κοινά», απλά στην Ελλάδα έχουμε παρεξηγήσει τον ρόλο τους και -βέβαια- επιλέγουμε και λάθος ανθρώπους για να τα διαχειριστούν. Γιατί ο διαχειριστής των «κοινών» πρέπει να είναι σε θέση να αποτυπώσει τα «θέλω», τα «μπορώ» και τα «έχω» της κοινότητας η οποία τον επέλεξε και αναλόγως να διαμορφώσει τους κανόνες και το περιβάλλον ώστε τα άτομα της κοινότητας να αναπτύσσουν δραστηριότητα και, ανταγωνιζόμενοι, να παράγουν πρόοδο και ανάπτυξη (όχι κατ' ανάγκην με όρους οικονομικούς μόνο).

Αυτό, εξ' ορισμού, δεν προϋποθέτει μόνο γνώση προϋποθέτει και εμπειρίες, εμπειρίες που δεν μπορούν να συγκεντρωθούν και να εμπλουτιστούν παρά μόνο εντός εργασιακού και επιχειρηματικού περιβάλλοντος. Γιατί όπως έγραψα σε σχόλιο στην παραπάνω τοποθέτηση του Σπύρου, δεν υπάρχει «πραγματική εργασία (όπως την αντιλαμβανόμαστε οι υπόλοιποι)», δεν αντιλαμβάνεσαι κάτι όταν δεν έχεις εντρυφήσει σε αυτό...

Όταν λοιπόν για να διαχειρίζονται τα «κοινά» (την εργασία δηλαδή του καθενός από εμάς, τους κανόνες αλληλεπίδρασης της με τις άλλες εργασίες των υπολοίπων και το ευρύτερο περιβάλλον στο οποίο όλοι μας επιχειρούμε) αποφασίσουμε να επιλέγουμε ανθρώπους που δεν κατανοούν πολλές από τις έννοιες της παραπάνω παρενθέσεως (γιατί απλά δεν τις έχουν βιώσει) αλλά προσπαθούν να εγγράψουν την ενασχόληση τους αυτή ως «επαγγελματική εμπειρία» σε ένα βιογραφικό, τότε είμαστε πρώτα υπεύθυνοι εμείς για τις επιλογές μας και κατόπιν αυτοί -οι μη κατάλληλοι της ιστορίας μας- που τις αποδέχονται...

Γιατί τελικά, σε μια ώριμη κοινωνία με αναπτυγμένη την ατομική επιχειρηματικότητα, τον υγιή ανταγωνισμό και την συλλογικότητα θεσμών και αξιών, η σωστή εκφορά του λόγου πρέπει να είναι «αμοιβή, η προσφορά στα κοινά» αντί του σημερινού ισχύοντος «αμοιβή για την προσφορά στα κοινά»... (άντε πάλι στα πόδια μου αυτό το «για»...)

* ως εικονογράφηση επέλεξα την σημερινή εικόνα της Πνύκας, του τόπου συνάθροισης της Εκκλησίας του Δήμου των Αρχαίων Αθηναίων, εκεί όπου συζητούνταν τα θέματα και όπου αξιολογείτο η ικανότητα και η εμπειρία των υποψήφιων διαχειριστών που οι πολίτες επέλεγαν. Τονίζω συνειδητά τις λέξεις «συζητούνταν» και «αξιολογείτο»...

Καινοτόμες ιδέες για την αγροτική παραγωγή...



«ΠΑΘΕ Πρότυπες Τρακτεροκαλλιέργειες»... Ευφυέστατο και καινοτόμο !! Μπράβο, μπράβο !! Επιτέλους η αγροτική μας οικονομία απέκτησε ένα νέο εξαγώγιμο προϊόν με σίγουρες αγορές, τέτοια εποχή που καρπίζει, μέσα στο καταχείμωνο...

Αξίζει να σημειώσουμε ότι ο σπόρος είναι πλέον «δυνατός», έτσι φυτρώνει και καρπίζει σταθερά κάθε Γενάρη και δεν επηρεάζεται ούτε από καιρικά φαινόμενα (βρέξει χιονίσει το τρακτέρ εκεί είναι, ο αγρότης μπορεί να πάει σπίτι, το τρακτέρ παραμένει...) ούτε από οικονομικά φαινόμενα (είτε 500 είτε 1000 είτε..., όσα και να είναι τα εκατομμύρια το τρακτέρ θα κάνει τον κύκλο του, σπορά, τηλεκαλλιέργεια, υπουργοφύτρωμα, συγκομιδή...)

Μπράβο του Γιάννη Ιωάννου για την μοναδική καινοτόμα σύλληψη του, άντε και guest (σ'ταρ' ή κριθάρ'...??) στο επόμενο παιδικό πάρτυ... εε... υπουργικό συμβούλιο...

Μια ερώτηση μόνο...



Μια ερώτηση πήγαν να κάνουν οι καημένοι δημοσιογράφοι των Financial Times και κατέληξαν στο καζάνι του φύλαρχου στη ζούγκλα...

«Εμείς μια ερώτηση ήρθαμε να κάνουμε...»
«Ποια ερώτηση...»
«Αν ήρθαν οι Έλληνες να σας πουλήσουν ομόλογα...»

Κύριε διευθυντά, την επόμενη φορά να μας πείτε να σας διευκολύνουμε, οι κυβερνητικοί μας είναι «παντός καιρού» και δεν κινδυνεύουν, βλέπεις ...δεν τρώγονται με τίποτα !!

Οι ψευδαισθήσεις και το τίμημά τους


Η κακή σχέση του Γ. Παπανδρέου με τον πολιτικό χρόνο φάνηκε καθαρά, όταν εν μέσω της επιδεινούμενης καταιγίδας συγκάλεσε υπό την προεδρία του την Κυβερνητική Επιτροπή για να συζητήσει θέματα μεσογειακής διατροφής και οδικής ασφάλειας. Ενίσχυσε την εντύπωση ότι βρίσκεται «αλλού» και γι’ αυτό η κυβέρνηση τρέχει πίσω από τις εξελίξεις, αντί να τις συνδιαμορφώνει.

Ο πρωθυπουργός είχε αρχικά την ψευδαίσθηση ότι η σαρωτική εκλογική νίκη της 4ης Οκτωβρίου τού εξασφάλισε αυτομάτως μια σημαντική περίοδο χάριτος όχι μόνο στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό. Η ψευδαίσθηση αυτή δεν διαλύθηκε ούτε όταν άρχισαν οι πρώτες βολές. Αρχισε να συνειδητοποιεί την κατάσταση με μεγάλη καθυστέρηση.

Η απώλεια χρόνου δεν είναι χωρίς πολιτικό κόστος, ειδικά σε συνθήκες κρίσης. Παρ’ όλα αυτά, η ζημιά θα μπορούσε σε μεγάλο βαθμό να περιορισθεί εάν, όταν η ελληνική οικονομία δέχθηκε τα πρώτα πυρά, ο πρωθυπουργός είχε τα πολιτικά ανακλαστικά να αντιδράσει άμεσα και αποτελεσματικά. Αντί να παρουσιάσει μια συνεκτική δέσμη άμεσα εφαρμόσιμων μέτρων, όμως, η κυβέρνηση άρχισε να παλινδρομεί, στέλνοντας σ’ αρκετές περιπτώσεις αντιφατικά μηνύματα.

Στο Ζάππειο ο Γ. Παπανδρέου εξήγγειλε μια σειρά μέτρων με σκοπό το συμμάζεμα των δημοσίων οικονομικών. Το μείζον πρόβλημα με αυτές τις εξαγγελίες δεν ήταν ότι κρίθηκαν λανθασμένες, αλλά ότι δεν μετουσιώθηκαν γρήγορα σε πράξεις. Για μια ακόμα φορά ο πρωθυπουργός και το οικονομικό επιτελείο υποτίμησαν και τον παράγοντα του πολιτικού χρόνου και τα ποιοτικά χαρακτηριστικά της συγκυρίας.

Το χρόνιο έλλειμμα αξιοπιστίας του ελληνικού πολιτικού συστήματος παροξύνθηκε με τις αποκαλύψεις για τα ψεύτικα στατιστικά στοιχεία, που έδινε στην Κομισιόν η κυβέρνηση Καραμανλή. Με τον φόβο ότι η Ελλάδα «θα χαλάσει την πιάτσα», οι εταίροι την «έστησαν στον τοίχο» για να στείλουν το μήνυμα και στους άλλους αδύναμους κρίκους της Ευρωζώνης ότι δεν πρέπει να ποντάρουν σε ανώδυνη διάσωση.

Από ένα σημείο και πέρα, η δημοσιονομική κρίση της Ελλάδας έπαψε να είναι πρόβλημα της Ευρωζώνης με μία χώρα-μέλος της. Στο παιχνίδι μπήκαν δυναμικά οι Αγορές όχι μόνο για να δανείσουν την Ελλάδα με τοκογλυφικά επιτόκια, αλλά και για να κερδοσκοπήσουν με το ίδιο το ευρώ. Σ’ αυτό το κλίμα υπηρετήθηκαν και πολιτικο-οικονομικές σκοπιμότητες.

Η κυβέρνηση δεν συνειδητοποίησε εγκαίρως την τροπή που έπαιρναν οι εξελίξεις. Δεν συνειδητοποίησε ότι η Ελλάδα γινόταν με ταχύ ρυθμό ο κρίκος, γύρω από τον οποίον παίζονται ευρύτερα παιχνίδια. Ή τουλάχιστον δεν έσπευσε να αντιδράσει για να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Συνέχισε να κινείται με τον δικό της βραδύ ρυθμό σε μια συγκυρία οξύτατης κρίσης, που απαιτούσε άμεσες και δραστικές παρεμβάσεις.

Ο Γιώργος Παπανδρέου συνεχίζει να υποκαθιστά την άσκηση πολιτικής με ρητορική. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι οι επανειλημμένες δηλώσεις του ότι η κατανομή των βαρών για την υπέρβαση της δημοσιονομικής κρίσης πρέπει να πληρώσουν το αναλογούν μερίδιο τα ανώτερα εισοδηματικά στρώματα.

Οι δηλώσεις του αυτές δεν έχουν μεταφρασθεί σε πράξεις. Αρκεσαν, όμως, για να προκαλέσουν εκροή πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ από τη χώρα. Με άλλα λόγια, προκλήθηκε ζημιά, χωρίς να υπάρξει ούτε έσοδα, ούτε η αξία που έχει στο επίπεδο του πολιτικού συμβολισμού η έμπρακτη κατανομή των βαρών με κοινωνικά δίκαιους όρους.

Αναμφίβολα, οι Αγορές απαιτούν μέτρα άμεσης δημοσιονομικής απόδοσης. Αυτό δεν σημαίνει ότι υποτιμούν όσα μέτρα από τη φύση τους θα αποδώσουν αποτελέσματα από τον επόμενο χρόνο. Αυτό που απεχθάνονται είναι τα λόγια χωρίς αντίκρισμα, ειδικά όταν έχουν απέναντί τους ένα κατά γενική ομολογία αναξιόπιστο πολιτικό σύστημα.

Σ’ ό,τι αφορά δε το δημόσιο συμφέρον, το πραγματικό στοίχημα δεν είναι απλώς η τήρηση του Προγράμματος Σταθεροποίησης. Είναι η αξιοποίηση της κρίσης για να πραγματοποιηθεί μία σε βάθος εξυγίανση των δημοσίων οικονομικών και στο επίπεδο των εσόδων και στο επίπεδο των δαπανών, για να καλλιεργηθεί μια άλλη κουλτούρα, που θα εκτοπίσει το χρεωκοπημένο ανορθολογικό, κλεπτοκρατικό και σπάταλο μοντέλο.

Στο σημείο που έχουν φθάσει τα πράγματα, το κρίσιμο ζητούμενο είναι οι κυβερνητικές εξαγγελίες να πάρουν σάρκα και οστά. Είναι αξιοσημείωτο ότι στο στόχαστρο της κριτικής δεν είναι τόσο αυτά καθ’ αυτά τα μέτρα όσο το γεγονός ότι ο Γ. Παπανδρέου εμφανίζεται αδύναμος να «πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα» και να στείλει ένα μήνυμα αποφασιστικότητας και αποτελεσματικότητας.

Η συνειδητοποίηση του κινδύνου μιας χρεοκοπίας, που θα επιφέρει μια επώδυνη οπισθοδρόμηση, έχει καταστήσει την κοινωνία περισσότερο εφεκτική παρά ποτέ στη λήψη επώδυνων μέτρων. Αυτό δεν σημαίνει πως δεν θα εκδηλωθούν αντιδράσεις. Τα αγροτικά μπλόκα είναι το πρώτο δείγμα, αλλά και ένα κρίσιμο τεστ.

Εάν η κυβέρνηση ακολουθήσει την γνωστή τακτική της συναλλαγής θα ανοίξει ο ασκός του Αιόλου. Θα κυριαρχήσει το σύνδρομο «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Το αποτέλεσμα δεν θα είναι μόνο η ακύρωση στην πράξη του Προγράμματος Σταθερότητας. Θα είναι και η αναπόφευκτη γενίκευση της κοινωνικής αναταραχής με ό,τι αυτή συνεπάγεται σε όλα τα επίπεδα.

Για να υπάρξει συντεταγμένη πορεία εξόδου από την κρίση πρέπει η κυβέρνηση να πείσει αφενός ότι η κατανομή των βαρών θα είναι δίκαιη κι αφετέρου ότι η ίδια έχει και σχέδιο και αποφασιστικότητα. Προς το παρόν, όμως, καταθέτει καλές προθέσεις, αλλά και συμπεριφορές, που δυστυχώς παραπέμπουν σε «παιδική χαρά».

* άρθρο του Σταύρου Λυγερού από την Καθημερινή της Κυριακής 24.01.2010

27.1.10

Επί σκίτσου απορίες...


Είναι από τις λίγες φορές που ένα σκίτσο εμπεριέχει τόσα πολλά μηνύματα...

«Αειφόρος διαβούλευση...», μην τυχόν τελειώσει και φτάσει η ώρα να πρέπει να αποφασίσουμε.
«...για τους αγρότες-αγρότες», γιατί όχι και για τα λοιπά προστατευόμενα είδη, την καρέτα-καρέτα, την μονάχους-μονάχους κ.λπ.

Παρόντες πέντε μπατζελήδες (είδος που ευδοκιμεί σε μέγαρα πλησίον των διαφόρων γκραν πλας...) κι ένας άσχετος (μάλλον για να υπάρχει ποικιλία και να τηρείται η αναλογικότης του διαλόγου...).

«Μη κυβερνητική οργάνωση: "η κυβέρνηση"», αλήθεια δεν είναι ;; το είπε και ο Πεταλωτής, «παρακολουθούμε στενά τις εξελίξεις από τα μπλόκα και τις κινητοποιήσεις των αγροτών». Έτσι δεν κάνουν και οι ΜΚΟ;; Και μη μου πείτε ότι π.χ. οι Γιατροί του Κόσμου παρεμβαίνουν και επί τόπου και ανακουφίζουν τον κόσμο μετά την καταστροφή, κατ' αρχήν μπορεί και να αποτελούν εξαίρεση, επιπλέον τι θέλετε να μας πείτε, ότι πρώτα θα τινάξουμε τα πέταλα και μετά θα ασχοληθεί μαζί μας ο Πεταλωτής;;;

«Εντάξει, αλλά τι είναι αγρότης;», ρωτάει ο άσχετος. Ρε άσχετε, αγρότης είναι ένας τύπος που δανείζεται για να σπείρει, περιμένει τη γη να καρπίσει για να τα πάει στη χωματερή, κάνει πάρτυ εθιμικά κάθε Γενάρη στις Εθνικές οδούς για να πάρει την επιδότηση και να ζήσει, και παρακαλάει βουλευτές, πολιτευτές και άλλους προύχοντες του τόπου που ψηφίζει να βρουν μια δουλειά στα παιδιά και να του χαρίσουν τα δάνεια της Αγροτικής που τα έκανε διαμερισματάκια στην πόλη («να μην αφήσω κάτι στο σπλάχνο μου;;»)...

Θα μπορούσε να είναι και αυτοί που είδε και ένας από τους Μπατζελήδες, «κτηνοτρόφοι που πίνουν καφέ στο Ντα Κάπο ...μαζί με τον Ψυχάρη», αλλά άμα είσαι ...άσχετος που να καταλάβεις.

Thanks Stathis, πραγματικά thanks !! Και καλημέρα σε όλους...

26.1.10

Τρία απλά περιστατικά και... ο θρίαμβος των βιογραφικών συνεχίζεται !!


Περιστατικό πρώτο:
Όχι, όχι, το είχε αποφασίσει, δεν θα αποδεχόταν !! Πως θα μπορούσε άλλωστε;; Ο κουμπάρος την κουμπάρα, δυό φορές την εβδομάδα... Μόνο... Όχι κάθε μέρα !!

Άσε που το όλο σκηνικό εμπεριείχε και μια μεγάλη προσβολή (Κατίνααα... το δίκανοοοοο...). Άμα η κουμπάρα δεν έχει καταλάβει τι ευκαιρίες έχει δικές της και θέλει τέσσερις μήνες να μελετάει ενδελεχώς το βιογραφικό του για να αποφασίσει, οποία η θέσις του κουμπάρου;;; Πρέπει να αποδεχθεί τον διορισμό ή να τσινίσει για να κρατήσει ψηλά τα ιερά και όσια της φυλής;;

Περιστατικό δεύτερο:
Παραλιακή ταβέρνα εν μέσω θέρους... Η παραγγελία ήλθε και αναλώθηκε τάχιστα μετά του απαραιτήτου παρελκόμενου τσιπουρακίου... Στη συνέχεια ήλθε και ο λογαριασμός δια χειρός κατεργάρη σερβιτόρου. Ο οποίος είχε επέμβει δημιουργικά εις την σύνθεσιν του γεύματος, προσθέτοντας και χρεώνοντας εδέσματα που έκαναν «σιέστα» στην κουζίνα... Κι αν πιάσει;; Μετρήσαμε τα πιάτα, κοιτάξαμε τον λογαριασμό, «αυτά τα καλαμαράκια τι είναι;; ούτε μύδια φάγαμε, δεν τα είχαμε παραγγείλει» είπαμε... «εεεεε, θα έκανε λάθος το παιδί στα μπλοκάκια, δεν πειράζει, το σβήνω, δεν το πληρώνετε» η δικαιολογία του θράσους... δεν έπιασε... αν έπιανε όμως;;;

Περιστατικό τρίτο:
Το ζευγάρι έχει τελειώσει το πρωινό του. Ο σύζυγος ρίχνει μια ματιά στα οικονομικά νέα της ημέρας, η εφημερίδα έχει φτάσει νωρίς, με τον οδηγό του. Από την ημέρα που ανέλαβε Ειδικός Γραμματέας στο νεοσύστατο Υπουργείο, απολάμβανε αυτό το μικρό προνόμιο...

«Μπιπ, μπιπ...» ακούγεται το blackberry της συζύγου. Το μήνυμα περιέχει μια σύνοψη όλων των σημαντικών θεμάτων που δημοσιεύει ο οικονομικός τύπος, η γραμματέας της στην εταιρεία πάντα έκανε και της έστελνε μια βασική αποδελτίωση για να ενημερώνεται με τον πρωινό καφέ. Την είχε επιλέξει προσωπικά από τον πρώτο καιρό που ίδρυσε την εταιρεία μελετών της, τότε δεν ήξερε ότι η εξειδίκευση που διάλεξε θα απέδιδε, αλλά αποφάσισε να το ρισκάρει και να το παλέψουν με κάθε μέσο...

«Θα σου στείλω στο υπουργείο την περιβαλλοντική μελέτη, να την μελετήσεις. Με ενδιαφέρει... Μας ενδιαφέρει !!», του είπε την ώρα που του έδινε την τσάντα του. «Να την στείλεις, αλλά μετά τις δύο, να έχω τελειώσει με τις συσκέψεις, πες να την φέρει ο Λευτέρης κατευθείαν στα χέρια μου, είναι λεπτό το θέμα, μην εκτεθούμε...», της απάντησε. Μια ακόμα μέρα είχε ξεκινήσει...

Τι σχέση έχουν τα τρία αυτά περιστατικά με την πραγματικότητα;;

Περιστατικό πρώτο:
Αν ήμουν σεξιστής, θα έλεγα ότι υπάρχει περίπτωση που λέτε να σκέφτηκε έτσι (στο μυαλό του δεν είμαι, εικασίες κάνω...) και ο κ. Άρης Αλεξόπουλος, κουμπάρος της κας Κατσέλη, και αποφάσισε τελικά «να μην αποδεχθεί την επιλογή του στη θέση του Ειδικού Γραμματέα Αξιοποίησης Διεθνών Προγραμμάτων. Άσε που δεν τον ρώτησε κι ο Αθερίδης αν «ξέρει από ΕΣΠΑ....;;;» και δε θέλησε να εκτεθεί ο άνθρωπος...


Τώρα για το αν χάνονται καθημερινά κάποια εκατομμύρια ευρώ λόγω του ότι το ΕΣΠΑ δεν «λειτουργεί», πιθανόν να τον απασχολεί τον κ. Αλεξόπουλο, αλλά πάλι υπουργός δεν είναι, αρμόδιος υπουργός είναι η κουμπάρα του και, είπαμε, «ο κουμπάρος την κουμπάρα, δυό φορές την εβδομάδα...»

Δεν είμαι όμως σεξιστής, οπότε μάλλον το σενάριο δεν παίζει...

Περιστατικό δεύτερο:

Μήπως, μιας και το πρώτο περιστατικό δεν μπορώ να το αναλύσω, να δοκιμάσω να συνδέσω το μυαλό της Λούκας με αυτό του κατεργάρη σερβιτόρου;; Πιθανόν, ειδικά αφού η «παραίτηση» του κ. Αλεξόπουλου έγινε μετά την αποκάλυψη από την εφημερίδα «Τύπος της Κυριακής», της συγγενικής του σχέσης με την Υπουργό.

Δείγμα ενοχής;; Δείγμα προχειρότητας με την οποία η κυβέρνηση λαμβάνει αποφάσεις;; Μπα... Ούτε τώρα θα βγάλω άκρη, άσε που θα μου ζητάει δικαιώματα και ο Παπακωνσταντίνου ο οποίος κάθε τρεις και λίγο μας βάζει και ένα έδεσμα παραπάνω στο λογαριασμό «κι ότι κάτσει...»


Περιστατικό τρίτο:

Όπως αποκάλυψε η εφημερίδα το «ΘΕΜΑ», ηθικό και πολιτικό ασυμβίβαστο προκύπτει και από τον διορισμό του κ. Ανδρέα Ανδρεαδάκη στη θέση του Ειδικού Γραμματέα στην Κεντρική Υπηρεσία Υδάτων του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής.

Η σύζυγος του νέου Ειδικού Γραμματέα του Υπουργείου Περιβάλλοντος διαθέτει μία από τις μεγαλύτερες στο είδος της μελετητικές εταιρείες (ΕΜΒΗΣ ΕΠΕ), με αποκλειστική εξειδίκευση στον τομέα Διαχείρισης Υδάτινων Πόρων και Περιβάλλοντος , αναλαμβάνοντας μάλιστα μεγάλα έργα από το δημόσιο και συγκεκριμένα από το υπουργείο στο οποίο τοποθετήθηκε ειδικός γραμματέας ο άντρας της.

Όχι δεν ξέρω αν ακόμα παίρνουν πρωινό μαζί, αν αυτός διαβάζει οικονομική εφημερίδα την ώρα που αυτή ενημερώνεται από το blackberry της (αλήθεια έχει blacberry;;), αν του δίνει την τσάντα ή φεύγει πρώτη αυτή για τη δουλειά.


Σε κάθε περίπτωση, η εικόνα που εμφανίζει η κυβέρνηση των 110 ημερών δεν είναι σίγουρα η εικόνα μιας νέας, άφθαρτης κυβέρνησης.
Η αποκάλυψη δύο νέων κρουσμάτων ευνοιοκρατίας Γενικών Γραμματέων Υπουργείων προστίθεται στο σίριαλ της φαρσοκωμωδίας με την επιλογή βιογραφικών για τη στελέχωση του κρατικού μηχανισμού. Οι προεκλογικές εξαγγελίες του κ. Παπανδρέου περί δήθεν αξιοκρατίας και ίσων ευκαιριών ξεχάστηκαν μετά τη νίκη του ΠΑΣΟΚ στις εκλογές. Το σύνθημα περί «άριστων και όχι αρεστών» κατέληξε στο καλάθι των αχρήστων.

Ηθικό δίδαγμα:
Όταν υπόσχεσαι προεκλογικά και εξαγγέλλεις μετεκλογικά την περίφημη διαδικασία των βιογραφικών, τότε οφείλεις να τη σεβαστείς.

Ις δις κλίαρ Τζώρτζ;; Ις δις κλίαρ;;

Απορία ή θυσία;;



Ρε παιδιά, ομόρφηνε η Μπατζελή
ή εγώ ...έγινα σεξιστής ;;; *


(* ρημάδα επιδότηση, τι θυσίες πρέπει να κάνω για να σε αποκτήσω...)

25.1.10

Το ημερολόγιο μιας Ζουλού...



ΗΜΕΡΑ 1η
Είναι νύχτα...
Χάσαμε την κόρη του αρχηγού.
Την έψαχνε όλο το χωριό.
Τη βρήκαμε δίπλα στο ποτάμι.
Για τιμωρία τη γάμησε όλο το χωριό...

ΗΜΕΡΑ 2η
Είναι νύχτα...
Χάσαμε την κόρη του μάγου.
Την έψαχνε όλο το χωριό.
Τη βρήκαμε μέσα σε μια σπηλιά.
Για τιμωρία τη γάμησε όλο το χωριό...

ΗΜΕΡΑ 3η
Είναι νύχτα.
Χάθηκα !!
Φοβάμαι...

Σεξουαλική παρενόχληση...

Μια υπάλληλος διαμαρτύρεται στο διευθυντή της:
«Κύριε διευθυντά, θέλω να διαμαρτυρηθώ διότι ο κ.Γεωργίου με παρενόχλησε σεξουαλικά!»
«Δηλαδή τι σας έκανε κ.Παπαδοπούλου;»
«Περνούσα από δίπλα του και εκείνος μου είπε "Μμμ, σήμερα τα μαλλάκια σου μυρίζουν υπέροχα"».
«Ε, ας μην είμαστε υπερβολικοί! Αυτό δεν είναι σεξουαλική παρενόχληση. Ένα απλό κοπλιμέντο είναι!»
«Κύριε διευθυντά, να σας θυμίσω ότι ο κ.Γεωργίου είναι νάνος !!»

Απαραίτητη διευκρίνηση: το παραπάνω ανέκδοτο είναι σεξιστικό !! Ω, ναι το ομολογώ...

Απαραίτηση συμπλήρωση: Άσχετο αλλά «η γριά κότα έχει το ζουμί» !! Και γαρνιτούρα, λαχανάκια Βρυξελλών... Άλλη γεύση...

Ξανά μανά απαραίτητη διευκρίνηση: η παραπάνω συμπλήρωση δεν εμπεριέχει σεξιστική αναφορά !! Πάσα αναφορά σε υπουργικά πρόσωπα και ...πράγματα είναι εντελώς συμπτωματική και προκύπτει από το μυαλό τους (ειδικά η αναφορά στο ζουμί...) !!

24.1.10

«Απλή, αγνή, ανόθευτη ξετσιπωσιά...»


Τουλάχιστον ο Σημίτης είχε πει και «ευχαριστώ» σε αυτούς που είχαν εξευτελίσει την εθνική μας κυριαρχία (το ότι αυτοί ήταν οι Αμερικανοί μάλλον έχει σημασία αλλά ας μην το θίξουμε προς το παρόν).

Η πραγματικότητα είναι ότι ο πρωθυπουργός της Βουλγαρίας πήρε το αυτοκίνητο και πήγε στα σύνορα να δει τους «αντάρτες» της από κει πλευράς που εμποδίζουν και περιορίζουν το οικονομικό συμφέρον των πολιτών του. Πήγε να ακούσει τι γίνεται, να συζητήσει και να προσπαθήσει να δώσει λύσεις που θα εξυπηρετούν τα συμφέροντα της Βουλγαρίας. Ως όφειλε... Το ότι η ενέργεια του συνιστούσε τελικά παρέμβαση στα εσωτερικά μας είναι άλλο θέμα και ας μην το θίξουμε προς το παρόν, το συζήτησε λέει τηλεφωνικά με τον Γιωργάκη το πρωί, έ μάλλον θα πήρε το ΟΚ...

Η διαφορά είναι ότι ο Μπορίσωφ δεν υποσχέθηκε στους Έλληνες αγρότες προεκλογικά (ούτε και στους Βούλγαρους παρεμπιπτόντως αλλά ας μην το θίξουμε προς το παρόν). Έτσι δεν είχε τη ντροπή στο βλέμμα όπως ο Γιωργάκης... (ντροπή = shame, έτσι ίσως το καταλάβει, αλλά, είπαμε, ας μην το θίξουμε προς το παρόν, ειδικά αυτό...).

Το μόνο που έλειπε λοιπόν από το «έργο» ήταν το «ευχαριστώ τον κ. Μπορίσωφ» από το βήμα της Βουλής. Θα είχαμε ένα τέλειο remake της νύχτας εκείνης. Μια παράσταση με τα όλα της, βγαλμένη από τις πρόσφατες ιστορικές μνήμες του εκσυγχρονισμού...

Αλλά είπαμε, τώρα ο εκσυγχρονισμός πέρασε και πάει, και ένας «αντιεξουσιαστής» σοσιαλδιεθνιστής πρωθυπουργός πως μπορεί αλήθεια να γνωρίζει τέτοιες μικροαστικές «ευγένειες»...;;

Το κόλπο είναι να μην υποχρεωθεί να ομολογήσει την αλήθεια, ότι τόσα χρόνια και αυτός και το κόμμα του κορόιδευαν τους αδαείς αγρότες με κούφια λόγια και υποσχέσεις και τώρα που ήρθε η ώρα για το «λογαριασμό» δεν εννοούν να ζητήσουν ούτε καν συγγνώμη, αυτοί να μην εξευτελιστούν κι ας εξευτελιστεί η χώρα με παρεμβάσεις σε εσωτερικά της ζητήματα...

Αλλά είπαμε, ας μην το θίξουμε αυτό προς το παρόν... Έχουμε να τακτοποιήσουμε και το θέμα των επιδομάτων των δημοσίων υπαλλήλων (όπως πολύ «εύγλωττα» σκιτσογραφεί ο Πετρουλάκης στην Καθημερινή), το θέμα του ασφαλιστικού και άλλα καυτά θέματα όπου -δίκην μαγικής εικόνας- άλλα ακούγαμε πριν και άλλα ακούμε μετά την ψήφο... Από τους ίδιους ανθρώπους... Ε, θα τους στείλουμε κι αυτούς στον Βούλγαρο, που είναι και καλός στο crisis management.

«Απλή, αγνή, ανόθευτη ξετσιπωσιά...» όπως έγραψε ο Στάθης στο Ναυτίλο του... Ή μήπως να θυμηθώ εκείνον τον γέροντα στο Μέτσοβο που μου είπε πρώτη φορά ότι «τα μεταξωτά βρακιά θέλουν κι επιδέξιους κώλους»...;;

Χμ... μάλλον το ίδιο είναι, μάλλον έχει σημασία, αλλά είπαμε, ας μην το θίξουμε προς το παρόν...

22.1.10

Δεν είναι σαν τους άλλους...


* σκίτσο του Γ. Ιωάννου από το ΕΘΝΟΣ

Θέμα εθνικότητας...


* σκίτσο του Δ. Χατζόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ

Όνειρο ζωής !!


* σκίτσο του Δ. Χαντζόπουλου από ΤΑ ΝΕΑ

Ορθο... τρακτεριά !!


* σκίτσο του ΚΥΡ από το ΒΗΜΑ

Ο κύκλος...


* σκίτσο του Α. Πετρουλάκη από την Καθημερινή

21.1.10

Ο σεβασμός στους κανόνες να είναι αμοιβαίος...


Άκουγα σήμερα το πρωί στο ραδιόφωνο του ΣΚΑΙ στην εκπομπή του διευθυντή του σταθμού κ. Πορτοσάλτε τον πατριώτη μου «αγροτοπατέρα» Βάϊο Γκανή να υπεραμύνεται των επιλογών του να παρανομεί κλείνοντας δημόσιους δρόμους με το τρακτεροασκέρι του και περιορίζοντας βίαια και εκβιαστικά την ελευθερία κίνησης και άσκησης του οικονομικού δικαιώματος των υπολοίπων πολιτών.

Τον άκουσα λοιπόν να αναφέρεται περήφανα στην περίοδο που έζησε και σπούδασε σε ένα άλλο κράτος, να λέει «εγώ έζησα σε ένα κράτος που πλήρωνα τους φόρους μου και σεβόμουνα το κράτος στο οποίο ζούσα» και «εκεί ότι κάνεις αυτά θα πάρεις πίσω». Το κράτος αυτό βέβαια είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.

Κι εγώ κύριε Γκανή, σήμερα ζω στην Ελλάδα, πληρώνω τους φόρους μου και σέβομαι και το κράτος στο οποίο ζω. Επιπλέον δεν έχω κανένα σύνδρομο να δείξω ότι κάποιος είμαι, ότι η απέραντη καημενοσύνη μου δικαιούται ενός χειμωνιάτικου πάρτυ στις εθνικές οδούς για να βάλω στο πουγκί μου φράγκα. Φράγκα που, είτε δικαιούμαι είτε όχι, αντιστοιχούν σε κάτι που θα έπρεπε να έχω παράξει με την εργασία μου ενώ εγώ δεν...

Είναι προφανές λοιπόν κύριε Γκανή εκ του αποτελέσματος και ως συμπέρασμα στα λεγόμενα μας ότι τόσο εσείς όσο και οι υπόλοιποι δεν σέβεστε ούτε τη χώρα σας ούτε τους συμπολίτες σας. Κοινώς, και επί το λαϊκότερον, «μας έχετε γραμμένους στ'αρχίδια σας», εσάς το μόνο που σας νοιάζει δεν είναι ο καρπός των κόπων σας ως «επαγγελματίες της γης» αλλά οι επιδοτήσεις.

Για το λόγο αυτό και θα σας απομονώσει η κοινωνία, η οποία αν δεν εξεγείρεται σήμερα να έρθει να σας πάρει στο κυνήγι με τις μαγκούρες είναι γιατί απαξιεί να κατέβει τόσο χαμηλά, στο επίπεδο σας.

Παρεμπιπτόντως, όχι δεν στηρίζω τις κυβερνητικές επιλογές του ΠΑΣΟΚ (το οποίο εσείς στηρίζετε...), σε τελική ανάλυση είναι αυτό το ίδιο ΠΑΣΟΚ (άλλαξε ο Μανωλιός... λένε στο χωριό από όπου κατάγομαι στα ορεινά της Δυτικής Φθιώτιδας) που έχει τεράστιες ευθύνες για το σημερινό χάλι της αγροτικής μας οικονομίας, ένα χάλι που το ίδιο δημιούργησε σκορπώντας στα χρόνια της «Αλλαγής» αφειδώς και «δια πάσαν χρήσιν» τα χρήματα των κοινοτικών ενισχύσεων σε αρεστούς συνεταιρισμούς ανά την επικράτεια, χωρίς πρόβλεψη για ψηφιοποίηση και χαρακτηρισμό των αγροτικών εκτάσεων, χωρίς πρόβλεψη για την ανάπτυξη σύγχρονων γεωργικών μονάδων, χωρίς πρόβλεψη για την δημιουργία δομών τυποποίησης, ανάδειξης και προώθησης στις αγορές των ποιοτικών γεωργικών προϊόντων που θα παρήγαγαν αυτές οι μονάδες.

Απλά είναι προφανές και επιβληθέν τοις πράγμασι ότι το ύστερο ΠΑΣΟΚ του Γιώργου Παπανδρέου δεν μπορεί πλέον να λαϊκίσει άκοπα όπως το πρώιμο ΠΑΣΟΚ του πατέρα του, ότι πρέπει να προχωρήσει σε συγκεκριμένα ρεαλιστικά και εφικτά μέτρα (ενίοτε δε και σκληρά !!) για να μπορέσουμε κάποτε να φτιάξουμε πραγματική αγροτική οικονομία. Και δεν έγινε προφανές στις 4 Οκτώβρη που «αναστήθηκε ο τόπος με τη συντριβή της Δεξιάς που τόσα κακά μάζωξε πάνω μας», ήταν προφανές και πέρυσι και πρόπερσι και ακόμα παλιότερα. Απλά δεν θέλατε να το δείτε κε Γκανή και καλυπτόσασταν πίσω από τις λαϊκιστικές κορώνες του Καρχιμακισμού «όλα τα κιλά όλα τα λεφτά!!».

Έτσι σας βόλευε, έτσι βόλευε και τους πολιτικούς σας πάτρωνες, να ζείτε με ψέματα, με παραμύθια, ότι όλα πάνε καλά, ότι τίποτα δεν άλλαξε, ότι είναι απλά ένα διάλειμμα, μια δεξιά παρένθεση που θα φύγει και ξαφνικά τα λεφτά «σας» θα μπαίνουν αυτοδίκαια και χωρίς πολλά πολλά να εξηγήσετε στους λογαριασμούς σας. Και τώρα που συνειδητοποιείτε ότι δεν είναι έτσι, αντιδράτε.

Ε, μην αντιδράτε εναντίον υμών των συμπολιτών σας, γιατί κάποια στιγμή θα μας βρείτε μπροστά σας, στο τέλος τέλος δε σας κοροϊδέψαμε εμείς, ξέρετε πολύ καλά ποιοι σας κορόιδεψαν, οι πολιτικοί που ψηφίσατε και εκλέξατε στις 4 Οκτώβρη, αυτοί που προεκλογικά στις Σέρρες σας μίλαγαν και σας έταζαν «επιδοτήσεις ενός δις», που ξεσπάθωναν λέγοντας «λεφτά υπάρχουν» και τώρα προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα.

Συμπερασμα: πρέπει να το πάρετε απόφαση κύριε Γκανή (στο όνομα σας συμπεριλαμβάνω και τους λοιπούς «εξεγερμένους» συναδέλφους σας) ότι οι ημέρες των παχιών αγελάδων πέρασαν ανεπιστρεπτί εδώ και αρκετά χρόνια, ότι εξεγέρσεις για την επιδότηση δεν περνάνε πλέον. Ότι πρέπει να εργαστείτε, να φτιάξετε κάτι πραγματικά σύγχρονο και σοβαρό στον τόπο σας, στη γη σας, στα χωριά σας, να γίνετε πραγματικοί επαγγελματίες, με όραμα, σχέδιο, στρατηγική και στόχους.

Σήμερα -και το ξέρετε καλά έχοντας ζήσει στο εξωτερικό- η γεωργική φάρμα (π.χ) στη Γαλλία είναι επιχείρηση, έχει διοίκηση, έχει εργάτες, έχει οικονομικό διαχειριστή, έχει προϋπολογισμό, έχει ισολογισμό, έχει ταμείο και βιβλία εσόδων εξόδων, απασχολεί ειδικούς συνεργάτες τόσο σε θέματα παραγωγής όσο και σε θέματα ανάπτυξης, επενδύει σε εξειδικευμένο και σύγχρονο εξοπλισμό παραγωγής, παράγει, τυποποιεί και συσκευάζει προϊόν επώνυμο και ποιοτικό, το προωθεί με σύγχρονο μάρκετινγκ στις αγορές που επιλέγει διαμορφώνοντας την τιμή του στην αγορά με βάση το τι μπορεί η αγορά να πληρώσει και όχι με βάση το τι μας λείπει, ασφαλίζει τη γη, τα εργαλεία, την παραγωγή και επιδοτείται από κάποιο κοινό ταμείο στο οποίο συνεισφέρει ώστε να μειώσει τις συνέπειες φυσικών φαινομένων και καταστροφών και όχι για να καλύψει τη δική του ανικανότητα.

Ο σύγχρονος αγρότης δουλεύει σωστά και παραγωγικά τη γη του, προγραμματίζει, ψάχνει είδη και ποικιλίες που μπορούν να του αποφέρουν το κέρδος που θέλει, αξιοποιεί τις νέες τεχνολογίες, επικοινωνεί, συνδιαλέγεται, επιμορφώνεται, ανταλλάσσει απόψεις και εμπειρίες και εργάζεται προγραμματισμένα και συστηματικά.

Αυτός ο αγρότης θα διαμαρτυρόταν γιατί μεγάλα κομμάτια της αγροτικής επαρχίας δεν έχουν πρόσβαση σε γρήγορο internet και σύγχρονες τηλεπικοινωνίες (αντί να νοιάζεται μόνο για τη «σπασμένη» NOVΑ για να βλέπει μπάλα στο καφενείο), θα διέθετε τον Ιανουάριο (που όπως λέτε δεν έχετε δουλειά στα χωράφια...) για να επιμορφωθεί παρακολουθώντας ειδικά σεμινάρια (αντί να εντρυφεί μετά μπόλικου αλκοόλ σε καλλίπυγες υπάρξεις στα κωλάδικα και τα μπαρ της περιοχής του), θα φρόντιζε να εκπαιδεύει και να εξειδικεύει τους εργάτες που απασχολεί και να τους δημιουργεί υποδομές να είναι πραγματικά παραγωγικοί (αντί να δέχεται και να επιδοτεί το σύγχρονο δουλεμπόριο των λαθρομεταναστών που του φέρνει ο μεσάζων έμπορος για να μαζέψουν την παραγωγή), θα φερόταν ως πραγματικός επαγγελματίας.

Αυτός ο αγρότης θα είχε κάτι πραγματικό να δώσει στα παιδιά του ως κληρονομιά την επαύριο, θα τα εκπαίδευε μάλιστα ώστε να συνεχίσουν την οικογενειακή επιχείρηση και δεν θα ήταν έρμαιο του περιοδεύοντος μεσάζοντα για να φτάσει η παραγωγή στην αγορά και του ντόπιου πολιτευτή για να «βρει το παιδί μια δουλειά σε γραφείο και να μη βασανίζεται...». Γιατί το παιδί του δεν θα είχε ανάγκη, θα μπορούσε να μορφωθεί και να αξιοποιήσει τις γνώσεις του στην οικογενειακή αγροτική επιχείρηση ή σε κάποια άλλη συναφή επιχείρηση στον τόπο καταγωγής του. Με όλα τα ωφέλη που αυτό μπορεί να έχει και στην αποκέντρωση και την πραγματική ανάπτυξη του τόπου σας, του τόπου μας.

Τα λέω εξ' ιδίας πείρας και βιωμάτων, έχω μεγαλώσει (έστω και τα καλοκαίρια) σε ένα μικρό αγροτικό χωριό της Φθιώτιδας που κάποτε παρήγαγε εν αφθονία δημητριακά και κηπευτικά και δε μου αρέσει καθόλου που οι συνομήλικοι μου εντόπιοι ούτε μόρφωση διαθέτουν, ούτε όραμα, ούτε προοπτική, μόνο θεωρούν ανάπτυξη το να πουλήσουν τη γη των γονιών τους ως οικόπεδα για εξοχικά. Και το χειρότερο κε Γκανή δεν είναι αυτό που συμβαίνει στους φίλους μου (τέως) αγρότες του χωριού, αυτοί τουλάχιστον εξεγείρονται για την επιδότηση, πουλάνε και κανένα κτηματάκι και κουτσά στραβά τα βολεύουν, το χειρότερο είναι αυτό που οι ίδιοι προκαλούν με την αδιαφορία τους στην επόμενη γενιά, στα παιδιά τους, τα οποία πλέον στο χωριό δεν έχουν ούτε παρόν ούτε μέλλον...

Τον αγρότη κι αν τον πλένεις το σαπούνι σου χαλάς.*


«*παλιά κυβερνητική παροιμία σύμφωνα με την οποία, όσα και να δώσεις, ποτέ δεν είναι αρκετά για πρέφα και μπύρες στα καφενεία της Ελληνικής υπαίθρου», την βρήκα στον Ατσάραντο.

19.1.10

Μπάντοβιτς αντί Ζίκο στον Ολυμπιακό...





Εμείς οι βλάχοι ό,τι λάχει...


«Να 'ρθεί εδώ η υπουργός, όχι να πάμε στο υπουργείο να μας κεράσει πορτοκαλάδα, να 'ρθει εδώ να την κεράσουμε τσιπουράκι και κρασάκι και μεζεδάκια...». Είναι η πρόσκληση που απηύθυνε σήμερα ένας ιθαγενής φύλαρχος κάποιου μπλόκου στη Θεσσαλία από τηλεοράσεως προς την κα Μπατζελή, υπουργό Αγροτικής Ανάπτυξης και Τροφίμων. Λες και το ζήτημα είναι τι ποτό θα αναλωθεί στη συνάντηση και αν θα συνοδεύεται με μεζέ. Κατά τα λοιπά, η καραμέλα «να μας δώσει ένα δις και θα φύγουμε από τα μπλόκα». Όχι ένα δις, ένα δις @ρχίδι@ θα πάρουν με τον γελοίο τρόπο που τα διεκδικούν.

Αλλά τι λέω, είναι προφανές ότι ο Ιανουάριος έχει προστεθεί πλέον επισήμως στο εορταστικό καλεντάρι της υπαίθρου χώρας. Ιανουάριο συνδυάζουμε τις Αλκυονίδες Μέρες παρα...τρακτερίως με τσιπουράκια και κοψίδια στην ύπαιθρο χώρα (κατά προτίμηση επί των Εθνικών οδών για να μη λασπώσει η γαλότσα), Φεβρουάριο-Μάρτιο νηστεύουμε και καρναβαλιζόμεθα ενθυμούμενοι ήθη και έθιμα ...μπαρουτοκαπνισμένα από την περίοδο της οθωμανικής κατοχής, Μάρτιο - Απρίλιο βροντο...πασχαλίζουμε, Αύγουστο-Σεπτέμβριο κλαρινο...πανηγυρεύουμε «παντριμέν' κι οι δυό», a, όλα κι όλα, τους υπόλοιπους μήνες δουλεύουμε, δηλαδή δουλεύει η γη για μας...



Το προφανές, ότι οι Έλληνες αγρότες πρέπει να συνειδητοποιήσουν τη σκληρή πραγματικότητα του επαγγέλματός τους, αυτή που τόσα χρόνια οι κυβερνώντες ειδικά του πρώϊμου και του εκσυγχρονιστικού ΠΑΣΟΚ ψηφοθηρικά τους έκρυβαν, μια πραγματικότητα που συνοψίζεται στο πρωτοχριστιανικό «ο μη εργαζόμενος μη εστιέτω», ουδείς το συζητά. Και γιατί να το συζητήσει άλλωστε;; Τόσα χρόνια το χρήμα έρεε άφθονο, χωρίς προϋποθέσεις, χωρίς έλεγχο, χωρίς πρόβλεψη αποτελέσματος, χωρίς αποτέλεσμα...

Νέες ανθεκτικές ποικιλίες σπόρων, βιολογική λίπανση και εγγειοβελτίωση χωραφιών, σύγχρονα συστήματα άρδευσης για μειωμένη κατανάλωση νερού, χρήση σύγχρονων και φιλικών στο περιβάλλον φαρμάκων, παραγωγή και διάθεση καρπών χωρίς ελαττώματα, κοστολόγηση παραγωγής, τυποποίηση, συσκευασία, ζύγιση και σήμανση, λειτουργία τοπικών συνεταιρισμών σύμφωνων με τα σύγχρονα εταιρικά πρότυπα με δομές, προϋπολογισμούς και απολογισμούς, δημιουργία εταιρικής ταυτότητας και εμπορικού σήματος για προϊόντα συγκεκριμένων προδιαγραφών και συγκεκριμένων περιοχών, μάρκετινγκ αγροτικού προϊόντος, διαμόρφωση τιμής πώλησης και εμπορικής πολιτικής, σύγχρονα συστήματα διανομής, σύγχρονοι αποθηκευτικοί χώροι, εναλλακτικές χρήσεις με ανάπτυξη τοπικών βιομηχανιών μεταποίησης αγροτικών προϊόντων και παραγώγων, όλα αυτά είναι άγνωστες λέξεις για την πλειοψηφία των «διεκδικούντων το ένα δις» τρις ημερησίως σε ζωντανή σύνδεση πρωί-μεσημέρι-βράδυ στα δελτία ειδήσεων της κρατικής και της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Πρέπει όλοι να συνειδητοποιήσουμε ότι ο δρόμος για τον αγροτικό τομέα της χώρας μας είναι πλέον μονόδρομος και με απαιτήσεις υψηλής ταχύτητας: χρειαζόμαστε καλύτερους αγρότες, επαγγελματίες αγρότες, μορφωμένους αγρότες, αγρότες που θα δουλεύουν και οι ίδιοι μαζί με τους εργάτες τους τη γη τους !! Δε χρειαζόμαστε αγρότες του καφενείου και του μπλόκου, ούτε αγρότες της Μολδαβής λαθρομετανάστιδας πουτάνας και του Πακιστανού λαθρομετανάστη εργάτη !! Αυτές οι νοοτροπίες, μαζί με την αναποτελεσματική λειτουργία του κράτους τόσα χρόνια, μας οδήγησαν εδώ που είμαστε και σε συνδυασμό με την πετρελαϊκή και την παγκόσμια οικονομική κρίση που βιώνουμε.

Ούτε χρειαζόμαστε ρύθμιση και παρεμβατισμό στην αγροτική αγορά, πρέπει πρώτα και κύρια να αλλάξουμε τη νοοτροπία του αγρότη, του δουλευτή της υπαίθρου, να του δείξουμε ότι αν επικεντρωθεί και ασχοληθεί με τη γη του, με τις καλλιέργειες του, με τη δουλειά του έχει μόνο να κερδίσει, να τον βοηθήσουμε να κρατήσει και τα παιδιά του στη δουλειά αυτή αντί να προσπαθεί να τα κάνει δημόσιους υπαλλήλους με μέσο και συνδιαλλαγή με τον τοπικό βουλευτή.

Αλήθεια η βιαστική αλλαγή του εκλογικού νόμου με τη δημιουργία μονοεδρικών, συνδυασμένη με έναν Καλλικράτη δημιουργίας τοπικών και περιφερειακών αδιαφανών πολιτικών δομών, πιστεύει κανείς ότι θα απαλείψει το φαινόμενο, γιατί εγώ είμαι πεπεισμένος ότι θα το επιτείνει. Και αν δεν με πιστεύετε ας κάνουμε ένα τυχαίο ερώτημα σε μια δημόσια υπηρεσία για το πόσοι ζητούν πολυήμερη κανονική άδεια την περίοδο της ελαιοσυγκομιδής για να δούμε όλη την αλήθεια για την μετατροπή των «κουραστικών» καλλιεργειών δημητριακών, κηπευτικών και άλλων στην ευρύτερη ύπαιθρο χώρα στην «ξεκούραστη» μονοκαλλιέργεια ελιάς. Μόνο που το λάδι στον τενεκέ πλέον δεν έχει αγοραστική αξία στο εξωτερικό, εκεί πλέον αγοράζουν τυποποιημένο λάδι με προδιαγραφές, ετικέττα και συγκεκριμένες προδιαγραφές που αναγράφονται σε αυτή...

Γελοιογράφησα την δημοσίευση μου αντί να την εικονογραφήσω και την γελοιογράφησα με τα «διακομματικά τρακτέρ» του σκιτσογράφου Στάθη Σταθόπουλου, για να καταδείξω αυτό που πιστεύω: ότι οι ευθύνες για το σημερινό χάος είναι σωρευτικές και έχουν προέλθει από εγκληματικά λάθη προηγουμένων κυβερνήσεων ή το φοβικό μη-έργο άλλων.

Σίγουρα το βάρος των ευθυνών για την αποδόμηση του αγροτικού τομέα βαραίνει τις κυβερνήσεις Παπανδρέου και Σημίτη, περιόδους όπου τα αναπτυξιακά κεφάλαια της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και των Πλαισίων Στήριξης διοχετεύονταν αντί για την θεσμική αναδιάρθρωση και βελτίωση της γεωργίας σε επιδοτήσεις εκπαίδευσης του αγροτικού κόσμου στο μη εργάζεσθαι και το μη κοπιάζειν. Εγκληματικά λάθη που θα τα πληρώνουμε γενεές ολόκληρες...

Οι κυβερνήσεις Καραμανλη της τελευταίας πενταετίας παρέλαβαν αγροτική οικονομία σε κατάσταση πρωϊούσας σήψης, οι δικές τους ευθύνες έγκεινται στο φοβικό μη-έργο τους, στο ότι δεν συγκρούστηκαν, δεν αξιοποίησαν το πλεονέκτημα της μεγάλης νίκης του 2004 για να αλλάξουν τον ρου των πραγμάτων, δεν έδρασαν προληπτικά και προγραμματικά προς τη σωστή κατεύθυνση παρά μόνο έδρασαν πυροσβεστικά όταν η κατάσταση πλέον είχε φτάσει στο απροχώρητο.

Σε κάθε περίπτωση, είναι σαφές και πρέπει να γίνει σαφέστερο ότι με τις μέχρι σήμερα γενικολογίες και τα ευχολόγια της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνον δεν λύνονται τα προβλήματα, αλλά χάνουμε και πολύτιμο χρόνο. Πρέπει όλοι να καθίσουν με ρεαλισμό και σοβαρότητα να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι και να συζητήσουν επί της ουσίας, με πραγματική και όχι τηλεοπτική γλώσσα. Και αυτό το όλοι περιλαμβάνει και τη Νέα Δημοκρατία, η οποία πρέπει να δώσει με συγκεκριμένη και ρεαλιστική πρόταση στον κόσμο την φιλελεύθερη προοπτική που δεν μπορεί να δώσει το ΠΑΣΟΚ αντί να εκδίδει ανακοινώσεις ουσιαστικά υπεκφυγής όπως η σημερινή του κ. Γιώργου Κασαπίδη, βουλευτή Κοζάνης και υπεύθυνου του Τομέα Πολιτικής Ευθύνης Αγροτικής Ανάπτυξης της Νέας Δημοκρατίας, που καταλήγει «ως Νέα Δημοκρατία, στηρίζουμε τον αγώνα και τα αιτήματα των αγροτών. Διαφωνούμε, όμως, με το κλείσιμο των δρόμων και τη λογική της πρόκλησης προβλημάτων σε άλλες κοινωνικές ομάδες της χώρας (σχόλιο: και ποιος συμφωνεί άραγε;). Περιμένουμε τις αποφάσεις της Κυβέρνησης για να κάνουμε παρατηρήσεις και να καταθέσουμε τις δικές μας προτάσεις για το καλό του αγροτικού κόσμου και της χώρας».

«Ήξεις αφίξεις ουκ εν
τω πολέμω θνήξεις». Το κόμμα (ως σημείο στίξης) πάει όπου θέλετε ;) Καλημέρα...

Καλλικράτης ή Χαλι...κράτος;;;



Ανακοινώθηκε με περισσές φανφάρες. Βαφτίστηκε με το όνομα του ...εργολάβου που οι προύχοντες και το ιερατείο της Αρχαίας Αθήνας επέλεξαν για να «μαρμαρώσουν» (κατά το σύγχρονο «τσιμεντάρουν») έναν ελεύθερο λόφο στο κέντρο της πόλης. Και παραδόθηκε στην δημόσια «ιντερνετική» (sic) διαβούλευση των συγχρόνων Ελλήνων...

Το φιλόδοξο σχέδιο «Καλλικράτης» υποτίθεται σηματοδοτεί την προσπάθεια διοικητικής αποκέντρωσης και συνένωσης των σημερινών μικρών αυτοδιοικητικών σχημάτων σε μεγαλύτερα, ισχυρότερα και υγιέστερα. Υποτίθεται ότι ευαγγελίζεται την αναδιάρθρωση των διοικητικών δομών του «βαθέους» κράτους ώστε να γίνουν πιο λειτουργικές και να υπάρξει μεγαλύτερη διαφάνεια. Υποτίθεται...

«Δεν ξέρεις τι λες», έσπευσε να σχολιάσει ο πάντα εύπιστος άλλος μου εαυτός, «σύμφωνα με το σχέδιο του υπουργού Εσωτερικών, οι δήμοι συγχωνεύονται και ο αριθμός τους περιορίζεται δραστικά, οι νομαρχίες καταργούνται και αντικαθίστανται από τις περιφέρειες και τις γενικές διοικήσεις περιφερειών. Τι άλλο θέλεις πια;». Λογική αντίδραση σε μια εποχή που έχουμε μάθει να επιβραβεύουμε την πρόθεση (βλέπε Νόμπελ Ειρήνης στον Ομπάμα...) και όχι το αποτέλεσμα...

Όντως, σε μια πρώτη ανάγνωση, το σχέδιο Καλλικράτης οριοθετεί μια διαδρομή προς μια περισσότερο σφιχτή και αποτελεσματική διοίκηση. Παρακάτω όμως, τα πράγματα δεν είναι τόσο ξεκάθαρα...

Κατέβασα και διάβασα το νομοσχέδιο με μεγάλη προσοχή, προσωπικά πουθενά δε σχημάτισα την εικόνα ότι μειώνονται απλουστεύονται τα επίπεδα διοίκησης. Τα νέα σχήματα ορίζονται να λειτουργούν ως υπερκείμενα των παλαιών, οι σημερινοί δήμαρχοι γίνονται ex-officio αντιδήμαρχοι των νέων μεγαλύτερων δήμων, τα ίδια προβλέπονται και για τους σημερινούς νομάρχες (θα λέγονται πλέον υποπεριφερειάρχες και θα εκλέγονται από ψηφοφορία στα όρια της καταργούμενης νομαρχίας), και από πάνω τους -καπέλλο- ένα νέο επίπεδο διοίκησης (=νέα έξοδα χωρίς λόγο), οι 7 διορισμένοι από την εκάστοτε κυβέρνηση γενικοί διοικητές περιφερειών, οι οποίοι θα συνδέουν την υποτιθέμενη αποκεντρωμένη περιφερειακή αυτοδιοίκηση με την κεντρική διοίκηση του κράτους.

Δεν είδα πρόβλεψη για εξορθολογισμό, απλούστευση και μείωση των υφισταμένων δομών, δεν είδα πρόβλεψη για αξιοποίηση των νέων τεχνολογιών, δεν είδα πρόβλεψη για την εφαρμογή σύγχρονων πιστοποιημένων συστημάτων διοίκησης απλών και συγκεκριμένων ώστε να είναι αποτελεσματικά, δεν είδα πρόβλεψη και πρόταση πρότυπου οργανογράμματος δήμου και περιφέρειας με σαφείς περιγραφές θέσεων εργασίας και σαφή πρόταση συστήματος ελέγχου απόδοσης των εργαζόμενων στα αυτοδιοικητικά σχήματα, δεν είδα πρόβλεψη προϋπολογισμών και απολογισμών αναλυτικών και δημόσιων, δεν είδα, δεν είδα...

Αντίθετα είδα μια αγχώδη προσπάθεια δημιουργίας εκλεγμένων πολιτικών οργάνων στα οποία θα διαχυθεί η πολιτική ευθύνη της κεντρικής εξουσίας και των οποίων η αποτελεσματικότητα θα μετράται με την παραγωγή άχρηστης «πολιτικής ύλης» αντί της επίτευξης συγκεκριμένων δεικτών αποτελεσματικότητας στην διαχείριση των καθημερινών αναγκών και πόρων του πολίτη σε τοπικό επίπεδο, εκεί δηλαδή που πραγματικά υπάρχει ανάγκη. Και -βέβαια- πίσω από αυτά, ένα ατελείωτο μέτρημα «κουκιών» για να εκλεγεί το Νοέμβρη ο «δικός μας» δήμαρχος ή περιφερειάρχης...

Αυτός θα είναι και ο λόγος που θα αποτύχει ο «Καλλικράτης», γιατί μένει στα οράματα, τις καλές προθέσεις και τα μεγαλεπήβολα σχέδια και δεν κυριαρχείται από τα στοιχεία και τα κριτήρια της αποτελεσματικότητας. Και θα αποτύχει και γιατί ο κόσμος έχει κουραστεί να πληρώνει άχρηστους θεσμούς που δεν προσφέρουν καθημερινό έργο με απτό, ορατό αποτέλεσμα αλλά και γιατί -το κυριότερο- γιατί ο κόσμος δεν έχει πλέον τη δυνατότητα να πληρώνει !!

Και τότε ο ελπιδοφόρος Καλλικράτης θα μετατραπεί σε διαλυμένο Χαλι...κράτος !!

18.1.10

Αγαπημένο μου αφεντικό...


  1. Ποτέ μην μου δίνεις να κάνω δουλειές το πρωί. Πάντα να περιμένεις μέχρι τις 4.00 και μετά να μου τις φέρνεις. Η πρόκληση της οριακής προθεσμίας είναι ανανεωτική.
  2. Εάν πρόκειται για μια πολύ βιαστική δουλειά, μπαίνε στο γραφείο μου κάθε 10 λεπτά και ρώτα με πως πάω. Αυτό βοηθάει πολύ. Ακόμα καλύτερα, κάτσε πίσω από το κεφάλι μου και δίνε μου συμβουλές με το πάτημα κάθε πλήκτρου.
  3. Πάντα να φεύγεις χωρίς να λες τίποτα σε κανέναν. Μου δίνει την ευκαιρία να είμαι δημιουργικός/ή όταν κάποιος ρωτάει που είσαι.
  4. Εάν είμαι φορτωμένος/η με χαρτιά, κουτιά, βιβλία ή διάφορες προμήθειες, μην μου ανοίξεις την πόρτα. Πρέπει να μάθω να λειτουργώ σαν παραπληγικός/ή. Το να ανοίγω τις πόρτες χωρίς να χρησιμοποιώ τα χέρια μου είναι καλή εξάσκηση σε περίπτωση που τραυματιστώ και χάσω τα άκρα μου.
  5. Εάν μου δώσεις πολλές δουλειές να κάνω, μην μου πεις πια έχει προτεραιότητα. Είμαι μέντιουμ. Θα το καταλάβω μόνος/η μου.
  6. Κάνε ότι μπορείς για να με κρατάς μέχρι αργά στο γραφείο. Τον χώρο εργασίας μου τον λατρεύω. Εξάλλου δεν έχω να πάω και πουθενά αλλού ή να κάνω και οτιδήποτε άλλο. Πέρα από την δουλειά, καμία άλλη ζωή.
  7. Εάν κάνω κάποια δουλειά και μείνεις ευχαριστημένος από το αποτέλεσμα, κράτα το μυστικό. Εάν ακουστεί παραέξω, αυτό μπορεί να σημαίνει προαγωγή και δεν θα θέλαμε ποτέ να πάθουμε κάτι τέτοιο.
  8. Εάν δεν μείνεις ευχαριστημένος με κάποια δουλειά που έκανα, φρόντισε να το μάθει όλο το κτίριο. Τρελαίνομαι όταν το όνομα μου αναφέρεται σε όλες τις συζητήσεις των υπαλλήλων. Γεννήθηκα για να με μαστιγώνουν.
  9. Εάν για κάποια δουλειά έχεις συγκεκριμένες οδηγίες να μου δώσεις, μην τις γράψεις σε ένα χαρτί. Μάλιστα τώρα που το σκέφτομαι, το καλύτερο θα ήταν να περιμένεις μέχρι να τελειώσω την δουλειά για να μου τις δώσεις. Όπως καταλαβαίνεις δεν υπάρχει λόγος να με μπερδεύεις με χρήσιμες πληροφορίες.
  10. Ποτέ να μην με συστήνεις στους συνεργάτες σου. Δεν έχω κανένα δικαίωμα. Στην τροφική αλυσίδα της εταιρείας εγώ είμαι το πλαγκτόν.
  11. Να μου λες όλα σου τα προβλήματα. Είναι ωραίο να ξέρεις ότι κάποιος είναι λιγότερο τυχερός από εσένα. Έχω ιδιαίτερη αδυναμία στην ιστορία εκείνη που δεν έχεις λεφτά να πληρώσεις τους φόρους που σου αναλογούν με βάση το τεράστιο εισόδημα που έχεις.

Ορθοπεταλιές...

Με ένα σμπάρο δυό τριγώνια...



Η απόδειξη που πήρα προ ολίγου, αποδεικνύει ότι η κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ στοχεύει να επιλύσει συνδυασμένα το πρόβλημα της οικονομίας και το πρόβλημα της μετανάστευσης και ότι η νομιμοποίηση των μεταναστών θα επιφέρει ανάπτυξη, δημιουργία νέων επιχειρήσεων και αύξηση των νόμιμων θέσεων εργασίας...

Ο καημένος ο Μουσταφά θα είναι πλέον μέτοχος-εργαζόμενος της εταιρείας λαϊκής βάσης ΤΗΝΠΕΦΤΟΣΤΟΦΑΝΑΡ Α.Ε. και θα χρεώνει με φορητή ταμειακή αναλυτικά κάθε παρεχόμενη υπηρεσία (μπροστά τζάμι, πίσω τζάμι, σκούπισμα, χαρτομάντηλα, φορτιστής...) αποδίδοντας και τον νόμιμο φόρο !!

Το αν οι αποδείξεις αυτές θα εκδίδονται σε φαιοπράσινο χαρτί αποδίδοντας στην προσδοκώμενη ανάπτυξη και τον χαρακτηρισμό «πράσινη» δεν έχει ακόμα αποφασιστεί από την συναρμόδια υπουργό «πράσινη ΤΙΝΑ»...

Σακ (βουαγιάζ ή του μπόξ;;) ατάκ !!



Έχει ήδη βάλει υποψηφιότητα ως η ατάκα της χρονιάς !! Αναφέρομαι στη δήλωση Πάγκαλου ότι στην κυβέρνηση «λειτουργούμε σε άλλο επίπεδο, είμαστε κυβέρνηση που παίζει NBA». Εκείνο που δε μας είπε είναι πως ο ίδιος φαντάζεται τον εαυτό του, τι ρόλο μπορεί να παίξει...
Μάλλον όμως είναι περιττό να αναρωτιόμαστε, και λόγω «σωματοδομής» κάτι σε Σακίλ Ο'Νιλ την έχει δει ο Θόδωρος. Του ταιριάζει και στο άγριο βλέμμα κάθε φορά που κάποιος από τα «παιδιά» κάνει την κουτσουκέλα. Μην ξεχνάμε ότι ο επίσημος ρόλος είναι αυτός του παιδονόμου ή λοχία ή αντιπροέδρου της κυβέρνησης...
Εγώ πάντως θα ήθελα και μια ακόμα διευκρίνηση, το «Σακ» στο «Σακ Ατάκ» παραπέμπει στον Θόδωρο οπότε είναι «Σακ' του Μπόξ» ή στον Γιωργάκη οπότε είναι «Σακ Βουαγιάζ»;; Απορίες...

υ.γ. αλήθεια εκείνον τον κώδικα συμπεριφοράς που ανέλαβε να συντάξει για να γνωρίζουν τα παιδόπουλα τι να αποφεύγουν, στην πέτρα τον σκαλίζει ο Θόδωρος τόσο καιρό;;

17.1.10

Τι υποσχέθηκαν, τι υλοποίησαν... 100 μέρες φαγούρα...


Τι υποσχέθηκαν, τι υλοποίησαν στην οικονομία για τη «Στήριξη του Πραγματικού Εισοδήματος»...
Υποσχέθηκαν: Αυξήσεις μισθών και συντάξεων που καλύπτουν τον πληθωρισμό και αναδιανομή του φορολογικού βάρους.
Υλοποίησαν: Στο δημόσιο τομέα οι αυξήσεις θα καλύψουν τον πληθωρισμό για όσους αμείβονται ως 2.000 ευρώ το μήνα. Πάνω από αυτό το επίπεδο θα ισχύσει μόνο η μισθολογική ωρίμανση. [Ελέγχεται η αποτελεσματικότητα]

Υποσχέθηκαν: Χορήγηση Έκτακτου Επιδόματος Αλληλεγγύης 500-1300 ευρώ για τις πιο ευάλωτες κοινωνικές ομάδες, καθώς και αύξηση της επιστροφής του ΦΠΑ στους αγρότες.
Υλοποίησαν: Έκτακτο Επίδομα Κοινωνικής Αλληλεγγύης 300-1300 ευρώ. Αφορά πάνω από 2,5 εκατ. πολίτες και κοστίζει λίγο πάνω από 1 δισ. ευρώ. Αυξάνεται ο συντελεστής επιστροφής ΦΠΑ για πωλήσεις φυτικής και ζωικής παραγωγής από 7% σε 11%.

Υποσχέθηκαν: Φορολόγηση όλων των εισοδημάτων ανεξαρτήτως πηγής με μια ενιαία, προοδευτική και δίκαιη φορολογική κλίμακα. Όλοι να προστατεύονται από τον πληθωρισμό και να συνεισφέρουν ανάλογα με την φοροδοτική τους ικανότητα.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Τα μερίσματα που διανέμονται σε μετόχους θα φορολογηθούν ακριβώς όπως όλα τα άλλα εισοδήματα, αφού, βέβαια αφαιρεθεί ο φόρος που έχει παρακρατηθεί, για να μην υπάρξει διπλή φορολογία. Έτσι αίρεται η σημερινή αδικία που φορολογεί τα εισοδήματα από εργασία πολύ περισσότερο από το κεφάλαιο.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Δεν θα αυξήσουμε τη φορολογία των επιχειρήσεων. Καταργούμε όμως τις χαριστικές φοροαπαλλαγές. Τα κέρδη που παραμένουν στην επιχείρηση φορολογούνται με χαμηλό συντελεστή - ώστε να γίνουν επενδύσεις και θέσεις εργασίας. Έτσι στηρίζουμε τις επιχειρήσεις και τις παραγωγικές επενδύσεις αλλά φορολογούμε δίκαια τους μετόχους τους.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον... Για να μην πω «πλην», καθώς αντ’αυτού επιβλήθηκε έκτακτη εισφορά κοινωνικής ευθύνης για τις 300 πιο κερδοφόρες ελληνικές επιχειρήσεις.

Υποσχέθηκαν: Αντικαθιστούμε το ΕΤΑΚ που επιβαρύνει τους μικροϊδιοκτήτες με την προοδευτική φορολόγηση της μεγάλης περιουσίας. Κανείς δεν εξαιρείται ούτε η Εκκλησία.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον... Για να μην πω «πλην», καθώς αντ’αυτού επιβλήθηκε έκτακτη εισφορά στους κατόχους μεγάλης ακίνητης περιουσίας αξίας από 600 χιλιάδες ευρώ και πάνω.

Υποσχέθηκαν: Επαναφέρουμε το φόρο κληρονομιάς και γονικών παροχών με το πιο υψηλό αφορολόγητο. Θέλουμε να προστατεύσουμε τη μικρή ιδιοκτησία που κληρονομείται. Αλλά να φορολογήσουμε σωστά τις μεγάλες περιουσίες που λόγω κληρονομιάς αλλάζουν χέρια.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον... Για να μην πω «πλην», καθώς αντ’αυτού ανακοίνωσαν την πρόθεση ρύθμισης από τα μέσα Δεκεμβρίου ώστε οι «φίλοι» να τακτοποιήσουν τις υποθέσεις τους και μετά έσπευσαν με «νυχτερινή» τροπολογία η οποία τελικά μετά τον θόρυβο που προκλήθηκε απεσύρθη και επανακατατέθηκε ως νομοσχέδιο να μπλοκάρους τους υπολοίπους και να κερδοσκοπήσουν ανεβάζοντας μεν το αφορολόγητο αλλά και εκτοξέυοντας παράλληλα τις αντικειμενικές αξίες...

Τι υποσχέθηκαν, τι υλοποίησαν στην οικονομία για την «Προστασία του Δανειολήπτη και την καταπολέμηση της ακρίβειας»
Υποσχέθηκαν: Βάζουμε τέλος στις αθέμιτες χρεώσεις, στους πλειστηριασμούς ακινήτων σε εξευτελιστικές τιμές. Δίνουμε δυνατότητα ρύθμισης και σταδιακής απαλλαγής οφειλών σε όσους αποδεδειγμένα αδυνατούν να αποπληρώσουν τα χρέη τους.
Υλοποίησαν: Έχει κατατεθεί το νομοσχέδιο στη Βουλή.

Υποσχέθηκαν: Ξεκινάμε μάχη ενάντια στα καρτέλ
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Δημιουργούμε Ειδική Υπηρεσία προληπτικής παρακολούθησης της αγοράς και καταπολέμησης των μονοπωλίων.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Το κράτος δίνει πρώτο το παράδειγμα με το πάγωμα των τιμολογίων των ΔΕΚΟ για ένα χρόνο.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Τι υποσχέθηκαν, τι υλοποίησαν για τη «Στήριξη μικρών και μεσαίων επιχειρήσεων»
Υποσχέθηκαν: Παγώνουμε για ένα χρόνο τις δανειακές υποχρεώσεις των επιχειρήσεων που πλήττονται από την κρίση. Τους δίνουμε τη δυνατότητα αναχρηματοδότησης ληξιπρόθεσμων οφειλών. Αλλάζουμε τον ΤΕΙΡΕΣΙΑ για να αντιμετωπίσουμε τα άδικα σημερινά κριτήρια εγγραφής και παραμονής σε αυτόν.
Υλοποίησαν: Έχει κατατεθεί το νομοσχέδιο στη Βουλή

Υποσχέθηκαν: Παρέχουμε εγγυήσεις απ' ευθείας σε επιχειρήσεις με αντικειμενικά κριτήρια.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Διοχετεύουμε ρευστότητα στην αγορά μέσω του ΤΕΜΠΜΕ αξιοποιώντας τις παγωμένες εγγυήσεις ύψους 15 δισ. από το πακέτο ρευστότητας των Τραπεζών.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Δημιουργούμε Ταμείο Αναχρηματοδότησης της Οικονομίας που θα αντλεί κεφάλαια για τη χρηματοδότηση συγκεκριμένων κλάδων και θα διοχετεύει ρευστότητα κατευθείαν στην αγορά.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Υποσχέθηκαν: Αντιμετωπίζουμε τη μάστιγα των μεταχρονολογημένων επιταγών μειώνοντας σταδιακά τα χρονικά όρια και τη διάθεση από τις Τράπεζες.
Υλοποίησαν: το μηδέν εις το πηλίκιον...

Έτσι έχουν τα πράγματα, στα 3 οικονομικά νομοσχέδια του ΠΑΣΟΚ. Υποσχέθηκαν 16 μείζονες τομές - αλλαγές και υλοποίησαν τις 4... Πάρα πολύ καλά δηλαδή... Το 1/4, ήτοι 25%. Δηλαδή μας είπαν 25% ΑΛΗΘΕΙΑ!!!

* Δουλεμένο πάνω σε μια ιδέα που βρήκα στο http://mygreekblogspot.blogspot.com

Η τελετή των πρώτων 100 ημερών...


* εξιστορεί και απεικονίζει ο ΚΥΡ στο ΒΗΜΑ

Προσωπικότητες προς αξιοποίηση...

Θυμάστε που προεκλογικά ο Γιωργάκης μας είχε υποσχεθεί ότι θα αξιοποιούσε διεθνείς προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους για να φτιάξει την Ελλάδα καλύτερη;;



Ξεκίνησε δυναμικά με εκείνον τον Ισπανό (κάτσε να δεις τώρα, μπαρμπα Μπήλιο, Ασεμπίλιο, κάπως έτσι τον λέγανε...) που θα μας μελετούσε δωρεάν την αναμόρφωση του παραλιακού μετώπου και της Ολυμπίας (θυμάστε ;;) μετά όμως «έκατσε», 100 μέρες και δεν είδαμε άλλη διεθνή προσωπικότητα, όσο να 'ναι μας απογοήτευσε...

Έτσι τουλάχιστον νομίσαμε, πιστέψαμε ότι τον πήρε από κάτω όλο αυτό το αλισβερίσι με τον Προβόπουλο, τον Παπακωνσταντίνου, τον Τρισέ και τον Αλμούνια για τα ποσοστά της μιζέριας μας, εκείνα τα 7%, 8%, 10%, 12% και βάλε...

Όμως ο Γιώργος δούλευε σιωπηλά και εντατικά στον στόχο του !! Να αξιοποιήσει διεθνείς προσωπικότητες αναγνωρισμένου κύρους για να φτιάξει την Ελλάδα καλύτερη !!



Έτσι, τις προάλλες διαβάσαμε στον τύπο, ότι η Κυβέρνηση μας ζήτησε την συνδρομή του ΔΝΤ σε θέματα Φορολογικής Πολιτικής και Φορολογικής Διοίκησης, στην κατάρτιση του προϋπολογισμού και στα συστήματα ελέγχου και αξιολόγησης δημοσίων δαπανών.



Εμ βέβαια, τόσες προσωπικότητες εκεί πέρα, να μην αξιοποιηθούν;; Μπράβο, μπράβο στον Φανταστικό Πρωθυπουργό μας...