15.12.10

Εσωτερική υποτίµηση...



* άρθρο του Ι. Κ. Πρετεντέρη στη στήλη ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΙΚΑ από ΤΑ ΝΕΑ της Τετάρτης 15 Δεκεμβρίου 2010.

ΜΕΤΑ ΤΗ σχετική παραδοχή του υπουργού Οικονομικών στη Βουλή, η χώρα ετέθη και επισήμως σε καθεστώς «εσωτερικής υποτίµησης». ∆εν ξέρω αν οι αναγνώστες αντιλαµβάνονται το πραγµατικό περιεχόµενο αυτής της πολιτικής – αλλά κι αν δεν το έχουν καταλάβει, θα το συνειδητοποιήσουν συντόμως στις ζωές τους!

ΕΠΙ ΤΗΣ ουσίας, η κυβέρνηση απεδέχθη πλήρως το δόγμα του ΔΝΤ και της τρόικας πως για τα δεινά του τόπου ευθύνεται η έλλειψη ανταγωνιστικότητας λόγω υψηλού κόστους εργασίας. Κι ότι περιορίζοντας το κόστος εργασίας, η ανταγωνιστικότητα θα αποκατασταθεί. Η περιστολή των αποδοχών θα φέρει και πτώση των τιµών.

ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ η συνταγή που απέτυχε στην Αργεντινή. Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, προσπάθησε να διατηρήσει την υψηλή ισοτιμία του πέσο µε το δολάριο ακολουθώντας µια τριετή πολιτική «εσωτερικής υποτίµησης». Αποτέλεσμα; Η οικονομία της κατέρρευσε το 2001 και χρειάστηκαν τέσσερα, πέντε χρόνια και πεντέξι κυβερνήσεις για να συνέλθει.

ΕΙΝΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ η συνταγή που ο Ουίνστον Τσόρτσιλ χαρακτήρισε κάποτε ως «το σοβαρότερο λάθος της ζωής µου».

Ως υπουργός Οικονομικών, επανασύνδεσε στα µέσα της δεκαετίας του ‘20 τη λίρα µε τον χρυσό και την υπερτίµησε σε σχέση µε το δολάριο. Αποτέλεσμα; Η βρετανική οικονομία οδηγήθηκε σε «εσωτερική υποτίµηση» και βυθίστηκε σε πολυετή και πρωτοφανή ύφεση.

ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ να πολλαπλασιάσω τα παραδείγματα, δεν θα το κάνω. Ο δρόμος αυτός δεν είναι απλώς αδιέξοδος, ούτε µόνο δυσβάσταχτος, είναι κυρίως καταστροφικός. Για δυο λόγους που αποτελούν πλέον κοινό τόπο – πλην ίσως ΔΝΤ και ελληνικής κυβερνήσεως...

ΠΡΩΤΟΝ, ΠΕΡΑΣΑΝ οι εποχές που η ανταγωνιστικότητα ήταν ζήτημα κόστους εργασίας – διαφορετικά, το Μπανγκλαντές θα ήταν σήμερα η ανταγωνιστικότερη χώρα του κόσμου.

Είναι χαρακτηριστικό, ας πούµε, ότι από την αρχή του 2010 στην Ελλάδα πέφτουν µεν οι αµοιβές αλλά οι τιµές ανεβαίνουν. Άρα, η εξίσωση δεν λειτουργεί τόσο απλά, υπάρχουν κι άλλοι παράµετροι που την προσδιορίζουν.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ, η Ελλάδα δεν έχει µόνο πρόβλημα ανταγωνιστικότητας αλλά και χρέους. Η «εσωτερική υποτίµηση» όμως και η ύφεση που τη συνοδεύει δεν κάνουν τίποτα άλλο από το να καθιστούν επαχθέστερο το χρέος.

ΓΙΑ ΝΑ το πω απλά: η χώρα κινδυνεύει να κλατάρει. Όπως η Αργεντινή πριν από δέκα χρόνια. Κινδυνεύει να υποστεί και µια «εσωτερική υποτίµηση» και µια διεθνή χρεοκοπία. Διότι το ένα δεν διασφαλίζει την αποτροπή του άλλου – ίσα ίσα...

Το ΠΟΛΙΤΙΚΟ ερώτημα είναι ποια κυβέρνηση, µε ποια µέθοδο και ποια προοπτική θα διαχειριστεί αυτήν την πορεία. Με ποια αποτελέσματα. Και για πόσο διάστημα. Διότι, αν κατάλαβα καλά, ακόμη κι οι βουλευτές του ΠΑΣΟΚ έχουν φτάσει στα όριά τους.