13.12.10

Υποχρεώσεις...;;



«Στις πρώτες δύο εκδόσεις του μνημονίου το επάγγελμα του φαρμακοποιού θα άνοιγε με άρση των περιορισμών του αριθμού των φαρμακείων και του ελάχιστου περιθωρίου κέρδους τους. (σελ. 26, μνημόνιο v.2 Αύγουστος)

Στην τελευταία έκδοση του μνημονίου κάποιοι κατάφεραν να ανοίξει το επάγγελμα όπως θέλουν, δηλαδή μόνο ως εξής: με πιο ευέλικτα ωράρια και με μείωση του περιθωρίου κέρδους τους. (σελ. 30, μνημόνιο v.3 Νοέμβριος)

Κοινώς άνοιγμα γιοκ. Κανένας νέος πτυχιούχος φαρμακοποιός, να μην έχει πρόσβαση στο επάγγελμα. Μόνο στη μαύρη αγορά οι άδειες ακόμη και τώρα που μιλάμε...»


Το διαβάζω από χθες εδώ και δεν το πιστεύω...

Εκείνο που με προβληματίζει είναι ότι δεν έχουν περάσει παρά κάτι μήνες από τότε που άκουσα εκείνον τον λαμπρό επιστήμονα-επιχειρηματία πρόεδρο-κατιτίς των φαρμακοποιών να θυμίζει τα υπέρογκα χρέη που έχει το δημόσιο προς τα φαρμακεία για φάρμακα των νοσοκομείων και των ασφαλιστικών ταμείων και δεν ξέρω τι να υποθέσω. Ο Παπακωνσταντίνου είναι καλό και τίμιο παλικάρι, έχει κούτελο, πάντα ξεχρεώνει τις υποχρεώσεις του με τον ένα ή τον άλλο τρόπο...

By the way, να θυμηθώ γυρίζοντας στο σπίτι να κοιτάξω στο λεξικό (στα κρυφά, μη μας φάει ο όφις...) τις λέξεις «συμψηφισμός» και «συνδιαλλαγή»... Η κρίση είναι πάντα ευκαιρία για μόρφωση...